LETHAL ทะนงsavedbywolf
For the sake of having you near.

  • LETHAL


    To know so deeply how unwanted you’re … is almost lethal.

    การรับรู้ว่าตนเองไม่เป็นที่ต้องการมากเพียงใดนั้น ... อันตรายถึงชีวิต




    เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำให้คนทั้งสามที่กำลังคุยกันอยู่รู้สึกตัว


    ฮยองนิมเป็นคนแรกที่ชะโงกหน้าไปดูว่าเป็นใครที่เดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะ ... หัวเราะพรืดโดยที่ยังไม่ได้พูดอะไร ไม่นาน พี่สะใภ้ของเขาก็ทำตามสามีของเธอบ้าง พี่จูฮยอนชะโงกไปดูทางประตูก่อนเธอจะหันกลับมาแล้วมองหน้าเขายิ้มๆ


    อึดใจถัดมาผู้ที่เพิ่งเดินเข้ามาก็ยอมปรากฏตัวในที่สุด


    จงอิน ...


    แต่มันก็แน่อยู่แล้วล่ะที่ต้องเป็นคุณสามี


    เพียงแต่ว่า ตอนที่ชายหนุ่มเดินออกไปนั้น เดินไปตัวเปล่า แต่ขากลับมา ดันมีของมาด้วยเต็มไม้เต็มมือเลยนี่สิ ด้วยความสัตย์จริง พอเซฮุนมองเห็นของที่ว่านั่นเต็มตา มันก็ทำให้เขาปั้นหน้าทำเป็นนิ่งไม่ได้อีกต่อไป


    เพราะตอนนี้คุณสามีเค้ามาพร้อมกับลูกโป่งฮีเลี่ยมรูปมิกกี้เม้าส์เต็มเลยน่ะสิ แถมอีกมือ ก็ยังมีดอกไม้สดมาด้วยอีกหนึ่งช่อ


    “ว้าววว ...” พี่จูฮยอนแกล้งทำเสียงล้อเลียนในขณะที่โน้มตัวมาอุ้มจงแดซึ่งตอนนี้กำลังขยี้หูขยี้ตาราวกับจะง่วง “เป็นคนป่วยนี่น่าอิจฉาจริงๆเลยน้า พี่อยู่กับจุนมยอนมาจะสิบปี พี่ชายเราเค้ายังไม่เคยซื้อลูกโป่งมาเอาใจพี่แบบนี้เลย ใช่ไหม จุนมยอน”


    ฮยองนิมพยักหน้าอีกครั้งแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วดวงตาของพี่ชายก็หันมามองเขาอยู่พักหนึ่งจนเซฮุนต้องหลบสายตา เพราะเขารู้ว่าตอนนี้จุนมยอนกำลังย้ำในสิ่งที่เราเพิ่งคุยกันไปเมื่อครู่อยู่ ‘คุณสามีเปลี่ยนไปแล้ว’ มันก็จริง ไม่ใช่ว่าเซฮุนไม่เห็นด้วย จงอินเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น เขาอยู่กับคุณสามีทุกวันทำไมเขาจะไม่รู้กันเล่า


    เซฮุนรู้


    แต่ ...


    ถ้าหากคุณสามียังทำให้เขามั่นใจไม่ได้ เซฮุนก็คิดว่าตอนนี้เราทั้งคู่ยังไม่พร้อมกับอะไรที่กำลังจะเกิดขึ้นทั้งนั้น


    “เมื่อกี้ฉันลงไปหาซื้ออะไรมาให้นายกิน แต่เผอิญเดินผ่านหน้าร้านกิ๊ฟช็อป ... แล้วเขามีลูกโป่งขาย พอดี ฉัน ... เห็นว่ามันก็ ... น่ารักดี ก็เลยซื้อมาฝาก” ไม่บ่อยนักหรอกที่จงอินจะพูดอะไรติดๆขัดๆ พูดไปก็ทำเป็นหลบตาไป อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน แทบไม่เคยเห็น เพราะคุณสามีน่ะ เป็นคนที่มั่นใจในตัวเองขั้นสุด ดูนะ ซื้อของมาให้ แต่ดันมาเขินตอนซื้อมาแล้ว บางครั้งจงอินก็น่ารักจริงๆนั่นแหละ


    “ขอบคุณครับ ...” เซฮุนรีบพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่น้ำเสียงไม่ได้มีแววแง่งอนอีกต่อไปแล้ว ไม่อยากจะบอกด้วยซ้ำว่าตอนที่คุณสามีเดินหาจุดที่จะปล่อยลูกโป่งมิกกี้เม้าส์ให้ลอยขึ้นไปติดกับเพดานห้อง ในใจเขานั้น ยิ้มหวานให้ภาพที่เห็นมากเพียงใด


    “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมชอบมิกกี้เม้าส์กับลูกโป่ง ผมว่า ผมไม่เคยบอกใครนะ” เขาคิดว่าตอนที่พูดไปนั้น ตัวเองทำเป็นนิ่งได้เหมือนที่ใจคิด แต่พอคุณสามีหันกลับมาสบตาพร้อมๆกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มราวกับรู้ว่าตัวเองทำคะแนนใจได้แล้ว เซฮุนก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองคุมสีหน้าตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่แล้วแน่ๆ


    “เบบี้ นายเคยบอกฉัน ...” จงอินตอบกลับมาเสียงนุ่มก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองลูกโป่งเพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่เขยื้อนไปโดนตรงที่หลอดไฟติดอยู่


    เคยบอกงั้นเหรอ?


