LETHAL ทะนงsavedbywolf
Have you ever loved a man?
  • LETHAL


    To know so deeply how unwanted you’re … is almost lethal.

    การรับรู้ว่าตนเองไม่เป็นที่ต้องการมากเพียงใดนั้น ... อันตรายถึงชีวิต





    • 11: Have you ever loved a man?



    ที่เคยบอกคุณสามีไปว่า ‘ให้ต่างคนต่างอยู่’ นั้น


    ในระยะเวลาสามเดือนหลังจากที่พูดออกไป


    โอ เซฮุน ทำตามที่พูดจริงๆ



    แถมยังแทบจะเมินเฉยต่อข้อความ ไม่รับโทรศัพท์แล้วก็ไม่ตอบสนองอะไรกลับไปแต่อย่างใด ความเคลื่อนไหวเดียวของเขาที่จงอินจะรู้ได้เวลาอีกฝ่ายไม่อยู่บ้าน ก็คือการโทรคุยกับแม่บ้านเพื่อถามไถ่เท่านั้น แล้วยิ่งในเวลาที่คุณสามีเค้าอยู่บ้าน เขาเองก็แทบจะไม่ลงมาข้างล่างเลยนอกจากเวลาจำเป็นจริงๆ ตอนกลางคืนก็แทบจะไม่ต้องพูดถึง ...


    ถ้าหากยังกล้ามาอุ้มไปนอนที่ห้องใหญ่อยู่อีกล่ะก็ ... เรื่องใหญ่แน่


    แน่ล่ะ ว่าเซฮุนพูดจริงทำจริง


    แต่คุณสามีเค้าเป็นผู้ชายฉลาด ต่อให้ถูกเมินมากเพียงใด ยิ่งเมิน จงอินก็ยิ่งยอมอ่อนให้จนไม่เหลือคราบผู้ชายปากร้ายคนเดิม เอาเป็นว่า คุณสามีเค้ามีวิธีของตัวเองในการพยายามเข้าหาเขาก็แล้วกัน เริ่มจากการแปะโพสอิทที่ประตูห้องนอนรับแขกในทุกๆเช้า ด้วยคำถามเดิมๆว่าวันนี้ลูกเป็นอย่างไรบ้าง ถ้าอารมณ์ไม่ดีเซฮุนก็จะมองผ่าน แต่ถ้าเขาอารมณ์ดี เขาก็จะเดินกลับเข้าไปในห้องเพื่อหยิบปากกามาเขียนตอบ


    หรือบางวัน ก็จะชวนออกไปกินอาหารกลางวันหรือไม่ก็อาหารเย็นข้างนอกบ้าง ในตอนแรกๆ จงอินเขียนชวนเขาแต่เซฮุนไม่เคยตอบรับ ดังนั้นในพักหลังๆคุณสามีเค้าจึงเปลี่ยนมา ‘ชวนลูก’ แทน ด้วยรู้ว่าลูกเป็นสิ่งเดียวที่ยังเชื่อมเราทั้งคู่ไว้ด้วยกันได้ อย่างที่บอก ... อารมณ์ดี เขาก็ไปด้วย แต่ถ้าวันไหนอารมณ์แปรปรวนก็เหม็นขี้หน้าจนทนมองใบหน้าหล่อจัดนั่นไม่ได้เหมือนกัน


    แต่ ... ไม่ว่าเขาจะแผลงฤทธิ์ใส่อีกฝ่ายมากเท่าใดก็ตาม


    ดูเหมือนว่าจงอินก็จะยิ่งใจเย็นกับเขามากขึ้นเท่านั้น


    บอกตามตรง สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่นี่ มันทำให้เซฮุนทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเหมือนกัน


    ในเมื่อช่วงเดือนแรกๆ การชวนเขาออกไปข้างนอกมันไม่ได้ผลแม้แต่น้อย ช่วงเดือนหลังคุณสามีเค้าจึงเปลี่ยนมาเป็นการสั่งอาหารดีๆ จากภัตตาคารชั้นนำมากมายมาไว้ที่บ้าน แทบทุกมื้อ พออาการแพ้ท้องเริ่มเบาบางลง เซฮุนก็ห้ามใจตัวเองไม่ให้แตะต้องอาหารพวกนั้นไม่ได้อีกต่อไป ในตอนแรกเขาพยายามบอกตัวเองว่าที่ยอมกินน่ะ ก็เพราะหมั่นไส้คนอวดรวยหรอก รู้ว่ารวย มีเงินถุงเงินถัง แต่ก็ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้มั้ง


    ทั้งๆที่ลึกลงไปในใจ เขารู้ตัวดีว่าไม่ใช่เลย แต่ที่ยังทำคอแข็งอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะเริ่มใจอ่อนให้คุณสามีขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน แต่อย่าให้รู้เชียวนะ ไม่อย่างนั้นได้รุกมากกว่าเดิมอีกสิบเท่า แล้วพอจงอินเห็นว่าเขาเริ่มยอมกินอาหารที่ซื้อมาให้ขึ้นมาบ้างแล้ว คราวนี้แผ่นโพสอิทที่ในตอนแรกมันมักจะแปะอยู่แค่บานประตูห้องนอนของเขา มันก็เริ่มถูกแปะไปทุกที่ในบ้าน


    บางครั้งมันก็เป็นคำถามทั่วๆไป


    บางครั้งมันก็จะเป็นคำขอโทษ


    บางครั้ง ... มันคือกลอนสั้นที่พร่ำเพ้อเกี่ยวกับความรักจากนายพรานถึงนางฟ้า


    ทุกครั้งที่เขาเห็นกระดาษสีๆถูกแปะไปทั่ว เซฮุนก็จะบอกแม่บ้านเสียงแข็งว่าให้เอาไปทิ้ง แต่มันก็เป็นทุกครั้งเช่นกัน ที่เขาจะเจอกระดาษพวกนั้นถูกวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงของเขา ... ทุกแผ่น พอพ้นสายตาของคนอื่น เซฮุนก็จะหยิบกระดาษพวกนั้นขึ้นมาอ่านแล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวอย่างอดไม่ได้


