LETHAL ทะนงsavedbywolf
Captured beauty & the Huntsman.

  • LETHAL


    To know so deeply how unwanted you’re … is almost lethal.

    การรับรู้ว่าตนเองไม่เป็นที่ต้องการมากเพียงใดนั้น ... อันตรายถึงชีวิต





    • 18: Captured beauty & the Huntsman.



    ความรักของ ... นายพราน


    อำนาจของความรัก ...


    มันยิ่งใหญ่มากแค่ไหน ตอนนี้เองที่เซฮุนได้รู้และได้เห็นกับสองตาของตัวเองวันนี้ เชื่อหรือไม่ว่าตอนนี้สำหรับคุณสามี คำพูดที่มาจากปากเขาสามารถให้ความสำคัญกับสิ่งไหนในชีวิตของจงอินก็ย่อมได้ ... ได้แค่เพียงพลิกลิ้นนี่แหละ


    อย่างน้อยช่วงนี้คุณสามีเค้าก็ดู ‘ยอม’ เหลือเกิน ตั้งแต่ที่เขาได้กระทำการ ‘ง้อ’ ไปเมื่อครู่ จนถึงตอนนี้ เซฮุนก็ยังรู้สึกอุ่นในใจมิรู้ลืม หลังจากอ้อนขอให้นอนด้วยกัน คุณสามีเค้าก็เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เขาอย่างทะนุถนอม แถมยังปะแป้งให้ที่สองข้างแก้มเสียด้วย นี่พูดจริงนะ เขาไม่ได้พูดเล่น ลองถ้าเป็นเมื่อก่อน ให้ตายอย่างไร ก็คงไม่มีใครนึกภาพจงอินทาแป้งให้เขาออกแน่ๆ


    พอประคองกันมานั่งบนเตียงได้ จู่ๆจงอินก็ไม่พูดไม่จาแล้วก็หันไปคว้าหนังสือปกหนังสีน้ำเงินเข้มยัดใส่มือเขาราวกับจะบอกว่า ลองเปิดดูสิ แต่เซฮุนก็ยังไม่กล้า เพราะอย่างแรกเขารู้ดีมากกว่าใครว่า หนังสือปกหนังเล่มนี้คือของรักของหวงหนึ่งเดียวของคุณสามี จงอินรักหนังสือเล่มนี้มาก ก่อนนอนจะต้องเอามานั่งขีดๆเขียนๆอะไรบางอย่างอยู่เสมอ แล้วที่สำคัญแม้กระทั่งตัวเขาเอง ก็ไม่กล้าแตะหนังสือเล่มนี้มาก่อน


    เซฮุนควบคุมทุกอย่างภายในบ้านนี้ก็จริง แต่นี่คือเรื่องส่วนตัวสุดๆของคุณสามี ใช่ว่าจงอินยอมอย่างไม่มีข้อแม้แล้วตัวเขาจะมีใจเหยียบชายหนุ่มไว้ใต้ฝ่าเท้าเสียเมื่อไหร่กัน จงอินก็ยังเป็นจงอินวันยันค่ำ ยังมีอิสระในการใช้ชีวิตทุกอย่าง เป็นพ่อของแตงโม เป็นสามีของเขาแล้วก็ยังเป็นหัวหน้าครอบครัวเล็กๆของเรา ไม่ว่าเรื่องส่วนตัวของเรามันจะเละเทะแค่ไหนก็ตาม แต่สุดท้ายแล้วเซฮุนคิดว่า เขายังจำเป็นต้องให้เกียรติอีกฝ่ายอยู่ดี


    ที่สำคัญ เซฮุนก็เพิ่งจะคิดได้เมื่อไม่นานนี้เอง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เรามีอยู่ร่วมกันในทุกวันนี้ คุณสามีเค้าเป็นคนสร้างทั้งนั้น ส่วนเขาเองก็เปรียบได้กับไม้ซีกเล็กๆที่คอยช่วยค้ำจุนต้นกล้าเท่านั้น


    เขาและคุณสามีนั่งมองหน้ากันอยู่บนเตียงสักพักหนึ่ง บนตักของเซฮุนมีหนังสือปกหนังเล่มใหญ่วางอยู่ ฝ่ามือขาวสะอาดวางแตะอยู่บนตัวปก ทะนุถนอมมันยิ่งกว่าเจ้าของตัวจริงเสียอีก อึดใจถัดมาจงอินก็ยิ้มราวกับจะให้กำลังใจเขาแล้วเอื้อมมือมาแกะสลักสีเงินอย่างเบามือ กดมันให้ตัวล็อกเด้งขึ้นแล้วใช้มือขวาค่อยๆเปิดหนังสือให้เขาดูหน้าแรกอย่างเบามือ


    นิทานของนายพราน


    เซฮุนนิ่ง ... มองลายมือที่เขียนหวัดๆอยู่บนกระดาษหน้าแรก


    เป็นลายมือเดียวกับที่เคยเขียนโพสอิทงอนง้อเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน


    คุณสามีปล่อยให้เขามองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเจ้าตัวจะค่อยๆพลิกกระดาษให้เขาดูทีละหน้า ทีละหน้า และทั้งหมดนั่นก็ทำเอาเขาได้แต่นั่งอึ้ง เพราะในหนังสือปกหนังเล่มใหญ่เล่มนี้ มันไม่มีอะไรเลยนอกจากเรื่องราวของ ‘นางฟ้า’


    ซึ่งในหนังสือ จงอินเรียกนางฟ้าผู้นี้ว่า ‘Captured Baeuty


    นางฟ้าผู้ถูกจองจำ ...