    เขาจำไม่ได้ว่าเคยบอกหรือไม่ นั่นมันคงไม่สำคัญแล้ว แต่ที่สำคัญก็คือ ... จงอินจำได้ไม่เคยลืมต่างหาก
    แล้วคนพูดก็ไม่ได้สังเกตเลยว่า คำตอบของตนทำเอาคนถามอึ้งไปมากเพียงใด


    เซฮุนเบิกตากว้าง จู่ๆก็รู้สึกเขินแก้มร้อนจนต้องแกล้งทำเป็นดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเอาไว้ทั้งตัว เขานิ่ง ไม่ยอมพูดอะไรอีก ได้แต่มองคุณสามีที่ตอนนี้กำลังเดินย้อนกลับมาที่เตียงแล้ววางช่อดอกไม้สดช่อเล็กๆบนโต๊ะข้างเตียง ... ซึ่งตอนนี้เซฮุนได้เห็นแล้วว่าเจ้าดอกไม้ที่ว่านั้นมันคือ ดอกลิลลี่ นั่นเอง


    “นายเคยบอกฉันว่านายชอบลูกโป่ง ... เยอะๆ แล้วก็ชอบมิกกี้เม้าส์มาก ส่วนดอกไม้ที่นายชอบมากที่สุดก็คือ ดอกทานตะวัน แต่น่าเสียดายที่ร้านข้างล่างมีแต่ดอกลิลลี่ ไม่อย่างนั้น นายคงจะยิ้มให้ฉันได้บ้าง เซฮุน” ถึงแม้จงอินจะพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่แววตาตัดพ้อเล็กๆที่ผสมความเศร้าหน่อยๆก็ทำเอาคนฟังรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “หวังว่านายจะไม่รังเกียจดอกลิลลี่ของฉันหรอกใช่ไหม ฮืม ... เห็นไหม ถ้าหากนายให้โอกาสฉันได้แก้ตัว ฉันก็เรียนรู้ที่จะเป็น ... สามีที่ดีอย่างที่นายอยากให้เป็นได้เหมือนกัน”


    เห็นไหม ...


    พอยอมให้จูบแล้วก็ชอบเป็นแบบนี้


    นี่ขนาดให้จูบแค่ทีเดียวนะ แล้วยังอยู่ต่อหน้าฮยองนิมกับพี่จูฮยอนแล้วก็จงแดด้วย บทจะพูดก็พูดเลย ไม่มีอายชาวบ้านเขาหรอก พอรู้ว่าเขายอมคุยด้วยดีๆ ก็ไม่เคยปล่อยให้โอกาสผ่านไป หยอดได้ก็หยอด อ้อนได้ก็คืออ้อน แล้วก็ชอบมาใช้คำพูดที่ทำให้เขาพูดอะไรไม่ออกอยู่แบบนี้อีกด้วย


    “ลิลลี่ก็โอเค ...”


    ให้ตายเถอะ เซฮุนตอบได้แค่นี้จริงๆ เมื่อกี้น้ำเสียงจงอินอ้อนวอนขนาดไหน มันก็ไม่เท่าเสียงเล็กเสียงน้อยของตัวเขาหรอก เซฮุนสบตากับจงอินได้เพียงแวบเดียว พอคุณสามีเค้าคว้าช่อดอกไม้ขึ้นมาจากโต๊ะอีกครั้งแล้วยื่นให้ ตรงๆนิ่งๆแบบนี้นี่แหละ


    เซฮุนก็หลุดยิ้มน้อยๆออกมาจนได้ในตอนที่ยื่นมือออกจากผ้าห่มไปรับดอกไม้มาถือไว้


    “ลิลลี่ก็สวยดีครับ แล้วก็หอมด้วย” พอรับมาได้ เขาก็รีบพูดขึ้นมา ในใจนึกอยากจะตีปากตัวเองแรงๆเสียที ที่ไม่จำ ที่ไม่เข็ด ติดนิสัยเดิมๆที่พอเห็นว่าจงอินหงอยก็ต้องรีบเอาใจ เพราะไม่อยากให้คุณสามีรู้สึกแย่ที่หาดอกทานตะวันมาให้เขาไม่ได้


    “... ฉันยกเลิกทริปกลับบ้านแล้วนะ ฉันจะอยู่ดูแลนายจนกว่านายจะแข็งแรงดีแล้วค่อยกลับไปจัดการเรื่องที่นู่น”


    เซฮุนอึ้งอีกครั้ง ...


    “จริงเหรอครับ” พูดได้แค่นี้จนเริ่มรู้สึกว่าคนที่ทึ่มอาจจะไม่ใช่คุณสามีเพียงคนเดียวก็ได้


    จงอินพยักหน้าก่อนจะทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง ซึ่งตอนนี้พี่จูฮยอนคนที่เคยนั่งได้ย้ายตัวเองและลูกชายไปนั่งคุยกระหนุงกระหนิงกับฮยองนิมที่โซฟาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พอนั่งลงดีๆได้ คุณสามีเค้าก็เอื้อมมือมาเกลี่ยข้อนิ้วเข้ากับผิวแก้มตรงที่เพิ่งจะได้หอมไป แล้วถามด้วยน้ำเสียงนุ่มๆยิ่งกว่าเดิม “ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง ฮึ?”


    เซฮุนมองชายหนุ่มนิ่งๆ ในใจยังคงต่อสู้กันเองระหว่างอยากจะย่นคอหนีกับเอียงหน้าซุกเข้ากับมือของอีกฝ่าย “ไม่เวียนหัวแล้วครับ แค่รู้สึกเพลียๆนิดหน่อย”


    พอพูดจบ ฮยองนิมที่รอจังหวะอยู่แล้วก็รีบพูดขึ้นมาทันทีว่าจะพาครอบครัวตัวเองกลับบ้านเพื่อให้เขาได้พักผ่อน แต่เซฮุนรู้จักพี่ชายตัวเองดีกว่านั้น คิดว่าที่จะกลับก็เพราะคงไม่อยากอยู่ขัดบรรยากาศที่เริ่มจะดีขึ้นระหว่างเขากับจงอินเสียมากกว่า ดูท่า พี่ชายเขาคงไม่อยากให้หย่ากับคุณสามีจริงๆนั่นแหละ ก่อนไปฮยองนิมเดินมาจุ๊บเบาๆที่กลางศีรษะพร้อมกับกำชับให้ทั้งเขาแล้วก็จงอินดูแลตัวเองดีๆ เซฮุนเอ่ยลาคู่สามีภรรยากับหลานชาย ไม่นานครอบครัวของจุนมยอนก็กลับบ้านไป


    เหลือแค่เขาและคุณสามีกับความเงียบเพียงเท่านั้น


    พอไม่มีใครอยู่แล้ว เซฮุนก็อดไม่ได้ที่จะมองใบหน้าเจื่อนๆของจงอินกับลูกโป่งพวกนั้น แถมดอกไม้ในมือเขาอีก พอมองแล้วก็ขำ ... มันอดไม่ได้นี่น่า ซื้อของมาเอาอกเอาใจยังไม่พอ ยังมีการมานั่งทำหน้าจ๋อยเป็นลูกหมาป่วยอีก


