LETHAL ทะนงsavedbywolf
Disconnect.

  • LETHAL


    To know so deeply how unwanted you’re … is almost lethal.

    การรับรู้ว่าตนเองไม่เป็นที่ต้องการมากเพียงใดนั้น ... อันตรายถึงชีวิต





    • 13: Disconnect.


    เซฮุนถือว่าตัวเองเก่งมาก ...


    ที่เช้าวันถัดมา เขายังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้


    ไม่สิ ... ต้องบอกว่าทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรเสียมากกว่าแล้วยังนั่งกินอาหารเช้ากับคุณสามีตามปกติได้เพราะวันนี้คุณหมอนัดไปตรวจครรภ์ อย่างไรก็ต้องตัวติดกันทั้งวัน บอกตามตรง เขาไม่อยากมานั่งทะเลาะกับคุณสามีเหมือนกัน


    ที่สำคัญ จงอินยังขยันเอาอกเอาใจอยู่เหมือนเดิมราวกับว่าเมื่อคืนคุณสามีไม่ได้บอก ‘คิดถึง’ คนอื่นหน้าตาเฉยอย่างนั้นแหละ เมื่อคืนเขาไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย เซฮุนคิดว่าตัวเองเริ่มชินกับความรู้สึกพวกนี้แล้ว เขาแค่รู้สึกว่างเปล่า ได้แต่นั่งนิ่งๆเกือบชั่วโมงอยู่บนเตียง ก่อนจะบังคับตัวเองให้ดื่มนมจนหมดในที่สุด


    โชคดีจริงๆที่ยังนอนหลับลงไปได้ ยิ่งรู้มานานแล้วว่าอาทิตย์หน้าจงอินต้องบินกลับไปญี่ปุ่นเพื่อไปเยี่ยมครอบครัว เซฮุนก็ยิ่งฟุ้งซ่านไม่อยากให้ช่วงเวลานั้นมาถึงเลยสักนิดเดียว


    “เซฮุน วันนี้ฉันคงไปเป็นเพื่อนนายไม่ได้แล้วนะ”


    จงอินพูดในตอนที่คุณสามีทำท่าจะยกถ้วยกาแฟของตัวเองขึ้นมาจิบ ดวงตาคมวูบไหวมองเขาอย่างขอโทษขอโพย แถมยังค่อนข้างจะกังวลต่ออาการตอบสนองกลับไปของเขาเสียด้วย ให้ตายเถอะ ... เซฮุนถึงกับพูดอะไรไม่ออก ก็ไหนนัดกันเป็นมั่นเป็นเหมาะเรียบร้อยแล้วนี่น่า จงอินไม่เคยผิดนัดเขาตั้งแต่ที่เราสองคนมีข้อตกลงในการอยู่ร่วมกัน แต่มันเพราะอะไรล่ะ ทำไมจู่ๆถึงไปด้วยกันไม่ได้


    เพราะอะไร ...


    กับอิแค่โทรศัพท์สายเดียว


    มันทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปเลยอย่างนั้นเหรอ


    หยุดนะ ... หยุดเดี๋ยวนี้เซฮุน อย่าให้ฮอร์โมนบ้าๆนั่นเข้ามาควบคุมนายได้อีก


    โอเค ... ไปไม่ได้ ก็ไม่ต้องไป


    แต่ ... คุณสามีจะรู้ไหมนะ ว่าวันนี้คุณหมอจะเจาะน้ำคร่ำเพื่อตรวจดูสุขภาพของลูก เนื่องจากเขาเคยแท้งมาก่อน หลังจากเข้าสู่อาทิตย์ที่ 20 แล้ว คุณหมอแนะนำว่านี่คือสิ่งที่เขาควรจะต้องทำ แล้วที่สำคัญคุณสามีจะรู้ไหมนะว่าเขากลัวมากแค่ไหน เขาจะทำอย่างไร ถ้าหากผลออกมาแล้วลูกไม่แข็งแรง แล้วหลังจากนั้น เขาจะทำอย่างไรต่อไป แล้วเขาจะทำใจรับความเสี่ยงได้ไหม


    แล้วเซฮุนก็ ... ก็ต้องการให้คิมจงอินอยู่ตรงนั้นมากกว่าครั้งไหนที่ผ่านมา


    จะว่าไป คุณสามีเค้าก็คงรู้ว่าเขากลัวการไปหาคุณหมอเพราะเขาไม่อยากจะฟังข่าวร้ายซ้ำสองอีกแล้ว นั่นจึงเป็นเหตุผลที่จงอินมักจะเป็นคนพาเขาไปหาหมอด้วยตัวเองอยู่เสมอ หมายถึงหลังจากที่เราสองคนคุยกันเรียบร้อยแล้วหน่ะนะ ไอ้ตอนนั้นมันก็แค่ตรวจสุขภาพทั่วๆไปหรือการอัลตร้าซาวด์ การตรวจดูอัตราการเต้นของหัวใจลูก มันไม่ทำให้เซฮุนใจหายใจคว่ำเท่านี้หรอก ที่ผ่านมาการที่จงอินนั่งอยู่ตรงนั้น คอยสบตา มองหน้าหรือแค่จับมือให้กำลังใจแบบเงียบๆมันทำให้เขาสงบลงได้อย่างเหลือเชื่อ


    แต่คราวนี้ ... เขายอมรับเลยก็ได้ว่า เขากลัว


    แล้วเขาก็ต้องการคุณสามีจริงๆ


    “... ทำไมล่ะครับ” เซฮุนถามกลับหลังจากเงียบไปพักหนึ่ง


    แต่สิ่งที่พูดออกไปได้ก็มีเพียงเท่านี้เช่นกัน


    “นายก็รู้ว่าอาทิตย์หน้าฉันต้องกลับบ้าน แล้วตารางของเบคก็เพิ่งถูกเปลี่ยนกะทันหัน ตอนแรกบริษัทนัดไว้หลังจากที่ฉันกลับจากญี่ปุ่น เอาเป็นว่าตอนนี้ทุกอย่างวุ่นวายมาก ทั้งฉันแล้วก็เบคหาเวลาว่างตรงกันไม่ได้ก็เลยต้องเลื่อนมาเซ็นสัญญาเกี่ยวกับอัลบั้มใหม่ของเจ้านั่นกันวันนี้แทน”


    “มันซีเรียสขนาดนั้นเลยเหรอครับ ...” เซฮุนพูดก่อนจะก้มหน้า ก็รู้นั่นแหละว่าคุณสามีเค้ายังคงมองมาตาไม่กระพริบ ก็คงกลัวเหมือนกันว่าเขาจะเสียความรู้สึก แต่พอจงอินพยักหน้าเท่านั้น ไอ้คำพูดมากมายที่เขาทำท่าจะพูดต่อ มันก็พูดไม่ออกขึ้นมา


    “ตอนแรกฉันก็จะรอก่อน แต่บริษัทกำหนดวันคัมแบ็คของเบคออกมาเรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่เซ็นสัญญากันวันนี้เลย งานที่ทีมงานเตรียมไว้ล่วงหน้าก็ต้องเลื่อนตามไปกันหมด อีกอย่าง ตอนนี้ชานยอลก็กำลังเตรียมตัวคัมแบ็คเหมือนกัน เราจึงเสียเวลากับเรื่องนี้ไม่ได้ นายคงเข้าใจฉันใช่ไหม หืม?”


    เซฮุนพยักหน้าแล้วจึงแสร้งหลบตาไปคว้าแก้วน้ำมะพร้าวมาดื่ม เขาวางแก้วลงก่อนจะพึมพำเสียงเล็กเสียงน้อยออกมา “แต่ว่าวันนี้ ... คุณหมอจะเจาะน้ำคร่ำผมไปตรวจ...”


