Archive Synonyms, Archive AntonymsMellifluous
ˈreskyo͞o
  • (inspired by Joker 2019)





    หมอนั่นตายแล้ว ตายดับ ตายสนิท กองเป็นซากเกลื่อนเปื้อนเลือดหนองหน้าตึกทำการฮา-ฮา’ส์บนถนนริมซอกขอบเมือง ผู้คนเดินเท้าสัญจรผ่านมามองเห็นภาพเดียวกันหมด ทว่าตำรวจกลับใช้เวลาอ้อยอิ่งเนิ่นนานกว่าจะขยับขยายย้ายก้นจากสำนักงานหึ่งหืนกลิ่นกาแฟเก่ามาจัดการย้ายศพ 


    ฮอยต์ประสาทเสียหนัก คนฆ่าตัวตายกับตัวตลกไม่เคยสมพงษ์กัน เขาพยายามอย่างไร้ผลที่จะย้ำให้ลูกน้องใต้บัญชาลืมเหตุการณ์กระเทือนขวัญ จากนั้นก็กลับไปคิดสะระตะสารเพเองในออฟฟิศส่วนตัวว่าจะทำอย่างไรหากเรื่องนี้กระทบชื่อเสียงพาลพาธุรกิจล่มจม ถึงมันจะไม่เคยเฟื่องฟูอะไรนักหนามาตั้งแต่แรกแล้วก็ตาม 


    ค่อนวันผันผ่าน พื้นที่เหม็นคาวเลือดคลุ้งก็ถูกจัดการเรี่ยมเสมือนไม่เคยมีไอ้สมองกลับที่ไหนมากระโดดขยี้ร่างตัวเองตายตรงนั้นมาก่อน เสียดายนักที่พวกกลุ่มสุภาพบุรุษสวมเครื่องแบบผู้มีเกียรติไม่ได้นำขยะสุมทุมสูงออกไปด้วย วิทยุยามเช้าแจ้งว่าเสียงคนบ่นเรื่องนี้ทวีจำนวนจนน่าตกใจ รวมถึงหนูยักษ์และรัฐมนตรีที่ไม่ยอมออกมาจัดการปัญหาเสียที ก็อตแธมเมืองขยะ— บางคนเรียกอย่างนี้ 

    เพื่อนร่วมงานเริ่มจับกลุ่มกันเสวนาพาทีถึงอดีตสมาชิกที่กลายเป็นศพไปแล้วอย่างออกรสชาติอยู่เบื้องหลัง เสียงหัวเราะกลั้วปนมาสลับครางครวญทอดอาลัย อาเธอร์นั่งพิงกรอบโต๊ะเครื่องแป้งจดจ้องความเป็นไปนอกหน้าต่างตั้งแต่ต้นยันจบ หมอนใบน้อยปักอักษร 'วันนี้คุณดูกิ๊บเก๋สุดๆ ไปเลย' ห้อยระย้าลงมาจากกระจกบานเขื่อง พู่กันปาดสีแต่งตบริมฝีปากยังค้างคาระหว่างนิ้วชี้และนิ้วกลาง โลกข้างนอกนั่นทุกอย่างน่าจะกลับสู่สามัญสภาพ แต่ภายในหัวเขา, ถ้อยคำของหมอนั่นยังวนเวียนเล่นซํ้าเหมือนแผ่นเสียงกระตุกพัง ถ้อยคำสุดท้ายของคนที่พร้อมจะตาย เขาเห็นมันจากในดวงตาฉ่ำรื้นด้วยความระทม หมอนั่นจับไหล่เขา บีบย้ำ 

    “ฉันโดนไล่ออก ฮอยต์บอกว่าฉันไม่ตลก แต่ฉันรู้ว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น ไอ้สารเลวนั่น—”

    หมอนั่นใครนะ เขาจำชื่อได้หรือเปล่า
    คุยกันแทบนับครั้งได้ แต่ทำงานมาก่อนหน้านั้นนาน อายุเริ่มมาก ข้อต่อเสื่อม หดหู่ซึมเซา แก่เกินจะเต้นแร้งเต้นกา

    ใครนะ

    “เสียใจด้วยนะ”

    หมอนั่นเลือกระบายกับเขาเพราะเห็นว่าเขาเป็นคนเดียวที่หัวอ่อนพอจะรับฟังโดยไม่โบกมือขัดเท่านั้นแหละ ไม่ใช่เชื่อใจลึกซึ้งอะไร ดังนั้นปฏิกิริยาโต้ตอบต่อทะเลน้ำตาที่พ่อเฒ่าคนเศร้าสาดเทใส่จึงไม่มีสารัตถะอันใดมากไปกว่าวลีเกร่อกลวงขาดไร้ความนัยแฝง อาเธอร์เค้นความเห็นอกเห็นใจทั้งหมดที่มีในตัวมาส่งผ่านกริยาท่าทางหวังให้คู่สนทนารับรู้และยอมรับสภาพ ใครจะไปทันทำนายว่าหมอนั่นจะพราดผลักประตูห้องแต่งตัว ลากเท้าห่อเหี่ยวไต่บันไดขึ้นชั้นดาดฟ้า สองนาทีต่อมาก็ดิ่งพสุธากันเล่า

