เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
เพราะสูงในวันนั้น จึงเตี้ยในวันนี้Akkani Wassachol
เราเตี้ยขนาดนี้ได้ไงวะ?
  • ในวัย 18 ย่าง 19 ปี ผมเริ่มประจักษ์ชัดเจนว่าตนเองก็เป็นแค่ ‘ผู้ชายเตี้ย’ คนหนึ่ง จากสถานการณ์ 2-3 เรื่อง

    เรื่องแรก จากการเป็นคนตัวสูงระดับท็อป 15 ของห้อง (เพื่อนทั้งหมดมีจำนวนประมาณ 50 คน) สมัย ม.1-ม.2 อันดับความสูงของผมกลับค่อยๆ ถอยร่นลงมาเรื่อยๆ กระทั่งเมื่อเรียนชั้น ม.6 ก็มีเพื่อนร่วมห้องไม่ถึงสิบคนที่ยังเตี้ยกว่าผมอยู่

    เรื่องตลกปนเศร้าเรื่องหนึ่งที่สะท้อนภาพรวมตรงนี้ได้ดี คือ เรื่องราวระหว่างผมกับเพื่อนสนิทชื่อ ‘ซ้ง’

    ซ้งเป็นเพื่อนนักเรียนของผมมาตั้งแต่สมัยประถม แล้วต่อมา เราทั้งคู่ก็ย้ายมาศึกษาต่อที่โรงเรียนมัธยมชายล้วนแห่งเดียวกันอีก

    ตั้งแต่ ป.1 ยัน ม.2 ซ้งมีรูปร่างเล็กกว่าผมอย่างชัดเจน (มีช่วงหนึ่ง ที่เขาน่าจะเตี้ยกว่าผมเกิน 10 ซม. ด้วยซ้ำ)

    ทว่า พอขึ้น ม.3 ซ้งสามารถไล่จี้ผมขึ้นมาอย่างน่ากลัว โดยเมื่อผมจบ ม.ต้น ด้วยส่วนสูง 168 ซม. เจ้าซ้งก็มีความสูง 166 ซม.
      
    ผมกับซ้งได้เรียนหนังสือห้องเดียวกันตอน ม.4 ต้นเทอมแรก เราไปวัดส่วนสูงพร้อมกัน (เพื่อนำข้อมูลไปแจ้งอาจารย์ที่ปรึกษา) ผลปรากฏว่าเวลานั้น ผมมีส่วนสูง 169 ซม. ขณะที่ซ้งสูง 172 ซม. แซงหน้าผมไป 3 ซม.

    เข้า ม.4 เทอมสอง ผมก็ยังสูง 169 ซม. เท่าเดิม ผิดกับซ้งที่สูงขึ้นเป็น 177 ซม.

    ขึ้น ม.5 เทอมแรก ส่วนสูงผมก็ยังวนเวียนอยู่ตรงประมาณ 169.5 ซม. (คือเกิน 169 แต่ยังไม่ถึง 170) ส่วนซ้งสูงถึงระดับ 180 ซม. พอดี
      
    จนเข้าเทอมสองนั่นแหละ ผมจึงสูงถึงระดับ 170 ซม. พอดีเป๊ะ ในเวลาเดียวกับที่ซ้งมีความสูง 182 ซม.
      
    ท้ายสุด ตอน ม.6 เทอมสอง ส่วนสูงของผมก็ยังคืบไปไม่ถึง 171 ซม. (ในสภาพที่คล้ายๆ กับตอน ม.5 เทอมแรก คือ เวลาวัดมันจะเกิน 170 ซม. มาประมาณครึ่งเซนติเมตร แต่ยังสูงไม่ถึง 171 ซม.) จนต้องแหงนหน้ามองไอ้ซ้งที่สูง 185 ซม. เข้าให้แล้ว

    เรื่องที่สอง ผมยังพยายามเรียกความมั่นใจ ด้วยการหันไปเทียบวัดส่วนสูงของตัวเองกับครูผู้หญิงในโรงเรียน

