LETHAL ทะนงsavedbywolf
Dear Husband, (ตอนจบ)

  • LETHAL


    To know so deeply how unwanted you’re … is almost lethal.

    การรับรู้ว่าตนเองไม่เป็นที่ต้องการมากเพียงใดนั้น ... อันตรายถึงชีวิต



    • 21: Dear Husband,


    แด่ ... คุณสามีที่รัก


    จงอินถึงกับชะงัก ทำสีหน้าไม่ถูกเมื่อเขาเปิดลิ้นชักใส่ผ้าอ้อมของลูกแล้วเจอสมุดบันทึกที่คล้ายกับสมุดปกหนังเล่มนั้นของนายพรานถูกซ่อนอยู่ และที่สำคัญบนหน้าปกของหนังสือเล่มนี้มีคำที่พักหลังๆเซฮุนมักจะใช้เรียกแทนตัวเขาถูกเขียนอยู่ด้วย


    ‘คุณสามีที่รัก’ อย่างนั้นเหรอ ...


    ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เมียเขากลายมาเป็นคนช่างขีด ช่างเขียนแบบนี้


    ให้ตาย ... นึกว่าจะมีแต่เขาคนเดียวเสียอีกที่เป็นคนโรแมนติก


    พอแน่ใจแล้วว่าจะไม่มีใครโผล่มาที่ห้องนอนใหญ่ในตอนนี้ ชายหนุ่มก็แอบหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาเปิดอ่านในขณะที่หัวใจก็เต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองจะต้องตื่นเต้น ไม่รู้ว่าจะต้องคาดหวังอะไร หวังว่า ... สิ่งที่เมียเขียนไว้ในหนังสือเล่มนี้ จะเป็นเรื่องดีๆของเขาบ้างไม่มากก็น้อย


    หน้าแรก ...


    เป็นรูปในวันแต่งงานของเราเมื่อเกือบสี่ปีที่แล้ว รูปที่เซฮุนยิ้มแย้มด้วยใบหน้าเอียงอายยืนกอดแขนเขาเงียบๆ ในขณะที่ใบหน้าของตัวเขาเองนั้นกลับเรียบเฉยจนจงอินในตอนนี้แทบจะทนมองมันไม่ได้
    ใต้รูปนั้นมีลายมือหวัดๆของเซฮุนเขียนอยู่



    ‘แต่งงานกันแล้วนะ ถึงแม้ตอนนั้นคุณสามีจะไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่ก็ตาม ยังไงก็แล้วแต่ เราแต่งงานกันวันที่ 14 เมษายน หลังจากที่คุณได้อ่านไดอารี่เล่มนี้ ผมหวังว่าปีต่อไป เราจะได้ฉลองกันในวันนั้นนะ จงอิน’


    แน่นอน ที่รัก ...


    จงอินแทบจะตอบออกมาในทันทีตอนที่อ่านจบก่อนจะถอนใจดังเฮือก นี่มันอะไรกัน ทั้งนึกดีใจ ทั้งนึกระอาตัวเองไปด้วย ไม่รู้จุดประสงค์ของการที่เซฮุนเลือกที่จะซ่อนไดอารี่ของเจ้าตัวในลิ้นชักผ้าอ้อมของลูกด้วยซ้ำ บางทีเมียอาจจะรอให้เขามาเจอด้วยตัวเองหรือบางทีแม่แตงโมอาจจะไม่อยากให้เขาอ่านมันเลยก็ได้


    “มือซนจริงๆเลยนะครับ”


    จงอินรีบหันขวับไปทางต้นเสียง ที่บัดนี้กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องนอนมองมาอยู่ เซฮุนไม่ได้มีท่าทีตกใจอะไรทั้งนั้น ทำเอาเขาเดาว่าเจ้าตัวน่าจะตั้งใจให้เขามาเจอเองมากกว่า ต่างกันกลับจงอินอย่างชัดเจน


    ในตอนที่เขาเริ่มเขียนหนังสือปกหนังเล่มนั้น หนังสือที่เมียรักเรียกเล่นๆว่าเป็น ‘นิทานของนายพรานกับนางฟ้า’ ในตอนแรกเขาก็กะจะให้ความรู้สึกพวกนั้นมันตายไปกับเขานี่แหละ แต่สุดท้ายในตอนที่คิดว่ามันไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไปแล้ว ความหวังเล็กๆในใจจริงๆที่คิดว่านายพรานจะรั้งนางฟ้าไม่ให้บินหนีกลับไปได้ก็บอกจงอินให้เอาหนังสือที่ตัวเองเฝ้าขีดเฝ้าเขียนอยู่คนเดียวนั้น ยกให้เซฮุนเสีย


    “มานี่สิ ... ลูกหลับไปแล้วเหรอ”


    เด็กหนุ่มพยักหน้าแล้วพอเซฮุนเข้ามาใกล้เขาก็ฉุดให้ร่างโปร่งทรุดลงมานั่งข้างๆจนหัวไหล่ชนกัน นั่งเสียชิด กุมมือกันเงียบๆราวกับเป็นวัยรุ่นเพิ่งหัดลองรักไม่มีผิด แน่นอนว่าบนตักของเขายังมีไดอารี่ที่เมียเขียนให้อยู่


    “แอบไปเขียนตอนไหนเนี่ย ฮึ?” จงอินถาม


    “คุณแอบอ่านไปถึงไหนแล้วครับเนี่ย” เซฮุนถามกลับแล้วโน้มตัวมานอนทับบนหน้าตักของเขาแทน เมียรักขยับไปขยับมาอยู่ไม่กี่ทีจากแม่แตงโมก็กลายมาเป็นแมวตัวยาวนอนคว่ำหน้าบนที่นอนแล้วเปิดไดอารี่เล่นไปมาเสียแล้ว


    “ทำไมไม่เอามาให้ดีๆล่ะ” เขาถามย้ำอีกรอบเมื่อเซฮุนยังไม่ยอมตอบ


    “ก็ยังไม่กล้า ... ไม่รู้จะให้ตอนไหนดีนี่ครับ” คราวนี้เซฮุนงึมงำตอบแล้วค่อยๆกระเถิบมาเอาคางเกยที่ต้นขาเขาแทน


    และปฏิกิริยานั้นก็ทำเอาคนมองต้องยิ้มออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่


    ก็มีกี่ครั้งกันที่จู่ๆเมียจะออดอ้อนกันโต้งๆแบบนี้


    “อีกอย่าง ...” เซฮุนพูดช้าๆแล้วก็หยุดไป ก่อนจะพูดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อจงอินยกมือขึ้นมาลูบหัว “ผมกลัวคุณจะล้อผมนี่ ... เคยที่ไหน มาทำอะไรแบบนี้ให้ ผมไม่เคยทำให้ใครเลยนะ บอกไว้ก่อน”