    เซฮุนกระพริบตาปริบเพราะจากรูปภาพที่ดูเหมือนจะถูกแอบถ่ายหลายอิริยาบถนั้น มันเป็นรูปของเขาเอง


    นี่น่ะหรือคือ ของรักของคุณสามี?


    ‘นางฟ้าตอนเจอกันครั้งแรก’ แน่ล่ะ ว่ามันเป็นรูปเขาในตอนที่เราเจอครั้งแรกในงานเลี้ยง


    ‘นางฟ้า ....’


    อีกมากมาย ...


    ในหนังสือเล่มนี้มีแต่เรื่องราวดีๆ เรื่องราวของเราที่เขาไม่รู้มาก่อนว่าคุณสามีจะจดจำได้ ไม่มีเรื่องราวแย่ๆที่ครอบครัวของนางฟ้าทำกับครอบครัวของนายพรานหรือเรื่องราวอันบาดหมางของเราทั้งคู่ในตอนที่คุณสามีเข้าใจว่าตนนั้นถูกนางฟ้าหลอกให้แต่งงาน


    และที่สำคัญ กระดาษเนื้อในหนังสือและสีหมึกปากกามันดูเก่าและจางลงมาก จนไม่มีทางที่มันจะเพิ่งถูกเขียนขึ้นมาได้เลย หมายความว่า ที่คุณสามีเคยบอกว่าหลงรักเขามาตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน ... จงอินคงไม่ได้มีใจโกหกเขาในเรื่องนี้ลงหรอกใช่ไหม


    ภายในหนังสือเล่มนี้มันมีแต่รูปสวยๆ คำบรรยายเพ้อฝัน ถ้อยคำที่แสดงถึงความศรัทธาต่อความรักและเนื้อเพลงมากมายที่แสนจะโรแมนติก คุณสามีขีดเขียน สร้างฝันระหว่างเราขึ้นมา ราวกับช่วงเวลาแย่ๆของชีวิตคู่จนเกือบจะพังนั้น มันไม่ได้มีอยู่จริง


    เซฮุนก้มหน้า แล้วมองรูปของเล่นและตุ๊กตามากมาย จำได้ดีว่ามันคือของที่เขากับจงอินเพิ่งจะนำไปบริจาคให้กับเด็กกำพร้า ของของลูกคนแรกที่ไม่ได้เกิด เขากลืนน้ำลายลงคอ มองมือตัวเองที่ประคองหนังสือปกหนังด้วยความรู้สึกเหมือนมีอะไรตื้นเต็มอก


    เขาน้ำตาคลอและรู้สึกเหมือนตัวเองนั้นช่างโง่เขลา


    หลังจากนี้ จงอินไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำบอกรักใดๆกับเขาอีกต่อไปแล้วก็ได้


    ไม่ต้องเอ่ยคำบรรยายใดๆก็จับความรู้สึกได้ดี


    หลังจากอ่านไปเรื่อยๆก็รู้ได้เลยว่า คนบรรยาย ...


    รัก ... นางฟ้าผู้ถูกจองจำ ... หรือคนในภาพของนายพรานมากแค่ไหน


    หนึ่งรูป หนึ่งเรื่องราวของนายพรานกับนางฟ้าจะต้องมีหนึ่งเพลงที่ถูกเขียนขึ้นมาต่อท้าย ทุกตัวอักษร ทุกคำสวยงาม ช่างแสนรัก แสนเอาใจใส่และเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้ง ต้องการกันและกันอย่างรุนแรง จากคนหนึ่งคนถึงคนอีกคนหนึ่งได้อย่างไม่มีข้อโต้แย้งใดๆทั้งสิ้น


    “This is for you ...” จงอินกระซิบกระซาบก่อนจะเคลื่อนตัวมากอดเขาจากทางด้านหลัง “ฉันมอบหนังสือเล่มนี้ให้นาย ... ให้กับเรื่องบางเรื่อง ที่เราทำให้ได้กับคนบางคน เช่นเดียวกันกับความรู้สึกบางอย่าง ที่เรามีให้ได้กับคนบางคนเท่านั้น ...”


    เซฮุนพยักหน้า ตอนนี้ได้แต่อึ้ง พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ...


    ทั้งๆที่มัน ... มากมายขนาดนี้ ที่ผ่านมา เขาคิดไปได้อย่างไรว่าจงอินมีชู้ ตอนนี้เซฮุนรู้สึกราวกับเป็นตัวเองนั่นแหละที่หักหลังความรักของคุณสามีเสียเอง


    “จงอิน ... คุณรู้ไหม ว่าเมื่อก่อน ผมคิดเสมอว่าคุณมีคนอื่นมาโดยตลอด” พอพูดจบ เขาก็หลับตาแล้วเอนตัวไปซบกับไหล่ของคุณสามีเงียบๆ


    “ฉันไม่เคยมีคนอื่น นายหยุดคิดแบบนั้นได้ไหม เบบี้” ในทันที เสียงนุ่มๆก็กระซิบตอบกลับมาทันควันราวกับว่าเจ้าตัวก็รอจังหวะจะตอบอยู่แล้ว