    ในทันทีที่เขาพูดจบ คุณสามีก็สบถขึ้นมาทันทีเช่นกัน จงอินมองเขาด้วยความตกใจแล้วมือใหญ่ก็คว้าโทรศัพท์ของเจ้าตัวขึ้นมากดโทรออก คุยล้งเล้งกันอยู่สักพัก ความว่าพยายามจะเลื่อนนัดเซ็นสัญญาออกไป แต่ปลายสายก็เสียงดังกลับมาว่าไม่ได้จนเขาที่นั่งนิ่งๆอยู่บนเก้าอี้ยังได้ยิน แล้วพอคุณสามีเค้าวางหู จงอินก็มองเขาด้วยความกังวลยิ่งกว่าเดิม


    “ไม่เป็นไรหรอกจงอิน เดี๋ยวผมโทรหาฮยองนิมหรือไม่ก็พี่จูฮยอนให้ไปเป็นเพื่อนก็ได้ คุณไปทำงานเถอะ ไม่ต้องกังวล คนขับรถก็อยู่ ...”


    คราวนี้คุณสามีถึงกับมองหน้าเขาด้วยความค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง จงอินถอนหายใจก่อนจะคว้ามือเขาที่วางนิ่งๆอยู่บนโต๊ะไปจับ บีบเบาๆราวกับจะให้กำลังใจแล้วปล่อยออกในทันที “แน่ใจนะ ถ้าหากมีอะไรให้รีบโทรมาเลยรู้ไหม ฉันขอโทษจริงๆที่ไปกับนายไม่ได้ ฉันสัญญาว่านัดครั้งหน้าฉันจะเป็นคนพานายไปหาหมอเอง” 


    เซฮุนพยักหน้า ดวงตาหลุบต่ำ จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมาส่งข้อความไปหาพี่ชายกับพี่สะใภ้บ้าง ส่วนคุณสามีก็มองดูเขาอย่างเงียบๆ แล้วพอตอนที่เซฮุนเงยหน้าจากโทรศัพท์ ใบหน้าหล่อจัดนั่นก็ยิ้มแย้มก่อนคุณสามีจะเอื้อมมือไปตักผลไม้สดมาใส่ในถ้วยโยเกิร์ตของเขาเพิ่มอีก


    “ช่วงที่ฉันกลับบ้าน ฉันไม่อยากให้นายอยู่บ้านคนเดียว ให้ครอบครัวจุนมยอนมาอยู่เป็นเพื่อนที่นี่หรือไม่นายก็ไปอยู่บ้านจุนมยอนสักพัก จะดีไหม ...”


    “มันจะเว่อร์ไปแล้วไหมจงอิน พวกแม่บ้านก็อยู่ ผมไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย” เซฮุนตอบ เหล่มองชายหนุ่มที่กำลังมองเขาไม่วางตาแล้วก็ตักชิ้นผลไม้เข้าปากโดยที่ไม่อิดออด


    “แล้วจะอยู่ยังไงตั้งหลายวัน ตอนเย็นแม่บ้านเค้าก็กลับบ้านเค้ากันหมด ถ้าฉันไปโดยที่รู้ว่านายไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนเลย ฉันต้องกังวลจนทำอะไรไม่ได้แน่ๆเซฮุน ขอร้องล่ะ เรื่องนี้อย่าดื้อเลยนะ”


    คุณสามีพูดเรียบๆโดยที่ยังมองเขากินอยู่เหมือนเดิม แทนที่เซฮุนจะรู้สึกอึดอัดเวลามีคนมาจ้องในตอนที่กำลังกินอาหาร แต่ไม่เลย เพราะตอนนี้เขารู้ตัวว่าใบหน้าของตนนั้นกำลังเริ่มจะงอง้ำเพราะจงอินมาว่าเขาว่า ดื้อ ต่างหาก


    “ผมไม่ได้ดื้อ แค่ดูแลจงแดคนเดียว พวกเขาก็แทบไม่มีเวลาพักผ่อนแล้วนะจงอิน แล้วจะให้ผมไปขอให้ฮยองนิมขนกันมาอยู่ที่นี่ทั้งครอบครัวได้ยังไง อีกอย่างผมก็ดูแลตัวเองได้จริงๆ”


    “ถ้าหากนายเกิดวูบช่วงที่ไม่มีคนอยู่บ้านจะทำยังไง ฮึ? ฉันรู้ว่านายดูแลตัวเองได้ แต่กันไว้ก่อนก็ดีกว่าแก้ไม่ใช่เหรอ เรื่องนี้นายเชื่อฉันเถอะ ถ้าไม่อยากไปรบกวนบ้านนู้นให้มาที่นี่ ก็ไปอยู่กับพี่ชายนายในช่วงที่ฉันกลับบ้านแล้วกัน เดี๋ยวฉันจะเป็นคนไปส่งนายเอง ส่วนบ้านนี้ก็ค่อยจ้างคนมาเฝ้าช่วงกลางคืนเอา”


    เซฮุนเงียบ …


    ส่วนคุณสามีก็เอาแต่มองราวกับจะกดดันให้เขาตอบตกลง


    ถ้าคุณเป็นห่วงผมนัก ก็ไม่ต้องบินกลับญี่ปุ่นสิจงอิน


    ก็ไม่ต้องกลับไปหา ... แทริน


    อีกครั้ง ... ที่เซฮุนรู้ดีว่าตัวเองเริ่มรวนแล้วก็ตั้งใจงี่เง่าใส่คุณสามีเสียด้วย มันไม่ใช่ความผิดของจงอินเลย เพราะคุณสามีเองก็เคยเลื่อนกำหนดการกลับบ้านเพื่อเขามาแล้วครั้งหนึ่ง เซฮุนรู้ว่าจงอินจำเป็นต้องไป ครอบครัวคิมเองก็ต้องการคุณสามีไม่แพ้กับเขา แต่ที่งี่เง่า อารมณ์แปรปรวนแบบนี้ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากให้จงอินกลับบ้าน


    แต่เขาไม่อยากให้สามีของเขากลับไปหาผู้หญิงอีกคนต่างหาก


    “นายอยากให้ฉันอยู่กับนายที่นี่ ... งั้นเหรอ?”


    คุณสามีถามเสียงเบาก่อนฝ่ามืออุ่นๆคู่นั้นจะค่อยๆเลื่อนมาจับมือของเขาเอาไว้อีกรอบ เซฮุนถอนหายใจ เขาอึดอัด แต่ก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะคุยเท่าไหร่นัก เขาไม่พร้อมแล้วก็ไม่อยากรับรู้เรื่องผู้หญิงอีกคน โดยเฉพาะในตอนที่เขายังไม่รู้ว่าลูกแข็งแรงดีหรือไม่


    “ถ้าหาก ผมไม่อยากให้คุณกลับไป แล้วคุณจะเปลี่ยนอะไรได้ล่ะ ...”


    คุณสามีแทบไม่เสียเวลาคิด ในทันทีที่เซฮุนพูดจบ จงอินก็ตอบกลับมาทันทีเช่นกัน “พูดมาให้ชัดๆ ถ้าอยากให้ฉันอยู่ด้วย ฉันก็จะไม่ไป ครอบครัวฉันต้องเข้าใจอยู่แล้ว”


    “แล้วคุณจะทน ‘คิดถึง’ คนที่รอคุณได้เหรอจงอิน ไหนว่าธุระที่บ้านสำคัญมากยังไงล่ะ คุณจะมาอยู่เฝ้าผมทำไม”


    พูดจบ เซฮุนก็ต้องรีบกัดปากตัวเองเอาไว้ เห็นไหม เพราะไอ้ฮอร์โมนบ้าๆนั่นแท้ๆถึงทำให้เขาปากไวได้ขนาดนี้ เขาไม่ชอบเลยที่เวลาตัวเองมองโลกในแง่ร้าย ช่างประชด เจ้าประชัน เขาไม่ชอบ แล้วดูท่าคุณสามีก็น่าจะไม่ชอบนิสัยไม่น่ารักของเขาแบบนี้เช่นกัน


    “ก็สำคัญ แต่นายสำคัญกว่า” จงอินรีบตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แต่ดูจากสีหน้าก็รู้แล้วว่าคุณสามีก็เริ่มที่จะอารมณ์เสียไม่ต่างจากเขา แต่ยังใจเย็นอยู่


    “แน่นอนอยู่แล้ว ผมท้องลูกคุณอยู่นี่ ...”