    ให้ตาย ... ชายหนุ่มถึงกับส่ายหัว


    “ถ้าอยากจะหัวเราะ คุณจะหัวเราะก็ได้นะครับ” เอาล่ะ น้ำเสียงแสนงอนแค่ไหนก็คงไม่ต้องบอกแล้ว
    “มันมีอะไรน่าหัวเราะงั้นเหรอ ฉันเขียนเพลงให้นายเป็นปีๆ มันมีอะไรน่าตลกไหมล่ะ ... คนเรารักกัน บอกรัก แสดงออกต่อกัน มันก็เป็นเรื่องปกติ การบอกรักสามีตัวเองมันน่าหัวเราะตรงไหน”


    พูดออกไปแล้วก็สบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลสดๆที่จ้องขึ้นมาพอดิบพอดี เซฮุนยิ้มกว้างแล้วกางแขนทั้งสองข้างยื่นออกมาข้างหน้า ทำท่าเหมือนแตงโมเวลาเห็นเจ้าตัวแล้วลูกจะต้องร้องให้อุ้ม ในทันที เขาก็ก้มลงไปแล้วเป็นฝ่ายกระซิบกระซาบบอกเมียเสียเองว่าเขาดีใจมากแค่ไหนที่ได้แต่งงาน ใช้ชีวิตกับเจ้าตัว การแสดงความรู้สึกไม่ใช่เรื่องน่าอาย เพียงแต่ต้องรู้กาลเทศะ จำได้ดีว่าเมื่อก่อนเขาเองก็ไม่เคยพูด ไม่เคยแสดงออกแล้วทำให้เรื่องของเรามันแย่ลงไปมากแค่ไหน


    เพราะฉะนั้น จงอินจะไม่มีวันทำผิดพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง


    “คุณต้องเก็บไดอารีเล่มนี้ไว้ให้ดีๆนะครับ อย่าให้ใครมาเปิดอ่านนะ โดยเฉพาะแทริน ... น้องจะต้องล้อผมไปจนแก่แน่ๆ”


    คราวนี้จงอินหัวเราะเป็นการตอบกลับ


    “สัญญาสิครับ น้องสาวคุณหน่ะ-...”


    เซฮุนยังไม่ทันได้พูดจนจบ เขาก็ตัดบทขึ้นมาก่อน “โดนแทรินล้อก็ไปฟ้องพ่อกับแม่เอาสิ ... เดี๋ยวนี้เป็นลูกรักแล้วไม่ใช่เหรอ”


    เท่านั้นเมียรักก็มองมาตาโต ถลึงตาอย่างคาดโทษที่เขาเป็นฝ่ายล้อเจ้าตัวเสียเอง จงอินไม่พูดอะไรอีก ได้แต่ก้มลงไปจูบแผ่วเบาบริเวณเปลือกตาที่กำลังปรือเต็มที ชายหนุ่มตบก้นเซฮุนเบาๆแล้วบอกให้นอนดีๆ จงอินห่มผ้าคลุมร่างโปร่ง ปัดผมที่ตกลงมาระหน้าผากนวลเนียน แล้วนึกอารมณ์ดีแบบแปลกๆขึ้นมาว่าไดอารี่ที่เซฮุนเขียนให้ มันยังมีอีกตั้งเป็นสิบๆหน้ารอให้เขาได้อ่านต่อ


    มือแข็งแรงคว้าหนังสือเล่มเดิมขึ้นมาอีกรอบแล้วหันไปมองคนเขียน ตระหนักได้ในตอนนั้นเองว่าคนๆนี้ตอนแรกก็เป็นเพียงแค่นางฟ้าในจินตนาการ ส่วนตอนนี้เซฮุนเป็นของเขา เป็นภรรยา เป็นแม่ของลูก เป็น ... ทุกๆอย่าง


    เป็นคนหนึ่งคนที่มีสิทธิ์เท่าเทียมกับเขาในฐานะคู่ชีวิต ... เป็นคนที่จงอินจะต้องให้เกียรติ รัก ดูแล ปกป้อง ทะนุถนอมให้สมกับความรัก ความอดทนที่เซฮุนมีให้กับเขาตั้งแต่ที่เราเจอกัน


    ชายหนุ่มเปิดหน้าแรกของไดอารี่เล่มนั้นอีกครั้ง


    ดวงตามองที่ข้อความซึ่งเมียรักบรรจงเขียนให้


    ก่อนจะเอี้ยวตัวไปหยิบปากกาด้ามโปรดที่อยู่ในลิ้นชักหัวเตียง


    ก่อนจะเขียนตอบกลับไปด้วยความบรรจงไม่ต่างกัน



    ‘คุณภรรยาที่รักครับ ด้วยเกียรติของพ่อแตงโม ฉันสัญญาว่าเราจะได้ฉลองครบรอบแต่งงานปีที่ห้ากันแน่นอนครับ จากคุณสามี’




    หน้าสุดท้าย ...


    ไม่มีรูปแต่งงานหรือรูปที่เป็นเรื่องราวของเราสองคน


    แต่รูปที่เซฮุนเลือกเอามาแปะก็คือ รูปสมาชิกทุกคนภายในบ้าน ทั้งบ้านของเขา บ้านของเมีย พ่อ แม่ พี่ น้อง หลานๆทั้งสองเป็นรูปที่ครอบครัวเราถ่ายในงานปาร์ตี้วันเกิดของเซฮุนที่ผ่านมา



    ‘ถึง ... คุณสามีที่รัก’



    เพราะผมรู้สึกว่า ... เรื่องของเรา บางทีมันก็เจ็บปวดเกินไปที่จะกลับไปนึกถึง ในตอนนี้เมื่อชีวิตของเราสองคนก็มีพร้อมทุกอย่างแล้ว คุณเองก็ทำเพื่อผมมาตั้งมาก แต่ด้วยความที่ผมเป็นคนพูดไม่เก่ง ผมไม่รู้ว่าจะต้องแสดงออกอย่างไร หรือทำอะไรในแบบที่คุณจะประทับใจในแบบที่คุณเคยทำให้ตอนที่ง้องอนผม


    และนี่จึงเป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมผมถึงต้องเขียนไดอารี่เล่มนี้ขึ้นมา


    ผมแต่งงาน ... เลือกใช้ชีวิตกับคุณในตอนที่อายุน้อยมากๆ ลองถามฮยองนิมหรือคนอื่นๆดู พวกเขาก็แต่งงานในตอนที่อายุไม่ได้มากไปกว่าผมสักเท่าไหร่ แต่ทุกคนก็พูดเหมือนๆกันหมดว่าอายุไม่ใช่เรื่องสำคัญในการประคองชีวิตคู่เอาไว้ได้ มันอยู่ที่ความพร้อมที่จะใช้ชีวิตอย่างลึกซึ้งไปกับคนอีกหนึ่งคนมากกว่า


    ซึ่งผมเองก็เห็นด้วย ...