    ได้ยินแบบนี้ เซฮุนก็ยิ่งร้องไห้แต่ก็พยายามกลั้นสะอึกสะอื้น ไม่อยากให้จงอินตกใจว่าทำไมเขาต้องร้องไห้ขนาดนี้ “ที่แย่ที่สุดคืออะไรรู้ไหมครับ ... ที่ผ่านมา ผมพยายามหาหลักฐานมาตลอดว่าคุณนอกใจผม ผมเชื่อแน่ๆว่าคุณมีคนอื่น แต่มันตลกร้ายตรงที่ผมไม่เคยค้นเจออะไรเลย นอกจากคำพูดของคนอื่นที่บอกว่าคุณมีคนนู้นคนนี้แล้วมันก็ทำให้ผมไม่มีความสุขที่จะอยู่กับคุณเลยจงอิน”


    “ไม่เป็นไรเซฮุน ไม่เป็นไร ฉันเองก็ทำไม่ดีกับนายมาเยอะ ทุกวันนี้มันก็ยังติดอยู่ในใจฉันเหมือนกัน” จงอินพูดช้าๆก่อนจะยื่นหน้ามาจากทางด้านหลังแล้วบรรจงจูบแก้มเขาดังจุ๊บพร้อมๆกับมือฝ่าของเจ้าตัวที่ลูบท้องเขาวนเป็นวงกลมไปด้วย “พอแล้วนะ มันจบแล้ว ต่อไปนี้ เราจะเริ่มใหม่ไปด้วยกันไง”


    “แต่ผมรู้สึกแย่มาก คุณรู้ไหมยิ่งค้นหาหลักฐานมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งแสดงว่าผมไม่เชื่อใจคุณมากเท่านั้น พอมาคิดดูมันเริ่มทำให้ผมรู้สึกว่า หรือแท้จริงแล้วที่ผ่านมาผมอาจจะไม่เคยรักใครเลย นอกจากตัวเอง ผมนี่มันบ้ามากจริงๆ”


    ที่เคยพูดว่า ... เรื่องความอดทน อดกลั้นนั้น คุณสามีสู้เขาไม่ได้หรอก


    มาวันนี้ เซฮุนรู้แล้วว่ามันไม่จริง


    เขาต่างหากที่ต้องแปลกใจว่าเพราะอะไรคุณสามีถึงได้อดทนกับความรักของเราและไม่พูดอะไรเลยมาได้นานขนาดนี้ ที่สำคัญ ในตอนที่จงอินเข้าใจว่าเขาหลอกให้แต่งงานด้วย ตอนนั้นพ่อแตงโมทนอยู่กับเขาไปได้อย่างไร เพราะถ้าหากเป็นตัวเอง ไม่ต้องหลอกลวงหรอก แต่คิดว่าคุณสามีมีคนอื่น เขาก็ขู่จะหย่าทุกครั้งที่ได้คุยกันแล้ว


    ใช่ ... ใครสักคนเคยพูดเอาไว้ มันถูกต้องมากที่สุด หากคุณรักใครสักคนอย่างแท้จริง


    คุณจะเชื่อมั่นในตัวเขาและไม่จำเป็นต้องหาหลักฐานใดๆมาพิสูจน์อะไรให้วุ่นวายเลย


    “ฉันรักที่เราเป็นแบบนี้ ฉันรู้ดีว่านายยังมีปมฝังใจเกี่ยวกับเรื่องแย่ๆที่ฉันเคยทำไว้ แต่เราจะค่อยๆเรียนรู้กันไปเรื่อยๆและแก้ไขมันไปพร้อมกัน นี่คือสิ่งที่ฉันให้สัญญากับนายและแตงโมในตอนนี้ได้ แบบนี้สบายใจขึ้นบ้างไหม ฮึ?”


    เซฮุนเริ่มยิ้มออก ปล่อยให้คุณสามีลูบท้องของตัวเองอยู่อย่างนั้นพร้อมกับพยักหน้างึกๆไปด้วย “อันที่จริง ผมมีอะไรจะบอกหล่ะ ... ผมรักคุณจงอิน รักมาตลอด ไม่เคยหมดรักในตัวคุณเลยสักครั้ง นี่ถ้าคุณไม่ยกหนังสือเล่มนี้ให้กับผม ผมไม่มีวันบอกคุณเรื่องนี้หรอกนะ”


    “ฉันเองก็รักนายมาตลอดเหมือนกัน แต่ให้ตายยังไงก็ไม่มีวันยอมรับออกมาตรงๆหรอก” คุณสามีเล่นมุกหน้าตายก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเสียงนุ่มเมื่อเขาหันไปมองหน้า


    จงอินยิ้มตอบ แล้วยื่นหน้ามาจูบปากบ้างคราวนี้ “เสียใจไหมที่นายเลือกฉัน”


    “ไม่ครับ” เซฮุนตอบแล้วรีบส่ายหัว “คุณคือคนที่ทำให้ผมมีความสุขที่สุดแล้วจงอิน”


    และคำตอบของตัวเองสร้างแรงสั่นสะเทือนต่อคุณสามีมากแค่ไหน เซฮุนก็ได้เห็นกับตาตัวเองในวันนี้ ตั้งแต่เด็กจนโต ชีวิตของเขาไม่เคยจะมีช่วงเวลาที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นที่รัก ได้รับการปกป้อง ให้เกียรติอย่างเท่าเทียมเท่ากับช่วงเวลานี้ของเราทั้งคู่เลย


    ความเจ้าบงการของคุณสามีเป็นหนึ่งสิ่งที่หายไปแล้ว แทนที่ด้วยความเข้าอกเข้าใจคนอื่น ยอมรับและพร้อมจะเปลี่ยนแปลงมากขึ้น ความรักของเรา แรกเริ่มมันบิดเบี้ยวผิดรูป แต่ตอนนี้มันเกิดขึ้นอีกครั้งแบบค่อยเป็นค่อยไปแล้วก็กำลังจะมั่นคงขึ้นเรื่อยๆ



    คงเหลือไว้แต่จงอินกับเซฮุน (พ่วงด้วยแตงโมอีกหนึ่ง)









    ถึงแม้ความเจ้าบงการของคุณสามีจะหายไปแล้ว ...