    เขาไม่ได้เล่านิทานก่อนนอนให้ลูกฟังเหมือนคนอื่นเค้า


    แต่สิ่งที่ลูกจะได้ฟังก็คือกลอนหวานซึ้งจากนายพรานถึงนางฟ้าในทุกๆคืน

    เราต่างคนต่างอยู่อย่างสงบสุขมาได้สามเดือนกว่า


    แต่วันนี้กลับเป็นหนึ่งในไม่กี่วัน ที่เมื่อเขาเดินลงมาจากบนห้องตั้งแต่เช้าแล้วดันเจอคุณสามีกำลังยืนดื่มกาแฟอยู่ตรงเคาน์เตอร์ในห้องครัว


    “ทำไมวันนี้ลงมาแต่เช้า”


    แน่ล่ะว่าต้องเป็นจงอินที่เริ่มทักเขาก่อน แต่เซฮุนก็ตอบเพียงสั้นๆ “ผมหิว”


    ก่อนเด็กหนุ่มจะเดินเลยอีกฝ่ายไปเปิดตู้เย็นคว้านมสด ถ้วยใส่โยเกิร์ตแล้วก็จานผลไม้อบแห้งมาวางไว้บนเคาน์เตอร์ ในจังหวะที่เซฮุนเดินผ่านร่างของคุณสามีไปอีกครั้ง จงอินไม่ได้คว้าเขาไว้แต่อย่างใด แต่คุณสามีกลับมองตามเขาทุกย่างก้าวจนคอแทบหัน

     
    เราทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันอีก เขาหันหลังให้อีกฝ่ายในตอนที่จัดการเทโยเกิร์ตตามด้วยผลไม้ใส่ถ้วย แต่จู่ๆก็รู้สึกว่าจงอินมายืนซ้อนหลังใกล้จนเกินพอดี เซฮุนกำลังจะหันกลับไปต่อว่า แต่เป็นฝ่ามืออุ่นร้อนของคุณสามีเสียก่อนที่ช้อนเข้ามาใต้เสื้อยืดแล้ววางแนบกับหน้าท้องซึ่งตอนนี้มันเริ่มนูนออกมาแล้วของเขา ฝ่ามือของจงอินอุ่นจนเด็กหนุ่มต้องห่อร่างเข้าหาทั้งที่ยังอึ้งกับการกระทำปุบปับของเจ้าตัวอยู่


    แต่ก็หมดใจจะต่อว่าไปแล้วเพราะ ... มันก็ดีเหมือนกัน


    แต่มันก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น คุณสามีเค้าเพียงแค่ยืนกอดไว้หลวมๆไม่ถึงนาทีก็เป็นฝ่ายถอยออกไปเอง แล้วในตอนที่เซฮุนตั้งสติได้ หันกลับไป จงอินก็เดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวโดยมีอาหารเช้าวางอยู่ตรงหน้าเป็นที่เรียบร้อย สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงแต่ถอนหายใจกับตัวเองแล้วก็ถือถ้วยโยเกิร์ตไปนั่งกินเงียบๆเท่านั้นเอง


    ในตอนที่เซฮุนเริ่มกินอาหารของตัวเองไปได้เพียงครึ่งถ้วย คุณสามีเค้าก็จัดการอาหารเช้าของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาเห็น แต่ก็ยังเลือกที่จะไม่พูดอะไรได้มองตามร่างสูงใหญ่ที่จู่ๆก็ลุกพรวดไปเปิดประตูตู้เย็น หยิบกระบอกใส่น้ำมะพร้าวสดๆที่แม่บ้านเตรียมไว้ให้ออกมา คว้าแก้วติดมือมาอีกสองใบแล้วเดินย้อนกลับมานั่งที่โต๊ะ


    เด็กหนุ่มเลิกคิ้วมองการกระทำทั้งหมดนั่น ก่อนจะอดถามไม่ได้เมื่อจงอินเทน้ำมะพร้าวจนเกือบเต็มแก้วแล้วยื่นมาให้เขา จากนั้นจึงเทใส่แก้วของตัวเองบ้าง


    “ไหนบอกว่าไม่ชอบน้ำมะพร้าวไง” เซฮุนถามแล้วยกแก้วน้ำมะพร้าวขึ้นมาจิบ


    ในทันที คุณสามีเค้าก็หันมายิ้มกว้างราวกับคาดคะเนไว้แล้วว่าครั้งนี้เซฮุนจะต้องถามขึ้นมาก่อน จงอินยังไม่ตอบ ได้แต่ยกแก้วน้ำมะพร้าวขึ้นมาจิบอีกรอบแล้วก็แสดงสีหน้าแปลกๆออกมา เช้านี้ชายหนุ่มยังไม่ได้แต่งตัวหรือเซ็ทผมแต่อย่างใด เซฮุนถึงได้เห็นอย่างชัดเจนว่าจงอินควรจะต้องไปตัดผมได้แล้วเพราะตอนนี้ผมของคุณสามีมันยาวเกะกะลูกตาอีกฝ่ายไปหมดแล้วน่ะสิ แล้วมันก็พาลมาเกะกะลูกตาเขาด้วยเพราะตอนนี้มือเขามันคันยิบๆ อยากจะเอื้อมไปเสยผมของจงอินให้พ้นจากใบหน้าของคุณสามีเสียจริง


    “ก็ ... ไม่ชอบ” น้ำเสียงนุ่มทุ้มตอบกลับมา “แต่คิดว่าจะลองดื่มดูบ้าง ก็แค่นั้น”