    เพราะในตอนที่เราผ่านมรสุมชีวิตมาด้วยกัน เราเองก็ยังอายุน้อยกันทั้งคู่นี่ จริงไหมครับคุณสามี?


    ใครหลายคนบอกว่าเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ ผมเห็นด้วยนะครับ แต่ก็แค่ครึ่งเดียวเพราะผมรู้สึกว่าในตอนนี้ที่ผมแสนจะมีความสุข เวลาแห่งความทุกข์มันแทบจะถูกลืมเลือนไปหมดแล้ว สงสัยผมคงต้องยกความดีให้คุณแล้วจงอิน ขอบคุณที่ทำให้ผมลืมความรู้สึกพวกนั้นไปหมดแล้วนะ 


    เริ่มต้นวัน คุณก็ไปใช้ชีวิตของคุณนอกบ้าน เป็นเจ้านายที่น่ารักของลูกน้องและเพื่อนร่วมงานที่ดีของแบคฮยอน ชานยอลแล้วก็คยองซู ส่วนผมก็ใช้ชีวิตของผมระหว่างที่รอคุณกลับบ้านเพื่อที่เราจะได้มาใช้ชีวิตร่วมกัน ผมไม่เคยเสียดายที่เราไม่ได้อยู่กันเพียงแค่สองคน เพราะของขวัญที่มีค่ามากที่สุดที่คุณได้ให้ผมมาแล้วก็คือ ครอบครัว


    ไม่ว่าจะเป็นเซจอง ฮยองนิม พี่จูฮยอน จงแด คุณพ่อ คุณแม่ คุณพี่สาว คุณพี่เขยหรือแม้กระทั่งแทรินเองก็ตาม ... ถ้าไม่มีคุณ ทุกอย่างคงจะสมบูรณ์แบบไม่ได้


    ต่อให้ผมได้ปีกคู่เดิมกลับมาสวม แต่มันจะมีค่าอะไรล่ะ


    ถ้าหากผมต้องบินอยู่บนฟ้า คนเดียว


    จงอิน ... ผมไม่รู้หรอกนะว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

     
    แต่คุณจำวันแรกที่เราเจอกันได้ไหมครับ ผมไม่ได้จะพูดให้คุณหึงขึ้นมาอีกรอบหรอกนะ แต่คืนนั้นหน่ะ คุณพ่อตั้งใจจะมาคุยเรื่องงานแต่งงานของผมกับ (คนที่คุณก็รู้ว่าใคร) แต่เผอิญว่าท่านเห็นสายตาของเราสองคนเสียก่อน ผมรู้ครับ ... ว่านั่นมันอาจจะดูเหมือนฉากในหนังของดิสนีย์ไปหน่อย


    แต่ว่า ... จริงๆนะจงอิน คืนนั้นคุณหล่อสุดๆไปเลย


    แล้วผมก็คงมองคุณด้วยสายตาวิ๊งๆในแบบที่น้องแทรินชอบบอกว่าผมมองคุณแบบนั้นด้วยใช่ไหม ไม่อย่างนั้นคุณพ่อก็คงไม่เปลี่ยนแผนขึ้นมากะทันหัน แม้จะเป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ในตอนแรก แต่ความรู้สึกของผมต่อคุณมันก็ไม่ธรรมดาอีกต่อไป ตอนนั้นผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แต่ผมรู้ว่าการแต่งงานกับคุณจะพาผมเข้าสู่โลกอีกใบหนึ่ง โลกที่ทำให้หัวใจของผมทั้งสุข เศร้า ทั้งสั่นไหวตลอดเวลา


    แล้วคุณล่ะครับ คุณสามี ผม ... ทำให้โลกของคุณเปลี่ยนไปบ้างไหม?



    ที่ผ่านมา ...


    ไม่ว่า ผมจะเกลียดคุณ


    หรือ รักคุณมากก็ตาม



    แต่สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าจะยังไง


    ‘ผมก็ต้องการคุณเสมอมา ... เช่นกัน’



    น้ำตาหยดหนึ่ง หยดลงบนกระดาษบางๆในตอนที่จงอินหลับตาลง เมื่อเห็นว่ามันหยดเปื้อนกระดาษ ชายหนุ่มจึงรีบกุลีกุจอหยิบกระดาษทิชชู่บนโต๊ะข้างเตียงมาซับน้ำออก เขานั่งนิ่งอยู่บนเตียง ภายใต้แสงสลัวในห้องนอนโดยมีร่างของเมียรักที่กำลังหลับสนิทอยู่ข้างกาย ปลายปากกาด้ามโปรดจรดลงบนกระดาษแผ่นนั้นอีกรอบ จงอินกำลังจะเขียนคำว่า ‘ฉัน’ แต่ดันเปลี่ยนใจในวินาทีสุดท้าย เพราะเขาอยากให้คำที่จะเขียนนั้น อ่อนหวาน ตราตรึงอยู่ในใจคนอ่านไปอีกนานเท่านาน



    ผมก็รักคุณ เซฮุน ... ด้วยความรู้สึกและการกระทำ ... เช่นกัน ...





    เช้าวันต่อมา ...


