เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
เพราะสูงในวันนั้น จึงเตี้ยในวันนี้Akkani Wassachol
(น่าจะ) สูงที่สุดในห้อง แต่ไม่สูงที่สุดในรุ่น
  • ย้อนกลับไปตอนเริ่มต้นเรียน ป.1 นั่นคือช่วงเวลาแรกๆ ที่ผมพอจะรับรู้ได้ว่าตัวเองมีรูปร่างสูงกว่าเพื่อนๆ ส่วนใหญ่ในห้องเรียน

    เพราะไม่เพียงแค่ครูประจำชั้นห้อง 1/1 จะสั่งให้ผมไปยืนเป็นหัวแถวนักเรียนชาย แต่เพื่อนผู้ชายร่วมห้องที่เหลือยังตัวเล็กกว่าผมเยอะมากๆ อย่างเห็นได้ชัด

    นอกจากนั้น หากมองไปที่บรรดาเพื่อนผู้หญิง พวกเธอเกือบทั้งหมดก็ไม่มีใครตัวสูงเทียบเคียงผมได้ ยกเว้นเพื่อนผู้หญิงชื่อ ‘พิมพ์’

    พิมพ์เป็นหัวแถวฝั่งนักเรียนหญิง และดูจะมีความสูงใกล้เคียงกับผมมาตั้งแต่สมัยอนุบาล

    อย่างไรก็ตาม ผมกลับจำได้ไม่แม่นยำนักว่า ณ ตอนนั้น พิมพ์มีส่วนสูงเท่าไหร่? สูงหรือเตี้ยกว่าผมกันแน่?

    เรื่องที่จำได้แม่นกลายเป็นเรื่องที่ผมเคยทะเลาะเบาะแว้งกับพิมพ์จนถึงขั้นลงไม้ลงมือใส่กัน ซึ่งนั่นก็น่าจะเป็นการช่วยยืนยันว่าผมกับเธอมีรูปร่างเท่าๆ กันจริงๆ ในบริบทที่เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ มักไม่กล้าเข้ามาตอแยผม เนื่องจากผมตัวสูงใหญ่กว่าพวกเขาและเธอชัดเจน

    เพื่อนสมัย ป.1 เพียงรายเดียว ที่ผมสามารถจดจำข้อมูลส่วนสูงของเธอได้ กลับกลายเป็นเพื่อนผู้หญิงจากห้อง ป.1/2 ชื่อ ‘แป้ง’

    จำได้ว่ามีครั้งหนึ่ง ตอนปลาย ป.1 เทอมสอง ที่นักเรียนห้องทับหนึ่งและทับสองต้องมาวัดส่วนสูง-ชั่งน้ำหนักพร้อมกันในโรงยิม โดยไม่ทราบเหตุผลแน่ชัด (ปกติ นักเรียนทั้งสองห้องจะวัดขนาดร่างกายแยกกันในชั่วโมงพลศึกษาของแต่ละห้อง)

    คราวนั้น ผมเริ่มสะดุดใจสะดุดตากับแป้ง เพื่อนนักเรียนที่น่าจะตัวสูงที่สุดของห้องทับสอง ซึ่งดูมีความสูงไล่เลี่ยกับผมและพิมพ์

    ด้วยเหตุนี้ หลังขึ้นวัดส่วนสูงเสร็จเรียบร้อยและทราบผลลัพธ์ว่าตัวเองสูง 127 ซม. ผมจึงเฝ้าจับตามองการขึ้นวัดความสูงของแป้งอย่างใกล้ชิด

    สักพักหนึ่ง แป้งก็ก้าวขึ้นไปยืนบนแท่นวัดส่วนสูงที่ทำจากไม้ แล้วครูพละก็วัดความสูงของเธอได้ 127.5 ซม. เฉือนเอาชนะผมไปครึ่งเซนติเมตร

    แป้งจึงเป็นเพื่อนร่วมรุ่นคนแรกที่ทำให้ผมได้ตระหนักว่าตัวเองไม่ใช่นักเรียนที่ตัวสูงที่สุดในระดับชั้น

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in