    ตั้งแต่ช่วง ม.3-ม.4 ผมก็เริ่มตัวสูงกว่าครูผู้หญิงแทบทั้งหมด ติดอยู่แค่คนเดียวที่ยังดูสูงกว่าผม คือ ครูสอนวิชาเคมี ม.6 ที่เป็นสตรีผิวเข้ม หน้าคม รูปร่างสูงใหญ่ (สูงกว่าครูผู้ชายหลายคนซะอีก)

    แม้แต่ตอนขึ้น ม.6 เวลาเดินสวนกับครูคนนี้ ผมก็ยังรู้สึกว่าตนเองตัวเตี้ยกว่าเธออยู่พอสมควร

    น่าเสียดาย ที่ผมไม่ได้เรียนหนังสือกับครูเคมีร่างสูง เนื่องจากผมเป็นเด็กสายศิลป์ ทำให้ผมไม่มีโอกาสเข้าไปสอบถามเธอตรงๆ ว่า “ครูสูงเท่าไหร่เหรอครับ?”

    แต่ในที่สุด โอกาสเช่นนั้นก็มาถึงในวันปัจฉิมนิเทศ ซึ่งหลังพิธีกรรมอำลาอาลัยดำเนินไปจนหมดสิ้น ผมก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาครูเคมีคนนี้ ขณะที่เธอยืนสนทนากับเพื่อนร่วมรุ่นของผมบางคนอยู่ตรงด้านหน้าเวทีในหอประชุมใหญ่

    ผมยกมือไหว้แล้วกล่าวทักทาย “สวัสดีครับครู ขอร่วมอำลาครูด้วยนะครับ ถึงผมจะเป็นเด็กสายศิลป์”

    ครูยิ้มให้แล้วกล่าวว่า “ขอให้โชคดีมีชัย สอบติดมหาลัยดีๆ นะจ๊ะ ทุกคนเป็นลูกศิษย์ครูหมดแหละ”

    ผมจึงรีบเข้าประเด็น “ครูครับ คือมีเรื่องนึงที่ผมสงสัยมานานมากๆ แล้วก็อยากถามครู”

    ครูเคมีเริ่มทำหน้างง ก่อนจะถามผม “เรื่องอะไรจ๊ะ? หนุ่มน้อย”

    “คือผมว่าครูเป็นผู้หญิงไทยที่ตัวสูงมากๆ เลยน่ะครับ ดูสูงกว่าผมและเพื่อนๆ หลายคนอีก ผมเลยอยากรู้ว่าครูสูงเท่าไหร่เหรอครับ?” ผมตัดสินใจถามอย่างตรงไปตรงมา

    ครูยิ้มแล้วเปล่งเสียงหัวเราะดังลั่นออกมา ส่วนเพื่อนๆ สายวิทย์ที่ยืนพูดคุยกับครูอยู่ก่อนหน้านั้นต่างจับจ้องผมด้วยสายตางุนงง (ทำนองว่า “เอ็งถามอะไรวะเนี่ย?”)

    “เธอสูงเท่าไหร่ล่ะ?” ครูถามผม แทนที่จะตอบคำถามผม

    “ผมก็ประมาณ 170 ครับ” ผมตอบตามความจริง

    “ครูก็เท่าๆ เธอนั่นแหละ เตี้ยกว่าเธอด้วยซ้ำ ครูสูง 169 เซนติเมตร” นี่คือคำตอบของครู ซึ่งทำให้ผมนึกฉงนสงสัยขึ้นมาทันที เพราะแม้แต่ในตอนที่กำลังยืนถาม-ตอบกัน ณ ห้วงเวลาดังกล่าว ผมก็ยังรู้สึกได้ว่าเธอตัวสูงกว่าผมเยอะ และผมต้องเงยหน้าเพื่อสบสายตาเธอ ทั้งๆ ที่เมื่อเหลือบมองลงไปเบื้องล่าง คุณครูเคมีผู้นี้ก็น่าจะใส่รองเท้าส้นสูงประมาณนิ้วครึ่งเท่านั้น

    จนผมแอบคิดกังวลในใจว่า “ตกลงตูสูงถึง 170 จริงมั้ยเนี่ย?”

