LETHAL ทะนงsavedbywolf
Couldn’t be more in love.
  • LETHAL


    To know so deeply how unwanted you’re … is almost lethal.

    การรับรู้ว่าตนเองไม่เป็นที่ต้องการมากเพียงใดนั้น ... อันตรายถึงชีวิต





    ชีวิตแต่งงานเข้าปีที่สี่


    เจ้าแตงโม อายุครรภ์เข้าเดือนที่แปด


    ณ ซุปเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่ง ที่ซึ่งเซฮุนกับคุณสามีกำลังจะมีเรื่องกันอยู่เดี๋ยวนี้แล้ว เนื่องจากครั้งนี้จงอินยื่นคำขาดว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้ออกมาเดินเตร็ดเตร่ซื้อของด้านนอกบ้านเพราะว่าแตงโมใกล้จะคลอดแล้ว เอากับคุณเค้าสิ คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าชีวิตเขาหรืออย่างไรกัน จะมาห้ามไม่ให้เซฮุนออกไปไหนมาไหนได้


    แล้วขอลองถามหน่อย ถ้าจะซื้อของเข้าบ้านแล้วเขาไม่ได้มาด้วย คุณสามีจะรู้ไหมว่าต้องซื้ออะไรบ้าง ต้องใช้ยี่ห้อไหน กลิ่นไหน เนื้อสัมผัสอย่างไร ถึงจะถูกใจพ่อคุณเค้าได้


    แม่บ้านน่ะ ไม่รู้นะจะบอกให้ เดี๋ยวพอไม่ถูกใจก็บ่นเป็นหมีกินผึ้งอยู่นั่น


    คนที่รู้ มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นแหละ!


    แล้วที่สำคัญนะ ก่อนออกจากบ้าน จะเล่าให้ฟังว่าก็เถียงกันมาแล้วรอบหนึ่ง ไม่สิ ... สองรอบด้วย เพราะเถียงกันสองเรื่อง 


    เรื่องแรก ... จงอินให้เขาไปนั่งที่เบาะหลังเพราะกลัวว่าถ้านั่งข้างหน้าแถมยังท้องโตขนาดนี้ก็กลัวเขาจะอึดอัดแล้วถ้าเกิดอะไรขึ้น มันก็จะเป็นอันตรายด้วย แต่เซฮุนไม่ยอม เพราะคุณสามีน่ะ ไม่ใช่คนขับรถเสียหน่อย ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก น่าเกลียดตายเลย เขาถือเรื่องพวกนี้จริงๆนะเนี่ย จงอินจะไม่ถือก็เรื่องของคุณสามีเค้า จนสุดท้ายจึงจบด้วยการเอารถมินิแวนพร้อมกับคนขับรถแล้วก็เด็กในบ้านอีกหนึ่งคนไปด้วย เป็นอันว่าเคลียร์


    เรื่องที่สอง ... ก็คือ เถียงกันว่าจะเรียกลูกว่าอะไร เพราะเซฮุนเรียกลูกว่าแตงโมจนติดปาก แต่คุณสามีเค้าก็แย้งมาว่าอยากเรียกลูกว่า ลูกหมี มากกว่า แต่เซฮุนไม่ยอม แน่ล่ะว่าเขาไม่ยอมอีกแล้ว ก็ไหนว่าตกลงกันแล้วไง จงอินตั้งชื่อจริง เขาตั้งชื่อเล่น คุณสามีน่ะขี้โกง ตัวเอาไปทั้งชื่อจริง ชื่อเล่นคนเดียว แตงโมโตแล้วกลายมาเป็นลูกพ่อ ป่ะป๊าไม่น้อยใจแย่หรอกเหรอ


    พอลงจากรถได้คุณสามีเค้าก็รีบหยิบหมวกแก๊ปขึ้นมาสวม เซฮุนก็ได้แต่มองเพราะบอกตามตรงเขาไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เวลาจงอินสวมหมวกปิดหน้าปิดตา เวลาคุยกันมันน่าหงุดหงิดแบบแปลกๆ คุยแล้วไม่ได้สบตาเหมือนคุยกับรูปปั้นอย่างไรอย่างนั้น แต่เขาก็รู้ใจอีกฝ่ายมากพอที่จะไม่ห้าม เพราะเซฮุนก็รู้ดีว่าคุณสามีเค้าอึดอัดมากเพียงใด เวลาเดินไปไหนมาไหนแล้วมีคนคอยมองตลอดเวลา อย่างดีก็แอบมองแล้วซุบซิบกับเพื่อน แต่เลวร้ายที่สุดก็คือจ้อง แอบถ่ายรูปหรือแอบเดินตามเลยก็มี


    ยิ่งจงอินเป็นคนไว้ตัว หวงพื้นที่ส่วนตัวมาก คุณสามีเค้าก็จะยิ่งหงุดหงิดถ้าหากมีคนอื่นมาวุ่นวายกับเจ้าตัวมากเกินไป แล้วพอหยิบหมวกมาสวมได้ ก็รีบเดินมาประคองเขาลงจากรถ ดึงกระเป๋าผ้าที่เซฮุนชอบสะพายไปถือไว้แล้วเดินไปหยิบรถเข็นคันใหญ่มาอย่างรู้หน้าที่


    เขายิ้ม มองชายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังวางกระเป๋าผ้าของเขาไว้ที่ช่องเล็กๆบนรถเข็น จากนั้นเซฮุนก็เดินนำหน้าคุณสามีไปแล้วชายหนุ่มก็เดินเข็นรถตามเขาต้อยๆโดยที่ไม่ต้องบอก ในใจของเขาคิดคำนวณว่าวันนี้จะต้องซื้ออะไรบ้าง เอ่ ... หมดทั้งของใช้ในบ้าน แล้วก็ของกินเลยนะ ไหนจะต้องซื้อตุนไว้ในช่วงเกือบๆสองสามเดือนข้างหน้าที่เขาจะต้องอยู่บ้านอย่างเดียวด้วยสิ


    “… ต้องซื้อนมไปเยอะๆ ของตัวเองสูตรบำรุงกระดูกโดยเฉพาะ ส่วนของจงอินกับส่วนที่ไว้ใช้ทำขนม ทำอาหาร ... ใช้รวมกันได้” เซฮุนพึมพำแล้วค่อยๆหยิบแพคนมกล่องขึ้นมาดูวันหมดอายุแล้วหยิบลงตะกร้าไปอย่างละห้าหกแพค


    “ลองเอาอันนี้ไปชิมไหม ดูรูปแล้วน่ากินชะมัด” เสียงนุ่มๆดังอยู่ข้างตัว หันไปก็เห็นว่าคุณสามีเค้าไปหยิบนมกลิ่นแตงโมขึ้นมาดู เขารับมาแล้วพลิกดูป้ายโภชนาการ พอเห็นว่า นมสีสวย รูปน่ารักขวดเล็กๆนี้มีปริมาณน้ำตาลมากเพียงใด เซฮุนก็ส่ายหัวในทันที


    แต่หางตาก็เห็นอีกว่าจงอินกำลังหยิบนมโกโก้ยี่ห้อเดียวกันใส่รถเข็นไปอีกสี่ห้าขวด เขาเองก็ไม่ได้ห้ามเพราะรู้ว่าคุณสามีชอบ เนื่องจากพักหลังๆจากที่ไม่ค่อยกินนม เจ้าตัวก็เริ่มหันมาดื่มตามเขาแล้ว แต่จงอินยังกินพวกนมจืดเป็นแกลลอนอย่างเขาไม่ได้ เจ้าตัวชอบบ่นว่ามันคาว กินเยอะๆไม่ได้เลย มันเลี่ยน


    สุดท้ายก็เดินซื้อของกันเกือบชั่วโมงได้ เพราะมันช้าตรงที่เขาเดินอุ้ยอ้ายแถมพุงยังป่องมากๆไปทุกที่นี่แหละ เดินได้สักพัก พอเริ่มปวดตามข้อเท้าก็ต้องพักนั่งให้ข้อเท้าได้พักจากการรับน้ำหนักสักพัก ส่วนจงอินก็ใจเย็นมาก ไม่มีหน้างอ ไม่มีบ่น มีบ้างที่หันไปจ้องคนที่มองทั้งเขาแล้วก็คุณสามีจนเกินพอดี ก็จ้องจนอีกฝ่ายต้องเดินหนีไปล่ะนะ เฮ้อ ตัวเป็นคนสาธารณะก็ต้องเข้าใจ เรื่องแบบนี้ใครมันจะไปห้ามได้ ก็ดูอย่างตอนที่เขาเจอเบคครั้งแรกสิ เขาเองยังตื่นคนดังจนตื่นสีหน้าไม่ถูกเลย


    “เสร็จแล้วครับ ป่ะ ไปจ่ายตังกัน”