    จงอินเป็นฝ่ายตื่นนอนก่อนเซฮุน เพราะเมื่อคืนกว่าเมียจะได้หลับได้นอนจริงๆก็นู่นแหละ เกือบตีสามเนื่องจากเซจองสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกรอบจนทั้งเขาและเจ้าตัวต้องสะดุ้งตื่นตาม เขาจำได้ว่าตัวเองออกปากบอกให้เซฮุนนอนเสียแล้วเขาจะเป็นฝ่ายไปดูลูกเอง แต่เมียรักก็ส่ายหัวยิ้มๆก่อนจะรีบลุกขึ้น เดินงัวเงียเข้าไปในห้องลูกเป็นการตัดบท


    เช้านี้แม่แตงโมถึงได้นอนหลับตาพริ้มอยู่แบบนี้ยังไงล่ะ ดูท่าไม่ใครก็ใคร คงจะขึ้นมาอุ้มเซจองลงไปข้างล่างให้ย่าเลี้ยงตั้งแต่เช้า เพราะตอนนี้มันเงียบมาก ทำให้จงอินต้องถอนใจอย่างเป็นสุขกับการที่ได้นอนมองเซฮุนหลับสนิทแบบนี้


    แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรมากกว่านั้น ชายหนุ่มก็ตัดสินใจลุกขึ้น เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟันเรียกความสดชื่นเสียก่อนแล้วก็กลับมานอนขี้เกียจบนเตียงต่อ ใบหน้าหล่อจัดเผยยิ้มเมื่อสังเกตเห็นว่าบนข้อมือข้างขวาของเซฮุนมีสร้อยข้อมือที่เขาซื้อให้เจ้าตัวในวันเกิดสวมอยู่


    ตั้งแต่ได้มา ... เซฮุนยังไม่เคยถอดออก


    ไม่เหมือนแหวนแต่งงาน ใส่ตลอดก็จริง แต่เวลาทำอะไรเลอะๆเทอะๆหรือก่อนจะนอน เมียก็จะถอดแล้ววางไว้บนโต๊ะหัวเตียงเสมอๆ จงอินอมยิ้มจากนั้นสายตาซุกซนปนหวานเชื่อมก็เลื่อนจากการมองข้อมือของเมียมาเป็นไล่ไปตามใบหน้า ยิ่งมองก็ยิ่งรัก แต่ถ้าจะมาถามว่า เขาแยกออกไหมระหว่างความรักกับความหลง จงอินก็จะตอบแบบไม่ต้องคิดว่า เขาแยกไม่ออกหรอก


    เพราะตั้งแต่ที่จำได้ ... การมีเซฮุนเข้ามาในชีวิต เขาก็ทั้งรักทั้งหลงคนๆนี้ไปพร้อมๆกันนั่นแหละ ช่วงแรก รัก แต่แสดงออกไม่ได้ ทั้งรัก ทั้งเกลียดแต่ก็เอาตัวออกห่างจากอีกฝ่ายไม่ได้เลยเหมือนกัน รักแต่เวลาเด็กคนนี้ทำอะไรดีๆให้ ใจหนึ่งเขาก็อยากจะยอมรับความดีของเซฮุน แต่อีกใจก็เจ็บเหมือนจะตายเมื่อเข้าใจไปว่าทุกอย่างที่เซฮุนทำเพราะต้องการอะไรบางอย่างจากเขา


    ภาวะ ความรักเป็นพิษมันเป็นแบบนี้เอง


    มิน่า ... ช่วงนั้น จงอินถึงได้เขียนเพลงอกหักได้บาดใจคนฟังนัก


    ทันใดนั้นจงอินก็เกิดความรู้สึกอยากจะเขยิบเข้าไปกอดร่างของเด็กหนุ่มเอาไว้ แต่ไม่ดีกว่า ตอนนี้เขาอารมณ์ดีเกินกว่าจะเอาแต่ใจตัวเองแล้วปลุกคนที่หลับเพราะความเพลีย ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาเคยวาดหวังเอาไว้ ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า ทั้งลูก ทั้งเมีย ทั้งพ่อแม่ ต่างก็ดูแลกันและกันเป็นอย่างดี แล้วชีวิตผู้ชายธรรมดาๆอย่างเขา จะต้องการอะไรไปมากกว่านี้อีกล่ะ


    แถมเซฮุนก็ยังอยู่ตรงนี้ ช่างเต็มอิ่ม บอบบางเมื่อมองเห็น แต่แข็งแกร่งในความรู้สึก จนบางทีจงอินก็สงสัยว่าระหว่างเรา ใครกันแน่ที่เป็นหัวหน้าครอบครัวอย่างแท้จริง ก็จริงอยู่ที่เขาเป็นคนหาเงินมาเลี้ยงทุกคนในครอบครัว แต่คนที่ ‘ดูแล’ ทั้งตัวเขา ทั้งครอบครัวของจงอินให้อยู่อย่างสุขสบายคือ เมียรักคนนี้ต่างหาก


    ถ้าไม่ยกให้เมียเป็นที่พึ่งทางใจแล้วจะให้เป็นอะไรไปได้อีก


    ย้อนนึกกลับไปถึงเรื่องเก่าๆ ก็ได้แต่รู้สึกผิด เกือบสี่ปีที่แล้ว เขาทำผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย จะบอกว่าจงอินยังเด็ก ยังเลือดร้อนก็คงไม่ถูกเท่าไหร่ ในเมื่อเขารู้ตัวดีว่าเขาโตแล้ว ใช้ชีวิตและตัดสินใจอย่างผู้ใหญ่มาตั้งนาม การที่ทำผิดอย่างร้ายแรงต่อคนๆหนึ่ง ทำร้ายจิตใจสารพัด เขารู้ดีว่านั่นไม่ใช่การกระทำของเด็กหรอก มันเป็นข้ออ้างที่ทุเรศทุรังเกินกว่าที่จะยอมรับได้ แต่มันคือการกระทำของผู้ใหญ่ทึ่มๆคนหนึ่งต่างหาก


    จงอินยอมรับว่าตัวเองเสียดายที่ไม่ได้ทำทุกอย่างให้มันถูกต้องตั้งแต่แรก


    แต่เขาไม่เคยเสียใจ ที่สำคัญเซฮุนเองก็ให้อภัยเขาหมดใจ เมียไม่เคยเอาเรื่องเก่าๆมาพูดหรือใช้เรื่องพวกนั้นควบคุมเขา แล้วอย่างนี้จะให้จงอินคิดเป็นอื่น ... นอกจากตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำๆว่า จะมีผู้ชายคนไหนโชคดีกว่าเขาอีกไหม ?


    ช่วยไม่ได้ที่พักหลังๆมานี้ เขาตั้งคำถามนี้กับตัวเองบ่อยมากเหลือเกิน


    ถ้าถามเขา ความรู้สึกไหนที่เขามีให้เซฮุนมากพอๆกับความรักน่ะเหรอ?