    ตกลงนี่เขาป่วยหรือคุณสามีป่วยกันแน่เนี่ย


    “ขำอะไร ฉันเป็นห่วงนายจริงๆนะเนี่ย” คุณสามีเค้าบ่นไม่ได้จริงจังอะไรนัก


    “ก็ดูลูกโป่งพวกนั้นซี่จงอิน จู่ๆคุณไปหาซื้อมาได้ยังไง ผมรู้นะว่าข้างล่างมันไม่มีขายหรอก ผมน่ะมาที่โรงพยาบาลนี้บ่อยกว่าคุณอีก เขินฮยองนิมใช่ไหมล่ะ ถึงได้โกหกน่ะ แล้วแบบนี้จะไม่ให้ผมขำได้ยังไง”


    คุณสามีเงียบก่อนจะยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดอก ดวงตาก็หันไปมองที่ลูกโป่งมิกกี้เม้าส์แล้วพูดออกมาเบาๆ “... ก็วานแมสเซนเจอร์ไปซื้อมาให้”


    เซฮุนยิ้ม “ขอบคุณนะครับ”


    “ก็นายเคยบอกฉันว่านายชอบลูกโป่งฮีเลี่ยม เพราะตอนเด็กๆ วันเกิดนายในทุกปี แม่นายจะจัดงานวันเกิดให้แล้วก็มีลูกโป่งกับมิกกี้เม้าส์เสมอ แล้วมันก็ทำให้นายมีความสุขมาก ... ฉันก็เลยไปหามาให้” คราวนี้จงอินหันมาพูดกับเขา มองนิ่งๆราวกับจะบอกว่าเจ้าตัวหมายความตามที่พูดจริงๆ “แล้วชอบไหม อารมณ์ดีขึ้นบ้างรึเปล่า”


    เขาพยักหน้าก่อนจะยิ้มเขินๆอีกรอบ “ชอบครับ พรุ่งนี้ผมขอเอาลูกโป่งกลับบ้านด้วยนะ”


    “ได้สิ”


    จงอินพูดพร้อมกับรอยยิ้ม แล้วคุณสามีก็ลุกขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะดึงช่อดอกไม้ออกจากมือเขาอย่างนุ่มนวลไปวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงเช่นเดิม


    “ได้อยู่แล้ว ...”


    เสียงนุ่มๆกระซิบในขณะที่มือทั้งสองข้างก็ค่อยๆประคองให้เขานอนราบไปกับเตียงเช่นเดิม คุณสามีดึงผ้าห่มมาคลุมให้จนถึงหัวไหล่ พร้อมๆกับใบหน้าหล่อจัดที่เคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เซฮุนหลับตาลงรู้สึกถึงสัมผัสชื้นๆที่แตะลงมาบนขมับของตัวเองทั้งสองข้างราวกับจะบอกให้เขานอนหลับฝันดี


    “พักผ่อนซะนะ”


    .


    .


    “เซฮุน ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าลุกเดินไปไหนมาไหน”


    น้ำเสียงที่พยายามจะดุของคนพูด ทำให้เขารู้สึกตัว เซฮุนยิ้มกับตัวเองก่อนจะค่อยๆหันกลับไปหาคุณสามีที่เพิ่งเดินเข้ามาในครัว ตั้งแต่กลับบ้านมาได้สองสามวัน สาบานจริงๆว่าจงอินเฝ้าเขาไม่ห่างเลย แถมอีกฝ่ายยังจัดแจงสั่งซื้อโซฟาเบดตัวใหม่มาตั้งไว้กลางห้องนั่งเล่นแล้วขอให้เขาย้ายลงมานอนข้างล่าง เฝ้าเขาทั้งวันทั้งคืน โดยที่คุณสามีไม่จำเป็นต้องฝ่าฝืนกฎเหล็กย่างกรายเข้าไปในห้องนอนของเขาแม้แต่นิด


    ดูเอาสิ น่ารักไหม คุณสามีน่ะ


    เซฮุนจำได้ว่าครึ่งชั่วโมงที่แล้ว เขาค่อยๆย่องออกมาจากโซฟาเบดในตอนที่คนเฝ้าหลับสนิท คุณสามีเค้านอนกลางวัน หงายหลังสบายใจเฉิบ ก่ายแขนก่ายขาเหมือนปลาดาว แถมยังหายใจแรงดังฟืดๆอยู่ข้างหูอีกด้วย ไม่รู้จะมาเฝ้าคนป่วยหรือให้คนป่วยมาเฝ้ากันแน่ ดูท่าจะสะดุ้งตื่นมาแล้วไม่เจอเขาเลยเดินตามหาจนมาเจออยู่ในครัวนี่แหละ


    “ก็ผมเบื่อนี่ครับบบ ...” เซฮุนจำได้ว่าตัวเองลากเสียงตอบ แล้วมองจงอินราวกับจะอ้อนวอนให้เข้าใจ แต่เขาเองก็ไม่ได้เข้ามาทำอะไรหนักๆ ที่ทำก็แค่วุ้นมะพร้าวแช่เย็น เอาไว้กินเล่นเท่านั้นเอง “ผมก็แค่ลุกออกมายืดเส้นยืดสายหาอะไรทำแก้เบื่อเท่านั้นเอง”


    “จะเอาอะไรทำไมไม่เรียกฉันหรือแม่บ้านให้มาช่วยล่ะ” พอรู้ว่าพูดอะไรแล้วเขาเริ่มฟัง คุณสามีเค้าก็บ่นได้บ่นดีเชียวล่ะ


    “ก็ผมเห็นคุณเหนื่อย พอผมหลับ คุณถึงจะได้ทำงานของคุณบ้าง ตารางชีวิตคุณรวนไปหมดตั้งแต่ผมเข้าโรงพยาบาล ผมไม่อยากให้คุณมากังวลเรื่องผมอีก แล้วก็อีกอย่างนะจงอิน ... ผมว่าคุณทำวุ้นมะพร้าวไม่เป็นหรอก”