    “ทำไมล่ะ อยู่มาตั้งนานก็ไม่เห็นอยากจะลองนี่” เขาตอบกลับไปอย่างไม่ยอม รู้ทั้งรู้ว่าตอนนี้นัยยะสำคัญของบทสนทนานี้ไม่ได้พูดถึงน้ำมะพร้าวเลยแม้แต่น้อย ทันทีที่เซฮุนพูดจบ จงอินก็หันมามองเขาเนิ่นนาน มองพร้อมกับรอยยิ้มเศร้าๆที่ทำให้เซฮุนอยากจะลุกแล้วเดินหนีไปให้พ้นๆ


    ถึงกับเงียบกันไปครู่หนึ่ง


    ก่อนคุณสามีจะเป็นฝ่ายเปลี่ยนเรื่องคุยเหมือนทุกครั้ง ในตอนที่เขาพูดอะไรที่มันจี้ใจดำกลับไปบ้าง “แล้วตอนนี้เป็นไงบ้าง หายแพ้ท้องบ้างรึยัง”


    เซฮุนทำเสียง ‘อือฮึ’ ในลำคอกลับไปแล้วตั้งใจว่าจะกินอาหารต่อ แต่สายตาของคุณสามีเค้าก็ยังจะมองอยู่นั่น แล้วแบบนี้ใครมันจะไปกินลงกันเล่า เด็กหนุ่มวางช้อน เขาถอนหายใจแล้วยอมตอบในที่สุด “ก็ยังแพ้อยู่บ้างถ้ามีอาหารกลิ่นแรงๆ แต่ตอนนี้ผมดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากแล้ว ไม่ต้องถามเพิ่ม ผมกินวิตามินตามที่หมอสั่งทุกวัน โอเค๊?”


    ด้วยความสัตย์จริง เซฮุนคิดว่าคุณสามีอาจจะมีทีท่าไม่มีพอใจที่เขารวนใส่ แต่เปล่าเลยเพราะจงอินก็ทำเพียงแค่หัวเราะเบาๆกลับมาเท่านั้น แถมยังยกแก้วน้ำมะพร้าวขึ้นมาจิบๆอีกครั้งเสียด้วย “แล้ววันนี้จะออกไปไหน เห็นแต่งตัวลงมาแต่เช้า”


    “ผมว่าจะไปบ้านฮยองนิม หลานคลอดกลับมาอยู่บ้านจะเดือนหนึ่งแล้ว ยังไม่ได้ไปเยี่ยมเลย” เขาตอบแล้วก็ยิ้มน้อยๆ นึกภาพหลานชายคนแรกซึ่งยังคงนอนหลับปุ๋ยอยู่ในตู้อบ ตอนที่ทั้งเขาแล้วก็จงอินไปเยี่ยมจูฮยอนที่โรงพยาบาลในวันที่พี่สะใภ้ของเขาเพิ่งจะคลอดลูก ยังจำได้ดี วันนั้นฮยองนิมมีความสุขนัก หน้าบานเสียจนลืมหาเรื่องทะเลาะกับคุณสามีไปเลยทีเดียว


    “ขอไปด้วยได้ไหม ...” จงอินถามกลับมาทันที น้ำเสียงหงอยเหงาเสียจนเซฮุนต้องเงยหน้าไปมอง


    “ไม่รู้สิ ผมไม่อยากให้ฮยองนิมอารมณ์เสียนะจงอิน ช่วงนี้เขาเหนื่อยมาก” เซฮุนพูดก่อนจะถอนหายใจ สายตาก็มองใบหน้าหล่อจัดที่ตอนนี้สภาพดูไม่ค่อยได้เท่าไหร่ของคุณสามีไปด้วย


    “ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้จูฮยอนลำบากใจแล้วก็จะไม่ชวนพี่ชายนายทะเลาะด้วย โอเคไหม อีกอย่าง ฉันเองก็มีเรื่องจะคุยกับจุนมยอนเหมือนกัน”


    สีหน้าของเด็กหนุ่มเปลี่ยนในตอนนั้นเอง เซฮุนถามกลับอย่างรวดเร็ว ในใจเต้นตึกตักเพราะรู้ดีว่าถ้าหากจงอินอยากจะคุยกับฮยองนิมขึ้นมา มันก็คงมีเรื่องเดียวที่สองคนนี้จะคุยกันได้ ก็เรื่อง ‘หนี้’ อย่างไรล่ะ


    “มีอะไรคุณคุยกับผมก็ได้”


    คุณสามีส่ายหัว “ฉันจะคุยกับเขาเรื่องหนี้”


    “ขอร้องล่ะจงอิน อย่าเอาฮยองนิมมาเกี่ยวได้ไหม พี่จูฮยอนเพิ่งจะคลอดจงแด อย่างน้อยก็เห็นใจพวกเขาบ้างเถอะ”


    “นายไม่ต้องกังวลหรอกน่า ฉันจะขึ้นไปอาบน้ำ ไม่เกินสิบห้านาที เดี๋ยวมา”


    น้ำเสียงคุณสามีหลอกล่อราวกับกำลังหลอกเด็ก ไม่นานร่างสูงใหญ่ก็ลุกขึ้น แล้วเดินมาโยกหัวเขาเบาๆก่อนจะเดินหนีไปอาบน้ำแต่งตัวในทันที




    แน่ล่ะ ... ว่าเซฮุนไม่ยอมคุยกับคุณสามีตั้งแต่เริ่มเดินทางจนถึงบ้านของฮยองนิม ถึงแม้ว่าจงอินจะเอาแต่เปิดเพลงของเบคแล้วพึมพำร้องตามมาตลอดทางก็ตาม แต่เขาก็รู้ว่าทั้งหมดมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่อย่างใด ตอนที่กังวลแล้วก็หงุดหงิดอีกฝ่ายสุดๆไปพร้อมๆกันนั้น บอกเลยว่าเขาไม่มานั่งซาบซึ้งกับความรักของนายพรานกับนางฟ้าหรอกนะ