    แต่ความเจ้าระเบียบซึ่งแอบติดจู้จี้นิดๆยังอยู่ เมื่อได้เริ่มเรียนรู้กันและกันอย่างจริงจัง เซฮุนก็คิดว่าตัวเองรู้จักคุณสามีดีทุกซอกทุกมุมแล้วก็ตาม ยังต้องกลับมายอมรับกับตัวเองจนได้ว่าเขายังจำเป็นต้องปรับตัวเข้าหาคุณสามีอีกเยอะ แต่เขาเป็นคนง่ายๆอยู่แล้ว ดังนั้นเรื่องการปรับตัวจึงสบายมาก


    ในวันแรกๆหลังจากคืนดีกันแถมด้วยการย้ายกลับมานอนห้องเดิมด้วยนั้น เซฮุนก็แสดงออกชัดเจนว่าเขาอยากรู้จักทุกตัวตนที่จงอินเคยซ่อนให้พ้นจากสายตาเขา เริ่มจากการที่เขายอมเดินอุ้ยอ้ายเข้าไปอยู่กับคุณสามีเวลาเจ้าตัวทำงานในห้องนั่งเล่นข้างล่างคนเดียว แต่อย่าเข้าใจผิด เพราะเซฮุนไม่ได้วุ่นวายอะไรเลย ถึงมา ก็นั่งอ่านหนังสือของเขาไปเงียบๆ แต่คอยสังเกตมากกว่าว่าจงอินวางตัวอย่างไรกับเพื่อนร่วมงานและลูกน้องของเจ้าตัว


    และมันก็ทำให้เขาประหลาดใจเมื่อพบว่าที่จริงแล้ว คุณสามี ... เป็นเจ้านายที่น่ารักกับลูกน้องมาก น่ารักจนเซฮุนได้นึกสงสัยว่าเมื่อก่อนที่แสนก้าวร้าวและดุใส่เขามากๆนี่คือการแสดงทั้งหมดใช่หรือไม่ เวลาคุณสามีทำงาน จงอินไม่ได้แค่สั่ง สั่ง สั่งแบบที่เขาเข้าใจเลยแม้แต่น้อย แต่ที่บอกว่าเป็นเจ้านายที่ดีมากคือเขาหมายความตามนั้นจริงๆ


    อย่างแรก งานที่ส่งผลให้คุณสามีกลายมาเป็นนักแต่งเพลงชื่อดังนั้น ไม่ได้แค่ ‘แต่ง’ อย่างที่เขาเข้าใจ จงอินเป็นคนที่ต้องรับผิดชอบงานหลายอย่างในทีม จงอินทำงานหนักมาก และอีกหนึ่งสิ่งที่เพิ่งรับรู้ในตัวคุณสามีก็เริ่มทำให้เซฮุนหวั่นๆ ด้วยความรู้สึกอย่างไร เขาเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน ยิ่งแอบมองก็ยิ่งได้แต่ลูบคลำหน้าท้องของตนเองไปเรื่อย


    แต่ ... เอ๋


    วันนี้เขารู้สึกแปลกๆมาตั้งแต่เช้าแล้วนะ จู่ๆก็มีอาการปวดหน่วงแล้วก็เป็นตะคริวบ้างเป็นบางครั้ง แต่ก่อนที่จะถึงจุดที่เจ็บจนทนไม่ไหว มันก็จะหายไปเองทุกที ตอนแรกเซฮุนก็คิดว่าแตงโมอาจจะอยากออกมาหาคุณพ่อกับป่ะป๊าไวๆ แต่พอไปย้อนดูกำหนดคลอดเป็นรอบที่ร้อยกว่าได้ ก็อีกตั้งสามอาทิตย์กว่าแตงโมจะออกมานี่น่า


    สงสัย วันพรุ่งนี้คงต้องให้คุณสามีพาไปหาคุณหมอปาร์คอีกแล้วล่ะมั้ง


    เซฮุนคิดในใจ จากนั้นก็ตั้งใจว่าจะเดินไปเอาน้ำมะพร้าวเย็นๆในครัวมาดื่มเสียหน่อย แต่พอลุกขึ้นจากโซฟาเท่านั้น จู่ๆก็เจ็บเสียดที่ท้องจนยืนไม่ไหว เขากุมท้องตัวงอ ส่งเสียงเรียกคุณสามี พอจงอินหันมาเห็นสีหน้าและท่าทางของเขาเท่านั้น ชายหนุ่มก็รีบทิ้งทุกอย่างแล้ววิ่งมาประคองในทันที


    “เป็นอะไร เป็นอะไร! ทำไมร้องขนาดนี้” จงอินถามเสียงตระหนก แต่คุณสามีก็ไม่รอฟังคำตอบพอเห็นเขาเริ่มจะหน้าซีด ก็รีบล้วงโทรศัพท์มือถือในกางเกงขึ้นมากดโทรออกให้คนขับรถเตรียมรถไปโรงพยาบาลในทันที