    ความกังวลข้อนี้มาสูญสลายลงในอีกเกือบ 20 ปีต่อมา เมื่อผมและเพื่อนร่วมรุ่นสมัยมัธยมต้องจัดกิจกรรมพาครูเก่าเที่ยวประเทศจีน ซึ่งครูเคมีร่างสูงที่มีอายุเกิน 60 ปีแล้วก็ร่วมคณะเดินทางไปด้วย ในขั้นตอนการรวบรวมหนังสือเดินทางของครูเพื่อนำไปทำวีซ่านั่นเอง ที่ผมพบข้อมูลในพาสปอร์ตว่าครูสตรีรูปร่างสูงใหญ่คนนี้มีส่วนสูงถึง 173 ซม.
      
    ความคลางแคลงใจที่ยังคงหลงเหลือและไม่ได้รับการเฉลยจนถึงปัจจุบัน จึงมีอยู่แค่ว่า “ตอนนั้น ครูโกหกผมทำไมครับ? หรือครูคงอยากให้ผมสบายใจและภูมิใจในตัวเองมั้ง?”

    เรื่องสุดท้าย ผมเข้ามหาวิทยาลัยในปี 2543 และนั่นก็คือครั้งแรกในรอบ 6 ปี ที่ผมได้กลับมาเรียนหนังสือร่วมกับเพื่อนผู้หญิง

    ความรู้สึกแว้บแรกที่สั่นคลอนผู้ชายสูงน้อยอย่างผมพอสมควร ก็คือ การพบว่าผู้หญิงไทยรุ่นราวคราวเดียวกับตัวเองนั้นมีส่วนสูงเฉลี่ยที่เพิ่มขึ้น แน่นอนว่าเพื่อนผู้หญิงส่วนใหญ่ในคณะผมยังคงมีส่วนสูง 150 กว่าๆ ตามมาตรฐานสตรีไทย แต่คนที่สูงเกิน 165 ซม. ก็มีไม่น้อย แถมคนที่สูงเกิน 170 ซม. ยังมีประมาณ 6-7 ราย
      
    เรื่องน่ากลัวกว่านั้นมีอยู่ว่า สมัยผมเรียนปี 1 แฟชั่นรองเท้าส้นตึกกำลังย้อนกลับมาฮิตในหมู่วัยรุ่นหญิงไทยพอดี และเพื่อนผู้หญิงที่สูงระหว่าง 165 ถึง 170 กว่าๆ จำนวนร่วม 20 คน ต่างก็พร้อมใจใส่รองเท้าส้นตึกเข้าเรียนกันเกือบหมด (เท่าที่จำได้ คนที่ไม่ใส่จะมีแค่นักกีฬาวอลเลย์บอลที่สูง 176 ซม. และเพื่อนผู้หญิงบุคลิกเรียบร้อยมากที่สูง 173 ซม.)

    ผู้ชายที่สูง 170 นิดๆ (รวมส้นรองเท้าผ้าใบ) เช่นผม จึงต้องยืน-เดินอยู่ท่ามกลางผู้หญิงสูง 175 ถึง 180 กว่าๆ (รวมรองเท้าส้นตึก) อยู่ประมาณ 2 ปี ด้วยอาการประหม่าในจิตใจ

    หลังต้องสูญเสียความมั่นใจระลอกแล้วระลอกเล่า ผมจึงเริ่มถามตัวเองว่า “เรากลายมาเป็นผู้ชายตัวเตี้ยอย่างนี้ได้ยังไงวะ?”
      
    “ก็สมัยประถมต้น เรายังเคยตัวสูงเกือบที่สุดในรุ่นอยู่เลย”

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in