    เกลียด ... เซฮุนเกลียดเวลาที่ใครก็ตามพยายามโกหกเพื่อให้เขารู้สึกดีขึ้น


    เพราะมันไม่จำเป็น


    การโกหกเพื่อรักษาความรู้สึกเขาในตอนนี้


    มันไม่ช่วยในตอนที่ความจริงมันถูกเปิดเผยหรอก


    สุดท้าย จะแบบไหนมันก็พังไม่ต่างกัน จริงไหม?


    “มันไม่ใช่แบบนั้นเลยนะเซฮุน ทำไมเวลาฉันพูดอะไร นายถึงไม่เคยเชื่อฉันเลยสักอย่าง” จงอินพูดพร้อมกับวางช้อนที่ถืออยู่ลงบนจานข้าวของตัวเองเสียงดัง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาดังเฮือก อารมณ์อ่อนหวาน เป็นห่วงเป็นใยหายไปแล้ว ดูท่าคราวนี้ คุณสามีจะอารมณ์เสียของจริง


    เซฮุนส่ายหัว นึกอยู่ในใจ หากใครมาเป็นเขาจะกล้าไว้ใจใครได้อีกอย่างนั้นเหรอ เขามองหน้าจงอินอีกรอบก่อนจะตอบเลี่ยงๆออกมาในที่สุด “ช่างเถอะครับ ถ้าคุณต้องกลับบ้าน ก็กลับเถอะ อย่าให้ผมรั้งคุณไว้เลย ผมไม่อยากมานั่งทะเลาะกับคุณในเรื่องนี้ทีหลัง”


    จงอินถอนหายใจ


    คุณสามีเงียบราวกับไม่รู้จะพูดอย่างไรกับเขาเช่นกัน


    ตอนนั้น เซฮุนจึงถือโอกาสเดินออกจากห้องอาหารด้วยข้ออ้างที่ว่าเขาต้องขึ้นห้องไปอาบน้ำ เตรียมตัวสำหรับไปพบคุณหมอ เท่านั้น ดูเหมือนอีกฝ่ายจะทิ้งทิฐิของตัวเองได้เร็วกว่าเขา จงอินพยักหน้าก่อนจะอวยพรให้เขาโชคดี


    แล้วเซฮุนก็เดินออกมา โดยที่ไม่ได้พูดอะไรอีก


    .


    ปรากฏว่า ...


    ทั้งฮยองนิม ทั้งพี่จูฮยอน ไม่มีใครว่างมากับเขาได้เลยสักคน


    แต่คุณสามีก็ไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนี้หรอก เขารู้ตั้งแต่แรกว่าฮยองนิมจำต้องไปประชุมที่เชจู ส่วนพี่จูฮยอนก็มีนัดพาจงแดไปฉีดวัคซีนเช่นกัน เพราะฉะนั้นวันนี้เขาจึงฉายเดี่ยว โดยระหว่างทางเซฮุนย้ำกับคนขับรถ ย้ำแล้วย้ำอีกว่าห้ามบอกคุณผู้ชายของบ้านเด็ดขาดว่าวันนี้เขามาคนเดียว


    แน่ล่ะ ว่าการมาใช้บริการโรงพยาบาลชั้นนำของประเทศนั้น การบริการแทบจะไม่มีที่ติ แต่ในตอนที่เซฮุนกำลังนั่งคนเดียวโดดเดี่ยว ท่ามกลางคุณแม่ท่านอื่นๆอีกมากมาย เขากลับรู้สึกว่าตัวเองหดเล็กลงเหลือตัวกระจ้อยร่อยอย่างช่วยไม่ได้


    ไม่น่าเลย ไม่น่าชวนคุณสามีทะเลาะตั้งแต่เช้าเลย


    เซฮุนคิดจริงๆ ถ้าหากเขาพูดออกไปตั้งแต่แรก ว่าเขาอยากให้จงอินมาด้วย บอกว่าเขากลัวมากแค่ไหน ตอนนี้เขาคงไม่ต้องนั่งอยู่คนเดียวแบบนี้ แต่มันก็ไม่ทันแล้วเช่นกันเพราะตอนนี้คุณสามีก็คงจะอยู่ในห้องประชุมกับเบคแล้วก็ทีมงานคนอื่นๆอีกมากมาย แถมคิวคุณหมอประจำตัวที่เขานัดไว้ก็อีกเกือบชั่วโมงกว่าท่านจะว่าง เซฮุนเลยคิดว่าตัวเองคงจะต้องเดินไปหยิบนิตยสารของทางโรงพยาบาลมาอ่านฆ่าเวลาเสียหน่อย


    แต่เขาก็ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นแต่อย่างใด จู่ๆก็มีเสียงที่ไม่ได้ยินมานานร้องตะโกนทักขึ้นมาเสียงก่อน



    “เซฮุน? นั่นนายเหรอ?”


    .


    .


    คิมจงอินกำลังจะบ้าตาย!


    เมียเขา ... เซฮุนจะทำให้เขาบ้าตายในสักวัน


    เขาสาบานได้เลยว่ามันจะต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน นอกจากจะบ้าตายแล้ว เซฮุนก็จะทำให้เขารู้สึกผิดกับสิ่งที่เคยทำไม่ดีไว้ไปจนวันตายอีกด้วย โดยเฉพาะเมื่อตอนเช้า สีหน้าของเจ้าตัวในตอนที่บอกไปว่าเขาต้องเข้าบริษัทนั้น มันทำให้จงอินยังรู้สึกแย่จนถึงตอนนี้


    สามสี่เดือนที่ผ่านมา ไม่ว่าจงอินจะพยายามมากเท่าไหร่ ...


    ซึ่งในตอนแรกมันก็ดูเหมือนจะได้ผลดีอยู่หรอก แต่จู่ๆวันนี้เซฮุนก็เริ่มทำตัวเหินห่างอีกแล้ว เหมือนกับว่าเมียเขากลัวอะไรบางอย่างแล้วก็หดตัวกลับเข้าไปในที่ที่ปลอดภัยของตัวเองอีกครั้ง เซฮุนผลักไสเขา ไม่ให้เข้าใกล้ นั่นยังไม่แย่ที่สุดหรอก เพราะนอกจากจะไม่ให้เข้าใกล้แล้ว เซฮุนก็จะยังเดินถอยหลังออกไปเรื่อยๆอีกด้วย


    อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จะได้เวลาเซ็นสัญญาแล้ว


    แต่กว่าจะได้เซ็นจริงๆ ก็คงจะต้องคุยข้อตกลงอะไรอีกหลายชั่วโมง เพราะฉะนั้นมันก็คงไม่ต่างจากการประชุมเท่าไหร่นักหรอก จงอินถือว่าตัวเองโคตรจะซวยเพราะตอนนี้ใจเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย อยากจะไปโรงพยาบาลใจจะขาด แต่มันไปไม่ได้เพราะมีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบเยอะแยะเต็มไปหมด แบคฮยอนก็มาถึงแล้ว แถมมันยังมีหน้าเดินไปอ้อร้อทีมงานสาวๆได้อย่างหน้าตาเฉยอีกด้วย


    ให้ตายสิวะ!