    คำตอบของเขา คงเป็นความเห็นอก เห็นใจ ... มันตีคู่ สูสีมากับความรักที่เขามีให้อีกฝ่ายเลยทีเดียว ไม่รู้ทำไม ความรู้สึกของเขาในเช้านี้มันถึงได้เชื่องช้าและเต็มไปด้วยความอ่อนหวานนัก


    กับอิแค่ นอนมองเมียหลับน่ะเหรอ จะสามารถทำให้ใจของผู้ชายคนหนึ่งอ่อนไหวได้ขนาดนี้เชียว?
    ก็คงจะใช่ ... เพราะจงอินยอมรับหมดใจ


    ว่าเขาทั้งรักทั้งหลงคุณภรรยามาตั้งนานแล้ว





    จริงแล้วๆ


    เซฮุนคิดมาตลอดว่าจงอินคงไม่ได้หลงรักเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกันหรอก แต่ชายหนุ่มคงเริ่มหลงรักเขาในตอนที่เซฮุนมองเจ้าตัวด้วยแววตาระยิบระยับในคืนวันแต่งงาน ตอนที่เขาสาบานต่อหน้าพระเจ้าว่าจะรักและเทิดทูนอีกฝ่ายเป็นผู้ชายคนเดียวในชีวิตต่างหาก


    และมันก็เป็นครั้งแรกที่เซฮุนตระหนักว่าเขารู้จักจงอินดีกว่าที่ชายหนุ่มรู้จักตัวเองและมันทำให้หัวใจของเขานั้นพองโตไปด้วยความอบอุ่นเกินกว่าจะหาสิ่งใดมาเปรียบเทียบ คนที่ไม่คุ้นเคยกับคุณสามีอาจจะไม่รู้


    นอกจากความโรแมนติกพร่ำเพรื่อของคุณสามี จริงๆแล้วคุณสามีเป็นคนอ่อนไหวในแบบที่เจ้าตัวก็ไม่น่าจะรู้จักมุมนี้ของตัวเองด้วยซ้ำ ผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อเป็นที่รักหรือเกิดมาเพื่อที่จะมอบความรักอันยิ่งใหญ่ให้กับใครสักคน พร้อมจะดูแล ทุ่มเทอย่างมหาศาล จนเขาได้แต่สงสัยว่าชีวิตในวัยเด็กของจงอินจะต้องเต็มอิ่มและน่าอิจฉาขนาดไหน โตมาถึงได้มีหัวใจที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้


    ขนาดเซฮุน ... ที่ค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองเป็นเด็กที่ขาดความรักไม่มากก็น้อย


    หัวใจของเขามีแผลเล็กๆจากน้ำมือคุณพ่อมานับไม่ถ้วน แต่พอมาอยู่กับคุณสามี จงอินกลับรักษาบาดแผลพวกนั้นได้โดยใช้เวลาไม่นาน ความไม่ยึดติดกับฐิทิของคุณสามีทำให้ความทะนงตนของเซฮุนหายไป มันทำให้เขายอมละทิฐิของตัวเอง แล้วก็อยากจะกลับมาเป็นผู้เสียสละ มอบความรัก ความเข้าอกเข้าใจให้กับใครสักคนอีกครั้ง


    ถึงแม้จะรักคุณสามีมากเท่าไหร่ก็ตาม แต่สุดท้ายแล้วเขาก็พบว่าการใช้ชีวิตคู่นั้น มันไม่ง่ายเลย เขาก็มีความต้องการของเขา จงอินก็มีความต้องการของตัวเอง เราถูกเลี้ยงมาคนละแบบ ชอบอะไรที่ต่างกัน ยังคงเถียงกันเล็กๆน้อยบ้างเป็นเวลา แต่เมื่อหมดวันอันแสนเหนื่อยหน่าย คุณสามีและตัวเขาก็จะมีแตงโมตัวน้อยๆที่มักจะสร้างความสุขให้กับเราอยู่เสมอ


    เซจองกำลังจะอายุครบหนึ่งขวบในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ...


    พร้อมๆกับที่เซฮุนรู้ตัวว่าตัวเองอาจจะกำลังตั้งท้องลูกคนที่สาม ใช่แล้ว ไม่ผิดหรอก เด็กคนนี้ที่กำลังจะเกิดในไม่กี่เดือนข้างหน้าคือลูกคนที่สาม เนื่องจากพี่คนโตของแตงโมกับมังคุดนั้น คอยดูแลคุณพ่อกับป่ะป๊าอยู่บนสวรรค์


    มังคุด ... คือชื่อที่เซฮุนแอบใช้เรียกลูกคนที่สาม ก็ตอนนี้ยังไม่โตเท่าพี่แตงโมนี่หน่า หนูก็เลยต้องเป็นมังคุดของป่ะป๊าไปก่อน อีกอย่างช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา เขาเองก็อยากกินมังคุดมากจนผิดปกติเลยทีเดียว เดือดร้อนคุณสามี คุณพ่อคุณแม่ ทุกคนในบ้านต้องไปควานหาผลไม้เมืองร้อนมาให้เขาจนได้ จริงๆ เขาเองก็คิดว่าคุณแม่และคุณพี่สาวของจงอินน่าจะรู้ว่ากำลังจะมีหลานอีกคนในบ้านแล้วแน่ๆ


    เขาก็เลยขอให้ฮยองนิมพาไปตรวจที่โรงพยาบาล


    ปรากฏว่า ... มังคุดที่คิดว่ามีอยู่ลูกเดียวนั้น


    แท้จริงแล้ว ในท้องของเขากำลังมีมังคุดสองลูกที่กำลังเติบโตอยู่อย่างช้าๆ


    วันนั้น เซฮุนร้องโฮใส่ฮยองนิมอย่างกับเป็นเด็กๆจนจุนมยอนตกใจทำอะไรไม่ถูก พอตั้งสติได้ เขาก็ละล่ำละลักบอกพี่ชายว่าตอนท้องแตงโมใหม่ๆเคยเอาของไปบริจาคที่บ้านเด็กกำพร้าแล้วอฐิษฐานกับคุณสามีสองคนว่า ถ้าหากลูกที่เสียไปเป็นลูกของเขาจริงๆ ก็ให้กลับมาเกิดเป็นน้องของแตงโมนะ ใครจะว่าอย่างไรก็ช่าง แต่ส่วนตัวแล้ว เขาเชื่อว่าลูกคนแรกกลับมาอยู่กับเราเป็นที่เรียบร้อย


    เซฮุนวางแผนว่าจะบอกข่าวดีกับทุกๆคนในบ้าน ในวันเกิดของลูกสาวที่กำลังจะมาถึงนี้


    ที่สำคัญ ... ความรู้สึกลึกๆมันบอกเขาว่า มังคุดจะต้องเป็นฝาแฝดชายแน่นอนเชียว


    หวังว่าทั้งคุณสามีและคุณลูกสาวจะชอบของขวัญชิ้นนี้จากป่ะป๊านะ (แน่นอนว่า ไม่รวมเค้กวันเกิดและของเล่นต่างๆที่เซฮุนวางแผนจะซื้อมาเอาอกเอาใจลูกสาวคนเดียวของเขาด้วย)


