2200-Characters Challenge รีวิวใดๆ ใน 2200 ตัวอักษรจับฉ่ายต้องสู้สิวะ
The Song of Achilles / Madeline Miller (1858/2200)
  • The Song of Achilles / Madeline Miller

    สำหรับคนที่สนใจปกรณัมกรีก-โรมัน ก็คงพอจะคุ้นๆ ชื่อของวีรบุรุษสงครามทรอยผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทาน แต่กลับมีจุดอ่อนถึงตายอยู่ที่ข้อเท้ากันอยู่บ้าง ใช่แล้ว นิยายเรื่องนี้ก็คือเรื่องของอะคิลลีสคนนั้น เส้นเรื่องเดินตามตำนานกรีกแบบแทบจะเป๊ะๆ จะบอกว่าจุดน่าสนใจของเรื่องนี้คือการเอาตำนานมาเล่าใหม่ให้ละเอียดกว่าเดิมก็ไม่ผิด

    แต่นั่นยังไม่ใช่จุดเดียว เพราะเรื่องนี้ไม่ได้เล่าผ่านสายตาของอะคิลลิสเอง แต่เป็นเพโตรคลัส อดีตเจ้าชายผู้ถูกเนรเทศมายังเมืองของอะคิลลิส ในยุคแห่งวีรบุรุษที่คนนี้เป็นลูกของเทพองค์นั้น คนนู้นสืบเชื้อสายมาจากเทพองค์โน้น เพโตรคลัสกลับเป็นเพียงลูกของกษัตริย์ แถมยังไม่โดดเด่นเลยสักด้าน เป็นคนธรรมดาที่สุดของที่สุด แต่ความธรรมดาของคนคนนี้นั่นเองที่ทำให้เรื่องราวนี้พิเศษขึ้นมา เพราะตัวตนของเขาทำให้ชีวิตของอะคิลลิสไม่ได้มีเพียงมิติของความเป็น Aristos Achaion (Best of Greek) เท่านั้น แต่เป็นเรื่องของมิตรภาพ ความรัก การตัดสินใจ และการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ไปพร้อมๆ กันของทั้งสองคน

    เนื้อเรื่องนี้จึงเล่าตั้งแต่ทั้งสองมาพบกันได้อย่างไร และเปลี่ยนกันและกันไปในแง่ไหนบ้าง ตอนที่อ่านก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเนื้อหาครึ่งแรกถึงได้เนิบนาบค่อยเป็นค่อยไปนัก แต่พออ่านไปถึงเนื้อหาช่วงสงครามแล้วก็แทบอยากจะคุกเข่าขอร้องผู้แต่งว่าได้โปรดช่วยขยายเนื้อหาครึ่งแรกต่อไปอีกสองสามเล่มเถอะค่ะ เพราะวัยเยาว์อันแสนสงบสุขนั้นมีค่าเหลือเกิน

    เรื่องนี้ชื่อว่า The Song of Achilles ดังนั้นก็แน่นอนหากชีวิตของคนคนหนึ่งมีแต่เรื่องการรบราฆ่าฟัน มีแต่เกียรติยศในสงคราม บทเพลงนั้นก็คงไม่สมบูรณ์เท่าไรนัก นี่จึงเป็นเหตุผลที่อะคิลลิสไม่เหมาะจะเล่าเรื่องนี้เอง เพราะจนแล้วจนรอด ชีวิตของอะคิลลิสในสายตาตัวเขาเองก็ยังถูกครอบด้วยคำว่า Aristos Achaion อยู่ดี เรื่องราวนี้กลายเป็นบทเพลงอันงดงามแต่แสนเศร้า หวานชื่นแต่ทุกข์ตรมได้ ก็ด้วยการขับขานของเพโตรคลัสนั่นเอง

    ที่จริงเราอ่านเรื่องนี้จบได้หลายเดือนแล้ว แต่เพราะเป็นเรื่องที่สุดยอดในหลายๆ ความหมาย พออยากทำรีวิวก็เลยนึกถึงขึ้นมาเป็นเรื่องแรก และคาดว่าพอสิ้นปีก็คงกลายเป็นเรื่องที่ชอบมากๆ ของปีนี้เลย



    แถมท้าย (ที่แปลว่าหลังจากนี้ไม่นับตัวอักษร)
    *Spoiler Alert*
    ประทับใจเทคนิคการเล่นซ้ำมากๆ อย่างในเรื่องที่อะคิลลิสก็พยายามต่อสู้กับคำพยากรณ์ ทำให้ไม่ยอมลงมือกับเฮกเตอร์ ทัพกรีกก็จะคอยถามอะคิลลิสอยู่เสมอว่าทำไมไม่ฆ่าเฮกเตอร์สักที อะคิลลิสก็จะยิ้มแล้วบอกว่า "เฮกเตอร์ยังไม่ได้ทำอะไรให้ข้าสักหน่อย"
    ทัพกรีกได้ยินแล้วพูดไม่ออก คนอ่านก็อ่านแล้วพูดไม่ออกเหมือนกัน ในฐานะคนที่รู้อยู่แล้วว่าสุดท้ายเฮกเตอร์จะทำ "อะไร" เวลาเห็นเหตุผลนั้นของอะคิลลิสก็จะอยากร้องไห้ทุกครั้ง เป็นจุดที่บีบหัวใจมากๆ

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in