    ตอนนี้จะมีใครเข้าใจความทุกข์ใจของเขาบ้าง


    คิดอะไรไม่ออกก็เลยคิดว่าจะลองโทรหาเมียดู กดโทรออกครั้งแรก เมียไม่รับ จงอินคิดว่าเซฮุนอาจจะไม่ได้ยิน แต่พอครั้งที่สอง สาม สี่ก็ยังไม่รับแล้วปล่อยให้เข้าสู่ระบบข้อความเสียงอีก จงอินก็เริ่มยืนไม่ติดแล้ว เขาสบถเสียงดังจนทีมงานที่นั่งรอประชุมอยู่ข้างๆต้องลุกหนี ในใจโมโหเป็นฟืนเป็นไฟที่คิดว่าเซฮุนทำอะไรเป็นเด็กๆ


    รู้ไหมว่าเวลาคนเป็นห่วงแล้วติดต่อไม่ได้เลย มันทำให้เขาประสาทเสียมากแค่ไหน


    จงอินจึงตัดสินใจโทรหาจูฮยอนแทนในที่สุด


    ตั้งใจว่าในวินาทีที่ได้คุยกับเมีย เขาจะดุให้หงอเลยทีเดียว


    “ฮัลโหล” เสียงของจูฮยอนที่รับสายแทบจะทันทีทำให้จงอินพ่นลมหายใจด้วยความโล่งอก


    “ขอโทษที่รบกวนคุณนะจูฮยอน แต่ผมขอคุยกับเซฮุนหน่อยได้ไหม เขาไม่ยอมรับโทรศัพท์ผมเลย ผมเป็นห่วงว่าคุณทั้งคู่จะเป็นอะไรไป ...” จงอินรัวคำพูดใส่หญิงสาว แต่จูฮยอนกลับเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะตอบกลับมาในที่สุด


    “จงอินคะ ฉันไม่ได้อยู่กับเซฮุนนะ ตอนนี้ฉันอยู่อีกโรงพยาบาลนึง พาจงแดมาฉีดวัคซะ -”


    “อ้าว แล้วเมียผมอยู่กับใคร กับจุนมยอนใช่ไหม งั้นเดี๋ยวผมโทรหาเขาแล้วกัน” จงอินขัดเธอด้วยความใจร้อน ไม่อยากจะยอมรับเลย แต่ว่าใจมันหล่นตุ้บลงไปที่พื้นตอนที่รู้ว่าจูฮยอนไม่ได้อยู่กับเซฮุน


    “ไม่ค่ะ จุนมยอนไปประชุมที่เชจู นี่เซฮุนไม่ได้บอกคุณเหรอ ฉันบอกเขาไปตั้งแต่เช้าแล้วว่าวันนี้ฉันไม่ว่าง แถมเจ้าเด็กนั่นก็รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไปกับคุณ ดื้อจริงๆเลยนะเนี่ยเจ้าเด็กคนนี้”


    จูฮยอนตอบกลับมาน้ำเสียงตื่นตระหนกไม่ต่างจากเขาพร้อมๆกับเสียงจงแดที่ร้องไห้จ้าตามมาจากปลายสายทำเขาจงอินปวดหัวขึ้นมาจริงๆ เขายืนสบถแบบไม่มีเสียงแล้วหลับตาลงอย่างต้องการตั้งสติ ให้ตายเถอะ ถ้าเมียเขาอายุเท่าแทรินหลานสาวของเขานะ รับรองไว้ตรงนี้เลยจริงๆ เจอเมื่อไหร่จะดุให้สมกับที่ทำเขาเป็นห่วงจนแทบบ้า


    สังหรณ์ตั้งแต่เห็นหน้าเมื่อตอนเช้าแล้วเชียว ...


    ไม่น่าปล่อยให้เซฮุนออกจากบ้านคนเดียวเลยจริงๆ


    แกมันไม่ได้เรื่อง คิมจงอิน!


    “เอาเถอะจูฮยอน คุณใจเย็นๆนะ สงสัยผมต้องตามเซฮุนไปที่โรงพยาบาลด้วยตัวเองแล้ว คุณไม่ต้องห่วง ผมเจอเขาเมื่อไหร่ ผมจะส่งข้อความบอกคุณนะ ดูแลตัวเองดีๆล่ะ ผมต้องไปแล้ว”


    จูฮยอนถอนหายใจออกมาดังเฮือกก่อนเธอจะเอ่ยขอบคุณแล้วก็วางสายไป ชายหนุ่มมองทุกคนที่กำลังยืนอยู่อีกครั้ง เขาเกรงใจทีมงานจริงๆ แต่ครั้งนี้มันช่วยไม่ได้ นี่งาน แต่นั่น ... ก็เมียกับลูก อีกอย่างเขาก็รู้จักแบคฮยอนมากพอที่จะรู้ว่าเพื่อนรักคนนี้ไว้ใจได้ แล้วที่สำคัญแบคฮยอนจะไม่ทำอะไรปัญญาอ่อนแล้วทำให้งานพังไม่เป็นท่า


    “ซึลกิ ฝากบอกเบคด้วยว่าโปรเจกต์นี้ ผมไฟเขียวให้กับทุกอย่างที่เขาอยากทำ สิทธิ์ขาดในฐานะโปรดิวเซอร์ของผมในอัลบั้มนี้ ในการประชุมวันนี้ผมยกให้เขาตัดสินใจได้เลย ผมมีธุระต้องไป ตอนนี้ภรรยาของผมรออยู่ที่โรงพยาบาล ฝากขอโทษทีมงานที่เหลือด้วย ในส่วนของการเซ็นสัญญา ผมจะมอบอำนาจให้ทนายส่วนตัวของผมเป็นคนจัดการ เขาน่าจะมาถึงภายในหนึ่งชั่วโมง โอเคนะครับ”


    พอเลขาส่วนตัวพยักหน้ารับเท่านั้นแหละ ร่างสูงใหญ่ก็หมุนตัวเดินจากมาทันที แม้กระทั่งแบคฮยอนก็ยังไม่ได้ลาด้วยซ้ำ ปล่อยมันให้อยู่กับสาวๆไปนั่นแหละดีแล้ว ถ้าเดินไปคุยเดี๋ยวยาว คนยิ่งรีบๆอยู่ โดยปกติการเดินทางจากบริษัทมาที่โรงพยาบาลซึ่งเซฮุนใช้บริการประจำอยู่นั้นมักจะใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง แต่โชคดีที่วันนี้รถไม่ติด จงอินจึงเหยียบมาเหนาะๆแค่สิบห้านาที อย่าให้พูดเลยว่าถ้าหากเกิดพลาดเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา ไม่ต้องหวังพิการ เมียเขาได้เป็นหม้ายอย่างแน่นอน


    ในทันทีที่จอดรถได้ เขาก็แทบจะกึ่งวิ่งกึ่งเดินขึ้นไปแผนกที่เขารู้ว่าเซฮุนจะต้องไป ก็มาตั้งหลายรอบแล้ว ทำไมจะจำไม่ได้กันเล่า พอไปถึงชั้นที่ต้องการได้ มันก็ไม่ยากเลยที่จะมองหาเซฮุน ก็เมียเขาน่ะ มักจะโดดเด่นท่ามกลางผู้คนอยู่เสมอ ไม่ว่านางฟ้าจะสวมปีกอยู่หรือไม่ก็ตาม


    พอสังเกตเห็นเซฮุนเข้า เขาก็รีบหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความสั้นๆบอกจูฮยอนในทันทีเพราะเขาก็รู้ว่าเธอเป็นห่วงเซฮุนมากเพียงใด ในตอนนั้นจงอินกำลังจะเก็บมือถือลงในกระเป๋ากางเกงแล้วกะจะรีบก้าวยาวๆไปหาอีกฝ่ายนั้น ท่อนขายาวก็ชะงักกับภาพที่เห็นเสียก่อน


    ก็เพราะตอนนี้ มีผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้คว้าเมียเขาเข้าไปกอดน่ะสิ จงอินถึงกับยืนอึ้ง มองภาพนั้นไม่วางตา กัดกรามโดยไม่รู้ตัวเหมือนเวลาที่ชอบทำเวลาอารมณ์กำลังจะขึ้น


    มันเป็นใครวะ ถึงได้กล้ามากอดเมียชาวบ้านหน้าตาเฉย?