    ชั่วขณะนั้นอาเธอร์เกิดสงสัยขึ้นมา หากเขาตอบอะไรนอกเหนือจาก ‘อ้อ’ หรือ ‘เสียใจด้วยนะ’ อนาคตจะเปลี่ยนไปบ้างหรือเปล่า หมอนั่นจะไม่กระตุกยิ้มยากลำบากที่เขาไม่คาดฝันว่าจะเป็นยิ้มสุดท้ายให้แล้วตรงกลับบ้านเหมือนปกติใช่ไหม ถ้าหากว่าเขาเป็นคนเดียวที่เปลี่ยนมันได้ในวินาทีนั้น ในชั่วขณะนั้น ถ้าเพียงแต่อาเธอร์จะจำได้สักนิดว่าพ่อเฒ่ากองน้ำตาที่เพิ่งถูกไล่ออกใหม่หมาดเป็นใครและแสดงความเสียใจสุดซึ้งได้หนักแน่นกว่านี้ จะมีอะไรเปลี่ยนบ้างหรือเปล่า

    ปลายพู่กันแต้มสีแดงชาดลากเลยผ่านปลายคางโดยคนถือไม่ได้รับรู้เนื้อตัว สายตาเขายังคงจดจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างตรงที่เพิ่งมีเงามนุษย์ร่วงผ่านลงมาตามด้วยเสียงเหมือนพ่อค้าเนื้อทำสันนอกวัวตกจากตึกชั้นหก ร่างของหมอนั่น ใครก็ไม่รู้

    แต่ถ้าเขา— ถ้าอาเธอร์ช่วยอะไรได้ล่ะก็—

    ตัวตลกที่ยังแต่งหน้าไม่สิ้นเสร็จหัวเราะหึแทรกความคิดตัวเอง ไม่ใช่ด้วยความขบขัน เขาหัวเราะต่ำในลำคอจนสักพักมันก็แปรเป็นการระเบิดของจังหวะเสียดเย้ยบาดลึก กระทั่งเร่งยกมือครอบปิดปากตัวเองไว้ก็ไม่ทันการ กลุ่มเพื่อนร่วมงานที่กำลังประชุมพิจารณ์คนตายอยู่ก่อนหน้าหยุดชะงักกระทันหันแล้วเริ่มต้นใช้สายตาเคืองขุ่นมองเขาทั้งที่เมื่อครู่ยังขบขันเรื่องที่หมอนั่นใจปลาซิวโดนฮอยต์ขู่ทีเดียวก็รับไม่ไหว แว่วแรนดัลตะคอก ‘อะไรของแม่งวะ’ กับแกรี่ที่ถามห่วง ‘ไหวไหมเพื่อน ?’ ปะปนมากับเสียงหัวเราะของตัวเอง อาเธอร์ยัดหลังมือเข้าแทรกระหว่างฟันระงับอาการอันน่าสังเวชไปพร้อมกับส่ายหน้าโบกมือไปด้วย 

    ช่วยงั้นหรือ

    เขา, อาเธอร์ เฟล็กน่ะหรือจะไปช่วยใครได้ ว่าแล้วก็น่าบันทึกลงสมุดจดมุกสักหน่อย ได้ขำปอดระเบิดกันยกฮอลล์แน่

    “ทิมคุยกับแกเป็นคนสุดท้ายนี่หว่าอาเธอร์ แกไปพูดอะไรเข้าวะ เห็นลุงเดินร้องไห้แล้วออกไปโดดดึกตาย”

    ไบรอันทักมาจากอีกมุมหนึ่ง มันไม่ได้มีท่าทีอาลัยอาวรณ์อะไรกับการจากไปหมาดๆ ของเพื่อนร่วมงานนัก ซํ้ายังยิ้มหวานยามหยักคิ้วตะเบ็งถามเพื่อให้ดังกว่าเสียงหัวเราะจากคนป่วย 

    “โว้ว พรสวรรค์อัศจรรย์ไม่เบา แต่ก็เข้าใจได้ เดี๋ยวนี้ตัวตลกมันไม่รุ่งแล้วนี่เนอะ”

    ปีเตอร์สำทับ แล้วกลุ่มมันก็ประสานเสียงขำไปพร้อมกัน

    อาเธอร์ยังคงไม่หันไปประจันหน้ากับสมาคมตัวตลกร่วมเครือ เขาสำลักไอจากการหัวเราะห่าเหวที่อย่างไรก็ไม่ยอมหยุด แม้จะทั้งปิดปาก กัดมือ เอาผ้ายัดหรือกลืนน้ำลาย มันไม่หยุด ไม่เคยหยุด

    หมอนั่นชื่อทิม ลุงทิมนี่นะ ใช่ไหม

    สตินึกคิดแทรกเข้ามาอย่างไม่รู้กาลเทศะ สายตาคนตายยังสะท้อนวูบวาบในห้วงอดีตที่กลายเป็นปัจจุบัน สายตาของคนที่ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว 

    ถ้าเขาช่วยไว้ได้ ถ้าเพียงแต่ช่วยไว้ได้ ถ้าทำให้ยิ้มขึ้นมาได้

    นั่นไม่ใช่สิ่งที่แม่บอกไว้เสมอหรอกหรือ

    เขายังคงหัวเราะ หัวเราะจนเจ็บหน้าอก หัวเราะจนหายใจไม่ออก หัวเราะ และหัวเราะ  

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in