    เซฮุนพูดยิ้มๆ แล้วยกถาดที่เทวุ้นใส่ในแม่พิมพ์รูปหมีเสร็จเรียบร้อยแล้วเข้าตู้เย็น ก่อนจะหยิบโยเกิร์ตถ้วยเล็กๆติดมือออกมาด้วย เขายืนกินเงียบๆ ในขณะที่ดวงตาก็มองคุณสามีซึ่งตอนนี้ดูเหมือนจะทนไม่ไหวกับความรั้นของเขาแล้ว แต่ในจังหวะที่จงอินเข้ามาใกล้จนสามารถเอื้อมมือคว้าร่างเขาได้ เซฮุนก็ตักโยเกิร์ตไปจ่อที่ริมฝีปากของชายหนุ่มก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ บ่นได้ บ่นดี ... คำนี้แหละที่พักหลังๆเขามักจะใช้นินทาคุณสามีอยู่ในใจเสมอ


    “ดื้อชิบเป๋งเลยเว้ย”


    จงอินเข้ามาใกล้มากก่อนจะยื่นหน้ามากระซิบเบาๆใกล้กับริมฝีปากของเขาแล้วก็อ้าปากยอมกินโยเกิร์ตที่เขาใจดีป้อนให้โดยสีหน้ายังนิ่งสนิทอยู่เหมือนเดิม ถึงแม้สีหน้า ท่าทางจะไม่ออกแนวเจ้าชู้เลยก็ตาม แต่ดวงตาที่สบกันอยู่ตลอดเวลานั้น


    แพรวพราวระยิบระยับเหมือนในคืนที่เราเจอกันครั้งแรกไม่มีผิด ...


    แล้วคุณสามีในตอนนั้นก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังโดนจีบอยู่ตลอดเวลา


    พอยอมกินโยเกิร์ตให้มันจบๆไปได้ แต่ในตอนที่เซฮุนวางถ้วยโยเกิร์ตที่กินจนหมดลงบนโต๊ะ ชะล่าใจว่าคุณสามีจะยอมให้เขาหาอะไรทำในครัวต่อ จงอินก็ถือโอกาสคว้าเอวของคนดื้อเงียบแล้วกึ่งโอบ กึ่งบังคับให้เดินกลับไปทางห้องนั่งเล่นด้วยความเอาแต่ใจยิ่งกว่า


    “จะเดินออกมาทำไม หมอสั่งให้นายนอนบนเตียงเฉยๆหนึ่งอาทิตย์ ลืมไปแล้วเหรอไง เบื่อก็หาหนังดูหรือไม่ก็ให้แม่บ้านขึ้นไปเอาหนังสือที่ซื้อมาตุนไว้มาอ่านสิ ฮึ!”


    นั่นไง ไม่จบ ยังจะบ่นต่อ ...


    “ก็ดูจนจะหมดโลกแล้ว หนังน่ะ แล้วผมก็อ่านหนังสือไม่ได้ ถ้าหากมีคนมาเดินไปเดินมา คุณไม่รู้หรือไงว่ามันเสียสมาธิ” เซฮุนพูดบ้าง หน้าหงิกหน้างอปล่อยให้จงอินแทบจะลากตัวเองกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นอีกครั้ง


    “ก็เพราะนายดื้อแบบนี้นี่ไง ฉันถึงปล่อยให้นายอยู่คนเดียวไม่ได้” คุณสามีเค้าก็ตอบกลับทันทีเช่นกัน


    “คุณว่าอะไรนะ?”


    ทว่าเซฮุนมัวแต่สนใจอย่างอื่นอยู่เลยไม่ทันได้ฟัง พอเขาถาม จู่ๆจงอินก็ยิ้มกว้างทั้งที่ยังล็อกตัวเขาอยู่แบบนั้นแล้วตอบกลับมาด้วยสีหน้าที่กวน ... ยิ่งกว่าเดิม


    “ฉัน บอก ว่า นาย ดื้อ! โคตรดื้อเลย ให้ตายสิ ดื้อมากจนฉันสงสัยว่าจุนมยอนมันใช้วิธีไหนถึงเอาเด็กดื้อตาใสแบบนายอยู่”


    “ผมไม่ได้ดื้อ ลองเป็นคุณบ้างสิที่ต้องมานอนติดเตียงเป็นอาทิตย์ คุณจะทนได้ไหม” เซฮุนว่า หน้างอแบบที่ไม่คิดจะปิดบังอะไรเลย


    แต่คุณสามีเค้ากลับยิ้มก่อนจะตอบด้วยสีหน้าที่ไม่รู้สึกรู้สากับคำประชดของเขาเลยแม้แต่น้อย “ทนได้อยู่แล้ว ถ้านั่นคือสิ่งที่นายต้องการ เบบี้”


    เซฮุนหันหน้าหนีในทันที ...


    พร้อมๆกับที่คุณสามีเค้าก็พามาหยุดอยู่ที่โซฟาเบด เท่านั้นแหละ เขาก็ทรุดตัวลงนอนโดยที่ไม่ต้องให้จงอินต้องพูดซ้ำแต่อย่างใด แต่ไม่ใช่เพราะความเต็มใจหรอกนะ อารมณ์มาเต็ม ประชดประชันล้วนๆ นอนเอง ห่มผ้าเองยังไม่พอ แถมยังนอนหันหลังให้อีกด้วย เซฮุนหลับตาลง กะว่าจะไม่สนใจอีกฝ่ายเข้าจริงๆแล้ว แต่ไม่นาน เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆลอยมาเข้าหูเท่านั้น


    ยังไม่ทันที่จะได้ประท้วงอะไรเลย ก็รู้สึกถึงร่างๆหนึ่งซึ่งจู่ๆก็ตามลงมาแนบเสียชิดเข้ากับแผ่นหลังของเขา แล้วพอหันกลับไปมอง ก็เป็นคุณสามีนั่นแหละที่หลับตาลง ดูเหมือนแทบจะหลับลึกลงไปอีกรอบในตอนที่แผ่นหลังติดลงกับเตียง แสดงออกถึงความเหนื่อยแสนเหนื่อยกับการที่ต้องคอยดูแลทุกอย่างให้เรียบร้อย


    “ตั้งชื่อลูกไว้รึยัง”


    จงอินถามขึ้นมาทั้งที่ยังหลับตาทำเอาคนที่มองอยู่ขมวดคิ้วใส่อีกรอบจนได้ เซฮุนส่ายหัวกับตัวเองแต่ก็ยอมให้คุณสามีหันมาดึงร่างของเขาให้เข้าไปกกอยู่กับสีข้างของเจ้าตัวในแบบที่จงอินรู้ว่าเขาชอบ พอเห็นเขาไม่ยอมตอบ ชายหนุ่มก็ลืมตาขึ้นก่อนจะหันมามองอีกครั้ง