    เซฮุนอมยิ้มเมื่อย้อนไปนึกถึง ตอนนี้เขาโตขึ้นหลายปีและคงไม่ได้เป็นเด็กหนุ่มคนเดิมที่เคยเอียงอายในวันแต่งงานกับคิม จงอินคนดังอีกต่อไปแล้ว ความเอียงอายในคืนแต่งงานหายไป แต่สายตาวิ๊งๆที่ใช้มองคุณสามีมาตลอดก็ยังคงอยู่ ถึงแม้คุณสามีจะไม่ค่อยพูดบอกรักโต้งๆก็ตาม แต่ตอนนี้เซฮุนกลับไม่ได้ต้องการคำเหล่านั้น


    เพราะบัดนี้ ชายหนุ่มได้เติมเขาจนเต็ม ... เซฮุนรู้ดีว่าตัวเองอยู่ในบ้านนี้ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมของคนที่รู้ว่าตัวเองเป็นที่รักมากเพียงใด เขารู้ว่าจงอินรัก ... รักมากเสียจนเซฮุนกลายมาเป็นจุดอ่อนที่สุดของตัวเอง จุดอ่อนที่เคยทำลายหัวใจอันแข็งแกร่งของผู้ชายคนหนึ่งจนย่อยยับ


    เขาแทบจะรอจนกว่าจะถึงวันเกิดของเซจองไม่ไหวอีกต่อไป


    ตอนนี้การเป็นภรรยา เป็นเพื่อนคู่คิดที่ดีไม่ได้เป็นเป้าหมายของเซฮุนเพียงอย่างเดียวอีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่มีแตงโมแล้วก็กำลังจะมีมังคุดตามมาติดๆ


    สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้สำหรับเขาก็คือ การเป็นพ่อแม่ที่ดีต่างหาก


    ก็ในเมื่อคนเรานั้น ... เลือกเกิดไม่ได้ การโตมาในครอบครัวที่ไม่อบอุ่น ได้เห็นและรับรู้ด้วยตัวเองว่าการเป็นพ่อแม่แบบไหนที่ทำร้ายจิตใจลูกอย่างแสนสาหัส


    ฉะนั้น ... ตั้งแต่วินาทีที่เซฮุนมั่นใจว่าเขาท้องเซจอง ช่วงเวลานั้น ต่อให้ไม่มีจงอินก็ตาม เขาก็ได้สัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะกับตัวเองว่า เซฮุนจะไม่มีวันเป็นพ่อแม่แบบคุณพ่อ คุณพ่อที่เคยทำร้ายจิตใจเขาอย่างไร เขาจะไม่มีวันทำให้ลูกของตัวเองทุกข์ใจแบบนั้น ในเมื่อสร้างชีวิตอีกชีวิตขึ้นมาแล้ว มันคือความรับผิดชอบที่จะอยู่ติดตัวเราไปจนตาย ลูกของคนอื่น เราคงได้แค่หวัง ให้พวกเขาเหล่านั้น มีชีวิตที่ดี


    แต่ถ้าเป็นลูกของเราเอง ...


    มันเป็นหน้าที่ของเขากับจงอิน ที่จะพาลูกเดินไปบนเส้นทางที่ถูกต้องและดีงาม หลายปีที่ผ่านมาความทะนงตนได้ให้บทเรียนอันมีค่ามากที่สุดกับเราสองคนเรียบร้อยแล้ว ความทะนงไม่ได้หมายถึงการเอาชนะ แย่งชิงความสำคัญหรือการเป็นที่หนึ่ง แต่ความทะนงคือการยอมรับความจริง ยอมรับความผิดพลาดแล้วหันกลับมามองตัวเอง


    บางครั้งเราก็ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากความรัก


    ไม่มีเขา เราอยู่ไม่ได้


    แต่มีเขา แล้วเราเหมือนตายทั้งเป็น


    นี่แหละความรักที่มาพร้อมกับความทะนง


    ไม่มีใครชนะและ ไม่มีใครมีความสุข



    สุดท้าย ขอบคุณที่ทำให้ผมได้เรียนรู้ 


    ด้วยรัก ... จากนางฟ้า ผู้ไม่ต้องการปีกคู่นั้นอีกต่อไปแล้ว






    จบบริบูรณ์


        ♥


    Talk :  เดินมาถึงตอนจบจริงๆจนได้นะคะ (แต่อย่าเพิ่งเส้าสอย เพราะเรายังจะเจอกันใน บทส่งท้าย อยู่น้า ซึ่งจะมาพร้อมกับแตงโมและมังคุด*2 แน่นอน ส่วนตอนพิเศษขอสงวนไว้ในเล่มหนังสือเท่านั้นค่ะ) ขอบคุณทุกคนมากที่อยู่กับเรามาจนถึงตอนนี้นะคะ อะไรในใจ เราก็พูดไปหมดแล้วในทวิต แงง พูดมากแล้วมันก็โหวงๆอยู่นะ เพราะฉะนั้นในนี้ เราขอพื้นที่แค่ขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้มให้กับเรื่องราวของคุณสาและนางฟ้าของเขาก็พอค่ะ

    ตามธรรมเนียมของเรานะคะ ที่ผ่านมาเราเขียนฟิคยาวจบไปสามเรื่องแล้ว ทุกๆตอนจบของแต่ละเรื่อง เราจะถามเสมอว่า ชอบคาแร็กเตอร์ไหน ประโยคไหน หรือฉากไหนที่มันติดอยู่ในใจของคนอ่าน ตอบได้หมดนะคะ ไม่จำเป็นต้องเป็นฉากแฮปปี้ก็ได้ ฉากคุณสาใจร้ายก็ตอบได้นะคะ ปกติเราแทบไม่เคยขอคอมเม้นหรือแทกเลย แต่เราจะขอแค่ครั้งเดียวเท่านั้นก็คือตอนที่ฟิคจบบริบูรณ์ อ่านมาถึงตอนนี้ก็ 21 ตอน ถ้าไม่เข้าข้างตัวเองเกินไป มันคงต้องมีสักนิดเนอะที่คุณคนอ่านจะประทับใจในฟิคเรื่องนี้บ้าง อ้อนสุดชีวิตแล้วนะคะ ขอกำลังใจให้เราชื่นใจ ให้หายเหนื่อยหน่อยน้า อย่าลืม #ทะนงKH หรือ คอมเม้นท์ได้ที่ด้านล่างนะคะ รักเสมอ ขอบคุณจริงๆค่ะทุกคน