    อีกนิดเดียวจริงๆที่จงอินคิดว่าตัวเองจะต้องอาละวาดแล้วแน่ๆ แต่เสียงซุบซิบนินทาของกลุ่มผู้หญิงซึ่งกำลังมองภาพของคนทั้งคู่ไม่ต่างจากเขาก็ดังขึ้นเสียก่อน


    ‘ก็คู่นั้นไง เกือบจะแต่งกันแล้ว แต่อยู่ดีๆฝ่ายตระกูลโอดันยกเลิกงานแต่งกลางคันซะก่อน อี้ชิงก็เลยต้องกลับจีนไปพักหนึ่งเลยไง โห ไปอยู่ไหนมา นั่นหน่ะ จาง อี้ชิงเชียวนะ พี่เค้าออกจะดัง ไม่รู้จักได้ไง ....’


    แต่ง?...


    แต่งงานน่ะเหรอ?


    หมายความว่าเซฮุนเกือบจะแต่งงานกับคนอื่นก่อนที่จะมาเจอเขางั้นเหรอ


    ก็เพิ่งรู้นี่แหละว่าอาการหึงจนเลือดขึ้นหน้ามันเป็นอย่างไร ไอ้หวงเขาก็หวงของเขาอยู่แล้ว แต่เซฮุนก็ไม่เคยทำอะไรที่ทำให้จงอินรู้สึกว่าตัวเองด้อยกว่าคนอื่นเลยสักครั้ง จนมาวันนี้วันที่รู้ว่า เมียตัวเองเคยรักคนอื่นมาก่อน เคยเกือบจะแต่งงานกับมันด้วยซ้ำ


    โดยเฉพาะ ‘คนอื่น’ ที่ว่ากำลังพูดอะไรบางอย่างแล้วทำให้เซฮุนหัวเราะจนตาหยีพร้อมกับรอยยิ้มสว่างไสวที่จงอินไม่ได้เห็นมันมานาน


    ซึ่งจู่ๆมันก็ทำให้เขาหึงขึ้นมาจนแทบบ้า


    .


    .


    “เซฮุน? นั่นนายเหรอ?”


    .


    .


    ทั้งเสียง ทั้งใบหน้า ทั้งท่าทาง


    ทั้งหมดนั่น ทำเอาเซฮุนแทบจะอ้าปากค้าง


    “พี่อี้ชิง!”


    จำได้โดยที่ไม่ต้องบอก เซฮุนยิ้มกว้างในทันทีที่ชายหนุ่มเจ้าของชื่อเดินเข้ามาใกล้ อี้ชิงเองก็ยิ้มจนแก้มบุ๋มลงไปเลยเช่นกัน 


    “ผมคิดว่าพี่จะไม่มีวันกลับมาที่เกาหลีซะแล้ว” เขาแซวยิ้มๆเพราะรู้ดีว่าอี้ชิงไม่ถือกับเรื่องพวกนี้ ถึงแม้ว่าเราจะเคยมีอดีตด้วยกันมาก่อน แต่เราจบกันด้วยดี เราจึงเป็นเพื่อนกันต่อได้โดยที่ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไรเลย


    ชายหนุ่มอีกคนหัวเราะเสียจนทำให้เซฮุนต้องหัวเราะตาม จากนั้นเจ้าตัวก็นั่งลงแล้วก็ดึงร่างของเด็กหนุ่มเข้าไปกอดหลวมๆ “ต้องกลับมาสิ จะไม่มาได้ยังไง คุณหมอประจำตัวของคุณนายแม่เค้าย้ายกลับมาประจำที่โรงพยาบาลนี้ รักษากันมาตั้งหลายปี ยังไงก็ต้องตามกลับมาด้วยล่ะนะ”


    เซฮุนยิ้มกับคำที่อี้ชิงใช้เรียกมารดาของตัวเองในทันที พี่อี้ชิงนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยสินะ สมัยยังคบกับเขา เจ้าตัวก็เรียกคุณแม่แบบนี้ตลอดเลยเหมือนกัน


    “ยังไงล่ะเรา แต่งงานมีลูกมีเต้านำหน้าพี่ไปแล้วสินะ” ถึงคราวเขาโดนแซวกลับบ้าง เซฮุนยิ้มให้กับท่าทางของอีกฝ่ายที่มาทำยักคิ้วหลิ่วตาให้เขา แต่บอกเลย แค่นี้เขาไม่เขินหรอกนะจะบอกให้


    “ก็ครับ นี่ก็ห้าเดือนแล้ว” เซฮุนตอบกลับ แล้วก็นึกขึ้นมาได้ถึงเหตุผลที่เขาต้องมาตรวจ มันก็ทำให้รอยยิ้มค่อยๆหายออกไปจากใบหน้าใสของเด็กหนุ่มในทันที อีกไม่ถึงชั่วโมงแล้วสินะ ที่คุณหมอจะเจาะ ... แล้วก็ลูกอีก ...


    พอเขาเงียบไป ดูเหมือนอี้ชิงจะจับสังเกตถึงอาการแปลกๆของเขาได้ ชายหนุ่มจึงหันรีหันขวางราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่างแล้วหันกลับมาถามเขาเสียงใส “อ้าว แล้วแฟนไปไหนล่ะ”


    นี่แหละ ... จาง อี้ชิงคนเดิมที่เขาเคยรู้จักตลอดมา


    ใช้คำง่ายๆ ไม่ทำอะไรให้ซับซ้อน ไม่ต้องมีพิธีเยอะแยะอะไรให้มากความ ทั้งๆที่เจ้าตัวก็คงรู้ว่าตอนนี้เขาคงแต่งงานมีสามีอยู่กินกันเป็นที่เรียบร้อย แต่ก็ยังคงใช้คำว่า ‘แฟน’ ราวกับเป็นเด็กวัยรุ่นกันอยู่นั้น เซฮุนว่า มันก็ดูน่ารักดี


    “เค้าทำงานน่ะครับ” เซฮุนตอบเรียบๆ


    ในทันที อี้ชิงก็เลิกคิ้วมองเขาตาโต “ถามจริง แฟนเราปล่อยให้มาคนเดียวจริงๆเหรอ ...”


