อ้วนส้มnillzeronoun
Dreams

  • เมื่อคืนฝันแปลกๆ ตื่นมาก็ยังรู้สึกแปลกๆเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน มันสมจริงเกินไป จนตอนนี้เขายังจำหน้าหมอนั่นได้อยู่เลย

     

    เจ้าอ้วนส้มที่แปลงร่างเป็นคนได้นั่น….

     

    เส้นผมสีบลอนด์ทองใบหน้าคมสัน ปลายจมูกโด่งสวย ริมฝีปากบางรูปกระจับที่นุ่มยิ่งกว่าขนนก

     

    เขาเผลอคิดบ้าอะไรอยู่กันแน่

     

    แต่เช้านี้เจ้าอ้วนส้มไม่อยู่แล้วในห้องว่างเปล่า หน้าต่างบานที่ติดกับกิ่งไม้ในสวนแง้มอยู่นิดหน่อยคงจะออกไปทางช่องนั้น

     

    เขาคงขี้สงสัยเกินไปเลยเดินไปชะโงกดูที่หน้าต่างมองลงไปในสวน

     

    นอนอยู่ตรงนั้นจริงๆนั่นล่ะเจ้าอ้วนส้ม….

     

    บนเก้าอี้ตัวเดิม แต่วันนี้เหมือนมันดูมีความสุขมากกว่าปกติแฮะ  หางพองยาวนั่นถึงส่ายไปมาไม่หยุด

     

    มันเหลือบตาขึ้นมาเหมือนรู้ว่าเขาแอบมองอยู่

     

    ทากาฮิโระกระชากม่านปิดใจเต้นแรงแปลกๆ

     

    ไม่รู้ทำไมหน้าก็เผลอเห่อร้อนขึ้นมาเขาจะคิดอกุศลกับแมวได้ยังไง

     

    เขาคงฟุ้งซ่านจนใกล้บ้าเต็มที

     

    ร่างเล็กบางคว้าผ้าขนหนูผืนเดิมแล้วเดินหายเข้าห้องน้ำไป

     

    เช้านี้สายแล้วเขาไม่ควรเข้าคลาสสายตั้งแต่อาทิตย์แรกที่เปิดเทอมหรอก (เด็กดีไม่ควรทำนะจ้ะ)

     

    .

     

    .

     

    .

     

    .

     

    ทากาฮิโระยืนนิ่งอยู่ตรงนี้นานมากแล้วไม่รู้อะไรดลใจให้เขามาหยุดหน้าร้านขายของสัตว์เลี้ยงทั้งๆที่ควรจะเดินเข้ามหาลัยไปนั่งเรียนชั่วโมงแรกกับเพื่อนๆ

     

    เขาไม่ได้มีสัตว์เลี้ยงซะหน่อยไม่ได้อยากมีด้วย ภาระทั้งนั้น

     

    อีกอย่างเจ้านั่นก็แค่แมวจรผ่านมาก็ผ่านไป ไม่เห็นต้องใส่ใจเลย

     

    แค่ค่าอาหารถุงที่เขาเสียไปวันละสองห่อก็ถือว่าแพงมากแล้ว ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

     

    หาอะไรอยู่รึเปล่าครับถ้าสำหรับน้องแมวนอกจากชั้นนี้ด้านในมีอีกเยอะเลยนะครับ ทั้งเสื้อผ้า คอนโดกระบะทรายก็มีนะครับ

     

    สายตาเขาหยุดจับที่ปลอกคอสายเล็กสีดำแทนคำตอบเจ้าของร้านมองตาม แล้วยิ้มใจดี

     

    แมวจริงๆสินะครับน้องแมวมีชื่อมั้ยครับ

     

    นั่นสิเจ้าอ้วนส้มนั่นชื่ออะไรล่ะ

     

    แต่ทำไมเขาต้องไปตั้งชื่อให้มันด้วยเล่าไม่ใช่แมวของเขาสักนิด

     

    เขาดึงสายปลอกคอสีดำออกมาก่อนจะหยิบตัวอักษรเล็กๆในตะกร้าขึ้นมาหนึ่งตัว

     