    พอรถของคุณสามีจอดลงที่หน้าบ้านของฮยองนิมปุ๊บ เด็กหนุ่มก็ก้าวลงจากรถปั๊บเหมือนกัน เซฮุนไม่รอให้จงอินเดินมาพร้อมกัน แต่เขากลับเดินไปกดกริ่งเรียกคนในบ้านในทันที ไม่กี่อึดใจถัดมา จูฮยอนก็เป็นฝ่ายเดินออกมาเปิดประตูบ้าน ในวินาทีที่หญิงสาวเห็นหน้าของเขา รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ แต่พอเธอเห็นว่าใครเดินตามหลังเขามาด้วย จูฮยอนก็ยิ่งแสดงท่าทีดีอกดีใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด


    ก็ใช่สิ ... ในเมื่อคุณสามีน่ะเป็นคนโปรดของพี่สะใภ้เขาเลยหรือถ้าจะให้ยอมรับกันตามตรง ถ้าหากไม่มีจูฮยอนคอยปรามให้เขาใจเย็นแล้วก็อดทนมาตั้งแต่แรก สาบานได้เลยว่าเขากับจงอินคงเลิกขาด ไม่เผาผีกันไปนานแล้ว


    “อ้าวจงอิน คุณก็มาด้วยเหรอ”


    เธอเป็นฝ่ายเอ่ยทักก่อนจะลากเซฮุนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดเข้ามากอดแล้วดันให้เด็กหนุ่มเดินเข้าบ้าน จงอินก็เดินตามมาด้วยโดยไม่จำเป็นต้องบอก แถมยังปิดประตูให้อย่างเสร็จสรรพ สงบเสงี่ยมเรียบร้อยอย่างที่เจ้าตัวให้สัญญาไว้


    “วันนี้ผมไม่มีงานน่ะ เป็นไงบ้าง คุณดูดีขึ้นนะจูฮยอน”


    คุณสามีทักเธอยิ้มๆ ด้วยรู้ดีว่าพี่สะใภ้เขาชอบคนปากหวาน ไม่อยากจะบอกหรอกแต่ที่สาวสังคมคนดังลงเอยกับฮยองนิมได้ก็เพราะพี่ชายเขาขนสารพัดมุกคนแก่มาหยอดจีบเนี่ยแหละ


    “ผมซื้อของมาให้จงแดเต็มเลย เมื่อกี้ก็เรียกเด็กในบ้านมาขนลงจากรถให้แล้ว ว่าแต่ ... เจ้าตัวเล็กอยู่ไหนล่ะ”


    คุณสามีคุยกับพี่สะใภ้ของเขาเสียงนุ่ม พอจูฮยอนได้ยินชายหนุ่มถามถึงลูกชายของเธอ หญิงสาวก็ยิ่งยิ้มกว้างแล้วรีบเดินนำเข้าไปในห้องนั่งเล่น ในทันทีที่จงอินเห็นจงแดซึ่งตอนนี้กำลังนอนหัวเราะร่า มือเล็กๆป่ายไปป่ายมาบนอากาศอยู่บนเบาะสำหรับเด็กอ่อน ร่างสูงใหญ่ก็รีบพุ่งตัวไปหาเจ้าหนูน้อยโดยไม่รอช้า


    แล้วเซฮุนก็ได้แต่ยืนมองใบหน้าของคุณสามีที่สว่างไสวขึ้นในพริบตา ...


    โดยที่ภายในอกมันวูบไหวไปด้วยความรู้สึกแปลกๆที่เขาเองก็อธิบายมันไม่ถูกเหมือนกัน


    ถ้าหากเด็กที่นอนอยู่ไม่ใช่จงแด ... ไม่ใช่หลานชายของเขา


    แต่หากเป็น ... ลูกของเราทั้งคู่ล่ะ


    เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าตอนนั้นมันจะยากขนาดไหนกับการที่จะปล่อยจงอินไป


    “โห โตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย” จงอินพูดก่อนจะลงไปนั่งค้อมตัวเล่นกับจงแด


    “จงแดกินเก่งมากจนพ่อเค้ายังทึ่ง ก็สมควรจะโตเร็วอยู่หรอก” จูฮยอนพูดขึ้นมาทันทีแล้วประโยคนั้นก็ทำให้เซฮุนหัวเราะออกมาจนได้ เด็กหนุ่มเดินไปนั่งที่โซฟาใกล้ๆกับเบาะนอนของหลานชาย แล้วดวงตาสีน้ำตาลสดของเซฮุนมองตามร่างอวบของพี่สะใภ้ซึ่งกำลังจัดหาพวกผ้าห่มผืนเล็กๆมาวางไว้แถวๆเบาะ


    แล้วพอหันกลับมามองคุณสามีอีกที ชายหนุ่มก็มีร่างเล็กๆของจงแดอยู่ในอ้อมแขนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เซฮุนมองภาพนั้นเนิ่นนาน พูดอะไรไม่ออก ได้แต่กลืนน้ำลายลงคอแล้วเก็บความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมาเอาไว้ให้ลึกที่สุด


    น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่เคยกระซิบกระซาบอยู่ข้างหูถึงเพลงรักที่เจ้าตัวเป็นคนแต่งขึ้น ตอนนี้มันถูกใช้กล่อมหลานชายของเขา คุณสามีทะนุถนอมจงแดเหมือนหลานชายของเขาคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในโลก ชั่วขณะหนึ่งเซฮุนคิดว่ามันเกือบจะเป็นความอิจฉาไปเสียแล้ว ในเมื่อตอนที่ลูกของเราลืมตาดูโลกนั้น เขาเองยังไม่แน่ใจเลยว่าลูกจะมีโอกาสได้อยู่ในอ้อมกอดของพ่อนานแค่ไหน


    “เซฮุน พี่ฝากดูหลานหน่อยนะ เดี๋ยวพี่จะเข้าไปทำอะไรให้พวกเรากินกัน อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมจ๊ะ”