    เซฮุนมองตอบกลับไปสายตาอ่อนหวาน แล้วซบใบหน้าลงกับหัวไหล่ของคุณสามีราวกับแมวขี้เกียจ “ผมให้เกียรติคุณตั้งชื่อลูก จงอิน”


    เท่านั้น จงอินก็ก้มหน้าลงมามองเขาเนิ่นนาน


    เขิน ... เขินจริงๆ ไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนี้มาตั้งนานแล้ว แถมเขินจนเซฮุนรู้สึกว่าตัวเองจะต้องพูดอะไรบางอย่างแก้เขินเสียหน่อย “คือ ... ตระกูลผม จะให้หัวหน้าครอบครัวเป็นคนตั้งชื่อลูกอยู่แล้วครับ แต่ชื่อเล่นขอผมนะ ผมอยากตั้งเอง”


    “เอางั้นเหรอ?” จงอินถามกลับมาเสียงเอื่อยๆ เหมือนว่าที่ชวนคุยอยู่นี่ไม่ได้จริงจังอะไรเท่าไหร่นัก เพียงแต่อีกฝ่ายต้องการคุยเล่นเพียงเท่านั้น “ที่จริง ฉันก็ไม่ได้มีที่คิดไว้นะ กำลังจะบอกอยู่เลยว่าเรื่องชื่อลูก ฉันตามใจนาย”


    เซฮุนถึงกับเงียบ ...


    อย่างแรก เขาค่อนข้างประหลาดใจที่จงอินดูเหมือนจะไม่ซีเรียสเรื่องชื่อลูกจริงๆ เพราะอย่างที่บอกนั่นแหละ คุณพ่อจริงจังกับเรื่องพวกนี้มาก ฮยองนิมเองก็เหมือนกัน เรียกได้ว่าผู้ชายในตระกูลเขาทุกคนหัวโบราณกันทั้งนั้น แล้วพอมาเจอคุณสามีในตอนนี้ เซฮุนจึงค่อนข้างแปลกใจแล้วก็ประทับใจอยู่พอสมควรที่จงอินดูเหมือนจะให้อิสระกับเขาในการตัดสินใจในเรื่องสำคัญ


    พอเขาเงียบ คุณสามีก็เงียบตามไปด้วย แต่คงเงียบเพราะคิดว่าเขาน่าจะง่วงมากกว่า แต่เซฮุนก็ปล่อยเลยตามเลย ยิ่งในตอนที่คุณสามีเค้าพลิกตัวแล้วหันมาเอาแขนก่ายไว้หลวมๆใต้หน้าท้อง เวลานี้เขาเองก็ไม่มีกะจิตกะใจจะว่าอะไรแล้วเหมือนกัน ปล่อยให้กอดไปอย่างนั้นเรื่อยๆ ไม่นานเสียงหายใจดังฟืดๆอยู่ข้างหูก็ดังขึ้น ทำเอาคนที่นอนนิ่งๆยิ้มบางๆออกมาจนได้ พอหันไปมองคุณสามีเค้าก็หลับตาพริ้มไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เซฮุนจึงคิดว่าถึงเวลาที่ตัวเองจะต้องพักผ่อนจริงๆเช่นกัน


    .


    .



    เซฮุนตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาค่ำๆแล้ว เดาว่าพวกแม่บ้านน่าจะเตรียมอาหารเย็นสำหรับเขาและคุณสามีเป็นที่เรียบร้อยก่อนที่พวกเธอจะกลับบ้านไป แต่พอรู้สึกตัวตื่น ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองนอนตะแคงกอดผ้าห่มแล้วมีร่างของคุณสามีซ้อนอย่างแนบชิดอยู่ด้านหลังไปได้อย่างไร


    ความรู้สึกแรกก็คือ ... มันอุ่น


    แล้วเขาเองก็ปล่อยให้ตัวเองซึมซับกับความรู้สึกอยู่อีกพักหนึ่ง


    ส่วนความรู้สึกที่สอง ...


    ก็คือ เขารู้สึกว่าตอนนี้กำลังมีอะไรถู ... ไม่สิ กำลังทิ่มหลังของตัวเองอยู่ เซฮุนจึงลองขยับตัว ไม่นานเขาก็ถึงกับร้องอ๋ออยู่ในใจ ก็ไอ้ที่มันกำลังรบกวนช่วงล่างของเขาอยู่นั่น ก็คือสาเหตุที่ทำให้เขาท้องโตอยู่ทุกวันนี้นั่นแหละ


    “ไม่ต้องตกใจ ...” ดูเหมือนคุณสามีเค้าจะตื่นเต็มตามานานแล้ว พอเห็นเขาตื่น จงอินจึงกระซิบเบาๆอยู่ข้างหูแล้วคลายมือที่กอดเขาออก ก่อนชายหนุ่มจะขยับตัวถอยห่างแล้วย้ำอีกครั้ง “ไม่มีอะไรหรอก นอนต่อเถอะ”


    “อย่าโกหกผมนะจงอิน”


    พอพูดจบ เซฮุนก็พลิกตัวหันกลับไป ตอนแรกที่ป่ายมือออกไปตั้งใจจะคว้าแขนคุณสามีไม่ให้หนี แต่มือเขาดันป่ายไปแปะที่ต้นขาชายหนุ่มเข้าแล้วปลายนิ้วก็วางนาบลงเต็มๆบนหลักฐานคาเป้ากางเกงของอีกฝ่ายเสียก่อน เขาถอนหายใจ ยอมรับเลยว่าใจอ่อน เห็นมาหงอยเป็นลูกหมาแบบนี้แล้วก็ทำใจไล่ลงจากเตียงไม่ได้จริงๆ


    อาทิตย์ก่อนแม้แต่แขนยังไม่ยอมให้เค้าได้จับ


    แต่มาตอนนี้ นึกอยากจะใจบุญสุนทานอะไรขึ้นมาอีก


    เซฮุนก็ไม่เข้าใจไอ้ฮอร์โมนบ้าๆในตัวเองเหมือนกัน


    “เบบี้ ...” จงอินมองตาเขากลับมาเนิ่นนาน ไม่ขยับตัวลุกจากโซฟาเบด แต่ก็ไม่กล้ารุกเซฮุนก่อนแต่อย่างใด “ปล่อยให้ฉันลุกไปเถอะ”


    เซฮุนไม่ตอบ


    เขารู้เพียงแต่ว่า ... คุณสามีไม่ได้สัมผัสเขามานานมากแล้ว มันไม่ใช่แค่เรื่องเซ็กส์ แต่ตั้งแต่ที่เราสองคนนอนแยกห้องนอนกันมาตั้งหลายเดือน เขาก็ ... คิดถึงการที่เคยมีจงอินนอนเคียงข้างมากมายนัก 


    “คุณหมอไม่ให้เรามีเซ็กส์นะ ...” คำพูดนี้ จงอินพูดออกมาเหมือนจะเตือนตัวเองเสียมากกว่า แยกห้องนอนกันยังไม่พอ เพราะเซฮุนกล้าพูดได้ว่า นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนเลยที่เขาเป็นฝ่ายเข้าหาคุณสามีก่อน


    ตอนนี้จะมา


    จะยั้งคิด ...