    อ่อ….คงจะชื่อแต้มสินะครับ เป็นชื่อยอดนิยมเลยละครับ น่ารักดี  คุณลูกค้าดูเป็นคนชอบเอาใจสัตว์เลี้ยงนะครับแม้จะไม่พูดออกมาก็เถอะ งั้นผมแถมให้นะครับ เอาไปให้น้องแต้มสวมเล่น น่ารักสุดๆเลยล่ะครับ”

     

    เจ้าของร้านพูดเองเออเองอยู่ฝ่ายเดียวเขายื่นเงินให้ชายคนนั้นเขารับพลางยิ้มบางยามส่งมอบของที่เขาซื้อและของแถมนั่นให้เขา

     

    ทากาฮิโระรับมาอย่างเสียไม่ได้  ทำไมต้องมาเสียเงินกับเรื่องโง่ๆแบบนี้ด้วยนะ

     

    คงจะเพราะเหตุการณ์เมื่อเช้าแน่ๆ

     

    เขาไม่เคยว้าวุ่นแบบนี้มาก่อน….

     

    เหตุการณ์เมื่อเช้าตอนกำลังเดินผ่านเจ้าแมวขี้เกียจที่วันๆเอาแต่นอนนั่น

     

    แม่ค่ะดูนั่นสิคะ น้องแมวน่ารักจังเลย

     

    ไหนจ้ะจริงด้วยตัวส้มอ้วนกลมเชียว

     

    หนูขอเอาไปเลี้ยงได้มั้ยคะ

     

    แมวโตแล้วนะจ้ะไม่รู้มีเจ้าของมั้ยด้วยสิ

     

    มันไม่มีปลอกคอนี่คะไม่มีเจ้าของหรอกค่ะ

     

    นั่นสิเดี๋ยวเย็นนี้ละกันนะคะ ถ้าน้องยังอยู่ไว้เรามาพากลับบ้านกัน

     

    จริงหรอคะดีใจจัง ….เจ้าส้มรอก่อนนะ เย็นนี้ฉันจะมารับนะ

     

    เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเกลียดเด็ก

     

    แต่เกลียดเจ้านั่นมากกว่า

     

    ทำไมนอนนิ่งไม่หือไม่อือถ้าไม่อยากไปทำไมไม่ลุกหนี วิ่งหนีไปสิ หรือจริงๆก็ใจง่ายใครพาไปไหนก็ไปเขาก็คงเป็นอีกคนที่มันหลอกได้สินะ เจ้าแมวน่าหงุดหงิดนั่น

     

    ภาพในสมองทำให้เขากำปลอกคอเส้นบางในมือแน่นยัดถุงมันลงไปในกระเป๋าหลังลวกๆ เลิกสนใจเถอะ เขาต้องเข้าเรียนแล้ว





     

    เขาเรียนไม่รู้เรื่องทั้งวันเหม่อลอยจนอาจารย์ยังทัก ปีนี้ปีสุดท้ายแล้วเหลืออีกแค่เทอมเดียวเขาก็จะเรียนจบออกไปใช้ชีวิตมนุษย์เงินเดือนตามวัฏจักรวงจรชีวิตของคนที่นี่

     

    เขาไม่เคยชอบเลยเขาถึงไม่เคยมีความสุข

     

    เย็นมากแล้วก็เหมือนเคยเขาถือถุงอาหารมาด้วยจะเอามาโยนทิ้งไว้แถวสวนสาธารณะนี่ล่ะแล้วค่อยขึ้นห้องแต่วันนี้สวนสาธารณะว่างเปล่า

     

    เจ้าอ้วนส้มไม่อยู่แล้ว

     

    เจ้าแมวโง่นั่นมีคนเอาไปเลี้ยงแล้วจริงๆหรอ

     

    เขาเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ที่มันเคยนอนความรู้สึกดิ่งลงอย่างที่ไม่เคยเป็นบ่อยนัก เขารู้ดีมันคือความเคว้งคว้าง  เจ็บปวดจากการสูญเสีย เขารู้ดี….ก่อนหน้านี้หลายปีเขาเคยรู้สึกแบบนี้ตอนที่กลับบ้านไปเพื่อพบว่าไม่มีใครรออยู่แล้ว