    พี่สะใภ้ของเขาถามเสียงสดใส แต่พอเห็นว่าเซฮุนไม่ทันได้ฟังเพราะมัวแต่เหม่อกับภาพของคุณสามีอยู่นั้น หญิงสาวก็กระแอมเป็นการเรียกร้องความสนใจแล้วพอเขาหันกลับไปหาเธอ จูฮยอนก็ยิ้มล้อเลียนเขาเสียจนเซฮุนแทบจะไปไม่เป็น เด็กหนุ่มถึงกับหน้าง้อแล้วไม่ยอมตอบพร้อมๆกับจงอินที่ส่ายหัวเป็นเชิงบอกว่าเจ้าตัวไม่ได้ต้องการอะไรเป็นพิเศษเช่นกัน


    พอร่างของหญิงสาวเดินจากไป สายตาของเซฮุนก็เอาแต่จับจ้องอยู่ที่คุณสามีกับจงแดไม่มีมองไปทางไหนเลย เขายิ้มเมื่อจงอินยิ้มโดยไม่รู้ตัว ดูเหมือนหลานชายของเขาจะมีชายหนุ่มเป็นคนโปรดเช่นเดียวกัน เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่ที่คุณสามีเขาแกล้งโยกตัวทีหนึ่ง จงแดก็จะส่งเสียงหัวเราะร่าราวกับกำลังสนุกขึ้นมาเหมือนกัน


    ในตอนที่ลุกขึ้นแล้วเดินไปทรุดนั่งลงใกล้ๆกับจงอิน ตอนนั้นเซฮุนคิดว่าตัวเองแทบจะไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ เขามานั่งซ้อนหลังของชายหนุ่มแล้วชะโงกหน้าข้ามไหล่ของคุณสามีเข้าไปยิ้มให้หลานชาย จงอินขยับตัวอีกทีคราวนี้ปลายคางของเซฮุนก็วางแมะอยู่บนลาดไหล่ของคุณสามีได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ


    “ผมเพิ่งรู้ว่าคุณชอบเด็ก …” เซฮุนพึมพำเสียงเบา ไม่นานจงอินก็เอียงหน้ามามองทำเอาคนพูดแทบจะชะงักไม่กล้าสบตา


    “ชอบสิ หลานสาวของฉันเอง ฉันก็เลี้ยงมาตั้งแต่ตัวยังแดงๆแบบนี้นี่แหละ” คุณสามีเค้าตอบกลับมา น้ำเสียงกระซิบกระซาบไม่ต่างกัน แต่พอจังหวะที่เซฮุนทำใจช้อนตามองใบหน้าคนพูดได้ จงอินก็หันกลับไปสนใจจงแดเสียแล้ว “เด็กๆน่ะ ดีจะตาย ...”


    “เด็กๆที่ว่านี่รวมถึงเด็กคนที่อยู่ในท้องของผมตอนนี้ด้วยใช่ไหม ...”


    ก็รู้ว่าพูดไปแล้วจะทำให้เสียบรรยากาศ


    ก็รู้ว่าพูดไปแล้วจงอินจะโกรธ


    แต่มันอดไม่ได้ ทั้งตัดพ้อ ทั้งน้อยใจ ทั้งความอิจฉาที่จู่ๆคุณสามีก็ให้ความสนใจในสิ่งอื่นจนออกนอกหน้า ทั้งที่สามเดือนที่ผ่านมา จงอินเอาอกเอาใจเขาทุกอย่าง แต่เซฮุนก็ไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไรในตอนนี้ ความไม่มั่นคงในจิตใจ ทำให้เขาคิดไปต่างๆนาๆแล้วมันก็ทำให้เด็กหนุ่มเกลียดตัวเอง เพราะเขากลัวว่าความคิดร้ายๆพวกนี้มันจะส่งไปถึงลูกด้วย


    อย่าให้บอกเลยว่าตอนที่ได้ยินเสียงคุณสามีถอนหายใจออกมาดังเฮือกนั้น หน้าของเขาหดเล็กกระจิ๋วหลิวยิ่งกว่ามดเสียอีก แต่เซฮุนก็พูดไปแล้ว เขายั้งปากตัวเองเอาไว้ไม่ทัน


    “เซฮุน ที่นี่ไม่ใช่บ้านเรานะ ขอร้องล่ะ ถ้าจะชวนทะเลาะ อย่าพูดตอนที่ฉันอุ้มเด็กอยู่ได้ไหม” ถึงแม้น้ำเสียงของคุณสามีจะไม่ได้ดังไปกว่าปกติเลย แต่สำเนียงตำหนิอย่างชัดเจนก็ถูกส่งมาจนเขารู้สึกได้


    เซฮุนผละตัวออกห่างจากอีกฝ่ายในทันทีก่อนจะพูดเสียงเรียบไม่ต่างกัน “ส่งจงแดมา ผมอยากจะอุ้มหลานบ้างแล้ว”


    คุณสามีถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะส่งเจ้าตัวเล็กให้เซฮุนอุ้มอย่างเสียมิได้ พอจงแดย้ายมาอยู่ในอ้อมแขนของเขาเป็นที่เรียบร้อย หลานชายเขากลับไม่เล่นเหมือนกับที่เล่นกับจงอินแต่อย่างใด แต่จงแดกลับพยายามเอาหน้าซุกที่อกคล้ายกับกำลังหาความอบอุ่น ดวงตาก็เริ่มปรือลงเรื่อยๆคล้ายกับง่วงนอนเต็มแก่


    พอเห็นอย่างนั้น คุณสามีที่หน้าเริ่มบูดไปอีกคนก็หันไปหยิบขวดนมยื่นให้เขาในทันที เซฮุนรับมาโดยที่ไม่พูดอะไรก่อนจะป้อนนมให้จงแด ไม่นานทั้งห้องก็เงียบสนิท หลานชายเขาพอได้กินนมก็ผล็อยหลับไปได้อย่างไม่ยากเย็น


    “ฉันจะไปคุยกับจุนมยอนแปบหนึ่ง เดี๋ยวมานะ”


    พูดจบ จงอินก็ลุกยืนขึ้นในทันทีทำเอาเซฮุนถึงกับทำอะไรไม่ถูก จงแดก็ยังหลับอยู่ในอ้อมแขนทำให้เขาลุกตามไปไม่ได้ เด็กหนุ่มจึงได้แต่ส่งเสียงเรียกชื่อคุณสามีเท่านั้น


    “จงอิน คุณ! จงอิน ...”