    “ผมปวดท้องมากจงอิน ... มันไม่เหมือนครั้งอื่น ผมว่า ...” เซฮุนพูดปากคอสั่น ปวดเสียดจนตัวงอ ถ้าไม่มีคุณสามีคอยทั้งประคอง ทั้งพาเดิน ทั้งแทบจะยกขาลอยให้ไปถึงรถพร้อมกันคงเดินไปเองไม่ไหวแน่ๆ “ผมว่า ... ครั้งนี้ อาจจะต้องผ่าคลอดแตงโมแล้ว”


    พอเซฮุนพูดจบ คราวนี้แหละ จงอินก็ยิ่งตื่นตระหนกเข้าไปใหญ่ ถ้าชายหนุ่มไม่ตัวติดกับเขาอยู่ ณ ตอนนี้ เซฮุนก็เดาออกเลยว่าร่างสูงๆของคุณสามีจะต้องวิ่งเป็นหนูติดจั่นแน่ๆ ส่วนตัวเขาเองนั้นก็พร้อมอยู่แล้วกับการที่จะผ่าคลอดก่อนกำหนด คุณหมอก็บอกตั้งแต่ช่วงแรกๆว่ามันมีสิทธิ์จะเป็นไปได้ แต่โดยรวมสุขภาพของแตงโมยังสมบูรณ์ทุกอย่าง จึงทำให้เซฮุนพอคลายกังวลไปได้บ้าง


    แต่ที่เสียดายน่ะ ....


    ถ้าหนูรออีกนิด แล้วยอมออกมาดูโลกตามกำหนดการเดิม


    หนูจะเกิดวันเดียวกับคุณพ่อเลยนะ แตงโม


    “แต่กำหนดคลอดของลูกอีกตั้งสามอาทิตย์นะ แน่ใจเหรอเซฮุน” คราวนี้ล่ะ ยิ่งกว่านกกระจอกแตกรังเสียอีก ถ้าหากเขาไม่ได้เจ็บท้องจนตัวงอแบบนี้ จะขำท่าทางของคุณสามีให้ดู


    แต่เซฮุนก็ทำเพียงพยักหน้า ในขณะที่จงอินเสียงดังลั่นไปตามทางเดิน จนแม่บ้านต้องเดินออกมาดู ก่อนคนขับรถจะมาช่วยพยุงปีกเขาอีกข้างให้ขึ้นไปนั่งในรถได้อย่างเรียบร้อย เขานั่งนิ่งแล้วสูดลมหายใจเข้าออกทางปากอย่างดัง ตอนนี้ต้องนิ่งให้ได้มากที่สุด นับลมหายใจเข้า-ออก เข้า-ออก มีสมาธิ อีกไม่นานก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว


    “วันนี้ผมเป็นตะคริวทั้งวัน แต่ผมคิดว่ามันคงเป็นตะคริวตามปกติเพราะใกล้จะถึงกำหนดคลอดแล้ว แต่เมื่อกี้จู่ๆก็ปวดเสียด ... ผมว่าใช่แล้ว จงอิน”


    “อดทนหน่อยนะที่รัก เดี๋ยวก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว แปบเดียวนะลูกนะ”


    ท้ายประโยคคุณสามีเค้าก้มลงไปพูดกับแตงโมที่โดนเข็มขัดนิรภัยของเบาะหลังคาดทับอยู่ พอพูดจบแขนจงอินก็วาดแขนไปที่เบาะด้านหลังแล้วโอบเขาเข้าไปใกล้ บรรจงจูบแก้มเบาๆราวกับจะให้กำลังใจ ทำเอาเซฮุนเริ่มยิ้มออก ทั้งๆที่ปวดเสียดจี๊ดขึ้นไปถึงแนวกระดูกสันหลังแล้ว


    เซฮุนยิ้มรับก่อนจะบอกให้คุณสามีโทรบอกทางฝั่งฮยองนิมด้วย ถ้าเป็นไปได้ เซฮุนก็อยากให้ทุกคนมาเจอแตงโมพร้อมกันเลย ให้ตายเถอะ ในตอนที่ฝั่งนู้นรับโทรศัพท์ เขาแทบจะได้ยินเสียงกี๊ดลั่นของพี่จูฮยอนดังลอดออกมาเลย


    พอมาถึงโรงพยาบาลได้ ก็วุ่นวายอยู่เกือบห้านาที กว่าเซฮุนจะได้นอนบนเตียงเข็น ตอนนี้จงอินกำลังจะสติแตกด้วยความเป็นห่วง เขาก็ยิ่งต้องเป็นคนที่มีสติ เพราะสุดท้ายถ้าคุณสามีสติแตกไปก่อนจริงๆ เขาก็จะต้องเข้าผ่าตัดทั้งที่พะวงหน้าพะวงหลังอยู่แบบนี้


    “จงอินครับ คุณฟังผมนะครับ …” เซฮุนคว้าข้อมือจงอินไว้ได้ทัน ในตอนที่คุณสามีกำลังจะเดินวนรอบเตียงที่เขานอนอยู่เป็นรอบที่หก เอากับเค้าสิ เขามากกว่าไหมที่ต้องเป็นคนที่ตื่นตระหนกหน่ะ แต่เอาเถอะ เซฮุนไม่ถือเพราะตอนนี้คุณสามีเค้าน่ารักแล้วก็เหมือนลูกหมีสุดๆไปเลย


    “เดี๋ยวพอผมแอดมิทเข้าห้องแล้ว ผมจะต้องเตรียมตัวก่อนผ่าคลอดอีก 2 ชั่วโมง ในระหว่างที่ผมรอ คุณต้องกลับไปที่บ้าน ไปเอากระเป๋าของใช้ของลูกที่เราเตรียมไว้ แล้วเอามาให้คุณพยาบาล พอแตงโมออกมา ลูกจะได้ใช้ของที่เราทั้งคู่เลือกให้ลูกไง ดีไหมครับ ตอนนี้คุณต้องตั้งสตินะจงอิน ใจเย็นๆ ไม่ต้องห่วงผมกับลูก คุณหมอปาร์คจะดูแลผมเอง เข้าใจไหมครับ”


    เซฮุนพูดช้าๆ อธิบายไปด้วย ปลอบขวัญปนหว่านล้อมไปด้วย พร้อมกับคว้าข้อมือของคุณสามีขึ้นมาจูบเบาๆลงบนหลังมือ ก่อนจะลูบไปลูบมา รู้ดีว่าชายหนุ่มกังวลมากเพียงใด แต่สิ่งเดียวที่เขาทำได้ในตอนนี้ก็คือ ต้องดึงสติคุณสามีเอาไว้ให้ได้มากที่สุดก่อน


    ไม่นานบุรุษพยาบาลก็เข็นเตียงของเขามารอในห้องส่วนตัวที่คุณสามีจัดการเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ห้านาทีถัดมา คุณพยาบาลก็เข้ามาแนะนำวิธีการขั้นตอนการผ่าคลอดต่างๆ แต่สิ่งที่ทำเอาเซฮุนกลัวมากที่สุดก็คือการบล็อกหลังซึ่งการผ่าคลอดปัจจุบันจะเลือกวิธีนี้เป็นส่วนใหญ่ ไม่นิยมดมยาสลบ เพราะคุณพยาบาลบอกว่าแตงโมจะสะลึมสะลือไปด้วย จะมีผลข้างเคียงจากฤทธิ์ยา แต่การบล็อกหลังยาที่ใช้จะไม่เหลือไปถึงลูก ถึงแม้เธอจะอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มๆกับสีหน้ายิ้มน้อยๆว่าเขาก็แค่ต้องนอนงอตัวเหมือนกุ้งหลังจากที่คุณหมอฉีดยาชาให้แล้ว แล้วที่สำคัญมันจะไม่รู้สึกเจ็บใดๆเลย


    เอาจริงไหม


    ป่ะป๊ายอมรับกับแตงโมคนเดียวนะ


    ว่า ... มันไม่ได้ทำให้เขาคลายความกลัวลงเลย


    ทั้งกลัว ทั้งคิดไปต่างๆนาๆ ถ้าหากยาชาหมดฤทธิ์เร็วหรือว่าเกิดผิดพลาดอะไรขึ้นมา ลูกจะปลอดภัยไหม
    ระหว่างที่คุณพยาบาลกำลังพูดไปเรื่อยๆ เซฮุนก็กำลังจะขอให้คุณสามีเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนในห้องคลอดแล้วเชียว แต่เหมือนเธอจะรู้ว่าเขากำลังจะขออะไร คุณพยาบาลก็รีบพูดขึ้นมาเลยว่าถ้าผ่าคลอด คุณหมอจะไม่อนุญาตให้คุณพ่อเข้าไปอยู่ในด้วยนะคะ แค่นั้นป่ะป๊าก็หน้าเจื่อนลงไปอีก


    หลังจากผ่านไป 2 ชั่วโมงเป็นที่เรียบร้อย


    ด้วยรู้ว่าอีกไม่ถึงห้านาที พยาบาลจะกลับเข้ามาอีกรอบเพื่อพาเขาไปที่ห้องผ่าตัด เซฮุนก็ย้ำอีกครั้งว่าถ้าตัวเองเข้าไปแล้ว ก็ให้คุณสามีรีบกลับบ้านไปเอากระเป๋าของลูก พอมาถึงโรงพยาบาลอีกรอบก็จะได้เจอแตงโมแล้ว ดูเหมือนมีเพียงประโยคสุดท้ายประโยคเดียวนี่แหละที่พอเอาคุณสามีให้สงบลงได้หน่อย


    แต่ว่า ...


    ‘จะได้เจอแตงโมแล้วนะ’


    จะได้เจอแล้ว ... คนเก่งของป่ะป๊า เด็กตัวน้อยๆที่เป็นกำลังใจให้ป่ะป๊าเข้มแข็งมาตลอด เด็กน้อยที่เข้มแข็งไม่ต่างจากผู้ใหญ่เลย ขนาดร่างกายป่ะป๊าไม่ค่อยแข็งแรง แตงโมก็ยังสู้มาได้จนเกือบจะเก้าเดือน ไม่มีใครเก่งกว่าแตงโม ลูกของคุณพ่อกับป่ะป๊าอีกแล้ว


    พอได้เวลา ตามฤกษ์ คำที่เขาคุยกับคุณหมอไว้แบบขำๆ เตียงของเซฮุนก็ถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัด แต่ก่อนจะไปคุณสามีก็ยืนรอส่งจนวินาทีสุดท้าย เราสบตากันเงียบๆจนบานประตูกั้นสายตาของเราทั้งคู่ให้ขาดออกจากัน จากนั้นคุณหมอก็เริ่มเอาหน้ากากออกซิเจนมาครอบเพื่อให้หายใจสะดวก ไม่เกร็ง