    “อันที่จริงก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ที่จริงคือผมก็ ... โกหกเค้านิดหน่อย” เซฮุนกัดปาก ก่อนจะมองหน้าอี้ชิงราวกับกลัวว่าชายหนุ่มจะดุที่เขาสารภาพไปว่าโกหก “เค้าไม่รู้ว่าผมมาคนเดียว แฟนผมเค้าคิดว่าวันนี้ผมมากับพี่จูฮยอนน่ะครับ พี่จำพี่สะใภ้ผมได้ใช่ไหม”


    อี้ชิงพยักหน้าทำท่าจะพูดอะไรต่ออีก แต่เซฮุนก็เป็นฝ่ายขัดขึ้นมาก่อน เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองจะต้องอธิบายเรื่องส่วนตัวให้คนอื่นฟังด้วย แต่เขาก็ไม่อยากให้อี้ชิงมองคุณสามีไม่ดีเช่นกัน “แฟนผมเค้าติดงานด่วนจริงๆ ผมเองก็ไม่อยากรบกวนเค้าไปมากกว่านี้เพราะว่าอาทิตย์หน้าเค้าต้องกลับไปเยี่ยมบ้าน ถ้าเลื่อนนัดไปเลื่อนนัดมา ทุกอย่างมันจะวุ่นวายไปกันใหญ่น่ะครับ”


    คราวนี้อี้ชิงยิ้มๆราวกับจะรู้ว่าเซฮุนพยายามแก้ตัวให้คุณสามีมากเพียงใด “แล้วพี่ชายนายล่ะ จุนมยอนน่ะ ไม่ว่างเหรอ ปกติเจ้านั่นไม่น่าปล่อยให้เราคลาดสายตาได้นะ คนอะไร หวงน้องอย่างกับจงอางหวงไข่”


    เซฮุนหัวเราะอีกครั้ง ให้ตายเถอะ มีแฟนมากี่คนก็ไม่ถูกกับฮยองนิมทุกคนเลยจริงๆสินะ “ฮยองนิมไปประชุมที่เชจูครับ พี่สะใภ้ผมก็ต้องพาหลานไปฉีดวัคซีนวันนี้พอดี ก็เลย ... ไม่มีใครว่างมากับผมสักคน”


    เขาพูดแล้วก็เงียบไปพักหนึ่ง มือก็เล่นอยู่ที่ชายเสื้อของตัวเอง ทั้งๆที่อี้ชิงก็ยังนั่งอยู่ข้างๆแต่ที่ต้องยอมรับว่าเขามาคนเดียวในวันนี้ เพราะไอ้ฮอร์โมนบ้าๆนั่นแท้ๆ ที่ทำให้เซฮุนรู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมาอย่างแท้จริง


    “เป็นอะไรไปล่ะเรา ...” ชายหนุ่มถามเสียงนุ่มพร้อมๆกับที่เอื้อมมือมาจับข้อมือเขาเอาไว้ให้หยุดเล่นชายเสื้อของตัวเองไปมา


    เซฮุนหยุด ... ก่อนจะเงยหน้ามามองใบหน้าขาวจัดๆของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า พลางอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหากเขาไม่ได้แต่งงานกับจงอินตั้งแต่แรก แต่ถ้าสุดท้ายเขาลงเอยกับผู้ชายคนนี้แทน ชีวิตเขาจะเป็นอย่างไร แต่คิดไปก็เสียเวลาเปล่า อย่างแรกเพราะเขารักจงอินตั้งแต่แรกเห็น อย่างที่สอง เขาคบกับอี้ชิงเพราะแพ้ความดี ไม่ได้รักล้ำลึกจะเป็นจะตายเหมือนคุณสามีเลยสักนิด อย่างที่สาม อย่างไรคุณพ่อก็เลือกครอบครัวคิมอยู่แล้ว นอกจากจะรวยแล้วยังชาติตระกูลดีอีกด้วย ส่วนพี่อี้ชิงต่างกัน รวยจริง แต่รวยจากการทำงานในวงการบันเทิงมาตั้งแต่เด็ก ในฐานะคนที่อยากเปลี่ยนสถานะทางสังคมให้ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนอย่างคุณพ่อของเขา แค่รวยอย่างเดียวนั้น ไม่พอ


    พอจงอินเข้ามา ...


    คุณพ่อถึงได้ยกเลิกงานหมั้นของเขากับพี่อี้ชิงในทันที


    แล้วหลังจากนั้นไม่ถึงปี เขาก็แต่งงานกับจงอินในที่สุด


    “ผมโอเคครับ ผมแค่ตื่นเต้น พี่ก็รู้ว่าผมไม่ค่อยถูกกับโรงพยาบาลสักเท่าไหร่” เซฮุนตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องแล้วหัวเราะเล็กน้อยให้อี้ชิงไม่สงสัยอะไรอีก


    เขายังยิ้มบางๆให้กับชายหนุ่มตรงหน้า แต่ในจังหวะที่อี้ชิงกำลังจะชวนคุยต่อ เขาก็ดันสบตาเข้ากับดวงตาคมดุของคุณสามีตัวจริงเสียงจริงเข้าให้เสียก่อน เซฮุนถึงกับนิ่ง เพราะในตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองอาจจะตาฝาดหรือไม่ก็เพ้อเจ้อเรื่อยเปื่อยที่เห็น ... จงอินกำลังเดินเข้ามาหา


    คุณสามีก็ยังเดินเข้ามาเรื่อยๆ ไม่มีท่าว่าจะหยุดแต่อย่างใด หุ่นยังสูงสมบูรณ์แบบ ใบหน้าก็ยังหล่อจัดอยู่เหมือนเดิม แต่ทรงผมและท่าทางเร่งรีบนั้น เละเทะไม่เป็นท่า เท่านั้นแหละ ... โดยไม่รู้ตัว เซฮุนไม่รู้ตัวจริงๆว่าตัวเองพ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกมากเพียงใด


    เพราะ ...


    คุณสามีอยู่ที่นี่


    ในที่สุด จงอินก็มา


    “จงอิน คุณมาทำอะ -”


    ยังไม่ทันได้พูดจบ คุณสามีก็คว้าต้นแขนเขาไปจับเอาไว้ในทันที สายตาก็มองขึ้นมองลงเหมือนที่ชอบทำราวกับกำลังสแกนว่าเขาบาดเจ็บตรงไหนด้วยหรือไม่


    “ฉันเป็นห่วงนายแทบบ้า! รู้ไว้ซะด้วย ข้างนอกนั่นฝนก็เริ่มตกหนัก นายไม่ยอมรับโทรศัพท์แล้วฉันก็หานายไม่เจอ นายจะทำให้ฉันหัวใจวายตายสักวันหนึ่งจริงๆนะเซฮุน”


    คุณสามีพูดรัวๆก่อนจะดึงเขาจนห่างจากอี้ชิง แล้วกอดเอาไว้แน่นๆ รู้สึกได้ว่าจงอินจูบมาที่ศีรษะของตัวเองซ้ำๆทำเอาเขาต้องหลับตาลง ตัวอ่อนซบใบหน้ากับไหล่ของคุณสามีโดยที่ต่อต้านอะไรไม่ได้เลยแล้วเขาเองก็ปล่อยให้เราสองคนนิ่งอยู่ท่านั้นพักใหญ่ กระซิบกระซาบคุยกันเสียงเล็กเสียงน้อยราวกับว่าเมื่อเช้าไม่ได้ทะเลาะกันมาโดยที่ไม่ได้สนใจอี้ชิงหรือสายตาผู้คนตามทางเดินที่แอบมองมาเลยสักนิด


    ไม่นาน หลังจากที่อี้ชิงตัดสินใจกระแอมขึ้นมา เซฮุนก็แนะนำคุณสามีให้รู้จักกับเจ้าตัวด้วยสีหน้าเขินๆในที่สุด พอชายหนุ่มเห็นว่าเขามีเพื่อนนั่งรออยู่ด้วยแล้ว อี้ชิงก็ตัดสินใจลุกขึ้นคล้ายกับเป็นการบอกลา ในทันทีเซฮุนก็ลุกตามแล้วสวมกอดชายหนุ่ม ด้วยความสัตย์จริง เขาไม่ได้คิดอะไรเลย โดยปกติ กับคนที่สนิทคุ้นเคยกันดี เขาก็ชอบสวมกอดเป็นประจำอยู่แล้ว แต่จากหางตาก็เห็นแล้วเหมือนกันว่าคุณสามีหน้าหงิกมากเพียงใด