    แต่ก็ไม่ทันแล้ว


    ร่างสูงใหญ่ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง แล้วทั้งหมดนั่นมันก็ทำให้เซฮุนกังวลจนแทบจะบ้าตาย


    .


    ตอนไป เดินไปแค่คนเดียว

    แต่ตอนกลับมา ดันเดินกลับมาพร้อมกันสามคน


    แถมในมือของคุณสามียังมีแก้วใส่นมสดติดมือมาด้วย เซฮุนก็ได้แต่ไล่มองใบหน้าของฮยองนิม พี่สะใภ้แล้วก็จงอินอย่างจนปัญญา จงแดก็ยังหลับปุ๋ยคาอก แล้วตอนนี้เขาจะทำอะไรได้บ้าง คุณสามีเดินมานั่งข้างๆเขาบนโซฟาก่อนจะพาดแขนไปบนพนักพิงอย่างสบายๆคล้ายกับตอนนี้จงอินกำลังโอบเขาเข้าไปในอ้อมแขนของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น


    ชายหนุ่มรอจนจูฮยอนก้าวเข้ามาอุ้มจงแดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ถึงได้ส่งแก้วนมในมือของตัวเองให้เขาดื่ม เซฮุนรับแก้วมาถือไว้นิ่งๆแต่ยังไม่ยอมดื่มแต่อย่างใด


    “เห็นพี่ชายเราบอกว่าเมื่อวานพาไปหาหมอมา เป็นยังไงบ้างเราน่ะ” จูฮยอนถามขึ้นมาในตอนที่เธอนั่งลงบนโซฟาอีกตัวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดวงตาของเธอมองเขาแต่แขนก็กำลังโยกจงแดซึ่งกำลังหลับสนิทเบาๆ


    เซฮุนรีบหันไปสบตากับจุนมยอนที่มองเขาอยู่ก่อนแล้วเป็นเชิงว่าไม่ให้พี่ชายพูดอะไร “ก็ปกติครับ คุณหมอท่านไม่ได้เตือนอะไร แค่บอกว่าให้ดูแลสุขภาพแล้วก็กินแต่ของที่มีประโยชน์”


    พี่สะใภ้ของเขาพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ก่อนเธอจะถามต่อ “แล้วเรื่องที่เราเวียนหัวบ่อยๆล่ะ ปรึกษาคุณหมอรึยัง อย่าทำเป็นเล่นไปนะเซฮุน พี่เป็นห่วง พี่ชายเราก็กังวลจนนอนแทบไม่ได้”


    ในทันที จงอินก็หันมามองเขา สายตาจ้องแน่วแน่ตรงมา กดดัน จนเขาไม่กล้าหันไปสบตา “มัน ไม่มะ – มีอะไรนี่ครับ”


    “นายเวียนหัวบ่อยๆเหรอ ทำไมถึงไม่บอกฉัน” ยังไม่ทันที่เซฮุนจะได้พูดอะไรต่อ เสียงของคุณสามีเค้าก็พูดสวนขึ้นมาก่อน เซฮุนเงียบเพราะยังรู้สึกแย่เรื่องก่อนหน้านี้อยู่ พอจงอินรู้ว่าจะไม่ได้คำตอบจากเขาแน่ๆ ชายหนุ่มจึงหันไปหาฮยองนิมแทน


    “จุนมยอน จูฮยอน ...” จงอินเรียกชื่อคนทั้งคู่ราวกับขอร้องว่าให้พูดอะไรบ้าง


    “เซฮุน บอกๆจงอินไปเถอะ เรื่องนี้ซีเรียสนะ ถ้าเป็นอะไรไปขึ้นมาจะทำยังไง” เป็นเสียงฮยองนิมที่พูดขึ้นมาคนแรกแล้วมันก็ทำให้เขาต้องยอมเปิดปากพูดออกมาจนได้


    “ผมไม่ค่อยแพ้ท้องแพ้อาหารแล้ว แต่เวียนหัวจนเกือบจะวูบบ่อยๆ ...” เขาหันไปพูดกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างอดไม่ได้ ดวงตาสบกับคุณสามีที่มองเขาอย่างอึ้งๆอยู่ครู่หนึ่ง


    “แล้วนายไม่เคยคิดจะบอกฉันเนี่ยนะ?” จงอินถามกลับมาน้ำเสียงเหมือนไม่อยากจะเชื่อ


    “ก็ผมคิดว่าคุณไม่แคร์” เซฮุนเองก็ตอบกลับในทันทีเช่นกัน


    “เซฮุน ...” ชายหนุ่มพูดได้แค่นี้ ก่อนจงอินจะส่ายหัวแล้วยกมือขึ้นมาลูบหน้าลูบตาตัวเองแรงๆ แล้วจึงไม่พูดอะไรอีก


    ชายหนุ่มนั่งเงียบ แล้วมันก็ทำให้เซฮุนทั้งรู้สึกผิดแล้วก็กดดันไปพร้อมๆกัน ทั้งสายตาของฮยองนิมกับพี่สะใภ้ที่มองมาอีก มันทำให้เขาเกือบจะทนไม่ไหวจนทำให้เซฮุนต้องพูดต่อจนได้ “คุณไม่ต้องกังวลหรอกน่า มันไม่มีอะไรสักหน่อยจงอิน”


    “ไม่มีอะไรงั้นเหรอ?”