    ไม่กล้าแตะต้องตัวเขา


    เป็นห่วงลูก


    หรืออะไรก็แล้วแต่


    แต่ทั้งหมดนั่น ... ก็ถูกแววตาตื่นเต้นของคุณสามีกลบไว้จนมิดเชียวแหละ


    “ผมก็ไม่ได้บอกให้เรามีเซ็กส์ แต่ผมอยากให้คุณหายอึดอัด ... คุณจะได้สบายตัวไงจงอิน”


    ให้ตายเถอะ คราวนี้ ...


    คุณสามีเค้าถึงกับช็อก กลืนน้ำลายเฮือกๆไปเลย


    จงอินมองเขาเนิ่นนานราวกับจะถามกันทางสายตาอีกรอบว่า เบบี้ นายแน่ใจนะ?


    แล้วพอเซฮุนยิ้มน้อยๆ พร้อมกับกางแขนออก ไม่กี่วินาทีถัดมา จงอินก็โน้มลงมาหา ริมฝีปากอุ่นๆของคุณสามีแตะเข้าที่แก้มขวาของเขาเป็นอย่างแรก ทำเอาคนใจบุญต้องย่นคอหนีเพราะเกิดจั๊กจี้หนวดของอีกฝ่ายขึ้นมา พอเอียงหนี คุณสามีเค้าก็ตามมาขออีก แต่คราวนี้เป้าหมายกลับเป็นริมฝีปากของเขาที่ชายหนุ่มต้องการครอบครอง


    “ขอจูบหน่อยสิ” เสียงอ่อนเสียงหวานกว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว “นะ ... ไม่ต้องให้อย่างอื่นก็ได้ แต่ขอจูบปากให้ชื่นใจหน่อยได้ไหม ... ครับ”


    “ไม่เอา ...” คนตอบก็ตอบกลับไปเสียงอ่อนเหมือนกัน แต่ดวงตาก็ช้อนมองคุณสามีเค้าเหมือนจะท้าทายให้เค้าเอาชนะใจตัวเองให้ได้ “คุณเคยบอกผมว่าไม่ให้จูบปากเพราะการจูบปากมันมีไว้สำหรับคนรักกัน แล้วมันก็จะ ... ผูกพัน”


    คุณสามีขมวดคิ้วในทันที จงอินถอนหายใจดังเฮือกแล้วก็มองตาเขาอย่างค้นหาอีกครั้ง คงเพราะน้ำเสียงที่เซฮุนใช้พูดไปมันดูกระเง้ากระงอดมากกว่า แล้วมันก็แทบจะไม่มีความประชดประชันในน้ำเสียงเลย คุณเค้าก็เลยไม่กล้าของขึ้นกลับมา


    “ฉันขอถอนคำพูด”


    ดูนั่น ... บทจะเอาให้ได้ จะให้ถอนคำพูดที่เคยพูดเอง เค้าก็จะทำ


    “บทสนทนานี้คุณไม่มีสิทธิ์ต่อรองกับผมนะจงอิน” เขาพูดอีกครั้ง แววตาท้าทายกลับไปยิ่งกว่าเดิม


    “นายเป็นเมียฉันนะเซฮุน ถ้าไม่ยอมให้จูบปาก ฉันก็ไม่อยากทำแล้ว”


    “ทีเมื่อก่อนคุณยังทำได้”


    เซฮุนว่า มองใบหน้าหล่อจัดของอีกฝ่ายที่ตัวเองเคยหลงรักจนจะเป็นบ้า พอเขาพูดบ้าง คุณสามีเค้าก็หลบตาด้วยความรู้สึกผิด แต่มันช่วยไม่ได้จริงๆ ไอ้เขาก็ไม่อยากจะขุดเรื่องเก่าๆขึ้นมาฟื้นฝอยหาตะเข็บนักหรอก แต่มันเป็นความจริงที่ทั้งเขาแล้วก็จงอินจะต้องยอมรับร่วมกันต่างหาก


    “เมื่อก่อน คุณนอนกับผมออกจะบ่อย ... คุณแทบไม่เคยจูบปากผมด้วยซ้ำ”


    “ก็นั่นมันเมื่อก่อน ... เซฮุน ถ้านายอยากให้ฉันรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นที่ระบายอารมณ์ของใครสักคน นายทำสำเร็จแล้ว เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกแย่มาก ไม่ว่านายจะเห็นด้วยหรือไม่ จะไม่มีการนอนด้วยกันอีกอย่างเด็ดขาด ถ้าหากนายไม่ยอมให้ฉันจูบปาก ... ฉันทนไม่ได้จริงๆ เพราะฉันรู้สึกเหมือนว่า ฉันไม่ได้นอนกับเมียตัวเอง แต่กำลังนอนกับใครก็ไม่รู้” 


    เซฮุนเงียบ ... แล้วปล่อยมือออกจากต้นแขนของคุณสามีในทันที


    “ฉันขอโทษนะ ตอนนี้มันมีไม่กี่อย่างหรอกที่ฉันให้นายไม่ได้แต่เรื่องนี้ฉันคงตามใจนายไม่ได้จริงๆ” จงอินพูดเรียบๆก่อนจะยันตัวขึ้นนั่งบนที่นอน หมดกันอารมณ์อยากจะกอด จูบ คลอเคล้า คอลเคลีย ให้ชื่นใจ “นายลองไปคิดดูแล้วกันนะ”


    เซฮุนได้มองคุณสามีนิ่งๆก่อนจะตัดสินใจพลิกตัวหันกลับไปนอนตะแคงหันหลังให้อีกฝ่ายอีกครั้ง แต่จงอินกลับยังไม่ได้ลุกออกจากโซฟาเบดแต่อย่างใด ตรงกันข้าม ชายหนุ่มกลับวางมือนาบมาบนแผ่นหลังแล้วลูบวนไปวนมาเบาๆราวกับจะกล่อมให้เขาหลับ เซฮุนหลับตาลง ไอ้ความอยากเมื่อตะกี้หายไปอย่างรวดเร็วแล้วก็ถูกแทนที่ด้วยอารมณ์อ่อนไหวในทันที


    “เซฮุน ...”


    ชายหนุ่มเรียกชื่อเขาเสียงนุ่ม ก่อนจะก้มลงมาจูบแก้มเป็นครั้งที่สองตั้งแต่ตื่นขึ้นมา พอเขานิ่งโดยไม่ได้ปัดป้อง ไม่ยอมพูด แต่น้ำตาก็เริ่มคลอๆจากความอ่อนไหวเป็นที่เรียบร้อย จงอินก็เปลี่ยนมาเป็นลูบหัวของเขาแทน


    “ไม่ว่าเมื่อก่อนฉันจะเคยทำตัวเลวๆกับนายขนาดไหน แต่ฉันอยากให้นายรู้ไว้เสมอว่า ฉันต้องการนายเสมอ ต้องการตั้งแต่แรกเห็น”


    ทำได้แค่นอนน้ำตาร่วง แต่ไม่กล้าเช็ดต่อหน้าเพราะไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตามันเป็นแบบนี้นี่เอง


    “นายฟังฉันให้ดีๆนะ เบบี้” เสียงจงอินย้ำ ใกล้มาก ใกล้จนรู้สึกว่าตอนนี้คุณสามีกำลังกระซิบกระซาบอยู่ติดกับกกหูด้านหลังเท่านั้นเอง


    “เมื่อสองสามเดือนก่อนฉันเคยบอกนายว่าฉันจะไม่แก้ตัวสำหรับการกระทำของฉันในเรื่องที่ผ่านมาของเรายังไง ... ตอนนี้ฉันก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัวเหมือนเดิม ที่จริง ถ้าหากฉันไม่อยากให้นายกลับมาคืนดีกับฉันจนใจจะขาด ฉันคงจะบอกว่า นายดีเกินกว่าที่จะมาจมกับผู้ชายทึ่มๆอย่างฉัน ไม่ว่าที่ผ่านมา ฉันจะพูดอะไรเลวๆออกไปมากแค่ไหน มันอาจจะใช่สิ่งที่ฉันคิดจริงๆหรือพูดไปเพื่ออยากเอาชนะก็ตาม แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันโคตรจะมั่นใจตลอดมาก็คือ ฉันต้องการนายเสมอ เซฮุน ที่จริงต้องบอกด้วยซ้ำว่า ... เวลาฉันอยู่กับนาย ฉันแทบจะเก็บไม้เก็บมือไว้กับตัวเองไม่ได้เลย แต่ที่ไม่ค่อยอยากพูดเพราะฉันกลัวว่ามันจะดูเหมือนไอ้หื่นเกินไปน่ะ”


    “คุณน่ะนะ เก็บไม้เก็บมือไว้กับตัวเองไม่ได้ คุณหมายถึงตอนที่อยู่กับผมน่ะเหรอ?” เซฮุนถามกลับเสียงน้อย อยากจะหันกลับไปหาใจจะขาดเช่นกัน แต่อีกใจก็ไม่อยากยอมอย่างเด็ดขาดในตอนนี้


    “เอ๊า ถามอะไรแปลกๆ ก็คุยกันอยู่สองคน ฉันก็ต้องพูดถึงเรื่องของฉันกับนายอยู่แล้ว” คุณสามีเค้าว่ากลั้วหัวเราะ ทำเอาเซฮุนต้องรีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาแอบซับน้ำตาพร้อมๆที่รู้สึกว่าคุณสามีเค้าเอื้อมมือมาเล่นผม “นายไม่เคยสังเกตเหรอไงว่าทำไมฉันถึงต้องบังคับให้เรานอนเตียงเดียวกันอยู่เสมอ ทั้งที่บางคืนเราทะเลาะกันจนแทบจะไม่มองหน้ากันด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้สิ ... บางทีมันก็ไม่ใช่แค่เรื่องเซ็กส์อย่างเดียวหรอก แต่การที่นายอยู่ข้างๆฉัน ถึงแม้นายจะเกลียดฉันก็ตาม แต่ฉันรู้สึกว่าการที่นายยังอยู่ตรงนี้คือ ความมั่นคงอย่างหนึ่งในจิตใจของฉัน”


    “จริงเหรอครับ ...”


    เอาอีกแล้ว พูดได้แค่นี้อีกแล้วนะ บอกไว้เลย ถ้ามาแบบนี้ พูดด้วยเสียงเล็กเสียงน้อยแบบนี้ ถ้าคุณสามีเค้ามาอ้อนขอจูบปากในตอนนี้ ... จะเหลือใจอยู่กับตัวอีกเหรอ?


    “จริงสิ แล้วที่สำคัญฉันไม่เคยนอนกับคนอื่นตั้งแต่ที่เราแต่งงานกัน นายเลิกคิดเรื่องนี้ไปได้เลยนะ” จงอินย้ำหนักแน่นพร้อมกับเกลี่ยข้อนิ้วเข้ากับแก้มของเขาอีกแล้ว


    “คุณไม่ได้นอนกับไอดอลพวกนั้น แต่ไม่ได้แปลว่าคุณไม่ได้กิ๊กกั๊กกับพวกนั้นนี่ ไม่อย่างนั้น ข่าวมันจะมาจากไหน ...”


    คุณสามีถอนหายใจใส่หัวของเขาในทันที


    “ไม่เคย ... เอาตรงๆไหมเซฮุน มีเมียแค่คนเดียวฉันก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว”


    เขาหัวเราะ ...