    จากนั้น แม่แตงโมก็ต้องกลายเป็นกุ้งต้มสีส้มนอนตัวงอเตรียมบล็อกหลังไปเสียแล้ว


    เอาเป็นว่า ... ความรู้สึกอย่างไร


    เซฮุนก็บรรยายไม่ถูก เพราะเขามัวแต่กลัวจนไม่ได้สนใจอะไรเลย นอกจากเสียงเต้นของหัวใจตัวเองซึ่งมันดังมาก ดังจนมันตึบอยู่ในหู รู้ตัวอีกที ก็มีหนึ่งในทีมแพทย์เข้ามากระซิบว่าเดี๋ยวจะกดที่หน้าอกเพื่อเอาน้องออกมาแล้วนะคะ อาจจะหายใจลำบากหน่อย ให้เตรียมตัว


    เขารับรู้ เขาได้ยินและได้แต่พยักหน้าหงึกๆด้วยความตื่นเต้น ไม่ถึงนาทีถัดมา ทีมแพทย์คนเดิมก็กระซิบบอกอีกครั้งว่าไม่ต้องกังวลแล้วก็ให้หายใจลึกๆ ไม่นานคุณหมอก็เอาแตงโมน้อยออกมาสำเร็จ ส่วนป่ะป๊าก็นอนหายใจหอบๆ รู้ตัวเลยว่าตอนนี้หน้าอกกระเพื่อมแรงมาก เสียวท้องที่โดนผ่ายังไม่พอ ยังรู้สึกเหนื่อยเหมือนไปวิ่งมาราธอนมาอีก 


    แต่ใดๆก็ไม่เท่ากับได้ยินเสียงของ ‘แตงโม’ เป็นครั้งแรก พอคุณหมอและพยาบาลดูดสิ่งสกปรกออกหมดเท่านั้นแหละ เสียงหัวใจตัวเองเต้นว่าดังสุดๆไปแล้วยังไม่เท่าเสียงร้องอันทรงพลังของหนูน้อยเลย เหนือสิ่งอื่นใด วินาทีไหนก็ไม่เท่าวินาทีที่เขา ... เซฮุนได้เห็นหน้าลูกชัดๆ ตอนนั้นแหละ ที่ป่ะป๊านอนหัวเราะทั้งน้ำตา


    แตงโมตัวใหญ่มาก ...


    ถึงว่าช่วงหลังๆป่ะป๊าถึงได้อุ้ยอ้ายนัก


    แต่เขาก็โล่งใจมากเช่นกันที่อาหารดีๆทั้งหลายที่ขนกินเข้าไปนั้นส่งตรงถึงลูกแน่ๆ


    คราวนี้เป็นคุณหมอปาร์คที่เดินกลับเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มสว่างไสว ก่อนเธอจะก้มลงมาพูดกับเขาช้าๆ


    “ยินดีด้วยนะเซฮุน น้องแข็งแรงดี ... คุณกับจงอินได้ลูกสาวนะ









    พอลืมตาขึ้นมาได้ ...


    ก็เหมือนบรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยจะหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มีร่างสามร่างที่แทบจะพุ่งพรวดมาหาเขาพร้อมๆกัน แต่แน่ล่ะว่าต้องเป็นคุณสามีก่อนที่ถึงตัวเขา จงอินก้มลงมาช้าๆแล้วจุ๊บปากเบาๆราวกับจะทักทาย จากหางตาอีกด้าน เซฮุนเห็นเลยว่าฮยองนิมถึงกับต้องเบือนหน้าหนี


    “เบบี้ นายเก่งมาก ขอบคุณที่คลอดลูกสาวให้ฉันนะ”


    พูดจบก็จูบลงมาที่ปากอีกครั้ง ในขณะที่เขาได้แต่นอนยิ้มเนือยๆ หมดแรง แต่ในทันทีที่คุณหมอปาร์คเปิดประตูเข้ามาในห้องพร้อมกับพยาบาลอีกคนที่เข็นรถทารกเข้ามาด้วย จู่ๆเรี่ยวแรงที่เขาคิดว่ามันหมดไปนานแล้ว มันก็กลับเข้ามาในร่างกายเต็มแมกซ์อีกครั้ง


    “คุณพ่อคุณแม่เชิญอุ้มน้องได้เลยค่ะ”


    คุณหมอปาร์คพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับค่อยๆอุ้มแตงโมขึ้นมาแนบอกของเธอ ตอนนี้ลูกสาวเขาถูกพยาบาลทำความสะอาด พร้อมกับใส่เสื้อผ้า ใส่ถุงมือถุงเท้า พร้อมกับหมวกใบเล็กๆแล้วยังห่อผ้าหนานุ่มมาให้อย่างเรียบร้อย ที่สำคัญ เจ้าแตงโมแต่งตัวด้วยชุดสำหรับเด็กอ่อนที่เขากับจงอินเป็นคนไปเลือกซื้อมาทั้งหมดเลย


    “ตั้งชื่อน้องกันไว้รึยังจ๊ะ เดี๋ยวจะต้องกรอกใบเกิดแล้วก็เอกสารของโรงพยาบาลแล้วนะ” คุณหมอปาร์คถามพร้อมรอยยิ้มอีกครั้ง ก่อนเธอจะส่งเจ้าแตงโมให้คุณสามีอุ้ม


    ในทันทีที่จงอินได้แตงโมมาอยู่ในอ้อมแขน คุณสามีเค้าก็ก้มหน้าลงมาฟัดแก้มลูกซะแตงโมแทบจะหน้าโย้ จนเขาต้องปรามว่าให้เบามือกับลูกหน่อย แต่พ่อแตงโมเค้าก็ไม่ได้สลดแต่อย่างใด จงอินหัวเราะก่อนจะอุ้มลูกเดินเข้ามาใกล้แล้วค่อยๆส่งเธอให้กับเขา


    เซฮุนรับมา ...


    เขาอุ้มลูกด้วยความเบามือสุดชีวิตแล้ว


    กำลังจะหอมแตงโมให้ชื่นใจบ้าง แต่จู่ๆคุณสามีก็พูดขึ้นมาเสียก่อน


    คิม เซจอง


    เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เซฮุนเงยหน้าสบตากับคุณสามีพอดิบพอดี แล้วคุณสามีก็พูดต่อในที่สุด “คิม เซจองครับคุณหมอ ... ลูกสาวผมชื่อ เซจอง ตามภรรยาของผม”




        ♥

    Talk : ตอนนี้จะไม่อ้อนขอคอมเม้นท์เลยค่ะ

    แต่จะอ้อนขอให้ติดแทกฟิค #ทะนงKH เป็นรูปของขวัญรับขวัญหลานหน่อยค่ะ

    อะไรก็ได้ ใครอยากให้อะไร 🍉 แปะรูปมาโลดค้าาาาา บ้านนี้เน้นน่ารัก ไม่เน้นสาระค่ะ 555+

    เล่นกันแล้วมันจะต้องน่ารักมากอ่ะ จริงๆ คิดอยู่ในหัวตัวเองคือดีมาก แต่ขออย่าให้แป้กนะ

    เล่นกับเรานะคะ รัก

    ขอบคุณทุกความรักและกำลังใจ

        ♥


     


    เขียนโดย LONEWOLF

    Twitter hashtag: #ทะนงKH


    -  Thank You  -



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
millkai24 (@millkai24)
ครอบครัวอบอุ่น น่ารัก
ehyukjaebt (@BBaekhyun)
ฮือออ อิ่มไปทั้งใจ น้ำตามาเลย
somjuphalidha (@somjuphalidha)
ตอนนี้อิ่มมากกกกก ชื่นใจจนฟูฟ่องไปหมดเลย
ตั้งแต่หนังสือเล่มนั้นละ คุณสานี่เค้าโรแมนติกจริงๆ อะไรๆก็ไม่เท่าพลังความรัก เคยแอบสงสัยว่าจงอินก็มีใจให้เซฮุนเหมือนกัน แต่ก็คิดว่าถ้ารักเขามากแต่ต้องหักห้ามเพราะในหัวมันตีกันว่าโดนหักหลังก็คงทั้งรักทั้งเกลียดพอตัว แต่ก็ไม่คิดว่าความรักในความเกลียดจะยังมีโลกนึงที่เขาคอยขีดเขียนไว้อย่างสวยงาม เชื่อมั่นในความรักที่เซฮุนมี เชื่อว่าในรักของตัวเอง นี่ถ้าเรื่องไม่แดง เซฮุนก็ไม่มีทางรู้เลยว่าเป็นคนที่ถูกรักมากแค่ไหน น่าตีจริงๆที่แอบเก็บไว้คนเดียวตั้งนาน.. อะไรๆก็ดีแล้ว เจ้าแตงโมคนสวยของป้าก็ออกมาแล้ว กรีี๊ดด ตื่นเต้นกับครอบครัวนี้มากๆๆๆ คุณพ่อที่หัวหมุนเอาซะง่ายๆต้องให้คุณป๊าคอยปรามคอยเบรคตลอดต้องน่ารักมากแน่ๆ เห็นป้าๆน้าๆคนอื่นรับขวัญหลายกันน่ารักมากกก เดี๋ยวต้องหาไว้ให้หลานบ้าง ฮื่อออ น่ารักๆๆๆๆ
mylegbigclub39 (@mylegbigclub39)
ดีใจด้วยค่ะคุณได้ลูกสาว ยินดีกับคุณพ่อและป๊ะป๋าด้วยน๊าาา ชีวิตน้อยๆของน้องแตงโมทำเรายิ้มอ่ะ
aday1412 (@aday1412)
ชอบการที่ทั้งสองบอกความรู้สึก สารภาพความรู้สึกตัวเองออกไปตรงๆ มันดีมากๆ เลย อบอุ่นหัวใจ ตอนแตงโมออกมาจากท้องคือน้ำตารื้นแล้วว ดีใจอะ
mylegbigclub39 (@mylegbigclub39)
หวานจนมดขึ้นแน้ววว การสารภาพทุกอย่างในอดีตผ่านรูปและตัวหนังสือนี่มันโรแมนติกแบบสุดๆ เลย เขินเหมือนเป็นคุณแม่เจ้าแตงโมเองเลยอ่ะตอนนี้55
cvlsaaj (@cvlsaaj)
น้ำตาจะไหล ในที่สุดเค้าสองคนก็เข้าใจกันซักที ชอบตอนปะป๊าบอหรักคุณพ่อจังเลย น่ารักกก