อ้วนส้มnillzeronoun
Call Me By Your Name
  • เหมือนจู่ๆอากาศพลันหยุดนิ่ง หัวสมองตื้อไปหมด ร่างกายคล้ายจะขยับไม่ได้ ก่อนสติสุดท้ายจะวูบลงคล้ายเปลวเทียนที่ถูกเป่า

    ร่างสูงในเชิ้ตขาวขยับยิ้มบาง มองคนที่หมดสติซบอยู่บนอกเขา แววตาอ่อนแสง


    ยังไม่ถึงเวลา...


    ยังไม่ใช่ตอนนี้...


    เขายังอยากให้เด็กน้อยตกอยู่ในความฝันต่อไป ยังไม่อยากช่วงชิงเวลาที่แสนสั้นของเขามาเป็นของตนเอง


    เขาชอบมนุษย์ สัมผัสอุ่นที่มีเลือดเนื้อชวนให้คิดถึงนั่น  ถ้ามีโอกาสก็อยากให้เด็กน้อยของเขาได้สัมผัสมันไปนานๆ

    เขามีอำนาจพอจะยื้อเวลานี้ ซื้อมันไว้  แต่มันคือสิทธที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียว 

    ก่อนที่จะใช้ เขาต้องคิดให้ดี 

    พบสักที....หาเจอแล้ว

    ทากาฮิโระ....หนุ่มน้อยนัยน์ตาโศกคนนี้



    จนกว่าวันนั้นจะมาถึง เขาจะดึงรอยยิ้มนั้นกลับมาให้ได้ รอยยิ้มที่ออกจากใจ ผ่านทางเรียวปากออกจากแววตา

    เขาเชื่อว่าตนเองสามารถทำได้


    ร่างสูงช้อนคนตัวเล็กขึ้นในวงแขน ย่อตัวเบาๆก้อสามารถส่งตัวเองไปอยุ่บนยอดกิ่งไม้ข้างห้องนั้นได้

    บานกระจกหายไปเพียงแค่เขาคิด ร่างนั้นกระโดดแผ้วส่งตังเองและร่างในอ้อมแขนเข้าไปในห้อง

    บรรจงวางเด็กหนุ่มลงบนเตียงนุ่ม มือหนาปลดเนคไท และกระดุมปลายเสื้อแขนยาวของเชิ้ตขาวนักศึกษา เขาทอดมองร่างที่หลับสนิทแล่วขยับยิ้มบาง

    ขอบตาสวยยังติดจะช้ำน้อยๆ นิ้วหัวแม่โป้งหนาไล้ไปตามรอยใต้ตานั่น ก่อนจรดริมฝีปากสวยบนหางตาเรียว


    "ฝันดีนะ ทากาฮิโระ"


    อากาศรอบด้านบิดตัววูบ แมวสีส้มตัวอ้วนนั่งอยู่ตรงนั้นแทนที่บุรุษชุดขาว 


    เจ้าแมวน้อยโดดขึ้นไปบนเตียง  แล้วม้วนตัวซุกลงข้างๆเด็กหนุ่ม วางหัวอ้วนกลมสีส้มจางบนท่อนแขนเล็ก



    .
    .
    .

    สบายจัง....

    มีอะไรนิ่มๆซุกอยู่ตรงอกนะ

    อุ่นจัง....

    เขาเปิดเปลือกตาขึ้น ภาพห้องคุ้นตาปรากฏขึ้นเป็นลำดับแรก

    เขามานอนในนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ จู่ๆสมองก็มึนงงไปหมด ภาพสุดท้ายที่จำได้คือเขาเดินกลับจากมหาลัยในตอนเย็น

    แล้วจากนั้นล่ะ....ทำไมจำอะไรไม่ได้

    หนัก...

    เขาเหลือบตาลงข้างตัว แล้วต้องเบิกตากว้าง

    เจ้าอ้วนส้มทับอยู่บนแขนข้างหนึ่งของเขา หัวโตเกินตัวดันอยู่ข้างอก มันหลับสนิท เป็นครั้งแรกที่เขาไม่กล้าลุกจากเตียง เกรงใจมัน กลัวมันตื่น

    เหมือนจะหลับสนิทมากด้วย หายใจยาวสม่ำเสมอ ไม่ขยับเลย

    ก็.....น่ารักดีนี่

    ความคิดที่เผลอเรียกรอยยิ้มผุดขึ้นข้างแก้ม

    มือเล็กยกขึ้นเกือบจะวางบนกลุ่มขนนิ่มฟูนั่น แต่เขาชะงักไว้

    ทำไมไม่จาม...เขาแพ้มันนี่

    เจ้าส้มขยับตัว ก่อนจะเปิดตาขึ้นมองหน้าเขา

    "เห้ย !!!"

    เจ้าของห้องสะดุ้ง ดีดตัวออกห่าง ไม่คุ้นชินกับอะไรแบบนี้เลยสักนิด เจ้านั่นอ้าปากหาวกว้างๆ  ยืดตัวเหยียดสันหลังยาวๆจนขนฟูตรงท้องแตะกับผ้าปูสีขาว

    มันทิ้งตัวลงแล้วกลิ้งเข้ามาหา ทากาฮิโระตัวแข็งทื่อ

    แขนอ้วนป้อมที่มีขนปุกปุยยื่นมาสะกิดอยู่บนหัวเข่า เขี่ยไปมาแต่มันไม่ได้กางเล็บ เขาไม่เจ็บ มันนุ่มๆมากกว่า

    เมี๊ยววว ~~~

    มันส่งเสียงอ้อน ช้อนตามองเหมือนจะเรียกให้มาเล่นกัน

    เขาไม่หลงกลหรอก ชิ....

    "ออกไป"

    เขาออกคำสั่งเสียงห้วน ยังจำได้ลางๆว่ามันสเน่ห์แรง มีคนอยากได้มัน

    เจ้าอ้วนใช้หัวไถข้างขาเล็กสองสามที ก่อนจะยอมโดดลงจากเตียง มันเดินดุ่มไปที่กระเป๋าเป้บนพื้น

    กระเป๋าเปิดอยู่ มันใช้หัวมุดเข้าไป เหมือนคุ้ยหาอะไรบางอย่าง เขาส่ายหน้า เจ้าตัวภาระต้องหิ้วแน่แน่ คงคิดว่าเขาพกอาหารแมวติดตัว


    ยอมรับก็ได้....ก็...พกไว้นิดหน่อย

    เขานั่งนิ่งมองมัน แต่สิ่งที่เจ้านั่นคาบออกมาไม่ใช่ถุงอาหาร แต่เป็นถุงจากร้านของเล่นที่เขาไปมาเมื่อวาน

    เจ้าอ้วนกึ่งคาบกึ่งลากถุงใบเล็กแล้ว เดินกลับมาหา มันวางไว้ตรงหน้าเขา พลางส่งเสียงร้อง

    เขาหลับตาลงอย่างจำนน รู้ขนาดนี้เลยหรอ

    "แกเป็นแมวจริงรึเปล่า..."

    เขาถามมันเบาๆ แน่นอนมันตอบเหมือนเดิม

    เมี๊ยวว ~~~

    ทากาฮิโระถอนใจ เขาใกล้บ้าแล้ว เขาพูดกับแมวก็ได้

    มือเล็กดึงถุงกระดาษของร้านสัตว์เลี้ยงขึ้นมาเท ในนั้นมีปลอกคอสีดำเส้นเล็กที่ร้อยตัวอักษรเอาไว้แล้ว

    ตัวอักษร ' T ' ตัวเดียวโดดๆ

    เจ้าอ้วนอยากจะยิ้มออกมาจริงๆ เด็กนี่ไม่มีทางรู้ชื่อเขาหรอก  แต่ที่ซื้ออักษรตัวนี้มา คงเพราะจิตใต้สำนึกเล็กๆของตัวเอง นอกจากจะสามารถประกาศความเป็นเจ้าของเขาแล้ว มันยังระบุชัดลงไปอีก โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวเลย

    ก็  T  น่ะมาจาก Taka  ไม่ใช่หรือ

    "มองหน้าฉันทำไม แกไม่มีสิทธิไม่ชอบนะเว้ย  ถึงจะดูง่อยแต่นี้ก็แพงนะ "

    หมอนี่เวลาเขินแล้วชอบโวยวาย

    เขายังไม่ได้ว่าอะไรเลย....

    อ่ะ....อ้อนหน่อยก็ได้

    เจ้าอ้วนส้ม เดินเข้าไปใกล้กว่าเดิม ขยับวางหัวพาดท่อนขาเล็ก แล้วช้อนตามอง

    ง๊าวว ~~~~

    ทากะใจสั่น ไอ้บ้าเอ้ย ไอ้บ้าเอ้ย !!!

    แม้สีหน้าจะบึ้งตึง แต่เขาก็บรรจงใส่ปลอกคอให้ เจ้าอ้วนส้มอย่างเบามือ

    "ตัว T เนี่ย มาจากทากะ ชื่อฉันเอง แต่ฉันจะยังไม่ตั้งชื่อให้แกหรอก อ้วนส้มเหมาะกับแกแล้ว "

    เขาว่าเสียงเบา ดูจะอ่อนโยนลง มือเล็กดึงกลับไป ทากะหยิบของอีกชิ้นที่หล่นจากถุงขึ้นมา

    แล้วบรรจงใส่ให้เขา

    มันคือแว่นตาสีส้มใส เป็นแว่นตาสำหรับแมว ใส่ตามแฟชั่น

    เขาเห็นหมอนั่นพยายามซ่อนยิ้ม น่ารักล่ะสิ ต้องน่ารักอยู่แล้วล่ะ

    "ตาลุงนัั่นเขารู้ได้ไงนะว่าแกตัวส้ม โคตรเข้าเลย หล่อเหมือนกันนะเราเนี่ย "

    เขาว่าหลุดยิ้มกว้างออกมาจนได้

    "ตลกดี ถึงว่าทำไมพวกนั้นชอบเลี้ยงแมวกัน ตลกชะมัด"

    เด็กหนุ่มว่า เขาหันรีหันขวาง ตบไปตามกระเป๋ากางเกง ก่อนจะล้วงเอามือคือเครื่องบางออกมา

    หมอนั่นปลดล็อคหน้าจอ ยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วหันกล้องมาหาเขา

    "เอาไว้แบล็กเมล" หมอนั่นพึมพำ ก่อนจะชะงักเหมือนงงตัวเอง

    ทำบ้าอะไรอยู่วะ ทากาฮิโระ เขาเหลือบมองนาฬิกา ให้ตายเถอะ จะเก้าโมงเช้าแล้ว วันนี้มีเรียนเช้าอีกวันนี่

    หมอนั่นโดดลงจากเตียง ถอดเสื้อผ้าโยนลงตะกร้าเร็วๆ ดึงผ้าขนหนูแล้วพุ่งเข้าห้องน้ำไป

    ร่างสูงในเชิ้ตขาวขยับยิ้มบาง เขาเอื้อมแตะปลอกคอสีดำบนต้นคอแผ่วเบา มือขาวเสยผมสีทองให้พ้นใบหน้า

    กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพ ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาที่สวมแว่นตาทรงกลมกรอบทองที่บรรจุเลนส์แฟชั่นสีส้มใส

    เท่ห์ไม่เบานะเราเนี่ย...









Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in