the wardrobewraaaks
22
  • 00.00


    ฉันนั่งอยู่ที่ฟุตบาธหน้าสถานที่แห่งหนึ่ง​ ด้านหลังของฉันคือประตูเหล็กล็อกไว้ด้วยแม่กุญแจอันใหญ่ ลูกกุญแจอันเล็กทำจากโลหะนอนสงบเงียบอยู่ในกระเป๋าสะพายไหล่​ มันร้องเรียกให้ฉันเอื้อมมือลงไปหยิบเพื่อไขเปิดประตู


    แต่ฉันทำไม่ได้​ เหมือนร่างกายถูกแช่แข็งด้วยเลือดข้างใน​ เสียงตะโกนไร้ความหมายดังก้องอยู่ในความรู้สึก​ คำพูดของคนในครอบครัว​ที่ไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกดี ฉันคิดถึงครั้งแล้วครั้งเล่าที่น้ำตาของฉันไหลลงมาตามใบหน้า​ ความอึดอัดที่ก่อตัวในร่างกาย ขาของฉันไม่ขยับ​ แขนห้อยนิ่งข้างลำตัว


    เสียงฝีเท้าค่อยๆเดินเข้ามาใกล้​ ก่อนที่ฉันจะรู้ว่าคนคนนั้นคือใคร​ ดวงตาทั้งสองข้างของฉันก็ถูกปิดด้วยมือที่อบอุ่น


    เสียงพูดของเขาฟังดูคุ้นเคย​ แต่ก็ไม่เหมือนเสียงใดที่เคยได้ยินมาก่อน


    "ไม่เข้าไปข้างในหรอ" เขาถาม


    "ไม่" ฉันส่ายหน้า​ ฉันอยากเข้าไป​ แต่ฉันทำไม่ได้
    "ดึกแล้วนะ" เขาบอก


    "ไม่เป็นไร" ฉันเกลียดน้ำเสียงที่แสนอ่อนแอและดื้อรั้นของตัวเอง


    "มานี่​ ทำตามที่เราบอกนะ.. ลุกขึ้นก่อน​ ค่อยๆลุกขึ้น"


    ขาของฉันค่อยๆมีความรู้สึกขึ้นมาเล็กน้อย​ จากก่อนหน้านี้ที่เหมือนมันกลายเป็นท่อนหิน​ ฉันค่อยๆขยับลุกขึ้นยืนช้าๆ​ ช้ามากๆ​ เหมือนเวลาผ่านไปชั่วกัปชั่วกัลป์​ ฉันยืนขึ้น​ เขายืนอยู่ข้างหลังของฉัน​ ฉันได้ยินเสียงหายใจของเขาแผ่วเบา


    ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย​ ที่จริงรอบตัวฉันอาจไม่มีอะไรเลย​ ไม่มีอาคารข้างหลัง​ เขาอาจจะเป็นเพียงแขนคู่หนึ่งและเสียงลมหายใจปลอม​ พื้นที่ฉันยืนอยู่อาจะเป็นเพียงเกาะขนาดหนึ่งตารางเมตร​ ถ้าฉันขยับแค่หนึ่งก้าวอาจตกลงในหลุมลึกไร้ก้น​ ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย


    "ค่อยๆหมุนตัวนะ​ ค่อยๆ" ฉันทำตามที่เขาบอก​ ตอนนี้ฉันมองไม่เห็นอะไร​ ตรงหน้าของฉันก็อาจจะเป็นอวกาศว่างเปล่า​ ไม่ใช่อาคารที่มีประตู​ ประตูที่รอให้ฉันไขกุญแจเข้าไป


    แม้แต่กุญแจอันเล็กนั้นก็อาจไม่อยู่ในกระเป๋าของฉันแล้วด้วยซ้ำ​ แม้น้ำหนักของกระเป๋าจะเท่าเดิมแต่ใครจะรู้​ ฉันอาจหมดสติไม่รู้ตัวไปพักหนึ่งก่อนถูกปิดตา​ ใครบางคนอาจสลับของในกระเป๋าฉันออกไปจนหมดแล้ว​


    "เปิดกระเป๋านะ​ แล้วหยิบกุญแจออกมา​ ลองควานหาดู" เขาบอก


    กุญแจอันเล็กนอนเงียบเชียบในมือของฉัน​ มันดูเหมือนจะเป็นกุญแจอันเดิมที่ฉันคุ้นเคย


    "ทีนี้เดินไปข้างหน้า​ ค่อยๆยกมือขึ้นนะ​ เจอประตูแล้วใช่มั้ย​ ขยับมือขึ้นไปอีกนิดนึง​ ทางขวา​ เจอแม่กุญแจแล้วใช่มั้ย​ หลับตาแบบนี้ไขกุญแจได้มั้ย​ ถ้าไม่ได้ลองหมุนกลับด้านลูกกุญแจ.."


    กริ้ก​ แม่กุญแจเปิดออก​ ฉันดึงแม่กุญแจออกมา​ เปิดประตูนั้น


    "ค่อยๆก้าวนะ.."


    ฉันเดินเตาะแตะไปข้างหน้าสองสามก้าว


    "ทีนี้เธอเข้ามาแล้ว"


    มือสองข้างนั้นค่อยๆเปิดตาของฉันออก​ ฉันมองเห็นข้างในอาคารที่คุ้นเคย​ พอหันไปข้างหลังก็ไม่มีใครแล้ว​ นอกจากประตูที่เปิดกว้างไปยังความมืดและฟุตบาธด้านนอกที่ฉันนั่งเฉยๆอยู่นาน​ นาฬิกาที่แขวนผนังตรงหน้าฉันบอกเวลาเที่ยงคืนตรง


    'ยินดีต้อนรับกลับบ้าน.. '​


    ฉันได้ยินเสียงดังก้องไปทั่ว​ มันเป็นเสียงของใครหลายๆคนปะปนกันในบ้านที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่​ ทั้งเสียงคนแก่และเด็ก​ ผู้ชายและผู้หญิง


    ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ฉันพูดทวนประโยคนั้นกับตัวเองซ้ำอีกครั้งในใจ​ 



    4/2/2020

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in