    จงอินทวนคำพูดของเขา แล้วคุณสามีก็หันมามองหน้า พูดต่อด้วยความหงุดหงิดใจจากการที่โดนเขารวนใส่ทั้งวัน ซึ่งก็อุตส่าห์เก็บ ไม่ตอบโต้แล้วปัดมันทิ้งไปได้แล้วแต่สุดท้ายก็ต้องมีเรื่องให้เถียงกันอีกจนได้


    “นี่คือสิ่งที่นายกำลังบอกฉันอยู่เหรอเซฮุน จากเรื่องที่ผ่านมาของเรา ต่อให้นายเป็นอะไรเล็กๆน้อยๆ นายคิดจริงๆเหรอว่าฉันไม่จำเป็นต้องรู้ ... เรื่องอื่นฉันทนได้นะ ฉันตามใจนายทุกอย่าง แต่เรื่องลูก ฉันขอไว้สักเรื่องได้ไหม ฉันจะพูดมันต่อหน้าพี่ชายนายเนี่ยแหละ สามสี่เดือนที่ผ่านมา ฉันยอมนายก็เพราะฉันคิดว่านายต้องการพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง นายอยากมีเวลาคิดเรื่องของเรา ฉันก็ยอมนายแล้วไงเพราะฉันไม่อยากให้นายต้องรู้สึกอึดอัดเวลาที่นายอยู่กับฉัน แต่นายเห็นไหม ไอ้สิ่งที่เรากำลังเป็นอยู่นี่มันทำลายเราทั้งคู่นั่นแหละ เราจะใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้วนะ ต่อไปนี้ ไม่ว่าจะมีอะไร นายต้องบอกฉันทุกอย่าง”


    คำพูดยาวเหยียดของคุณสามีทำเอาเด็กหนุ่มถึงกับอึ้ง


    แต่ในตอนที่เซฮุนกำลังจะอ้าปากตอบอะไรกลับไป


    จงอินก็พูดสวนขึ้นมาอีกครั้งเสียก่อน


    “เรื่องระหว่างเรามันจะเป็นยังไงก็แล้วแต่ แต่ตอนนี้เรายังแต่งงานกันอยู่นะเซฮุน” คุณสามีย้ำ น้ำเสียงจริงจังแล้วก็แน่วแน่มากกว่าครั้งไหน “นายกับลูกคือความรับผิดชอบของฉัน ต่อไปนี้ฉันจะเป็นคนพานายไปหาหมอเอง”


    “ไม่!” เซฮุนตอบในทันทีก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกเหมือนกับเด็กเอาแต่ใจ จากหางตาเขาเห็นชัดเจนว่าทั้งฮยองนิมแล้วก็คุณสามีพร้อมใจกันส่ายหัว ราวกับทั้งคู่เหนื่อยใจกับความรั้นของเขามากมายนัก


    “ผมบอกแล้วไงว่าสิ่งเดียวที่ผมขอจากคุณก็คือเก็บเงินไว้ให้ลูกเรียนหนังสือ นอกนั้นผมดูแลลูกเองได้ คุณไม่ต้องมายุ่ง เราแทบไม่ได้ใช้ชีวิตแต่งงานเหมือนคนปกติด้วยกันมาตั้งแต่แรก แล้วตอนนี้คุณจะมาเรียกร้องอะไร”


    จงอินถอนหายใจในทันที ชายหนุ่มเงียบไปพักหนึ่ง แต่นั่นมันก่อนที่จู่ๆคุณสามีเค้าจะหันมาถามคำถามที่ทำเอาเซฮุนแทบจะอ้าปากค้าง


    “แล้วถ้าฉันเรียกร้องให้เราสองคนเริ่มใช้ชีวิตแต่งงานเหมือนคนปกติด้วยกันในตอนนี้ล่ะ ... เอามันในตอนนี้แหละ หลังจากนี้ด้วย แล้วก็ขอให้เป็นแบบนั้นไปเรื่อยๆเลยได้ไหมเซฮุน?”






    Talk : ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกๆกำลัง     ♥ นะคะ

    อ้อ คุณสามีฝากถามวิธีการง้อเมียฉบับ 2018 ด้วยค่ะ

    จะทำยังไงดีน๊าาาาาาา อิอิ

     



