beautiful scarsfrancesis
Worthless

  • (หนึ่ง)


    เสียงเพลงยังคงบรรเลงตามหน้าที่ของมัน
    เธอเหม่อลอย ปลดปล่อยตัวเอง
    ราวกับเจ้าของเพลงทำมาเพื่อเธอยังไงยังงั้น


    ยิ่งเพลงดำเนินเท่าไหร่
    ยิ่งเหมือนมีมีดกรีดตามร่างกายเธอซ้ำๆ
    มีดในฉบับเสียงร้อง ทำนอง และเนื้อเพลง


    ใจเธอมีบาดแผลขนาดหนัก 
    เพียงแค่ไม่ใช่บาดแผลตามร่างกาย


    บาดแผลทางด้านจิตใจน่ะ เจ็บปวดที่สุดแล้ว
    มันอ่อนไหวง่ายยิ่งกว่าอะไร


    แตะต้องมันอีกสักนิดก็คงแตกหัก
    หล่อหลอมเท่าไหร่ก็เอากลับมาไม่ได้
    ยับเยินและพังแบบไม่มีชิ้นดี 


    ชีวิตแสนเหี่ยวเฉา มืดหม่นคล้ายเฉดสีดำ
    ล้มลุกคลุกคลานนับครั้งไม่ถ้วน
    หากจะเดินต่อก็มีแต่จะแตกสลาย
    ความสำเร็จที่เคยลั่นวาจาไว้กลายเป็นศูนย์


    เปราะบาง ผุพัง และยับเยิน
    เธอให้นิยามตัวเองไว้แบบนั้น



    (สอง)


    ชีวิตของเธอแสนตลก
    หลายคราวจุดประกายเป็นแสงดั่งความหวังขึ้นมา
    หลายคราวก็มืดมิด ดำดิ่ง จนมองไม่เห็นหนทาง


    เธอคาดหวังกับความฝัน ความรัก อิสระของชีวิต
    แต่ต้องมาใจสลายนับครั้งไม่ถ้วน
    ความหวังที่เธอต้องการ ไม่มีสิ่งไหนคว้ามาได้เลย


    ราวกับชีวิตถูกกักขังด้วยโซ่ตรวนขนาดใหญ่
    เพียงแต่นั่นมันไม่ใช่โซ่ที่ผูกมัดเธอ
    ความหวังในการใช้ชีวิตต่างหากที่กำลังผูกมัดเธอไว้


    ไม่ใช่แค่เพียงความคาดหวังจากคนอื่น
    ความคาดหวังของตัวเองก็หนักหนาสาหัสพอแล้ว


    หวังจะมีชีวิตที่ดี
    หวังจะเหมาะกับคำว่าเติบโตมาอย่างดี


    ใยชีวิตเธอโศกเศร้าเพียงนี้ 
    จะไม่ประสบความสำเร็จกับเรื่องใดเลยหรือ



    (สาม)


    Who am I supposed to be 
    When will I be complete 
    When will they be proud of me 
    It's getting harder to see


    เสียงของเพลงดังขึ้นอีกครั้ง
    หยดน้ำตาไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก
    เสียงร้องไห้ปานคนจะขาดใจตายลงตรงนั้น


    เธอก่นร้องกับชีวิตแสนห่วยแตก
    ก่นด่ากับตัวเอง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า


    หมดสิ้นสภาพของคนเก่ง 
    หมดสิ้นสภาพรอยยิ้มที่เคยสว่างไสว
    บัดนี้เหลือแต่ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา
    ใบหน้าแห่งความสิ้นหวัง และคนหมดหนทาง


    เธอยังคงหวัง
    หวังว่าตัวเองจะดีขึ้นภายในเร็ววัน
    หวังว่าตัวเองจะไม่แตกสลายไปมากกว่านี้



    (สี่)


    ความอ้างว้างมันทรงพลังอย่างยิ่ง
    รูโหว่ก็ยังเป็นรูโหว่ ไม่มีสิ่งไหนมาเติมเต็ม
    จะเป็นสิ่งของ หรือมนุษย์ก็เยียวยาไม่ได้


    เสียงของตัวเองตะโกนดังขึ้นมากลางความคิด
    ‘แตกสลายเกินไปแล้ว’

    ในวันที่ความเสียใจยังคงมีมากมาย
    ความทุกข์และความโศกเศร้ายังฝังอยู่เต็มอก


    เธอตระหนัก 
    ความรู้สึกเหล่านี้คือรสชาติของชีวิตล่ะมั้ง
    ขมจนอยากจะอ้วกทิ้ง


    ออกไปเสีย
    ความรู้สึกแสนแย่เหล่านั้น
    ออกไปจากใจเธอสักที



    (สุดท้าย)


           “ร้องไห้เถอะ เสียใจก็จงร้อง อยากจะกรีดร้องเท่าไหร่ก็จงทำ ความเสียใจพวกนั้นได้โปรดปลดปล่อยมันออกมา”


    ข้อความสุดท้าย
    เธออยากบอกตัวของเธอเอง


    หยุดเข้มแข็งถ้าใจเธอรับไม่ไหว
    หยุดทำตัวเป็นคนเก่งถ้าความจริงเธอเปราะบาง


    ร้องออกมาตามที่ใจเธอต้องการ
    และท่องเอาไว้เสมอว่ายังไงเธอก็แสนเก่ง
    เธอเก่งที่สุดแล้ว


    เธอจะประสบความสำเร็จภายในเร็ววัน
    เธอจะได้มีชีวิตในแบบที่เธออยากใช้


        ขอให้เธอไม่แตกสลายไปมากกว่านี้

        ขอให้เธอเข้มแข็งพอที่จะปกป้องหัวใจดวงน้อยๆของเธอเอาไว้

        ได้โปรดเบ่งบานเป็นดอกไม้ที่สวยที่สุดในฤดูกาลที่เธอรัก

        ได้โปรดมีความสุข บนความฝันของเธอที่กำลังไล่ล่า

        ได้โปรดอย่าโศกเศร้าและอย่าเสียใจกับเรื่องใดอีกเลย



    นมัสการสุดท้าย
    แด่ความแตกสลาย
    — จากฉันถึงตัวฉันเอง



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in