    ปล. ประกาศรายชื่อผู้โชคดีใน #ทะนงKH เรียบร้อยแล้วนะคะ ยินดีด้วยน้า

    ปล2. เราเลือกตามความชอบของเราล้วนๆ ไม่ได้เลือกใครอย่าเคืองกันนะค้า เล่นเกมคือเล่นเกมตามกติกา สัญญาเป็นพี่ เป็นน้อง เป็นเพื่อน ไม่นับนะ อิอิ



        ♥


    เขียนโดย LONEWOLF

    Twitter hashtag: #ทะนงKH


    -  Thank You  -



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
fishypug (@fishypug)
จบล้าวอ่ะ น่าารักเนอะ คู่นี้มาถึงจุดนนี้กันได้งายยย รักนะ
hunhun1211 (@hunhun1211)
ขอบคุณสำหรับฟิคที่ดีอีกเรื่องนึงนะคะ :) ตอนนี้โรแมนติกสุดๆเลย มองเห็นภาพอนาคตที่ครอบครัวเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ของทั้งคู่แล้วทำให้อดยิ้มตามไม่ได้ นี่ก็กำลังจะมีมังคดน้อยมาเพิ่มด้วย คุณพ่อต้องเหนื่อยขึ้นแน่ๆ แต่สู้ตายใช่มั้ยคะเพื่อลูกเมียเนอะ
somjuphalidha (@somjuphalidha)
จบแล้ววว อิ่มอกอิ่มใจมากกกก ได้หลานเพิ่มมาอีกสองหน่วย แฮปปี้~~~
ช่วงท้ายนี้สัมผัสได้เลยว่าแต่ละคำที่เซฮุนเลือกใช้มาพูดมาบอกเล่ามันเต็มอิ่มไปด้วยความสุขเท่าที่คนๆนึงหวังจะมีได้เลย ตอนนี้ทุกอย่างรอบตัวมันน่าพึงพอใจไปหมด ชีวิตคู่สมบูรณ์อย่างที่สุด ได้เป็นคนสำคัญเท่าชีวิตของใครคนนึง มีสามีที่รักและรักตอบอย่างไม่มีข้อแม้ มีครอบครัวของตัวเองที่น่ารัก มีคนรอบตัวที่รักและให้ความหวังดี น่าชื่นใจแทนมากกกก ปริ่มไปด้วย รออ่านตอนส่งท้ายเลย เจ้ามังคุดแฝดชายตามปะป๊าเดาไว้รึเปล่าน้าา
ส่วนตอนที่ชอบจะให้เลือกระบุจริงๆ นี่ยากจัง
เอาเป็นโมเม้นที่ปักติดอยู่ในใจ คือ ตอนที่จงอินเริ่มกลัวว่าจะเสียเซฮุนไป เริ่มรู้สึกไม่ได้เป็นที่รักเป็นครั้งแรก จนถึงตอนที่ตะล่อมเล่านิทานของนายพรานกับนางฟ้า แต่จุดที่น้ำตาเล็ดน้ำตาไหลมากที่สุดคือ เซฮุนที่พยายามแข็งใจเต็มที่ ไม่อยากกลับไปหวังทั้งๆที่ใจอยู่ที่เขาทั้งหมด แล้วยังไปถามเขากลับว่า ตัวเองโดนเกลียดมั้ย ตัวเองได้ไปทำลายชีวิตจงออนรึเปล่า เนี่ยตอนเนี้ยยย พิมพ์ไปน้ำตาก็ยังรื้นๆเลย ชอบความรักเขามากอยู่ดีตรงนี้ มันทั้งสงสารกับสิ่งที่เซฮุนเจอมารู้มาแล้วก็กำลังพยายามทำอยู่ด้วยอ่ะ ฮื่ออ ทำไมเขียนดีขนาดนี้คะ <3 ต้องขอบคุณมากๆ ที่เขียนได้ดี เป็นงานที่อ่านก็รู้ได้ว่าตั้งใจมาก ประดิษฐ์ประดอยสร้างมาไม่ใช่ง่ายๆเลย ขอบคุณน้าาคุณไรท์ที่รัก
cvlsaaj (@cvlsaaj)
ใจหายจริงๆตอนเห็นคำว่าจบบริบูรณ์ 😭แต่ขอดีใจกับคุณแม่ที่จะมีน้องมังคุดแล้วคุณสาก้คือไม่เบานะคะ ครั้งนี้ลูกแฝดไปเลยยอิอิ / ขอกลับมาตอนเริ่มแรก จริงๆเราพึ่งอ่านทะนงตอนที่คุณไรท์เขียนไปได้ไม่กี่ตอน ตอนนั้นคุณไรท์บอกอินละครเรื่องเมียอยู่ละเราก็ชอบคาแล็กเตอร์เซฮุนตอนแรกๆ ที่ไม่ง้อคุณสาเลย โดยเฉพาะตอนที่ขับรถหนีออกจากบ้าน คือ รู้สึกชนะมาก ตอนนั้นยอมรับเลยง่าเราอคติคุณสามาก เข้าข้างเซฮุนสุดๆ แต่พอเขาเริ่มเปิดใจคุยกันแล้ว นี่ก็สงสาร ทั้งคู่ ยิ่งตอนที่เซฮุนพูดว่า ไม่ว่าคุณพ่อหรือคุณสาจะเล่นเกมอะไร สุดท้ายคนที่เจ็บก้คือเซฮุนอยู่ดี ตอนนั้นคือเกือบร้องไห้เลยค่ะ สงสารทั้งเซฮุนแล้วก็คุณสาเลย คนนึงก็เจ็บอีกคนพึ่งมารู้ความจริงก็เจ็บไม่ต่างกัน สุดท้ายนี้ ขอบคุณไรท์มากๆนะคะที่แต่งเรื่องนี้ เรารักตัวละครเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ ❤️
umm_um (@umm_um)
ฉากประทับใจ​ขอ​ต๊ะไว้ตอนเรานัดเจอกันนะก๊ะ 💗
real_kaihun (@real_kaihun)
ดีมากๆเลยคะน่ารักมากกก💕💕
somjuphalidha (@somjuphalidha)
ตอนจบแล้วว เปิดตอนมาสวยงามมากด้วยอ่าา ความสุขมันล้นไปหมดเลย~ ฮื่ออ มีแฟนเป็นคนโรแมนติกขนาดนั้นเซฮุนคงไม่ยอมให้ของขวัญของตัวเองน้อยหน้าไปกว่าคุณสาแน่ๆ เนี่ยถึงไม่เคยทำอะไรกุ๊กกิ๊กๆมาก่อน แต่เรื่องเอาใจสามีเนี่ยเซฮุนไม่เคยเป็นรองใครเลยนะ หนังสือเล่มนี้ยิ่งตอกย้ำความรักของเซฮุนที่มีให้มาตลอด รักที่ลึกซึ้งบริสุทธิ์ใจ แล้วก็ยังปลดล็อคเรื่องที่คุณสาอาจจะยังกลัวว่าเคยทำให้เซฮุนมีแผลโดยไม่ตั้งใจอีก ปริ่มมมมแทน จะหาเมียที่ให้ทั้งความรักให้ทั้งอภัยแถมน่ารักแสนดีแบบนี้ได้จากที่ไหน ได้มีสิ่งมีค่าอยู่ข้างตัวๆ ได้เป็นที่รัก ได้เป็นของกันและกันแบบนี้ ฮื่อ จงอินต้องมีความสุขมากแน่ๆ ทั้งคู่ตอนนี้ต้องมีความสุขมากแน่ๆ มันเรียบง่ายแต่สมบูรณ์มากๆ <3
aday1412 (@aday1412)
อย่าว่าแค่คุณสาน้ำตาหยดเลยค่ะ นี่ก็หยดเหมือนกัน ร้องไห้จริงจัง ฮืออ คือทั้งซึ้งทั้งสงสารน้อง สัมผัสได้ว่าน้องเค้ารักคุณสามากแค่ไหน ทั้งคู่เค้ารักกันมากแค่ไหน ดีใจที่ทั้งคู่ผ่านอุปสรรคต่างๆ มาได้
gnooncute (@gnooncute)
มหัศจรรย์แห่งรัก ต้น ชาญณัฏฐ์

มหัศจรรย์แห่งรัก
สร้างสรรค์พลังอันยิ่งใหญ่
ต่างคนอยู่ไกลแสนไกล
กลับมาอยู่เคียงชิดใกล้
ก่อฝันในใจด้วยรัก
และความผูกพัน
เมื่อเธอสบตากับฉัน
ต่างพบว่าใจเราไหวหวั่น
เป็นนาทีที่สำคัญ
จดจำต่อไปแสนนาน
ตราบวันผ่านผันภาพยังไม่จาง
ไม่เลือนลางจากหัวใจ

เลือกเพลงนี้ให้เพราะว่าทั้งคู่ก็รักกันตั้งแต่แรกนั่นแหละแต่เป็นเพราะความเข้าใจผิดของจงอินทำให้มีเรื่องที่ทำให้ไม่เข้าใจกันมีอุปสรรคมาทดสอบทั้งคู่มากมาย แต่ก็เป็นเพราะความรักที่ทั้งคู่มีให้กันอย่างมั่นคงเลยผ่านเรื่องราวไม่ดีๆต่างๆมาได้ นี่ไง "มหัศจรรย์แห่งรัก สร้างสรรพลังอันยิ่งใหญ่"

ปล.ขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องนี้นะคะ ยอมรับว่าเห็นแต่ที่ไรท์มาอัพตอนแรก แต่ก็ยังไม่กล้าอ่าน คิดว่าต้องเครียดแน่ๆ ต้องได้พระเอกแน่ๆ เลยรอให้ไรท์อัพมาถึงกลางๆเรื่องแล้วก็เข้ามาอ่าน แล้วก็ไม่ผิดหวังคะ ด่าพระเอกในตอนแรกๆไปเจ็มที่มาก 555555 แต่พอเขาจะหว่นก็หวานกันจนเขินนน ขอบคุณอีกครั้งนะคะ จะต้องคิดถึงครอบครัวนี้แน่ๆ จะรอพรีหนังสือนะคะ
gnooncute (@gnooncute)
@gnooncute ชื่อทวิตเตอร์ก็ตามนี้เลยค่ะ
savedbywolf (@savedbywolf)
@gnooncute ขอบคุณมากเลยค้า แล้วจะรีบส่งให้คุณสาพิจารณาน้าาาาาา
cvlsaaj (@cvlsaaj)
พออ่านถึงตอนจบก็ถึงรู้ว่าจริงๆแล้วเค้าสองคนคือคู่ชีวิตกันและกัน ผ่านร้อนผ่านฝนผ่านหนาวกว่าจะมามีวันนี้ได้ ตอนแรกยอมรับเลยว่าโกรธคุณสามาก แอบเชียร์ให้เลิก แต่พออ่านมาเรื่อยๆก็ถึงรู้ว่าความรักที่เขามีให้กันและกันมันยิ่งใหญ่เกินกว่าเหตุผลที่เค้าจะมาหย่าด้วยซ้ำ งั้นขอส่งเพลงนี้เข้าประกวดนะคะ
รักคุณเข้าอีกแล้ว - bodybod

‘เก็บเพลงรักนี้ให้เป็นของขวัญ
ให้เธอได้รับได้รู้หัวใจของฉัน
แม้คืนวันจะเปลี่ยนแปลงสักแค่ไหน
แต่ใจของฉันที่รักเธอนั้น
ต่อให้ต้องลงนรกหรือขึ้นสรวงสวรรค์
ฉันก็จะไม่มีวันมอบให้ใคร
จะมีเพียงเธอแค่เพียงคนเดียว
และจะมีแต่เธอ เธอแค่เพียงคนเดียว
และจะเป็นเพียงคนเดียวเสมอไป
ที่ฉันฝากชีวิต ทั้งหมดไว้
โดยไม่มีวันทวงกลับคืน’ :)

Twitter : @cvlsaaj
savedbywolf (@savedbywolf)
@cvlsaaj ขอบคุณมากเลยค้า แล้วจะรีบส่งให้คุณสาพิจารณานะคะ อิอิ ♥
umm_um (@umm_um)
#ทะนง​KH
❤️ ขออนุญาต​ส่ง​เพลง​เข้า​ประก​ว​ด​ค่ะ​ ❤️

🎼 天赋 (Heavenly Gift) 🎼

🎶 只一眼爱变成一种天赋
Only a glance, love has become a gift
不自觉能牵你笑抱你哭
Unconsciously I can lead you to smile whilst embracing you through your tears
我为你有了旅途
For you, I have a journey
不管离天涯几步
No matter how many steps it is from the end of the world
我都不在乎
I don’t care 🎶

🔊
https://youtu.be/Wx_OiNgLJYk
savedbywolf (@savedbywolf)
@umm_um ขอบคุณมากค้าคุณนัมเบอร์วันแฟนของแม่แตงโมมม
umm_um (@umm_um)
@savedbywolf ❤️🤟เสมอค่ะ