     

    แกก็ไม่ต่างจากพวกเขาหรอกแกก็ทิ้งฉันไปเหมือนกัน

     

    ขอบตาเขาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ

     

    ทำไมวันนี้ฝนไม่ตกกันนะแก้มเขาจะต้องเปียก เขาจะคิดว่ามันคือน้ำฝน

     

    เป็นน้ำฝนไม่ใช่น้ำตา

     

    มืออุ่นข้างหนึ่งวางอยู่ลงบนไหล่เขาทากาฮิโระสะดุ้งรีบปาดแก้มตัวเองลวกๆแล้วเงยหน้าไปหา

     

    หญิงสาวกับเด็กเมื่อเช้าเขาจำได้ดี

     

    ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกไปคนสูงวัยก็ชิงเอ่ยขึ้นก่อน

     

    พ่อหนุ่มเห็นแมวส้มตัวอ้วนที่นอนอยู่ตรงนี้ไหมจ้ะ  เมื่อเช้าน้าเห็นเขานอนอยุ่แถวนี้  มาโอะจังเห็นว่าน่ารักอยากจะมารับไปเลี้ยงน่ะจ้ะ

     

    ดวงตากลมมองใบหน้าอ่อยโยนนั่นก่อนจะเบนไปที่เด็กหญิงที่เกาะเอวแม่ของเธออยู่แวบนึงเขาส่งประกายตาเข้มจ้องไปในดวงตาของเด็กหญิง ก่อนจะขยับยิ้มสุภาพยามหันไปหาคุณน้าคนนั้น

     

    ขอโทษนะครับ….เจ้าอ้วนส้ม เป็นแมวของผมเอง มันซนจนทำปลอกคอขาดตอนนี้หนีออกมาเที่ยว  คราวหลังจะพยายามเลี้ยงไว้ให้มิดชิดนะครับ

     

    คุณน้าขยับยิ้มกว้างบีบไหล่เขาเบาๆ

     

    เป็นแมวของพ่อหนุ่มจริงๆสินะ  น้าดีใจจังแมวน่ารักแบบนั้นมีเจ้าของแล้ว

     

    ทากาฮิโระได้แต่ไขว้นิ้วไว้ด้านหลังไม่รู้อะไรดลใจให้เขาโกหกออกไปแบบนั้นเหมือนเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ไม่อยากให้แมวจรจัดมีคนรับไปเลี้ยงเพียงเพราะเขาเริ่มคุ้นชินกับการเห็นมันนอนอยู่ที่นี่ทุกวัน

     

    ครับผมจะดูแลเขาให้ดี

     

    รับปากออกไปเบาๆ  คนทั้งสองขยับตัวคุณน้ายิ้มส่งท้ายแล้วเดินจากไป

     

    มันยังอยู่เจ้าอ้วนส้มยังอยู่ เพียงแต่ไม่รู้ตอนนี้ไปนอนขี้เกียจอยู่ที่ไหนเขาเริ่มห่วงมันเหมือนเมื่อวานตอนฝนตกหนักเขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยถึงไม่คิดจะรับใครเข้ามาในชีวิตไม่อยากต้องมานั่งห่วงกังวล เหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้

     

    กังวลไปคนเดียวโดยที่ไม่รู้ว่าเจ้านั่นจะรู้ตัวหรือเปล่าด้วยซ้ำ

     

    แมวนั่นคงถูกจับไปแล้วล่ะ  เห็นมันไม่มีปลอกคอนี่ เมื่อกี้เห็นรถของเขตขับผ่านแถวนี้ไป

     

    ลุงคนนึงเดินเข้ามาบอกเขาเบาๆไม่รู้ลุงมาจากไหน แต่ดูจากการแต่งตัวน่าจะเป็นคนดูแลสถานีใกล้ๆนี่

     

    เขาเบิกตากว้างอีกครั้งความรู้สึกที่เคยปลอดโปร่งถูกแทนที่ด้วยเมฆหมอกดำอีกครั้ง

     