    ให้ตายเถอะ มันขำจริงๆนะเนี่ย


    ขอโทษนะจงอิน ที่ผมเกือบจะทำคุณประสาทเสียไปตั้งหลายรอบ


    “ถ้าเอาตามความคิดของนาย ฉันก็ไม่รู้จะโกหกไปทำไมเหมือนกัน ในเมื่อนายยืนยันว่ายังไงก็จะหย่านี่ ถูกไหมล่ะ ต่อให้ฉันทำตัวเป็นนักบวชหรือจะมีอีกสี่เมียซ่อนอยู่ที่ทำงาน นายก็จะยังไปจากฉันอยู่ดีไม่ใช่เหรอไง ...”



    อีกแล้ว ...


    ถึงคราวที่คุณสามีเค้าตัดพ้อ


    โดนคำพูดที่เคยพูดอย่างมั่นใจ ... เล่นงานตัวเองคืนบ้าง


    มันก็จะพูดอะไรไม่ออกอยู่แบบนี้แหละ




    Talk : รักนะคะ ขอบคุณมาก มาก มาก สำหรับทุกๆกำลังใจค้า

        ♥

     



    เขียนโดย LONEWOLF

    Twitter hashtag: #ทะนงKH


    -  Thank You  -



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
ehyukjaebt (@BBaekhyun)
บอกรักน้องไปสิ คำเดียวจบเลยนะ
somjuphalidha (@somjuphalidha)
สารภาพมาซะขนาดนี้ เป็นใครจะไม่ยอมใจอ่อนกันเล่าาา ละยิ่งเป็นเซฮุนด้วยแล้ว ซับน้ำตาอารมณ์ดีขึ้นมาซะอย่างงั้นเลย แหมมม จงอินนี่มีผลต่อหัวใจเซฮุนจริงๆ แล้วความเสียงเล็กเสียงน้อยกระเง้ากระงอดเนี่ย คุณสาเขาไม่หมั่นเขี้ยวได้ไหวหรอ งอนได้ก็ง้อได้ เบบี้อย่างนั้นเบบี้อย่างนี้ อ้อนขอจูบให้ชื่นใจเนี่ยมันน่าเขินอ่ะไม่รู้หรอ (นึกถึงตอนคุณเจขอเจ้าหญิงของเขาจูบตอบให้ชื่นใจเลย คุณผช. พวกนี้นี่มันน่าจริงๆ กรี๊ดดด) ขอเซฮุนจุ๊บปากบ่อยๆนะคุณสา เชื่อว่าไม่นานเพราะตอนนี้คุณแม่เริ่มติดสกินชิพของสามีตัวเองไปอีกรอบแล้ว <3
eve_ivyyy (@eve_ivyyy)
เอาเลยค่ะ ขุดขึ้นมาง้อน้องเลยนะ เห็นเขาง้อน้องขนาดนี้เราก็อยากให้น้องแกล้งงอนไปอีก 55555 ชอบเวลาเขาหงอย เวลาน้องงอนอ่ะ
nunnobear8894 (@nunnobear8894)
แงงง เขินมาก ภาษาสวยมากค่า 😘❤️
cvlsaaj (@cvlsaaj)
มันน่ารักอะไรขนาดนี้คะตอนนี้ เขินมาก คุณสามีโหมดนี้นี่ใจอ่อนเลยนะคะ มาเสียงอ่อนเสียงหวาน คุณน้องเค้ายอมแล้วแหละ แต่แค่ยังไม่มั่นใจ ยังแบบขอเล่นตัวหน่อย นี่ก้แอบสงสารคุณสา อยากก้อยาก แต่เมียไม่ให้5555 แต่พอคุณสาเค้าตัดพ้อนี่ก้น่าเห็นใจสุดๆไปเลย เอาใจช่วยคุณสาง้อเมียค่าาา หวานอีกๆๆๆ เขิน❤️❤️
noahsx_ (@noahsx_)
ฮืออ น่ารักจังเลย ♥
somjuphalidha (@somjuphalidha)
หมั่นไส้เบาๆกับความเป็นงานของคุณสา5555
เก่งจริงๆน่ะคุณ เอาอกเอาใจ ปรายตาอ้อน น้ำเสียงเว้าวอน ลูกหมาดีๆอย่างเซฮุนว่าจริงๆ ความมั่นอกมั่นใจจริงๆก็ไม่ได้หายไปไหนแ่ะ ดูดิสนใครที่ไหน คนกำลังขอคะแนนจากเมีย ไม่ท้อไม่อายทั้งนั้นอ่ะ ละแถมยังโฆษณาของโอกาสไปในตัวอีก เซฮุนนี่ก็น่ารักจังน้าาา ใจอ่อนใจดีไม่อยากให้สามีเสียใจ เนี่ยที่คุณสาเขาเลี้ยวหักศอกไม่ยอมปล่อยง่ายๆคงเพราะนางฟ้าที่เขาคิดว่าใจร้ายมาแต่ไหนแต่ไรต้องมีความหมายกับเขาลึกๆนั่นแหละ(นี่ลองพยายามคิดเข้าข้างคุณสาในอดีต) อยากอ่านต่อแล้วอ่าาาาา คุณสาตอนนี้มันน่าหมั่นไส้ปนๆน่าเอาใจช่วยจริงๆเลยอ่ะ เซฮุนเอาคำตอบเรื่องแทรินมาให้ได้นะ
cvlsaaj (@cvlsaaj)
ครึ่งแรกคุณสาน่ารักมากๆเลยค่ะ คุณน้องเขาก็อ่อนลงให้คุณสาตั้งเยอะและนะตอนนี้ ครึ่งหลังแอบหวั่นใจเหลือเกินกลัวดราม่า 555ไม่อยากให้เขาทะเลาะกันอยากเห็นบรรยากาศอบอุ่นแบบนิง่า นี่เขินคุณสาแทนเซฉุนมากเอะอ่ะเรียกเบบี้ เบบี้นานเคยบอกฉันงู้นงี้ น่ารักมากมายค่าคุณสาาา❤️
mylegbigclub39 (@mylegbigclub39)
คุณสาทำดีมาก ง้อเมียด้วยลูกโป่งนี่มันน่ารักจริงๆเลยให้ตายเถอะ บรรยากาศไม่ชวนอึดอัดแล้ว / ไรท์สู้ๆนะคะ♡
fishypug (@fishypug)
ฝันสลายยยเมื่อรู้ว่าทะนงจะมาวีคหน้า
fishypug (@fishypug)
อยากอ่านล้าววววว
mylegbigclub39 (@mylegbigclub39)
ได้กลิ่นความรัก♡