    แต่ตอนนี้ ถามว่าเขาจะสนใจไหม


    ตอบเลยว่า ... ไม่


    “แฟนเรามองพี่ตาเขียวแล้วนะเซฮุน” พี่อี้ชิงกระซิบอยู่ข้างหูพร้อมกับหัวเราะน้อยๆ “เมื่อตะกี้ตอนที่เช็คแฮนด์กัน เขาบีบมือพี่แทบแตก ... ปล่อยพี่เถอะ ก่อนที่พี่จะเดือดร้อนเข้าให้จริงๆ”


    เซฮุนยิ้ม ... แต่เขาก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร


    ได้แต่มองดูอี้ชิงเดินจากไป ไม่อยากหาเหตุผลด้วยว่าทำไมคุณสามีต้องไปทำท่าเขม่นใส่เพื่อนเก่าเขาขนาดนี้ด้วย ไม่อยากคิดแล้ว พอพี่อี้ชิงเดินจากไป เซฮุนก็หมดทางเลือกนอกจากย้อนกลับไปนั่งกับคุณสามี


    “ใคร? เพื่อนเหรอ?”


    จงอินถามขึ้นมาทันทีในตอนที่เขานั่งลงได้ สีหน้าตอนพูดเหมือนในตอนที่เขาเคยไล่ต้อนถามความลับที่เจ้าตัวเก็บไว้มานานไม่มีผิด แต่เซฮุนก็ไม่กลัวหรอก ในเมื่อเขาไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ ไม่มีอะไรในกอไผ่รอให้ความแตกเหมือนใครบางคนด้วย


    “อือฮึ”


    ในทันทีคุณสามีเขาก็มองตา หน้าหงิกหน้างอยิ่งกว่าเดิม “เพิ่งรู้จักกันเหรอ ทำไมดูสนิทกันจัง ...”


    "ผู้ชายคนนี้น่ะเหรอ อ๋อ ... ผมไม่ได้เพิ่งรู้จักเขาหรอก เขาคือคนที่คุณพ่อจะให้ผมแต่งงานด้วยก่อนมาเจอคุณ แต่สงสัยโปรไฟล์ครอบครัวคุณคงดีกว่าเขา คุณพ่อถึงได้ ... เลือกคุณ"


    เซฮุนตอบช้าๆ ไม่ได้มีแววประชดประชันแม้แต่น้อย แน่ล่ะ ว่าจงอินถึงกับอึ้งไป แต่ก็ไม่ได้ตกใจในแบบที่เขาคิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นเหมือนกับว่า ... คุณสามีเค้ารู้อยู่แล้วว่าเขาเคยคบกับพี่อี้ชิงมาก่อน


    ไม่โวยวายยังไม่พอ ...


    ยังมีการลากเขาเข้าไปกอดอย่างหน้าตาเฉยอีกด้วย ยิ่งตอนนี้พี่อี้ชิงไม่อยู่แล้ว ก็ยิ่งออกอาการจนเซฮุนเริ่มจะเขินสายตาคนอื่นขึ้นมาจริงๆ “คุณจะมาทำไมจงอิน ผมบอกแล้วไงว่าผมดูแลตัวเองได้”


    คุณสามีไม่ตอบ ...


    เซฮุนจึงได้แต่ถอนหายใจทิ้ง กำลังจะดึงแขนคุณสามีออกจากตัวอยู่แล้วเชียว แต่พอมือของจงอินเลื่อนมาประคองที่หน้าท้องน้อยของเขาทั้งสองข้างแล้วลูบวนไปวนมาช้าๆ ก่อนจะยื่นหน้ามาจูบแก้ม ราวกับทะนุถนอมตัวเขามากมายนัก คงเพราะไอ้ฮอร์โมนบ้าๆนั่นอีกแล้ว ที่ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวในตอนเช้า ตอนกลางวันลากยาวจนถึงตอนนี้ของเซฮุน แทบจะหายไปในพริบตา


    “ฉันทำไม่ได้จริงๆเซฮุน อย่าไล่ฉันไปเลยนะ ... ให้ฉันอยู่เถอะ”


    พอพูดจบ คุณสามีเค้าก็ซบหน้าลงกับไหล่ของเขาในทันที น้ำเสียงของจงอินสั่นเหมือนกับว่าเจ้าตัวก็กำลังอยู่ในสภาวะอารมณ์ที่ไม่มั่นคงแล้วก็อ่อนไหวไม่ต่างจากเขา แต่เซฮุนรู้ตัวดี ถ้าเขายังปล่อยให้ตัวเองใจอ่อนอยู่แบบนี้


    สุดท้ายคนที่เจ็บที่สุดก็คงไม่พ้นใคร นอกจากตัวเอง


    “ปล่อยผมนะจงอิน”


    ก่อนพูด ตั้งใจไว้ว่าต้องเสียงแข็งใส่สุดฤทธิ์ ...


    แต่พอพูดจริง ... น้ำเสียงกลับออกมาแสนเล็กแสนน้อย...


    ราวกับกำลังอ้อนวอนให้จงอินอย่าได้ปล่อยมืออีกเลย





    Talk : ตอนนี้คุณสาน่ารักเนอะ

        ♥

     