    เขียนโดย LONEWOLF

    Twitter hashtag: #ทะนงKH


    -  Thank You  -








Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
somjuphalidha (@somjuphalidha)
นี่ชอบที่จงอินกำลังพยายามทำอยู่นะ ไม่วู่วามเอาแต่ตัวใจตัวเองเป็นใหญ่เหมือนเมื่อก่อน เนี่ยยอมเมียจริงๆ กลิ่นลอยมา~ ใจเย็นขึ้น เอาอกเอาใจ หาวิธีสื่อสารมาง้อ ทำอะไรในแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน แล้วสามสี่เดือนที่เพียรทำก็จะเหมือนเห็นผลอยู่รอมร่ออ่ะ เซฮุนใจอ่อนยวบยาบไปถึงไหนตัวเองก็รู้ดี แต่นี่ก็ยังชอบนะที่เซฮุนยังดึงหน้าคอแข็งอยู่ คุณแม่ฮอร์โมนแปรปรวนอยู่แล้วมาผสมงอแงดื้อกับสามีนี่มันแอบน่ารักอ่ะ จะแข็งก็แค่ข้างนอก โดนเขาขอว่าจะอยู่กันไปเรื่อยๆแบบนี้อีก สงสัยกลอนคืนนี้ของคุณแม่กะเบบี๋ในท้องจะหวานน่าดู เบื่อความบ้าบอจะโรแมนติกก็เอามันทื่อๆงี้อ่ะ ฮื่อๆๆๆๆ
cvlsaaj (@cvlsaaj)
คุณแม่อารมณ์ไม่คงที่ ทั้งน้อยใจตั่งต่างนาๆ แต่คุณสาเค้าอ่อนลงตั้งเยอะแล้วน้า มีการบอกอยากใช้ชีวิตไปด้วยกัน คุณสาเค้าก็รักแหละ อยู่ที่น้องจะลดทิฐิลงไหม สงสารลูกนะคะคุณแม่ คุณแม่คุยกับคุณพ่อบ้างเถอะค่า ตอนนี้เริ่มเห็นใจคุณสาแล้วเพราะเห็นครอบครัวจุนมยอนละอยากให้เค้ามีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนกัน เป็นกำลังในให้คุณสาง้อเมียนะคะ จีบใหม่เลยต๊ะ เหมือนเซฮุนจะยังไม่โดนจีบไหม แบบอยู่ดีๆก็ได้มาใช้ชีวิตด้วยกันเลย คุณสาจีบใหม่ไปเลย น้ำหยดลงหินทุกวัน สรุปหินรำคาญ555 หยอกค่ะ แต่ว่าชอบที่คุณสาเริ่มใส่ใจน้องแล้วน้า มีการหยิบน้ำมะพร้าวนุ่นนี่ให้ ทำทุกวันเดี๋ยวก็ใจอ่อนค่า
eve_ivyyy (@eve_ivyyy)
แอบโกรธสานะ แต่เวลาสาเขาเงียบๆขรึมๆแล้วดุน้องนี้ก็ชอบ แอบดีใจที่สายอมพูดว่าอยากใช้ชีวิตไปด้วยกัน เราคิดว่าน้องอยากได้ยินคำนี้ แต่เรื่องก็คงดำเนินไปแบบง่ายๆไม่ได้ ตอนนี้น้องอาจจะมีทิฐิเยอะอยู่ ถ้าสารักน้อง เรื่องแค่นี้ก็เอาอยู่อยู่แล้วแหละ
fishypug (@fishypug)
คุณสาจะอยากมาเริ่มใช้ชีวิตคู่อะไรตอนนี้คะ เอาคืนให้หนักเลยนะคะน้องงุน เอาให้ง้อจนหงอไปเลยค่ะ
*คถ. ไรท์นะ
tua_o (@tua_o)
ก่อนอื่นเลย ไม่ได้เข้ามาอ่านนานมากๆเลยค่ะฮื่อ จะว่าวันนี้เราโชคดีก็ได้เพราะไรท์ลงพอดีเลยแงแงแง เป็นกำลังดีๆหลังจากสอบเสร็จมากเลยค่ะ❤️ เราชอบความค่อยเป็นค่อยของคุณสา อะยอมให้อภัยแล้วนะ! ก่อนหน้านี้ใส่ไฟไปกับคุณเขาเยอะ แต่ถ้าละมุนกับน้องเราแบบนี้มาตั้งแต่แรกเราไม่โกรธเลยนะจะบอกให้หึ้ยๆ ตอนนี้ง้อน้องเราไปยาวๆเลย! ดูสิว่าจะก่อนลูกคลอดหรือหลังที่คุณสาจะทำสำเร็จ เราชาเลจคุณ! ชอบความใส่ใจที่เพิ่มมากขึ้น ความใจเย็น ถึงตอนนี้จะตบะแตกอยากเถียงน้องเราแล้วก็ตาม5555555 มีวิธีเดียวค่ะที่จะง้อน้องเรา เอาน้องเราหนีไปจากคุณพ่อน้องให้ได้นะคะฮื่อ รักน้องเราให้เขารู้สึกไม่ได้ขาดหายอะไรนะ ส่วนเตงุนเก่งมากเลยคนดี แงๆ หนุเก่งมากๆ ขอบคุณที่สู้เพื่อตัวเองและลูกนะคับ อย่าไปใจอ่อนง่ายๆนะ! อ้าวเห้ย55555555 เป็นทีมพ่อแง่แม่งอนค่ะ ทีมให้คุณสาตามใจน้องเราให้ตามกว่านี้ทดแทนก่อนหน้านี้ที่มาใจร้ายกับเตงุนไว้ซ่ะเยอะ ชิช้ะ ง้อไปเลยจงอินๆ! ขอบคุณมากนะคะไรท์ที่เขียนผลงานดีๆที่ทำให้เราได้ยิ้มม ขอบคุณค่ะ
marimeduza (@marimeduza)
เราว่าเป็นอาการคนแพ้ท้อง แบบเหม็นขี้หน้าสามี ช่วงนี้ทำอะไรก็จะผิดไปหมด เจอเมียเปิดโหมดแมวดื้อเข้าไป แต่เราเข้าใจอารมณ์แบบเซฮุนนะ รู้ว่าตัวเองงี่เง่าแต่มันควบคุมไม่ได้ ตอนที่ถามจงอินถึงเด็กๆ น้อยใจแทนเลย คุณสาเขาก็ซอฟท์ลงจริงๆ (หรือกำลังแอบนับนิ้วอยู่ในใจก็ไม่รู้) อดทนนะพ่อเอ้ย เราก็พยายามอ่านอย่างช้าๆ เก็บรายละเอียดจะได้ไม่จบไวๆ งื้ออออ ส่วนวิธีการง้อเมีย ก็จีบใหม่ แต่เป็นการจีบแบบห่างๆ เพราะเมียไม่ให้แตะตัว (อิอิ) แต่เดี๋ยวนี้คุณสาเขามีพัฒนาการรู้จักหยิบจับอะไรเพื่อเมียบ้าง เมื่อก่อนนั่งรอเมียมาบริการอย่างเดียว เป็นกำลังใจให้ทั้งคุณสาและคุณไรท์เตอร์นะคะ 😘😘😘
mylegbigclub39 (@mylegbigclub39)
เหมือนบรรยากาศมันจะดีขึ้นแล้วแต่ก็ดำดิ่งลงตลอด เซฮุนใจอ่อนได้แล้ว สงสารจงอินอ่ะ ลองเริ่มกันใหม่เพื่อเจ้าตัวเล็กดูไหม / ไรท์สู้ๆน๊าาาา รออ่านเรื่องนี้ตลอดเลย♡