    เซฮุนพูดยิ้มๆก่อนจะหันไปหาคุณสามี ชายหนุ่มก็พยักหน้ากลับมา ทั้งจงอิน ทั้งเด็กในบ้านที่เอามาช่วยขนของก็เดินเข็นรถตามๆกันไปจอดติดไฟแดงตรงหน้าแคชเชียร์อย่างรู้หน้าที่ ในทันทีชายหนุ่มก็ไล่ให้เขาไปนั่งรอตรงม้านั่งหลังแคชเชียร์ เซฮุนก็ไม่อิดออดเพราะเขาเองก็เมื่อยเต็มที่แล้วเหมือนกัน พอนั่งลงได้ไม่นาน ก็อดไม่ได้อีกนั่นแหละ ที่จะเดินไปซื้อกาแฟเย็นๆมาให้คุณสามี


    เขาเดินยิ้มกลับไปที่แถวแคชเชียร์พร้อมกับถาดใส่เครื่องดื่มสามแก้วในมือ แก้วแรกเป็นกาแฟของจงอิน แก้วที่สองเป็นน้ำแอปเปิ้ลสดของเขา ส่วนแก้วที่สามเป็นชาเขียวนมเย็นๆที่ซื้อมาเผื่อเด็กในบ้านด้วย พอชายหนุ่มเห็นเขาเดินย้อนกลับมาหา ในตอนแรกเซฮุนก็คิดว่าจะต้องโดนจงอินบ่นแน่แล้วเชียว แต่ดันผิดคาดเพราะคุณสามีเค้ากลับยิ้มแล้วกางแขนข้างหนึ่งโอบร่างเขาเข้าไปใกล้ก่อนจะยืนพระเน้าพะนออยู่อย่างนั้น จนใบหน้าเข้มขึงใต้ปีกหมวกและบรรยากาศมาคุรอบตัวคุณสามีหายไปในพริบตา


    ชายหนุ่มยืนดูดกาแฟเย็นๆด้วยสีหน้ามีความสุขจนเขาเองที่มองอยู่อดจะหัวเราะไม่ได้ แต่ก็ยืนมองอยู่ได้ไม่นาน พอมองเข้าไปในรถเข็นก็คิดออกจนได้ว่าลืมอะไร


    “ลืมซื้อน้ำมันมะพร้าว” เซฮุนอุทาน “ตายเลย อันนี้ลืมไม่ได้เด็ดขาด”


    เขาบ่นพึมพำอยู่คนเดียวก่อนจะหันไปกำชับให้คุณสามีอยู่ที่เดิม รอจ่ายเงินเพราะแน่นอนว่าจงอินจะต้องเป็นคนจ่าย แล้วจึงหันหลังเดินเร็วที่สุดเท่าที่ร่างกายของเขาในตอนนี้จะเร็วได้ มาที่ชั้นวางบรรดาน้ำมันต่างๆนาๆในที่สุด เซฮุนหันไปหยิบตะกร้าใส่ของซึ่งวางอยู่ใกล้ๆก่อนจะหยิบน้ำมันมะพร้าวอย่างดีใส่ตะกร้าถึงสามสี่ขวด ตอนนั้นเองที่กำลังยุ่งอยู่กับการบ่นตัวเองซึ่งเกือบจะลืมซื้อของสำคัญไปเสียได้


    เขาก็เห็น ...


    แฟนสาวของเบคกับผู้ชายคนหนึ่ง


    ซึ่งทั้งสองกำลังควงกันเดินเลือกซื้อเครื่องปรุงต่างๆอย่างมีความสุข


    ตอนแรกที่เห็นก็คิดว่าตัวเองตาฝาด ... แต่เซฮุนคิดว่าไม่ใช่ เพราะช่วงหลังๆชานยอลกับแบคฮยอนมาหาจงอินที่บ้านบ่อยมากจนเขาเองก็พลอยสนิทกับเพื่อนคุณสามีทั้งสองไปด้วย แบคฮยอนกำลังมีความรักที่ยังไม่ออกสื่อ แต่เท่าที่รู้เบคกำลังคุยกับบริษัทเรื่องที่จะเปิดตัวว่าเดทกับน้องคนนี้หลังจากที่เวิล์ดทัวร์ของเจ้าตัวจบลง


    เซฮุนเผลอปัดขวดน้ำมันขวดเล็กๆตกจากชั้นในตอนที่ผู้ชายคนนั้นหันกลับมามองแล้วทำเอาเขาสะดุ้ง แต่โชคดีที่น้องผู้หญิงไม่ได้หันมาด้วย ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องจำเขาได้แน่อยู่แล้ว พอผู้ชายคนนั้นหันกลับไปก็ก้มหน้าไปใกล้ๆกับหญิงสาว ทำเอาสาวน้อยหน้าแดงในแบบที่ลูกมะเขือเทศในตะกร้าชอปปิ้งของคนทั้งคู่ยังต้องอาย ให้ตายเถอะ ...


    เขาไม่อยากจะคิด ถ้าคุณสามีมาเห็นอย่างที่เขาเห็นล่ะก็จะเกิดอะไรขึ้น ...


    ยิ่งเบคเป็นเพื่อนที่จงอินรักที่สุดแล้วด้วย


    หนำซ้ำ เรื่องคบเด็กเนี่ย จงอินเองก็ค้านหัวชนฝา เพราะแบคฮยอนเป็นคนใจใหญ่ จ่ายทีก็จ่ายเยอะมาก ดูทรงกันก็พอรู้ว่าเรื่องจะออกมาอีหรอบไหน แต่ในตอนที่เซฮุนตัดสินใจว่าจะเก็บเรื่องที่เพิ่งเห็นสดๆร้อนๆไว้กับตัวคนเดียว จังหวะที่ค่อยๆหมุนตัวกลับไป ตั้งใจจะเดินกลับไปหาคุณสามีนั้น


    แต่แล้วก็เจอ ...


    พ่อของแตงโมกำลังยืนอึ้งอยู่ด้านหลังเฉยเลย!


    “เอ่อ ... จงอินครับ” เขาเรียกอีกฝ่าย บอกเลยว่าถ้าใครมาเห็นสีหน้าของคุณสามีตอนนี้ ก็คงจะคิดแบบเขานี่แหละ อย่านะ อย่ามีเรื่องเลยนะ ได้โปรดเถอะ “มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?”


    ถามไปสักพัก ชายหนุ่มก็ยังไม่ตอบ แต่กลับโน้มตัวมาคว้าตะกร้าบรรจุขวดน้ำมันมะพร้าวในมือเขาไปถือไว้เสียเอง จงอินละสายตาจากหนุ่มสาวทั้งคู่แวบเดียว พอได้ตะกร้ามาอยู่ในมือ ก็หันไปจ้องต่อ จ้องไปจ้องมา ก็นิ่งไม่ตอบคำถามเขาเสียอย่างนั้น


    “คุณอย่า ...”


    อย่า ... โมโหเลยนะ ... ไม่ได้เห็นท่าทางนิ่งของคุณสามีมานานมาก อยู่ด้วยกันมา เมื่อก่อนทะเลาะกันแบบทุกวัน เวลาบ่นนี่จะบ่นไปอย่างนั้น ไม่ได้อารมณ์เสียอะไรจริงจัง แต่เซฮุนรู้ดีว่านิ่งแบบนี้ของจงอินนี่แหละน่ากลัว เพราะชายหนุ่มจะนิ่งก่อนจะระเบิดอารมณ์ออกมาทีเดียว


    “เห็นหายไปตั้งนานก็เลยมาตาม ฉันจ่ายเงิน ให้เด็กเอาของไปเก็บในรถเสร็จหมดแล้ว” ในที่สุดก็ตอบกลับมานิ่ง ... นิ่งกว่าเดิมอีก แล้วยิ่งใส่หมวกปิดหน้าไปเกือบครึ่ง เห็นแต่ปลายสายตาด้วยแล้ว ยิ่งน่ากลัว ก็รู้อยู่ว่าคุณสามีไม่ได้โมโหตัวเอง แต่พอเห็นจงอินเอาจริงแบบนี้ก็อดจะตัวลีบขึ้นมาไม่ได้ “ว่าจะชวนไปกินข้าวแล้วค่อยเข้าบ้าน”


    เซฮุนถึงกับหน้าเสีย เมื่อเห็นว่าคุณสามีก็ยังไม่ได้ละสายตาจากหนุ่มสาวทั้งคู่แต่อย่างใด “แล้วเรื่องนี้ เอ่อ ... เราจะบอกเบคดีไหมครับ เอาไงดี”


    ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะตอบออกมาราวกับไม่รู้สึกไม่รู้สา “ไม่รู้เหมือนกันสิ”


    แต่กระแสแห่งความไม่พอใจก็ยังชัดจนเขาเองต้องรีบยกมือขึ้นมาเกาะแขนคุณสามีเอาไว้ราวกับจะปลอบว่าใจเย็นนะ “จงอินครับ ... คุณอย่าโวยวายนะ ใจเย็นๆนะ”


    ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ตอบอะไรกลับมา หนุ่มสาวคู่นั้นก็โชว์ความรักด้วยการจุ๊บแก้มจุ๊บปากกันกลางซุปเปอร์มาร์เก็ต ไม่ได้อายสายตาของคนที่เดินผ่านมาผ่านไปเลยสักนิด และภาพที่เพิ่งเห็นก็ทำให้ทั้งจงอินกับเซฮุนถึงกับไปต่อไม่ถูก ภาพที่วาบเข้ามาในความคิดก็คือใบหน้าที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง เสียใจของแบคฮยอน ... ต่อให้บอกว่าไม่ได้จริงจังอะไรกับผู้หญิงคนนี้มากมาย แต่น้องคนนี้ก็เป็นคนเดียวที่แบคฮยอนตามเทียวรับเทียวส่งและก็เป็นคนเดียวกับที่ทำให้พยอนแบคฮยอนค้นพบความสามารถใหม่ในตัวเองที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ว่ามีมันอยู่


    นั่นก็คือ การเขียนเพลง ... รัก


    ถูกต้อง อัลบั้มใหม่ของเบคที่คุณสามีเค้าเป็นโปรดิวเซอร์ให้ จงอินเขียนเพลงร่วมกับเบคแทบทั้งหมด ... อกหักกับความรัก มันเจ็บแค่ไหน ใช่ว่าเซฮุนจะไม่รู้ ไม่เข้าใจ


    ไม่อยากจะคิดเลย ถ้าหากเรื่องนี้แดงขึ้นมา เบคจะเป็นอย่างไร!


    “จงอิน ... ไม่เอาหน่า” เซฮุนรีบตามไปซบหน้าซบหลังคุณสามีเมื่อเห็นว่าจงอินยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดถ่ายวิดีโอแล้วทิ้งหางตามองเด็กทั้งคู่ครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวจูงมือเขาเดินออกมาโดยที่ไม่ยอมพูดอะไรอีกเลย ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตายื่นตะกร้าให้พนักงานคิดเงินแล้วจ่ายเงินลวกๆด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับเต็มที


    ยื่น จ่าย หยิบของ ภายในไม่ถึงสามนาที


    คิดดูว่าน้องพนักงานเห็นสีหน้าของคุณสามีแล้วยังต้องรีบให้บริการ มันจะขนาดไหนกันล่ะ!


    “ให้แบคฮยอนจัดการเรื่องนี้เองนะจงอิน ... สัญญาได้ไหมว่าคุณจะไม่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่”


    เซฮุนยังพยายามจะช่วย ... ช่วยใครเขาก็ยังไม่รู้ แต่เพราะรู้ดีว่าเวลาจงอินโมโหแล้ว อะไรก็ฉุดไม่อยู่ คุณสามีเป็นคนโมโหร้าย ปากร้าย บางทีก็ใจร้ายมากด้วย เตลิดเปิดเปิงไปหมดนั่นแหละ ยังดีหน่อยที่ไม่เคยทำร้ายคนอื่น ไม่ทำร้ายตัวเองและไม่ทำลายข้าวของ จงอินรักแบคฮยอนมาก เขารู้ดีและที่สำคัญคุณสามีหน่ะ แอบเป็นคนหัวโบราณ


    จะเกลียดมากพวกที่ชอบทำอะไรไม่ซื่อ ...


    เรื่องพวกนี้ จงอินเกลียดมากจริงๆ เกลียดมากขนาดไหนก็ลองนึกย้อนกลับไปตอนที่เขากับเจ้าตัวแต่งงานกันใหม่ๆ บทจะร้ายก็ร้ายได้อย่าบอกใครเชียว ร้ายเพียงเพราะเข้าใจว่าเขารวมหัวกับคุณพ่อนั่นแหละ พอเจอแบบนี้ ต่อให้ไม่ใช่ตัวเองก็ที่โดนนอกใจ ก็ยากจะทำใจได้อยู่ดี


    “ใจเย็นขึ้นรึยังครับ?” เซฮุนรีบถามอีกครั้งในตอนที่เราทั้งคู่ขึ้นรถมาได้


    คุณสามีพยักหน้า ... เท่านั้นเขาจึงพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ในใจลิงโลดขึ้นมาในทันทีเพราะตั้งแต่เช้า เขามีเรื่องอยากจะบอกจงอินอีกเรื่องหนึ่ง


    “คือผมมีเรื่องจะบอกคุณ ... เอ่อ ว่าจะขออนุญาตด้วย” เซฮุนพูดช้าๆ เงยหน้ามองแล้วค่อยๆขยับไปนั่งเบียดชายหนุ่มอย่างเนียนๆเพราะกลัวว่าทั้งคนขับรถและเด็กในบ้านที่นั่งอยู่เบาะหน้าจะเห็นเอา


    “ว่ามาสิ อยากได้อะไร หืม?” จงอินพูดปกติ แต่ก็รู้ว่ายังอารมณ์เสียอยู่นิดๆ เพราะปกติถ้าเขาเป็นฝ่ายเข้าหาก่อน ป่านนี้โดนตอดขาดทุนไปนานแล้ว นี่แอบนั่งเบียดแล้วยังเฉย ... ไม่ปกติมาก


    “ผมว่าจะขอรีโนเวทห้องนอนรับแขกที่ผมนอนอยู่น่ะครับ ... คุณจะว่ายังไงจงอิน เผื่อว่าจะได้ใช้เป็นหะ-”


    “… จะทำห้องนอนรับแขกใหม่ หมายความว่านายจะไม่มีวันย้ายกลับมานอนกับฉันที่ห้องใหญ่อีกแล้วใช่ไหม” ยังพูดไม่ทันจบ คุณสามีเค้าก็สวนกลับมาเสียงเรียบมาก ใบหน้านิ่งๆแต่บวกกับเรื่องในซุปเปอร์มาร์เก็ตก็ทำเอาคนพูดแทบจะไปต่อไปถูกเลยทีเดียว

    อะไรเนี่ย ... ยังพูดไม่จบเลย


    “ก็ เผื่อวันหลังผมไม่อยู่ แล้วคุณจะ-”


    “ตอนนี้ยังคิดจะหย่าอยู่อีกเหรอ ... ฉันเข้าใจว่าความจริงใจมันสื่อสารยาก แต่ที่ผ่านมา เวลาเราคุยกันดีๆ นายไม่เคยเห็นมันเลยหรือไง เซฮุน ... จนป่านนี้แล้ว ยังจะพูดเรื่องหย่าอยู่อีกเหรอ ....”


    อ้าว ... โดนดุเฉยเลย


    แตงโมลูก ... ป่ะป๊าทำอะไรผิดเหรอ?


    ก็ เผื่อวันหลังผมไม่อยู่ แล้วคุณจะ .... เผื่อวันหลังผมไม่อยู่บ้าน ไปนอนค้างบ้านฮยองนิมบ้าง เพื่อนคุณจะมานอนค้างได้ไง ที่จะพูดคือจะพูดแบบนี้ เพราะตอนนี้อยากรีโนเวทห้องนอนรับแขกให้เป็นห้องนอนรับแขกจริงๆเผื่อครอบครัวคุณ ครอบครัวผมมาเยี่ยม จะได้มีห้องดีๆนอน แล้วที่สำคัญตัวเขาก็จะย้ายกลับไปนอนที่ห้องนอนใหญ่กับคุณสามีแล้วก็แตงโมอย่างไรล่ะ


    กะจะพูดให้ดีใจเสียหน่อย ... แล้วมันออกมาอีกหรอบนี้ได้อย่างไรกันนะ


    “มันไม่ใช่แบบนั้นเลยนะครับจงอิน ผมไม่ได้จะพูดเรื่องหย่า ....” เซฮุนถอนหายใจ งงแล้วก็ไม่เข้าใจมากๆว่าจากเรื่องแบคฮยอนมันย้อนกลับมาเรื่องหย่าเข้าตัวเองได้อย่างไร แต่ที่รู้แล้วก็คือจงอินคงจะรู้สึกแบบนี้ใช่ไหมตอนที่คุยกับเขาในช่วงฮอร์โมนแปรปรวนมากๆ “ไหนว่าไม่อารมณ์เสียแล้วไงครับ อย่าโมโหสิ เห็นไหมว่าแตงโม ... กลัวหมดแล้ว”


    เซฮุนว่าแล้วตามไปซบหน้าซบหลัง ... พยายามจะง้องอนเต็มที่เพราะตอนนี้หน้าคุณสามีคือไม่เล่นแล้วจริงๆ


    “ฉันไม่ได้โมโห อยากได้ห้องใหม่ใช่ไหม ได้ นายทำเลย ไม่ต้องขออนุญาตฉัน บ้านหลังนี้ก็เป็นของนายเหมือนกัน” คุณสามีเค้าพูดได้แค่นั้น รถก็ขับมาจอดหน้าบ้านพอดีเลย ตามคาด จงอินเปิดประตูรถไปยืนรอหน้านิ่งแล้วเอื้อมมือมาจับต้นแขนช่วยประคองให้เขาลงจากรถ พอเท้าแตะพื้นแล้วทรงตัวได้ คุณสามีเค้าก็พูดขึ้นมาอีกรอบ “อยากได้อินทีเรีย ดีไซน์คนไหน ก็บอกแล้วกัน แล้วฉันจะติดต่อให้”


    แค่นั้น ...