    เขียนโดย LONEWOLF

    Twitter hashtag: #ทะนงKH


    -  Thank You  -


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
lookpla1102 (@lookpla1102)
กรี๊ดดดด ทำไมคุณสาทำไมน่ารัก ขี้หวงแบบนี้ งื้ออออ
1993 (@kaihunallaround)
คุณแม่ท้องแล้วก็เป็นโรคซึนเดเระด้วย ปากอย่างใจอย่าง สามีก็ตัวดี
ทำ ไม ไม่ พา น้อง ไป ญี่ ปุ่น ด้วย??? ทำไมต้องแยกกันอยู่ แล้วยังงี้เมื่อไหร่จะคลายปมในใจเซฮุนได้
แต่ยังดีนะ ยังเปลี่ยนมาหาเมียที่โรงพยาบาลทัน เลยยังพอให้อภัยได้ อ้อนกันงุ้งงิ้งๆ ดูจากร้อยเมตรก็รู้ว่ารักกัน (ยอมรับว่าหมั่นไส้กับฉากนี้มาก ฮ่าๆ เหม็นความรัก อยากหยิกคุณสา แลดูจะชอบแสดงความรักกับเมียในที่สาธารณะมาก อวดเมียได้ก็พอใจ) อยากให้ดีกันจริงๆซะที มันคงจะมีความสุขอ่ะเนอะ คุณสามีต้องรีบทำคะแนนให้มากกว่านี้นะคะ 5 เดือนแล้วนะ เซฮุนยังกล้าๆกลัวๆกับความสัมพันธ์อยู่เลย จนลูกคลอดแล้ว จะชนะใจนางฟ้าคุณแม่ได้มั๊ยเนี่ย
somjuphalidha (@somjuphalidha)
ชอบจังเวลาได้อ่านพาร์ทของคุณสา เรียกคะแนนเก่งจริงๆเล้ยยย คนเคยเอาแต่ใจตัวเองตอนนี้กลับต้องมาคอยเอาใจทู้กกกอย่าง เนี่ยย แล้วไปพลาดตรงไหนตัวเองก็ไม่รู้เรื่องรุ้ราวเล้ยยยย จู่ๆเมียดันถอยห่าง ทั้งๆที่ทุกอย่างกำลังทำท่าจะดี อารมณ์เหมือนคุณเขาคอยวัดผลคอยจับสังเกตเล็กๆน้อยๆ ระแวดระวังสุดๆไม่ยอมให้คะแนนตก ลึกๆก็คงโมโหที่ไม่ได้ดั่งใจแต่ยังไงก็จะใจเย็นอดทน ไม่ยอมเสียลูกเมียเด็ดขาด! เราได้รู้ว่าจงอินงุ่นง่านหัวเสีย รัอนใจเป็นฟืนเป็นไฟขนาดไหนที่ติดต่อเมียไม่ได้ ยังไม่รวมถึงอยู่ๆ ก็อวยเมียว่าโดดเด่นกว่าใคร แหมมมมมมมมม.. แถมตอนจงอินมาเจอแจ็คพ็อตตำตาอีก มีช็อค! อ่านแล้วก็เอ็นดูความอ่อนไหวของคุณสา ในใจคงไม่เคยคิดซักนิดเลยมั้งว่าเซฮุนจะเคยรักใครนอกจากตัวเอง เกือบไม่ได้แต่งแล้วมั้ยล่ะ ทีนี้ล่ะจากที่จะมาดุเอยอะไรเอย ใจบางไป~~ มาหมดทั้งหึงทั้งหวง ยึดติด คุณสาเขารักมากมาย?รักตั้งแต่ไหน?ตอนนี้ก็ยังไม่รุ้ แต่มันรู้สึกได้ถึงความโลภอยากให้เขารักตัวเองคนเดียว เป็นของตัวเองคนเดียวถึงจะเป็นอดีตที่เซฮุนก็ไม่ได้เล่าอะไรมากมายก็เถอะ .. ไม่รู้ไม่สน กอดหอมซบเมียไม่ห่างเลย คนใจบางก็จะงุ้งงิ้งๆ อ้อนกว่านี้ได้อีกมั้ยจงอินนนนน ส่วนยัยหนูว่าที่คุณแม่ขนาดว่าตอนนี้ยังพยายามดึงตึงๆอยู่นะ ยังยอมให้เขาออเซาะเป็นแมวหยิ่งขนาดนี้ ถ้าจิตใจกลับมาแข็งแรงดีจะเป็นแมวอ้อนขนาดไหน ตอนนี้คุณอี้ชิงมาได้จังหวะพอดีเลย มาอีกได้นะคะ คุณสาหัวร้อนน่ารักดี <3 ฝ่ายเซฮุนใจจริงนี่อยากให้น้องลุกขึ้นมาจิกๆๆเลยด้วยซ้ำ จะได้ไม่ต้องทนโดนฮอร์โมนเล่นงานคนเดียว ฮื่อออ
เพ้อได้ยาวมากกกกกก อ่านแล้วก็อยากอ่านต่ออีกง่าาา เป็นกำลังใจให้งานปั๊วะๆ จะได้เจียดมารัวแป้นอีกนะคะ
eve_ivyyy (@eve_ivyyy)
เนี้ยถ้าน้องกล้าพูดนะ จงอินจะแบบยอมทุกอย่างเลย อย่างตอนที่น้องพูดว่าไม่อยากให้ไป จงอินก็พร้อมจะอยู่ไม่ไปเลยอ่ะ แต่อาการที่น้องเป็นมันไม่ได้แย่เลย เป็นอาการของคนท้อง อาจจะหงุดหงิดไปบ้างแต่จงอินคงไม่รำคาญว่าไหม น้องเจอมาเยอะแล้วอ่ะ แล้วจงอินก็ยังไม่ชัดเจน ไม่แปลกที่น้องจะกลับไปปกป้องตัวเองอีกครั้ง
preeya94 (@preeya94)
น้องงงง อย่าคิดว่าตัวเองงี่เง่าขนาดนั้นที่ทำอยู่เนี่ยแค่เบาๆ ถ้าเทียบกับสิ่งที่เคยเจอมาตลอดมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ เข้าใจเลยว่าต้องสร้างกำแพงป้องกันตัวเองขนาดไหน ที่ผ่านมามันเกินไปจริงๆ เป็นธรรมดาที่จะไม่อยากไว้ใจใครอีก
cvlsaaj (@cvlsaaj)
คือจริงๆคุณสาตอนนี้เค้าก็น่ารักแหละ แต่เราก็เข้าใจเซฮุนนะ ยิ่งท้องแล้วอารมณ์แปรปรวนอีก นี่คือเบมาก น้องไม่ได้งี่เง่าไรขนาดนั้นเลย ตัดภาพมาที่คุณสาที่ยอมออกมาหาน้องตอนนั้นคือแอบเอนใจไปเชียร์คุณสาแว้ว แอบสะใจเร้กๆตอนมาเห็นภาพเซฮุนอยู่กับคนอื่น จะได้รู้สะบ้างว่าเวลาหึงมันเป็นไง๊
uknowloveinny (@uknowloveinny)
หูยยยยย นี่เกียมสาปส่งคุณสาแล้วนะ คือแบบถ้าปล่อยน้องอยู่ ร.พ. คนเดียวเนี้ย คืออะไรก็ไถ่บาปนี้ไม่ได้อะ คือแบบลุ้นในใจว่าจริงเหรอ จะแบบนี้จริงเหรอ 5555 แต่ที่สุดคุณเขาก็มา โอเค รอดตัวไปค่ะ ถึงจะไม่ทีมคุณแต่คุณยังได้ไปต่อค่ะ ชอบตอนที่คุณเขาบอกว่าเมียตัวเองโดดเด่นท่ามกลางผู้คน เหมือนอวดเหมือนอวยเหมือนภูมิใจสุด ชริ! แล้วตอนหึงตอนหวงนี่บอกตรงๆว่าสมน้ำหน้าที่สุดค่ะ แล้วก็หมั่นไส้สุดด้วย อยากจะบึนปากใส่ หวงมากมั้ยล่ะ เชอะ!!! กอดใหญ่หอมใหญ่ หึ๋ยยยยย รู้ไว้ด้วยว่าน้องน่ะไม่ได้มีแค่คุณเป็นคนแรก นางฟ้าขนาดนี้ เป็นไงรู้สึกด้อยกว่ารู้สึกแบบเขามาก่อน รู้แล้วซึ้งไหมคะ5555555 ว้ายๆๆๆๆ หึงเค้าแหละไม่ต้องมาคีพคูล ทำถามนั่นนี่หรอก
แต่ตอนนี้ก็ชักจะมีใจเริ่มสงสารคุณสาละนะ คือสงสารที่นางจะต้องเป็นบ้าสักวันจริงๆแน่ๆอะ คือคนที่เคยปึงปังเวี่ยงเป็นที่สุดต้องมาอดทนมาหงอมากลัวใจเมียที่ตัวเองเคยข่มจมมาขนาดไหน แต่ตอนนี้ มีแค่ยอมได้ทนได้นิ่งได้ เนี้ยก็ทั้งขำทั้งสงสารอะนะ กว่าน้องจะเข้าใจอะไรกระจ่างแจ้ง กว่าที่คุณเขาจะรู้ตัวว่าน้องประติดประต่อเรื่องราวเข้าใจผิดไปเอง คงได้บ้าจริงๆอะแหละ แต่อยากให้พี่อี้ชิงมาอีกเยอะๆสะใจๆๆๆ อยากเห็นคนหึงเมียจนเสียอาการจนหลุดเก๊กจริงๆค่ะ
hunhun1211 (@hunhun1211)
ฮืออออ คุณสามีน่ารักจังค่ะ คิดภาพตามตอนคุณเขาทำหน้าง้ำหน้างอใส่น้องแล้วมันน่าหยิกจัง ไหนจะตอนหึงน้องจนเลือดขึ้นหน้าอีก อยากจะเห็นจริงๆเลย นาทีนี้คุณเขายอมอะไรได้เชื่อว่าคุณเขาจะยอมน้องหมดแหละ น้องก็อย่าใจแข็งนักนะคะ คุณสามีเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆนะ :)