อ้วนส้มnillzeronoun
Thinking Out Loud
  • เพราะเมื่อวานจู่ๆก็หายไปจนทากะต้องออกตามหาวันนี้เลยไม่อยากให้เขาเป็นห่วงมานอนคอยอยู่ห้องตั้งแต่บ่ายๆ แต่จนแล้วจนรอดสี่ทุ่ม ห้าทุ่มทากะก็ยังไม่กลับ 

    เป็นแค่แมวที่เขาเลี้ยงไว้ให้โทรไปก็คงไม่ได้ แต่เป็นห่วงจังไม่รู้ทำไมยังไม่กลับมาซะที 

    นั่งทางในหน่อยละกันเขาเป็นแมวอภินิหารอยู่แล้วนี่ ดูสิ เจ้าเด็กดื้อหายไปไหนนะ

    อะไรน่ะ สีขาว....ขาวจัง

    หืม...

    นูนๆ กลมๆ 

    เห้...มันนมนี่ !!!

    อยู่ที่ไหนกันแน่เจ้าเด็กบ้า

    เสียงดังชะมัด กลิ่นบุหรี่เหม็นหึ่ง 

    ผับ....?

    ....ไปผับงั้นหรอ หนอยทิ้งให้เขาเป็นห่วง แต่ตัวเองหนีเที่ยวเนี่ยนะ 






    **********




    อยากกลับชะมัด เมื่อไหร่สองคนนี้จะเลิกดื่มนะ รุ่นพี่ก็เหมือนรู้ว่าเขาจะหาทางหนี ถึงให้สาวสวยทรงโตมาคอยประกบ 


    นมไรไม่สนทั้งนั้น ไม่อยากอยู่แล้วแฮะ ตอนเย็นก็ไม่ได้กลับห้อง เมื่อเช้ารีบๆออกมาไม่ได้เทอาหารไว้เพิ่ม 


    เจ้าอ้วนจะหิวมั้ยนะ....ไม่ไหวละ



    "ฉันจะกลับ" ทากะยืนขึ้น ใบหน้านิ่งประกาศกลางวง มีคนเงยหน้ามอง แต่ไม่สนใจ รุ่นพี่คนนึงยิ้มกริ่ม



    "หมดแก้วนี้ทากะ แล้วนายกลับได้"



    เขารับมา กระดกทีเดียว แล้วส่งแก้วเปล่าคืน แก้วที่สองสามสี่ ถูกส่งมาไม่เรื่อยๆ เสียงเชียร์กระหน่ำชักดังขึ้น 


    จนถึงแก้วที่เจ็ด....


    "ม่าย....อาว ม่าย...หวาย" เสียงเขาอ้อแอ้ กำลังจะล้มพับลงแล้ว แต่อ้อมแขนของใครคนนึงรับร่างเขาไว้


    "พอแล้ว ฉันมารับแล้ว" คนนั้นดึงแก้วออกจากมือเขาแล้วโยนโครมลงกลางโต๊ะ


    "อ้วง...ฉ้ม ไปหา อ้วง" 


    "อื้อ...ฉันมาแล้ว " พูดจบก็อุ้มร่างเล็กออกจากวงไป ไม่สนใจแววตาวาวราวเสือป่าของสาวๆ หรือสายตางุนงงตื่นตะลึงของคนในวงที่เหลือ


    "ถ้าทากะเป็นอะไรไป พวกนายเจอดีแน่" โทรุเอ่ยเสียงนิ่ง กวาดตาดุเขม่นมองเรียง 


    เจ้าตัวเล็กซุกลงที่ซอกคอหนา แขนขาวใต้ชุดนักศึกษากอดเขาแน่น


    "กลับ...กลับห้อง" เสียงอ่อนแรงนั่นอยู่ข้างหู 




    เขาหลบให้พ้นสายตาคน พริบตาต่อมาจึงค่อยๆวางคนหมดสภาพลงบนเตียงนุ่ม

    "อ้วง....หิว...." โทรุส่ายหน้า ยิ้มบางยามชะโงกไปมองคนเมาหน้าแดงไม่ได้สติ ถ้าเขาหิวจริงๆจะขอกินคนบนเตียงแทนได้ไหมล่ะ 



    กำลังจะผละออกไป แขนเล็กก็ดึงต้นคอเขาไว้ คนตัวสูงเสียหลัก ริมฝีปากสวยปาดไปบนแก้มใสที่แดงระเรื่อด้วยฤทธิ์สุรา 



    เขารีบพลิกตัวไปอีกด้าน ใจเต้นรัว ไอ้ลักหลับก็ทำบ่อย แต่ถ้าทากะสภาพนี้ พลั้งมือไปมีเตลิดแน่ 


    คนตัวเล็กเริ่มถอดเสื้อผ้าที่ละชิ้น ปลดเข็มขัดทั้งที่หลับตา รู้ตัวอีกทีก็นอนซุกอยู่ข้างเขาเหลือเพียงบ็อกเซ่อตัวเดียว



    ทำยังไงดี.....อยากเป็นคนดี 

    โทรุถอนใจ เนื้อตัวขาวนุ่มนิ่มอุ่นจนร้อน เขานอนนิ่งข่มตา ยอมให้เจ้าตัวเล็กซุกไซร้หามุมสบายก่อนจะกอดเขาแน่นแล้วนิ่งไป น่าจะหลับไปแล้ว



    ใช่...ทากะหลับไปแล้ว 



    แต่เขาเนี่ยจะหลับลงได้ยังไง นับวันยิ่งห้ามใจยากขึ้นทุกที



    ----------------------------------------------------



    "ฮัลโหล..."

     

    "โอ้โห รับได้สักทีนะจะเที่ยงแล้วไม่เรียนหรือคุณชาย"

     

    "หืมเที่ยง...ไหนเที่ยง เห้ย !!!  ชิบหาย ทำไมไม่โทรมาปลุกกันมั่งวะ"

     

    "แหม...ให้เวลากลับไปดูมิสคอลนหนึ่งนาทีเลยเมิงเดี๋ยวกุยอมเสียตังโทรกลับไปด่าใหม่ก็ได้ เกือบยี่สิบสายมากกว่านี้ก็โมะแม่งตายแล้ว"

     

    มีเสียงตบหัวดังผลั้วะใหญ่ลอดเข้ามาแน่นอนว่าเรียวตะฤาษีคงโดนมือกลองข้างๆจัดการเป็นที่เรียบร้อย

    “เออๆ ขอโทษ หนักหัวชิบหายว่ะไม่ไหวๆฝากเหมือนเดิมเดี๋ยวพรุ่งนี้กุไปร็อกใต้คณะ”

     

    "ประจำ คิดว่าฉลาดเหมือนไอ้โมะจะทำไรก็ได้รึไง ไม่มาก็อยู่ตอบคำถามพวกกูก่อนเลยห้ามวางสายหนี ไม่งั้น....ไม่งั้น อะไรดีวะโมะ จู่ๆกูก็คิดไม่ออกง่ะ"

     

    เสียงตบดังขึ้นอีกหนคราวนี้มือถือโดนชิงไปหาอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆแทน อยากจะวางสายใจแทบขาดไม่ก็ตัดสายสัมพันธ์ฉันมิตรกะไอ้สองตัวนี่ไปซะให้จบสิ้นแฮงค์ไม่พอยังต้องมาปวดหัวกับพวกบ้านี่อีก

     

    "ฮัลโหลทากะ อย่าเพิ่งวางสายนะเมิง ไง...เดี๋ยวนี้มีฟงมีแฟนไม่บอกเพื่อนฝูงไอ้หน้าหล่อนั่นใคร คายออกมาซะดี"

    เสียงแหลมๆของคนตาตี่เอ่ยคาดคั้นในประโยคหลังคำถามที่คนฟังได้แต่ลูบหน้า มันเพ้อบ้าอะไรกันอีก

    "พวกเมิงนี่ชอบถามอะไรที่กุตอบไม่ได้จังวะ"

     

    "เขินเชี่ยไร ตอบมา!!"เสียงเรียวตะตะโกนใส่เข้ามาในสาย

     

    "ไม่มีโว้ย วันๆก็มีแต่เมิงสองคนกับแมวขี้เกียจจนอ้วนฉุแดกแล้วนอนอยู่ตัวเดียวเนี่ยจะเอาเวลาที่ไหนไปจีบใครวะ"

     

    "แล้วคนที่มารับเมิงอ่ะ ?"

     

    "คนที่มารับ !?"

     

    "เออ  เมาอย่างกะหมาจนเขามาอุ้มออกไปน่ะ บอกมานะว่าใคร"

     

    "อ้าว....พวกเมิงไม่ได้มาส่งกุหรอกเหรอ"


    ปลายสายเงียบไป เขาชักตาสว่างชิบหายแล้วใครพาเขากลับห้อง หรือนี่ไม่ใช่ห้องเขา รีบกวาดตามองรอบตัวเออ..ก็ห้องเขาเองนี่นา ตกใจหมด รึพวกมันจะอำ มันใช่เวลามั้ยวะเนี่ย

     

    "พวกกุก็เมานอนอยู่ริมฟุตบาทเพิ่งโบกแท๊กกลับห้องกันตอนเช้ามืดเองช่างหัวพวกกุ ว่าแต่แฟนเมิงอ่ะ แค่แฟนแน่หรอวะ เหมือนคุณสามีมากกว่า ดุชิบหายตอนมองพวกกุนี่เหมือนกุไปขืนใจเมิงมาอ่ะ "

     

    "เป็นใครก็ไม่รู้แต่เมิงสองคนก็ปล่อยให้เขาพากุไปเนี่ยนะนี่เพื่อนกันแน่มั้ย กุร้องไห้แล้วเนี่ย"

     

    "ทำไมกลายเป็นเราโดนซักทอดกันแทนวะ "เสียงโทโมะหันไปหาเรียวตะที่งึมงำเห็นด้วยอยู่ข้างๆ "นั่นดิเราพลาดกันตรงไหนวะโมะ"

     

    "เออ แต่เมิงนอนอยู่ห้องตัวเองชะ ปลอดภัยก็ดีละ"  


    กลายเป็นว่าพวกมันตอบกลับมางี้เขาได้แต่ถอนใจอยากตัดสายมากขึ้นทุกนาที


    “แต่ก็นะ กุขอไปห้องก็ไม่ยอม  ไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วนี่เอง แค่มีแฟนไมต้องปิดกันว้า เมิงจะรักใครชอบใครพวกกุไม่เคยว่าไรนะ” 


    “ต้องให้กุไปสาบานศาลเจ้าไหน พวกมึงถึงจะเชื่อสักทีวะว่ากุไม่รู้โว้ย”


    “ก็เขาบอกรู้จักเมิงอ่ะ ท่าทางก็โคตรหวงด้วย”


    “แล้วหน้าตาเป็นไง”


    “ตัวสูงอ่ะ ขาวมากด้วย ผิวเนี๊ยนเนียน”เสียงเรียวตะดังขึ้นก่อน เก็บรายละเอียดดีเหมือนไม่ได้เมา


    “แต่แม่งใต้ตาเจ็ดชั้นรู้เลยว่าถึงสวรรค์ชั้นเจ็ด เมิงก็เพลาๆกันหน่อย ก็นอนพักบ้างไรบ้าง”เสียงโทโมะหัวเราะคิกคักดังแทรกเข้ามา เขาปาโทรศัพท์ทิ้งแม่ง ไอ้พวกนี้ ไอ้พวกเวรนี่ เลิกคบไม่เอาแล้ว


    แต่ว่านะ...ตามลักษณะที่พวกมันว่าทำไมคุ้นจัง  เหมือนเคยเห็นที่ไหน แถมยังพาเขากลับมาถึงห้องจนได้  ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ทำไมจำไรไม่ได้เลยนะ


    เขาพลิกตัวนอนหงาย สภาพยังอยู่ในเชิ้ตนักศึกษาตัวเดิมที่ไปแฮงค์เมื่อวาน กลิ่นเหล้าโชยหึ่ง แต่เขาไม่สนใจหรอก สมองขบคิดหัวแทบแตกว่านอกจากพวกมันก็ไม่มีใครที่รู้จักห้องเขาอีกแล้วด้วย



    ก็อก ก็อก



    เสียงเคาะประตูดังขึ้น มั่นใจว่าต้องเป็นห้องเขาแน่  ใครมาอีกวะ คงไม่ใช่เจ้าของอพารท์เม้นท์หรอกนะไม่ใช่ว่ามีคนปากโป้งไปบอกเรื่องเขาซุกแมวไว้ในห้องนะ


    เขาแอบมองผ่านช่องตาแมว ไม่มีคนแฮะอะไรกันนะ....


    แอบเปิดประตูออกไปมีโจ้กร้อนๆกับซุปถุงนึงแขวนอยู่หน้าห้อง เขาได้แต่เลิกคิ้วสงสัย


    “ผิดห้องรึเปล่าเนี่ย” พึมพำกับตัวเองเหลือบมองซ้ายแลขวาไม่เห็นมีใคร ความจริงก็หิวด้วยอ่ะพอมองของที่แขวนไว้มือดันคว้าหมับแล้วรีบปิดห้องล็อกประตูไว้จะเอาไปคืนวันหลังละกัน ถ้ามีคนมาตามหาอ่ะนะ


    เขารีบไปหาถ้วยชามที่ซุกไว้ในตู้พาร่างสโหลสเหลแกะถุงโจ๊กกับซุปร้อน ปรากฏว่าข้างใต้นั่นมีขวดคล้ายเครื่องดื่มขนาดเล็กๆแนบมาด้วยแถมไม่มีเปล่ามันมีโน้ตด้วยล่ะมือขาวหยิบขึ้นมาอ่านใกล้ดวงตา


    กินซะ...ช่วยแก้แฮงค์


    เขาชะงัก...มองซ้ายมองขวาเดินไปเปิดประตูแล้วมองไปจนสุดทางเดินอีกหน


    เหมือนชีวิตกำลังถูกจับจ้องโดยบุคคลที่ขาก็มองไม่เห็น  ใครกันนะ ใครกันที่เอามันมาแขวนไว้  แต่ก็ขอบคุณนะครับเหมือนรู้เลยว่าเขากำลังหิวโหย กินก่อนละกันเดี๋ยวค่อยคิดต่อ


    เสียงอะไรหนักๆหล่นตรงระเบียง เขารีบเดินไปดูเจอเจ้าส้มนอนแอ้งแม้งอยู่ตรงนั้น


    เผลอหัวเราะออกเสียงตอนเห็นมันนอนหงายท้อง พุงชี้ฟ้าตกลงไปตรงข้างๆแอร์


    “โอ้ย ทำไมซุ่มซ่ามขนาดนี้แกเป็นแมวจริงมั้ยเนี่ย” เขาเปิดกระจก เดินไปอุ้มมันขึ้นมา เจ้านั่นหน้าตามอมแมมมีใบไม้แซมอยู่ในขน  มือขาวหยิบออกให้พลางบ่นใส่ไม่หยุด เขาวางเจ้าอ้วนลง มันเดินมาด้อมๆมองๆแถวโต๊ะแล้วทรุดลงนั่งเลียพุงอยู่ตรงนั้น


    ชีวิตง่ายดีเนอะ...


    ทากะส่ายหน้า จัดการโจ๊กกับซุปร้อนๆตามด้วยเครื่องดื่มแก้แฮงค์เริ่มรู้สึกสดชื่นขึ้นมาหน่อยๆ แต่ก็ยังปวดหัวไม่หาย


    เขานั่งเฉยๆปล่อยให้ตัวเองย่อยอยู่สิบนาที หมิ่นเหม่จะหลับอีกหนจึงตัดสินใจลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พอได้สติเลยพบว่าตัวเองเน่าขนาดไหน  หายไปไม่นานก็กลับมาพร้อมชุดเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นพร้อมนอนอีกหน


    เขายืนมองเตียงตัวเองแล้วทำสีหน้าขยะแขยง รีบลากชุดเครื่องนอนออกไปหลังห้องแล้วยัดมันลงเครื่องซักผ้าจัดการลอกคราบทั้งปลอกหมอนและผ้าคลุมใส่อัดๆกันลงไป เทผงซักฟอกตามแล้วกดเดินเครื่อง


    จากนั้นถึงเลี้ยวมาหยิบปลอกหมอนพร้อมผ้าปูอีกชุดที่เก็บไว้ในตู้ออกมาเปลี่ยน นาทีนั้นเองเขาก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่าผ้าห่มของมีผืนเดียว แต่ก็นะยังไงก็ต้องซักอ่ะ เขาไม่ลงไปนอนในสภาพแบบนั้นหรอก สัญญากับตัวเองดิบดีว่าจะไม่เมาขนาดเละคาเตียงแบบนี้ 

    คนตัวเล็กจัดการเคลียร์ถ้วยชามเอาไปใส่ไว้ในอ่างหลังห้อง กะว่ามีอารมณ์จะกลับไปจัดการเพราะตอนนี้หัวชักจะหนักขึ้นมาอีกแล้ว

    ตัดสินใจทิ้งดิ่งลงบนเตียงเอาหมอนข้างเข้ามากอดแก้หนาวไปก่อน เขาหลับไปแทบจะทันที

     

    คนตัวสูงยืนอยู่ข้างเตียงยามเอียงคอมองเขา  มือขาวลูบลงบนกลุ่มผมสีดำยุ่งเหยิงนั่น เขายิ้มให้คนที่กำลังนอนหลับเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนมากกว่าครั้งไหน   ก่อนสายตาจะตวัดไปที่กีต้าร์โปร่งสีน้ำตาลที่วางอยู่ข้างผนัง


    เขาเดินไปหยิบมันมา แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่ทากะใช้สำหรับแต่งเพลงอยู่ทุกวัน


    นิ้วเรียวสวยจรดปลายลงบนสายกีต้าร์


    https://www.youtube.com/watch?v=U59V4LSIHOg&ab_channel=Magushiro%E3%83%9E%E3%82%B0%E3%82%B7%E3%83%AD 

     

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in