    ไม่รอให้ตอบ


    แล้วก็ไม่รอฟังอะไรทั้งนั้น


    จงอินพูดจบ ก่อนจะเดินงอน(หนัก)เข้าบ้านไปเลย


    ทิ้งงานใหญ่ให้ป่ะป๊ากับแตงโมต้องง้อบ้างแล้วสินี่ ...





    เรื่องของเรื่องก็คือ ...


    ไม่อยากจะยอมรับเลย แต่ว่าเซฮุนไม่ได้คิดเรื่อง ‘หย่า’ มาพักใหญ่แล้ว คืออยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆ มันก็ดีเหมือนกัน แต่ไม่รู้จะบอกจงอินยังไงให้ดู ... ไม่เสียฟอร์ม


    แล้วที่สำคัญนะ ... บอกรักลูกน่ะ พ่อแตงโมเค้าพูดอยู่ทุกวัน


    แต่กับเขาเอง เซฮุนมั่นใจว่า ตัวเองยังไม่ได้ยินมันชัดๆแต่อย่างใด


    แน่ล่ะ ว่าคนอย่างเขา คิดอะไรไม่ออก จะไปคุยกับใครได้นอกจากฮยองนิมแล้วก็พี่จูฮยอน แต่เรื่องนี้เซฮุนไม่อยากคุยกับฮยองนิม เพราะเขารู้ดีว่าพี่ชายจะต้องตอบกลับมาประมาณว่า แล้วทำไมต้องทำให้มันยาก? ก็บอกไปตรงๆสิ


    ก็รู้อยู่ว่าบอกไปตรงๆก็ได้ แต่ถ้ามันพูดได้ตั้งแต่แรกก็คงพูดแล้ว


    ฮยองนิมไม่รู้หรอกว่าเขาน่ะ เล่นใหญ่ใส่คุณสามีไปขนาดไหน


    จู่ๆจะไปบอกจงอินว่าไม่หย่าแล้วนะ แล้วถ้าทำตัวดีๆ อีกไม่นานเขาก็อาจจะย้ายกลับเข้าไปนอนที่ห้องใหญ่เหมือนเดิมด้วย ... ก็กลัวว่า คุณสามีจะหัวเราะเยาะใส่หน้าเอาน่ะสิ


    เพราะฉะนั้น ตัวเลือกที่เหลือหนึ่งเดียวของเซฮุนก็คือ ...


    คุณพี่สะใภ้!


    อย่างไรล่ะ


    “เราน่ะ ควรอ่อนข้อให้จงอินเค้าบ้างนะ ...”


    คำแรกที่พี่จูฮยอนพูดมา หลังจากที่ฟังเขาเล่าเรื่องทั้งหมดเงียบๆอยู่พักใหญ่ ... ทำเอาเซฮุนถอนหายใจไปเลย การที่ต้องมาแอบนั่งคุยโทรศัพท์ในห้องนั่งเล่นชั้นบนคนเดียวมันก็ว่าแย่พออยู่แล้ว แต่นี่พอได้ฟังคำพูดที่ ‘ทีมภรรยา’ ด้วยกันเองตอบกลับมา เขาก็รู้ว่าครั้งนี้ พ่อแตงโมจะต้องได้กำไรไปกำโตแน่นอนเชียว


    “อ่อนข้อเหรอครับ?”


    แต่ท้ายที่สุดเซฮุนก็ถามกลับไปด้วยความไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก เขาได้แต่นั่งห่อไหล่ มือหนึ่งถือโทรศัพท์ไว้แนบหู ส่วนอีกมือก็ช้อนเข้าที่ใต้ท้องน้อยประคองลูกแตงโมอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ แต่ดวงตาก็ยังล่อกแล่กมองประตูเป็นระยะ ถึงแม้จะมั่นใจมากแล้วก็ตามว่าล็อกเรียบร้อยไม่มีหลุดแต่ก็แอบเสียวเหมือนกันว่าจู่ๆจะมีใครโผล่เข้ามาได้ยินเขาปรึกษาพี่จูฮยอนเรื่อง 'ง้อ' สามีน่ะสิ


    “แต่ว่า ผมไม่อยากให้จงอินรู้ว่าผมง้อเขานี่ครับพี่จูฮยอน ผมไม่อยากให้เขาได้ใจแล้วก็จะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีก ...”


    คราวนี้เป็นปลายสายบ้างที่เป็นฝ่ายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่


    “พี่บอกว่าให้เราอ่อนข้อ ประนีประนอม ไม่ได้บอกให้ง้อเอาใจจงอินเค้าจนเสียคนสักหน่อย” จูฮยอนพูดก่อนจะหยุดไปพักหนึ่ง แล้วเซฮุนได้ยินเสียงพี่สะใภ้โอ๋จงแดอยู่ไม่ไกล พอหลานชายเขาหยุดร้อง หญิงสาวก็พูดต่อในทันที “พี่จะเล่าอะไรให้ฟัง เมื่อก่อนพี่ชายเราเองก็ไม่เบานักหรอก สมัยยังเที่ยวหน่ะนะ ตอนนั้นจุนมยอนร้ายกว่าจงอินเค้าเยอะ มีครั้งหนึ่งพี่ชายเราแอบทำอะไรลับหลังพี่ พอทะเลาะกัน พี่ขู่บอกเลิก หลังจากนั้นจุนมยอนก็ประชดด้วยการไปจีบคนนั้นที คนนี้ทีออกหน้าออกตา”


    เซฮุนถึงกับหลุดหัวเราะพรืด ...


    โธ่เอ๊ย ฮยองนิม ... เรื่องนี้เขาจำได้ดีเชียวล่ะ มีไม่กี่ครั้งหรอกที่พี่ชายจะทะเลาะกับพี่จูฮยอนแรงๆ แล้วครั้งนั้นก็เป็นครั้งหนึ่งที่เขาเห็นว่าจริงๆแล้วจุนมยอนเสียศูนย์มากเพียงใดที่เห็นว่าแฟนสาวไม่ยอมง้อและดูเหมือนเธอจะไม่แคร์เลยสักนิดถ้าหากว่าจะต้องเลิกกัน


    “ไม่จริงหรอกครับพี่จูฮยอน ตอนนั้นน่ะ ฮยองนิมแทบจะกินไม่ได้ นอนไม่หลับ ผมว่าที่ฮยองนิมทำแบบนั้นไปก็เพื่อจะเรียกร้องความสนใจจากพี่มากกว่า” เซฮุนพูดยิ้มๆก่อนจะลูบท้องของตัวเองไปด้วย ยังเห่อไม่หายตั้งแต่รู้ว่ากำลังอุ้มท้องแตงโมจนจะคลอดอยู่อีกไม่กี่อาทิตย์นี้แล้ว


    นึกย้อนกลับไปในตอนนั้นแล้วก็ตลกชะมัด ...


    ถ้าไม่นับตัวฮยองนิมเอง จูฮยอนคือคนแรกๆที่อดทนกับเขามาก เธอช่างแสนจะเข้าอกเข้าใจแล้วก็เมตตาเขามากด้วย แล้วที่สำคัญเธอคือคนเดียวในบรรดาผู้หญิงของพี่ชายที่ยินดีจะแชร์ฮยองนิมร่วมกับเขา เซฮุนไม่มีทั้งพ่อและแม่มานานแล้ว ก่อนจะมีคุณสามี พี่ชายคือที่พึ่งทางใจ ที่พึ่งทุกทาง คนเดียวที่เขามีอยู่ ถ้าหากผู้หญิงของฮยองนิมไม่ยินดีจะรับเขาเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว เซฮุนก็คงจะตรอมใจตายไปตั้งนานแล้วแน่ๆ


    “พี่รู้จ้ะ ตอนนั้นพี่ถึงได้นิ่งแล้วปล่อยให้พี่ชายเราบ้าไปเองคนเดียวยังไงล่ะ ผู้ชายน่ะ ถ้าจะนอกใจจริงๆ ก็แทบจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย เขาจะโกนหนวดอย่างดี ใส่น้ำหอม แต่งตัวหล่อ ไม่มีอย่างพี่ชายเราหรอก จะออกไปข้างนอกทีแทบจะไม่แต่งตัวเลย เรื่องของเราก็เหมือนกัน เชื่อพี่เถอะ ถ้าจู่ๆจงอินไม่ได้ลุกขึ้นมาดูแลตัวเอง เปลี่ยนตัวเองจนผิดปกติ เค้าไม่ได้นอกใจเราหรอก”


    เซฮุนพยักหน้าตามคำพูดนั้นของพี่สะใภ้โดยไม่รู้ตัว ... และแล้วคำพูดที่ฮยองนิมเคยบอกเขาไว้ก็ย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำอีกจนได้ ช่วงที่จงอินกับเขากำลังมีปัญหากันอย่างหนัก พี่ชายย้ำชัดว่า ตัวเขาเองไม่ได้มีอะไรด้อยไปกว่าคุณสามีเลยในแง่ของความเป็นคน แต่สิ่งที่ฉุดให้เขาที่เคยเหนือว่าคนอื่นในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมาย จะต้องกลายเป็นคนที่ด้อยกว่าคนอื่นก็คือ การกระทำของเขาเอง ซึ่งก็คือนิสัยคิดมากและการงอนจนเกินพอดี


    วันนั้นพี่ชายพูดเสียเซฮุนสัญญากับตัวเองเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่โกรธจงอินข้ามคืนข้ามวันอีกเด็ดขาด ถ้าหากมีคนอื่นที่คิดจะเข้ามาแทรกระกว่างเราในตอนนั้น ช่วงเวลาที่เขาปั้นปึงใส่คุณสามี ก็คือการที่เขาเองเปิดโอกาสให้คนอื่นเข้ามาแทรกกลางได้อย่างหน้าตาเฉยเลยนี่แหละ


    “ที่จริง พี่ก็เห็นด้วยกับพี่ชายเรานะ อยากคืนดีกันก็แค่บอกจงอินเค้าไปตรงๆ พี่ว่ามันไม่มีอะไรแบบที่เราคิดหรอกนะเซฮุน ตรงกันข้าม การที่เรายอมย้ายกลับไปนอนห้องเดียวกันกับเค้า จงอินจะได้ดีใจจนเนื้อเต้นเอาน่ะสิ สามีเราน่ะไม่หัวเราะเยาะเราหรอก พี่เองนี่แหละที่จะทำ”


    พอเธอพูดจบ จูฮยอนก็หัวเราะร่วนใส่โทรศัพท์เสียยกใหญ่ จนเซฮุนได้แต่กระเง้ากระงอดให้เธอหยุดแกล้งเขาเสียที


    “พี่ว่า ... จงอินเค้าจะคิดว่าผม ...” เซฮุนถามเสียงน้อยแต่พูดยังไม่ทันจบ หญิงสาวปลายสายก็พูดขึ้นมาเสียก่อน


    “จงอินจะไปคิดอะไรล่ะเซฮุน เค้าก็ต้องดีใจน่ะสิ อย่าลืมนะว่าเค้าตามง้อเรามากี่เดือนแล้ว เอาอย่างนี้ก็ได้ เอาแบบที่เราสองคนไม่ต้องไปคิดแทนจงอินเลยนะ คิดอย่างเดียวเลย ตอนนี้ เรารักยัง ยังอยากอยู่กันเป็นผัวเมียแบบนี้อยู่ไหม ฮึ?”


    คำถามของพี่สะใภ้ทำเอาเขาอึ้งไปพักหนึ่ง แต่เซฮุนก็ตอบกลับไปด้วยความมั่นใจในที่สุด “รักสิครับ ยังรักเหมือนเดิม


    “ถ้าเรายังรักจงอินอยู่ก็ให้โอกาสเค้าจริงๆแบบที่เคยพูดไว้ ทำได้ไหมเซฮุน ...” ถึงแม้คำพูดของจูฮยอนจะแอบแข็งๆทื่อๆไปบ้าง แต่น้ำเสียงอ่อนโยนที่มีให้เขาเสมอของเธอก็ทำให้เซฮุนรู้สึกได้ว่าการคุยกันครั้งนี้พี่สะใภ้กำลังพยายามช่วยเขาประคองชีวิตคู่ของเขาอยู่จริงๆ


    “ถ้ายังรักจงอินอยู่ ก็อย่าเอาเรื่องเก่าๆมาลงโทษเค้าอีกได้ไหม พี่ขอนะ การลงโทษใครสักคนให้จมอยู่กับความรู้สึกผิดไปตลอดมันโหดร้ายมากเลยนะ รับตัวตนของจงอินให้ได้ ตอนนี้ปัญหามันไม่เกี่ยวแล้วว่าที่ผ่านมาอีกฝ่ายจะเคยทำอะไรไว้ สำหรับพี่ คนทุกคนเคยทำผิด แต่การที่คนของเรา ทำผิดแล้วเค้าสำนึกได้ มันโชคดีแค่ไหนแล้วเซฮุน”


    เขาเงียบ ...


    “ภรรยา ... ไม่สิ คนเป็นเมียอย่างเรา ถ้าใจไม่เปิดกว้าง รับรองเลยว่าอีกฝ่ายเค้าก็ต้องแสดงให้เราเห็นแต่ในส่วนที่เรารับได้เท่านั้น แล้วหลังจากนั้นล่ะ ฮึ มันจะเป็นอย่างไร? จะอยู่กันแบบที่มีตัวตนที่หนึ่งกับตัวตนที่สองนอกบ้านไปตลอดชีวิตอย่างนั้นเหรอน้องพี่ ปัญหามันก็จะเกิดขึ้นเรื่อยๆนั่นแหละ มันไม่มีวันจบได้หรอก พยายามปรับตัวนะเซฮุน พี่รู้ว่าสิ่งที่จงอินเคยทำมันฝังใจเรา แต่พี่คิดว่าตอนนี้เค้าเองก็พยายามอย่างหนักไม่แพ้เราเลยนะ แล้วที่สำคัญที่จงอินยอมก็เพราะผู้ชายคนนี้รักเรา อันนี้พี่มั่นใจ ตอนนี้เราจะชี้นกเป็นไม้ คนของเรายังไงก็ยอมเพราะเค้ายังรักเราอยู่ แต่ถ้ามันเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ นานไป ก็ไม่มีใครรู้เหมือนกัน จริงไหม”


    น้ำตาเริ่มคลอตั้งแต่ได้ยินคำที่จูฮยอนพูดว่า ... พี่รู้ว่าสิ่งที่จงอินเคยทำมันฝังใจเรา


    แต่มันมาหยดในตอนที่พี่สะใภ้พูดว่า ผู้ชายคนนี้รักเขา


    “พี่เคยทำพลาดมาก่อนนะเซฮุน คิดว่าพอผู้ชายเค้ารัก เค้าง้อ เค้าตามใจทุกอย่างแล้วจะทำอะไรกับเค้าก็ได้ เคยลืมตัวไป ไม่ได้รู้เลยว่าสุดท้ายตัวเราเองนี่แหละที่ทำให้คู่ของเราเป็นทุกข์มากแค่ไหน จนถึงทุกวันนี้ พี่เองก็ยังรู้สึกผิดอยู่เลย ในเรื่องของความรัก ไม่มีใครเป็นของตายของใคร ถ้าหากจงอินเค้าไม่ได้สำนึกผิดแล้วปรับปรุงตัวเองเหมือนทุกวันนี้ ไม่ต้องให้เราท้องหลานหรอก พี่กับพี่ชายเรานี่แหละที่จะเป็นคนไปลากคอจงอินมาเซ็นหย่าให้เราให้ได้ แต่ว่า สามีเราเค้าไม่ได้เป็นอย่างนั้นนี่ ในสายตาของพี่ยังไงก็อยากให้เรามีครอบครัวที่พร้อมอยู่แล้ว”


    “ครับพี่ ...” เซฮุนรับคำสั้น แต่น้ำเสียงสั่นจนคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะรู้ว่าเขามีน้ำตา


    “ให้เค้าง้อเราพอหรือยัง ฮึ? ถ้าพอแล้วก็หยุดซะนะเซฮุน อย่าให้จงอินเค้าคิดว่าเค้าเติมไป ยังไงก็ไม่มีวันเต็ม ไม่อย่างนั้น คนที่หมดหนทางหน่ะ จะเป็นฝ่ายเดินจากไปเองเพราะยอมแพ้ ก่อนอื่นเลย คืนนี้ย้ายกลับไปนอนห้องใหญ่ซะเชื่อพี่ พี่ว่าจงอินเค้าก็แค่น้อยใจเพราะคิดว่าเราขู่จะหย่ามากกว่า ถ้าไม่รู้จะพูดอะไร คืนนี้ก็ยังไม่ต้องพูด เข้าไปนอนมันทั้งอย่างนั้นแหละ พรุ่งนี้ตื่นมาค่อยคุยกันก็ได้”


    เซฮุนพยักหน้าหงึกๆกับตัวเองอีกครั้ง แล้วแอบเอาชายเสื้อขึ้นมาเช็ดน้ำตาตัวเองเงียบๆก่อนจะพูดด้วยเสียงเล็กเสียงน้อยยิ่งกว่าเดิม “แต่ว่า ... ผมกลัวจงอินจะล้อนี่ครับ”


    “โอ๊ยยยย เจ้าเด็กดื้อเอ๊ย! เค้าจะล้อก็ปล่อยให้ล้อไปสิ อย่าลืมนะเซฮุน เราเป็นคนน่ารักแล้วคนของเราเค้าก็รักเรา เวลาจะดัดนิสัยใคร ... เอาให้เข็ดหลาบก็พอ แต่อย่าถึงขั้นให้เค้าต้องอับอายจนตรอก แค่นี้ยังไงเราก็เอาผู้ชายของเราอยู่”


    “แล้วจู่ๆจะให้เดินหน้ามึนเข้าไปนอนกับเขาเลยเนี่ยนะครับ” คำถามที่ดูเหมือนจะลังเลของเขา ทำเอาหญิงสาวปลายสายหัวเราะขึ้นมาอีกรอบ


    “ก็ใช่น่ะสิ พี่ถามหน่อย เรากับจงอินหน่ะ แยกห้องนอนกันมานานแค่ไหนแล้ว”


    “ก็ประมาณ ... ครึ่งปีกว่าได้ครับ” เซฮุนตอบช้าๆทำเอาจูฮยอนที่ฟังอยู่รีบพูดสวนขึ้นมาเลย


    “โหหห ... ถ้างั้นเชื่อเถอะว่าจงอินจะต้องดีใจจนตัวสั่นแน่ๆ” หญิงสาวลากเสียงยาวด้วยน้ำเสียงที่ดูมีลับลมคมในทำเอาคนที่ฟังอยู่เริ่มเขินจนหูร้อน “... นานขนาดนี้แล้ว เรายิ่งต้องรีบเลยนะ กับพี่ชายเราน่ะ ขนาดจุนมยอนไปประชุมที่อื่นแค่สองสามวัน กลับบ้านมาทียังต้องรีบเอาจงแดไปฝากแม่พี่เลี้ยงเลย ผัวเมียกัน อยู่ด้วยกัน มันต้องมีอยู่แล้ว เอาใจเค้าบ้าง ไม่มีเลย มันผิดธรรมชาติ”


    “พอแล้วครับพี่ ผมอาย” เซฮุนรีบเบรก


    ให้ตายเถอะ ... เขาแค่ต้องการคำปรึกษา ไม่ได้อยากรู้เรื่องในห้องนอนของฮยองนิมเสียหน่อย แต่ก่อนที่จะได้พูดคุยอะไรกันต่อ พี่สะใภ้ของเขาก็สวนกลับมาอีกรอบ ทำเอาเซฮุนแทบจะอ้าปากค้างไปเลยทีเดียว


    “ก็เลือกเอาว่าจะแค่อายหรือว่าจะนอนคนเดียวไปตลอดชีวิต!”


    จูฮยอนพูดแค่นั้น แล้วเธอก็สำทับย้ำมาว่าพรุ่งนี้ จะรอข่าวดี จากเขา


    จากนั้นก็ตะโกนเรียกชื่อฮยองนิมดังลั่นโทรศัพท์ก่อนจะวางสายไปเลย


    ทิ้งแม่แตงโมกับลูกแตงโม ... นั่งงงตรงที่เดิมเหมือนตอนที่คุณสามีเดินงอนตุ๊บป่องเข้าบ้านไปเมื่อตอนกลางวันไม่มีผิด




    ในตอนที่ทำใจกล้าเคาะประตูห้องนอนใหญ่ ...


    เซฮุนก็ว่าตัวเองหน้าเสียอยู่พอดู


    แต่พอไม่มีเสียงตอบรับ เขาจึงตัดสินใจด้วยตัวเองเปิดประตูห้อง เดินเข้าไปจนเห็นว่าตอนนี้คุณสามีน่าจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ถึงได้มายืนใส่กางเกงขายาวตัวเดียวโกนหนวดอยู่หน้าอ่างล้างหน้า ในทันทีดวงตาก็สบกันผ่านกระจก จงอินยังเงียบแล้วยืนโกนหนวดต่อ ส่วนเขาเองก็ตีสีหน้าไม่ถูก ได้แต่ยืนถือเสื้อนอนตัวโคร่งของตัวเองที่เตรียมมาด้วยอยู่อย่างนั้น


    “เอ่อ คือ ... ห้องผม เครื่องทำน้ำอุ่นมันไม่ทำงาน ว่าจะขอมาอาบน้ำห้องนี้ คุณคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ”


    มัน เป็น ข้อ อ้าง ที่ ห่วย แตก มาก !


    เซฮุนรู้ ... แล้วเขาก็รู้ด้วยว่าจงอินไม่เชื่อ แต่เห็นไหมคุณสามี เห็นหรือยังว่าเขาพยายามจะง้อแล้วนะ แต่ชายหนุ่มก็ทำเพียงพยักหน้าแล้วหันไปเปิดก๊อก เอาใบมีดโกนล้างน้ำทำความสะอาดใบมีด ปิดน้ำ ก่อนจะโยนโครมเดียว เจ้าใบมีดโกนที่น่าสงสารก็ไปนอนแอ้งแม้งอยู่ในตะกร้าเก็บของอย่างเดิม


    “อย่าเพิ่งเข้ามาในห้องน้ำนะ ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จ พื้นมันยังเปียกอยู่ ไปนั่งรอที่เตียงก่อน ฉันจะไปเอาแผ่นรองกันลื่นมาให้”


    ไม่เล่นเลย ... คุณสามีไม่เล่นจริงๆด้วย


    ถึงแม้จะห่วงใยกันเหมือนเดิม แต่ก็งอนหนัก ไม่เห็นจะดีใจจนตัวสั่นเหมือนที่พี่จูฮยอนบอกเลยสักนิด แล้วถ้าหากชายหนุ่มกลับเข้ามา เซฮุน ‘ง้อ’ แล้ว แล้วคุณสามียังไม่สนใจกันอยู่แบบนี้ แล้วเขาจะทำอย่างไรดีล่ะ แต่ก็ฟุ้งซ่านไม่ถึงห้านาที จงอินก็เดินกลับมา ดวงตาคมเข้มสุดแสนจะเซ็กซี่ที่เซฮุนเพิ่งจะยอมรับกับตัวเองในตอนนี้ มองสบตากับเขาแวบหนึ่ง แล้วจึงเดินเลยไป เอาแผ่นยางกันลื่นปูให้ที่พื้นห้องน้ำอย่างเรียบร้อย


    “เอ้า เข้าไปอาบได้เลย ฉันปูแผ่นยางแล้วก็เปิดเครื่องทำน้ำอุ่นให้เรียบร้อยแล้ว” พอเดินมาใกล้ๆได้ คุณสามีเค้าก็พูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทในทันที ทำเอาคนฟังแทบจะหน้าเสียหนักเข้าไปใหญ่


    ทำไมต้องงอนขนาดนี้ด้วยนะ ...


    แค่ (คิดไปเอง) ว่าเขาจะพูดเรื่องหย่า ก็ทำเอาจงอินเสียศูนย์ขนาดนี้จริงๆเลยเหรอ แสดงว่าที่งอน ทำเป็นไม่สนใจก็เพราะคุณสามีกำลังปกป้องความรู้สึกตัวเองอยู่ใช่ไหม ถึงแม้สภาพคุณสามีในตอนนี้จะไม่เละเทะเท่ากับสภาพของฮยองนิมในตอนนั้น แต่ในใจก็คงวุ่นวายไม่ต่างกัน ถึงได้ ... เก็บอาการไม่ได้เลย


    แต่เซฮุนก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร ...


    เขายืนขึ้น สบตากับคุณสามี ตาต่อตา พร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆบนใบหน้า นึกขอโทษลูกแตงโมในสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำอยู่ตอนนี้ ไม่สิ ทำไมต้องขอโทษ ในเมื่อพ่อกับแม่กำลังจะแสดงความรัก แต่ที่รู้สึกผิดนิดๆนี่ก็คงเพราะอายแตงโมแน่นอนเชียว


    ตั้งแต่แต่งงานกันมา ...


    เขากล้าพูดได้เลย ว่านับครั้งได้ที่เซฮุนจะเป็นฝ่ายใจกล้าเข้าหาคุณสามีก่อน แต่วันนี้แหละ ช่วยนับเพิ่มเข้าไปให้ด้วย เพราะตอนนี้เขากำลังค่อยๆล้วงมือเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของตัวเองแล้วเลื่อนทั้งกางเกงขาสั้นและกางเกงชั้นในออกจากสะโพก ดันลงพรวดเดียว เครื่องแต่งกายทั้งสองชิ้นก็หล่นลงไปกองกับพื้นในทันที


    เท่านั้น คุณสามีเค้าก็มองมาด้วยสีหน้าช็อกสุดๆ


    ไม่รอช้า เสื้อเชิ้ตที่ติดกายอยู่อีกตัวก็ตกลงที่พื้นตามไปด้วย เซฮุนยิ้มเขินๆ อายก็อายหุ่นตัวเองอยู่ไม่น้อย เพราะในตอนนี้พุงกำลังป่องมาก ใครมันจะไปมั่นใจได้ลงเล่า ก็เขาไม่ได้ผอมเพรียวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ไม่รู้จงอินเห็นแล้วจะคิดอย่างไรบ้าง


    เมื่อเขาเปลือยเปล่าไปทั้งตัว ดวงตาของคุณสามีเค้าก็เข้มขึ้นแบบแปลกๆ นอกจากสีหน้าช็อกสุดขีดแล้ว ท่าทางยังเริ่มกระสับกระส่ายราวกับจงอินกำลังต่อสู้กับตัวเองอย่างหนักว่าจะเดินเข้ามาหาเขาดีหรือไม่ เท่านั้น จากอายก็เริ่มยิ้มออก เพราะตอนนี้เซฮุนเริ่มมั่นใจแล้วว่า ยัง ‘งอน’ อยู่น่ะใช่ แต่ใจเริ่มจะอ่อนแล้วแน่นอน


    “น่าเสียดายที่คุณอาบน้ำเสร็จแล้ว ไม่อย่างนั้น ...”


    เซฮุนพูดช้าๆแล้วกระพริบตามองคุณสามี ทำสีหน้าท่าทางราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราว พูดเสร็จก็ไม่ได้รอให้อีกฝ่ายตอบแต่อย่างใด ก่อนจะเดินประคองแตงโมเข้าห้องน้ำไปทั้งที่เปลือยเปล่าอย่างนั้นนั่นแหละ เขารู้ตัวดีว่าตัวเองมีผิวขาวผ่องเหมือนน้ำนม ยิ่งตอนนี้ท้องแตงด้วย เขาก็กินแต่อาหารที่มีประโยชน์ กินนมกับน้ำมะพร้าวเยอะมาก ผิวก็ยิ่งสวย โดยที่ไม่ต้องพึ่งอะไรเพิ่มเติมเลย


    เมื่อก่อน คุณสามีคลั่งผิวของเขามากอยู่แล้ว ...


    ไม่สิ ไม่ใช่แค่ผิวที่จงอินชอบมากกว่าอะไรทั้งหมด แขน ขายาวๆของเขาด้วยก็เช่นกัน เพราะคุณสามีเค้าชอบคนหุ่นสูงโปร่ง เวลาเผลอมองผู้หญิงก็มีบ้าง แต่จะมองเฉพาะผู้หญิงที่สูงๆ ตัวบางๆแล้วก็ขาเรียวยาวเท่านั้น


    เอาเป็นว่า เมื่อก่อนคลั่งแค่ไหน ตอนนี้ให้เพิ่มเป็นสิบเท่าเลยก็แล้วกัน ทั้งไม่ได้มอง ไม่ได้แตะมานาน คนหิวไม่ได้กินนานๆ มันก็พาลจะหน้ามืดเอาน่ะสิ


    เขิน ...


    พอเข้ามาในห้องน้ำได้ ก็ชำเลืองไปมองคุณสามีอย่างไว้ตัวก็เห็นว่าจงอินยังคงยืนอึ้งอยู่ที่เดิม แต่ตอนนี้หมุนตัวมายืนมองเขาในห้องน้ำแบบให้เห็นจะๆไปเลยว่ามอง แล้วยิ่งห้องน้ำในห้องนอนใหญ่เป็นแบบกระจกใสด้วยนะ แล้วที่สำคัญเซฮุนก็จงใจให้อีกฝ่ายมอง แทบจะไม่ต้องจินตนาการเลยว่า เขาอาบ เขาขัด เขาถู ตรงไหนบ้าง


    แล้วพอหันไปมองอีกครั้ง ตาสบตา ...


    จงอินก็ขยับก้าวเข้าใกล้ห้องน้ำอีกก้าว ราวกับลืมตัว


    ทำเอาเซฮุนหัวเราะเสียงใสอยู่ในห้องน้ำคนเดียว


    พอคุณสามีเค้ารู้ตัวว่าติดกับเข้าให้แล้ว ร่างสูงใหญ่ก็เดินตรงเข้ามาหาแล้วแนบร่างกายทุกส่วนของเจ้าตัว เข้ากับเซฮุนในทันที จงอินเข้ามาโอบกอดจากด้านหลังก่อนจะเอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำแล้วเปลี่ยนมาเอามือประคองใต้ท้องนูนของเขาเอาไว้


    เซฮุนยังหัวเราะ หึหึ ในลำคอ ยิ้มแย้มราวกับอารมณ์ดีมาก


    “ทำแบบนี้ทำไม ฮึ”


    เสียงนุ่มทุ้มกระซิบกระซาบอยู่ข้างหู แล้วคุณสามีเค้าก็ดึงให้เขาเข้าไปในอ้อมแขน ฝังใบหน้าลงกับซอกคอด้วยความโหยหาที่เกือบจะกลายเป็นความคลั่ง แพ้ใจตัวเองราบคาบเป็นที่เรียบร้อย กอดหวงแหนเหมือนเด็กหวงของ ซึ่งเซฮุนเองก็ยินดีที่จะไม่ปัดป้องแต่อย่างใด


    “ตัวหอมแบบนี้ แสดงว่าอาบน้ำมาแต่แรกแล้วใช่ไหม ... ร้ายนักนะ”


    “ถ้าผมยอมรับว่าร้าย ... คุณจะยอมให้ผมได้อธิบาย ได้ขอโทษไหมครับ”


    เซฮุนตอบกลับในทันทีแล้วเอียงแก้มเข้าไซร้กับกลุ่มผมของคุณสามีไปด้วย ไม่เถียง ไม่สะบัดตัวหนี ยอมให้แตะ ยอมให้จับ ยอมหมดแล้วครั้งนี้


    จงอินถอนหายใจกับซอกคอของเขา แล้วตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจากเมื่อตอนกลางวันมาก “มีอะไรไว้คุยกันข้างนอก มาเช็ดตัวก่อนเร็ว เดี๋ยวไม่สบาย”


    เขาพยักหน้าหงึกๆ เชื่อฟังอย่างว่าง่าย ในจังหวะที่คุณสามีเดินออกไปเอาผ้าเช็ดตัว เซฮุนก็หมุนตัวหันกลับมา ยืนรอเงียบๆ แล้วพอจงอินเดินกางผ้าเช็ดตัวเข้ามาหา แทนที่จะเป็นผ้าเช็ดตัวที่ได้ห่อร่างของเขาก่อน แต่กลับเป็นตัวเซฮุนเองที่เดินยิ้มเข้าไปกอดร่างสูงใหญ่เสียเอง





    การกระทำง้องอนอย่างชัดเจน ...


    ทำเอาจงอินยืนนิ่งอึ้งไปพักหนึ่ง


    ดวงตาคมเข้มก้มมองคนที่ยืนกอดตัวเองเอาไว้หลวมๆโดยมีแตงโมหนึ่งลูกคั่นกลางระหว่างเรา ผิวขาวหมดจดและใบหน้าใสสะอาดเกลี้ยงเกลา ทำเอาคนมองสะท้อนในอก เข้าใจความรู้สึกของนายพรานป่าจากนิทานที่ตนเคยเล่าว่า การที่ได้ของสูงมาอยู่ในมือมันรู้สึกเช่นไหร่


    ชายหนุ่มกระชับอ้อมแขนแล้วรั้งร่างของเซฮุนเข้ามาใกล้กว่าเดิมเท่าที่จะใกล้ได้ นึกคิดว่าครั้งนี้ มันอาจจะเป็นความฝัน ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้น เซฮุนมีแต่จะลงโทษเขาซ้ำๆ ไม่มีครั้งไหนเลยที่เมียจะเป็นฝ่ายง้องอนยอมลดราวาศอกให้กับเขาก่อน ทุกครั้งคือเขาผิด เขาทำผิดพลาดไปในเรื่องของเรา แล้วจงอินก็ต้องชดใช้และอยู่กับมันตลอดเวลาทุกค่ำคืนที่นอนคนเดียว


    แต่วันนี้ ... เมียมาง้อ


    จงอินรู้ว่าเซฮุนพยายามจะง้อโดยที่ไม่ต้องพูดอะไรเลย


    เขารู้ ... แล้วมันก็ทำให้หัวใจของเขาพองโตจนแทบจะระเบิดออกมาจากอก


    เพราะวันนี้ เซฮุนทำให้เห็นว่า ผู้ชายทึ่มๆคนนี้ยังสำคัญอยู่


    เด็กบ้าเอ๊ย ... เล่นกับหัวใจของเขาราวกับมันเป็นดินน้ำมัน เดี๋ยวทุบเอา ทุบเอา


    เด็กบ้าอะไร ... ใจร้ายเหลือเกิน


    “เมื่อตอนกลางวัน ผมไม่ได้จะพูดเรื่องหย่า ... ถ้าเป็นไปได้ หลังจากนี้ ผมไม่อยากพูดเรื่องหย่ากับคุณแล้ว” เซฮุนกระซิบเสียงเบาๆ แต่ทุกคำพูดมันกลับชัดเจนในใจของคนที่เพิ่งได้ฟังมันชัดๆ “ผมขอโทษนะครับจงอินที่ทำให้คุณคิดมาก ที่ผมอยากจะทำห้องใหม่ก็เพราะจะให้มันเป็นห้องรับแขกเผื่อว่าครอบครัวเราสองคนหรือเพื่อนๆเราจะมาเยี่ยมบ้าง พวกเขาจะได้นอนห้องใหม่ มันจะได้ไม่ดูน่าเกลียด ส่วนผม ... ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ผมอยากจะขอย้ายกลับมานอนที่นี่”


    ท้ายประโยค คนพูด ... เจ้าเด็กบ้าของเขา เงยหน้าขึ้นมาพูดช้าๆ พูดเสียงนิ่มๆเบาๆพร้อมไปด้วยดวงตาสีน้ำตาลสดๆคลอน้ำ


    นี่เป็น ... ครั้งแรกจริงๆที่เมียมาทั้งง้อ ทั้งอ้อน ทำเอาคนฟังตีสีหน้าไม่ถูกขึ้นมากระทันหัน


    “อย่าพูดแบบนั้นเลย นายไม่จำเป็นต้องขอโทษฉันด้วยซ้ำ เบบี้ ... ฉันผิดที่งี่เง่าไปเองเมื่อตอนกลางวัน ขอโทษนะที่รัก”


    เซฮุนพยักหน้าในทันที แล้วรอยยิ้มหวานๆก็ปรากฏกว้างบนใบหน้าใสสะอาด “ตอนแรกผมไม่กล้าพูดเรื่องจะกลับมานอนห้องนี้ เพราะผมกลัวว่าคุณจะหัวเราะผม ...”


    เท่านั้น ...


    เพียงแค่นี้เลย ...


    ใจของจงอินก็อ่อนยวบยาบจากน้ำตาลก้อนกลายเป็นน้ำเชื่อมในทันที ความน้อยอกน้อยใจที่สั่งสมมานานเพราะคิดว่าเมียคงโกรธ คงรังเกียจแล้วก็คงไม่ยอมให้โอกาสตัวเขาอีกแล้ว หายไปในพริบตา จากนั้นมันก็ถูกแทนที่ด้วยความลึกซึ้ง ผูกพันที่เขาเฝ้ามองหาในตัวใครสักคนมานาน


    “ฉันไม่มีวันหัวเราะเยาะนาย อย่าคิดแบบนั้นอีกนะเซฮุน ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณที่นายยังยอมให้โอกาสฉันได้แก้ตัว”


    “งั้น ...” เซฮุนยังอ้อมแอ้ม “ต่อจากนี้ เรามาพยายามไปด้วยกันอีกครั้งนะครับจงอิน”


    จงอินถึงกับครางในใจเมื่อสบสายตากับคนในอ้อมกอดของตัวเอง


    อยากให้รู้เหลือเกิน ...


    ว่า เขารัก


    ว่า เขาหลง


    จนใจจะขาด คลั่งจะเป็นบ้าอยู่คนเดียว ยิ่งมาออดอ้อน ขอความรัก ความเมตตาจากตัวเขาบ้าง มันทำเอาผู้ชายสุขภาพดีๆจะเป็นเบาหวานขึ้นลูกกะตาตายเอาน่ะสิ


    “คืนนี้ ... นอนนี่นะ”


    จงอินพูดเสียงอ่อนเสียงหวานบ้าง รู้ว่าตอนนี้แตงโมยังไม่คลอด ก็คงได้แค่จูบแค่หอมไปวันๆนี่แหละ แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อน ลองเขาพะเน้าพะนอด้วยน้ำเสียงแบบนี้ เซฮุนก็คงรู้แล้วว่าคืนนี้จะได้นอนอีกทีเกือบเช้า


    “ครับ ... พรุ่งนี้เราจะได้ตื่นพร้อมกัน”


    อ่า ... ให้ตายสิ


    นี่ยิ่งกว่าฝันเสียอีก





    Talk : อย่าลืมให้กำลังใจคุณสา ป่ะป๊าแล้วก็ลูกแตงโมบ้างนะค้า

    ขอบคุณทุกความรักและกำลังใจ

        ♥

     



    เขียนโดย LONEWOLF

    Twitter hashtag: #ทะนงKH


    -  Thank You  -




Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
samneung (@samneung)
น้องงง อ้อนเก่งจัง ใจจะวายแทนคุณพ่อแล้วววว 5555
ehyukjaebt (@BBaekhyun)
จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วใช่ไหม
aday1412 (@aday1412)
ตอนนี้ไม่ได้มีเรื่องเศร้าสะเทือนใจอะไรเลย แต่อ่านแล้วน้ำตาไหล คือแบบดีใจกับจงอินมาก ในที่สุดก็จะเป็นครอบครัวที่อบอุ่นแล้ว น้องแตงโมก็ใกล้คลอดแล้ว ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี
mylegbigclub39 (@mylegbigclub39)
งอนง้อกันน่ารักมากๆ จะร้องไห้แทนจงอินอ่ะ จากที่เป็นคนมีความผิดคิดตัวมาตลอดแล้ววันนี้แม่เจ้าแตงโมก็มาง้อ อ้อนจนคุณพ่อแตงโมใจก็เหลวเป็นน้ำแล้ว555 รอแตงโมคลอด รอดูความน่ารักของครอบครัว / ไรท์สู้ๆนะคะ♡♡
somjuphalidha (@somjuphalidha)
อูยยย พาร์ทหลังนี่กะไว้ว่าคงต้องได้แซวไม่ใครก็ใครจนเสียหลักกันไปบ้าง แต่นี่ดันได้เสียน้ำตาเฉยเลย แงงง.. ตื้นตันแทนจงอินนน ดีใจแทนที่ได้เมียกลับมาให้กอดให้ซุกแล้วอ่ะ (ทั้งที่ก่อนหน้าสาปไว้ซะเยอะ-*-) เหมือนได้เห็นจริงๆว่าจงอินพยายามมากแค่ไหน ได้รู้บ้างซะทีว่าในใจจงอินคิดยังไง คลั่งเมียหลงเมียมากแค่ไหน มันอ่อนหวานแล้วก็น่าประทับใจ ยิ่งโดนจู่โจมตอนที่เซฮุนมาน่ารักใส่ทั้งการกระทำคำพูด คือที่สุดของการง้ออ่ะ ยิ่งกว่าคำว่าอ่อนข้อของพี่จูฮยอนให้ไปหลายขุม โมเม้นนั้นคือจงอินได้ขายวิญญาณให้กับแม่แตงโมไปแล้ววว คนติดเมียที่ถูกทำโทษไปซะนานได้กำไรเป็นกอบเป็นกำจริงๆ หวานกันจนทางนี้ก็เบาหวานขึ้นด้วยคนละค่าาา เซฮุนจะน่ารักขนาดนี้ไม่ได้ คืนนี้นอนกอดกันตัวช้ำแน่ๆ แม่แตงโม โอยยย ใจฟู~~
somjuphalidha (@somjuphalidha)
คุณพ่อหัวร้อนแถมยังขี้ใจน้อยเก่งจริงเลย อารมณ์คงต่อเนื่องมาจากเรื่องผญ. ของเบค คงทำเอาจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวละ พอมาเจอเมียเปรยแบบนี้เข้าให้.. คนกำลังเซ้นซิทีฟก็เลยโวยวายใหญ่โตซะ ในใจคงยวบยาบไปหมดว่าเรื่องของตัวเองก็ยังง่อนแง่นอยู่ โถถ คุณพ่อออ
แต่จะว่าไปเซฮุนก็พะเน้าพะนอสามีอยู่เบาๆเถอะ เหมือนกับช่วงแรกที่ฮอร์โมนสวิงซะที่ไหนกัน หรือคุณสาเขาจะแอบรู้แกวว่าคงได้โดนเมียง้อเอาใจกลับคืนบ้าง ได้ทีเลยจะงอนจะตัดพ้อใหญ่ขอเวลาได้ชื่นใจหน่อย 5555 ว่าที่ปะป๊าต้องเอาใจดีๆนาา ปล่อยให้คุณสาหัวร้อนงอนเป็นพ่อหมีจะยิ่งงุ่นง่านไม่เป็นอันทำอะไรกันพอดี
mylegbigclub39 (@mylegbigclub39)
คุณพ่องอนหนักมาก อารมณ์ร้อนและหงุดหงิดยิ่งกว่าคนท้องไปอี๊กกก555 เจ้าแตงโมต้องช่วยง้อคุณพ่อแล้วนะรู้ไหม
eve_ivyyy (@eve_ivyyy)
ฟังกันก่อนสิคุณพ่อ ยังไม่ทันจะพูดจบ คุณพ่อก็งอนคุณแม่กับแตงโมแล้วหรอ แอบสงสารความรู้สึกเบคเหมือนกัน
cvlsaaj (@cvlsaaj)
คุณพ่องอนหนักเลย เอ็นดูววว~ คุณพ่อฝังใจมากๆเรื่องหย่า5555 บวกกับอารมณ์โมโหด้วยต่างๆนาๆเลยงอน คุณป๊าต้องสู้ๆนะคะ ต้องง้อคุณพ่อ เข้าไปหอมเลยๆๆ รับรองหายงอน!