    ไม่ได้ไปนอนที่ไหนงั้นเหรอ

     

    หายไปจริงๆงั้นหรอ

     

    แย่กว่ามีคนรับไปเลี้ยงเจ้านั่นจะถูกฉีดยา

     

    เขามาไม่ทันจริงๆหรอ

     

    มาไม่ทันจริงๆสินะ

     

    มันบ้าอะไรกันเขาเพิ่งดีใจอยู่เมื่อครู่นี้เอง เขาเพิ่งจะรู้สึกเหมือนได้มันคืนมา

     

    ทากาฮิโระไม่ได้พูดไม่ได้ตอบอะไรเขาซุกหน้าลงกับฝ่ามือตัวเอง ลุงคนนั้นเดินจากไปนานแล้ว แต่เขาไม่สนใจสักนิด

     

    ไม่รู้ทำไมต้องรู้สึกมากมายไม่รู้ทำไมต้องร้องไห้เพียงเพราะแมวที่ไม่รู้จักกันเพียงตัวเดียว

     

    ไหล่เล็กสั่นสะท้านไม่หยุด

     

    อาจเป็นเพราะแววตาคู่นั้นที่คอยมองตามเขาราวรู้จักกัน   มองอยู่ทุกวันแม้เขาจะไม่เคยญาติดีด้วย  เป็นครั้งแรกละมั้งที่เหมือนรู้สึกได้รับความรัก รู้สึกถูกรัก

     

    แต่จากวันนี้คงไม่มีแล้ว

     

    ทำไมถึงได้สั้นขนาดนี้  นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

     

    เขาสะอื้นไม่หยุด  แต่เม้มริมฝีปากไว้แน่นไม่ยอมให้มีเสียงใดๆเล็ดรอดออกมา

     

    .

     

    .

     

    ง๊าววววว

     

    เสียงคุ้นเคยกับพวงหางที่ปัดผ่านโคนขาของเขาทำเอาทากาฮิโระชะงักค่อยๆยืดตัวขึ้น

     

    เจ้าตัวกลมกระโดดแผ้วขึ้นมาบนเก้าอี้ข้างๆเขาพลางใช้หัวอ้วนกลมนุ่มนิ่มสีส้มจางถูไถอยู่ข้างเอวเขาเด็กหนุ่มมองเจ้าร่างอ้วนนั่นอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองดวงตากลมยังช้ำแดงก่ำไม่หาย

     

    นาทีต่อมาเจ้าส้มหายไปแล้ว

     

    แต่กลับเป็นผู้ชายในเชิ้ตขาวคนนึงที่นั่งอยู่ตรงนั้นมือหนายกขึ้นเช็ดน้ำตาบนแก้มเขาพลางขยับยิ้มบางอบอุ่นส่งให้เป็นมือที่อบอุ่นมีเลือดเนื้อจริงๆ เป็นมือของมนุษย์ที่ประคองแก้มเขาไว้

     

    ใบหน้าคมโน้มลงมาจนชิดเขาประทับริมฝีปากสีชมพูสวยลงบนมุมปากเขาก่อนเลื่อนประกอบบนเรียวปากหนาแผ่วเบานิ่มนวล ทากาฮิโระหลับตาลง สมองทำงานช้ากว่าปกติหลายเท่าตัว

     

    มือหนาอีกข้างเลื่อนประคองท้ายทอยของเด็กหนุ่มแตะไล่ให้คล้อยตามเปิดรับสัมผัสจากเขา ทากาฮิโระตัวสั่น  ใจสั่น

     

    นี่คงเป็นความฝันแต่เป็นฝันที่เขาไม่อยากตื่นขึ้นมาซะแล้ว

     

    หมอนั่นถอนริมฝีปากออกดึงเขาเข้าไปกอดไว้แน่นพลางโยกตัวเบาๆในความรู้สึกที่ไม่มั่นคงนี้เขาได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นแผ่วเบา

     

    ไม่ร้องนะเด็กน้อย  ฉันอยู่นี่แล้ว

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in