อ้วนส้มnillzeronoun
Hold Me

  • ุ้บ...

     

    ร่างสองร่างหล่นลงกลางเตียงนุ่มคนตัวโตเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ ตอนที่ใช้แขนยาวค้ำคร่อมอยู่เหนือร่างเล็กเคล้ากลิ่นแอลกอฮอล์จนเหม็นคลุ้งนั่น

     

    ทากะยันมือขึ้นค้ำอกเขาไว้ ไม่เปิดช่องว่างให้อีกฝ่ายเข้าใกล้ไปมากกว่านี้ ดวงตากลมเบิกโพลงตอนที่ร่างนั้นโถมน้ำหนักลงมาหา แม้สติจะไม่เต็มร้อยแต่ก็มากพอให้รู้ตัวดีว่ากำลังจะถูกคนตรงหน้าเอาเปรียบ

     

    ลุก!! มันหนักนะเจ้าบ้า” คนใต้ร่างออกคำสัั่ง น้ำเสียงไม่เข้มแข็งนักตามสภาพสังขารนั่นล่ะ ทากะขมวดคิ้วจ้องอีกฝ่ายเขม็ง คนที่จู่ๆก็พาเขาวาร์ปกลับมาหน้าตาเฉย

     

    “อ่อ...ขอโทษทีครับ” เสียงคนตัวโตตอบกลับ คำขอโทษที่ฟังดูไม่จริงใจสักนิด  ก่อนเงาเดาที่ทอดอยู่เหนือร่างเขาจะหายไปพร้อมกับที่ปรากฏร่างแมวตัวใหญ่นอนเกยทับอยู่บนอกเขา 

     

    “คิดว่ามันต่างกันนักรึไง !?”คนตัวเล็กบ่นอุบ ลดมือลงจับช่วงเอว(?)ของแมวตัวใหญ่ กะจะใช้แรงที่เหลือหิ้วมันลงไปวางที่อื่น

     

    'อยู่แบบนี้ก่อนได้มั้ยครับ  รับรองว่าจะไม่ทำอะไร ผมจะนอนเฉยๆ...นะครับ'เสียงทุ้มเสียงเดิมดังขึ้นในหัวเขา  ทากะผ่อนลมหายใจ ให้ตายเถอะเหมือนจะแพ้เสียงอ่อนๆของหมอนี่ทุกที  คนตัวเล็กเบนสายตาขึ้นมองเพดานห้อง ในความมืดแบบนี้เขาหวังจะเห็นอะไรบนนั้นหรือ 

    เด็กหนุ่มปล่อยให้แมวตัวใหญ่นอนแหม็บอยู่แบบนั้น ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันอีก

     

    อ้วนส้มเหงารึเปล่า....นั่นคือเสียงความคิดของตัวเขาที่ตั้งคำถามกับตัวเอง


    ตั้งแต่เกิดเรื่องมากมายเขาก็ไม่เคยกล้าเล่นกับหมอนี่อีกเลย  เขาไม่ได้กลับห้องไวเหมือนแต่ก่อน ไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังอย่างปกติ

     

    เขาเอาแต่โทษอีกฝ่ายที่ปิดบัง  แน่ล่ะเขาตกใจแล้วก็เสียใจที่ถูกหลอก  มันสับสนจนเลือกจะวางตัวห่างเหินออกมาแบบนี้


    เขาคงมองเห็นแต่ตัวเอง  เพราะถ้าเขาลองมองในมุมของหมอนั่นบ้าง  ถ้าลองมองกลับกัน  หากเป็นเขาที่รู้ทุกอย่าง  ตัวเขาล่ะจะเลือกแบบไหนกัน จะตัดสินใจยังไง 


    จะปล่อยหรือเลือกทางเดียวกับโทรุ  มันก็คงเป็นได้แค่คำถามต่อไป...

     

    แต่เรื่องนึงที่เขาควรจะเอะใจให้ไวกว่านี้  ฉุกคิดให้ไวอีกหน่อย


    หมอนั่น....ทิ้งตัวตน ทิ้งหน้าที่มาอยู่เคียงข้างเขาไม่ใช่หรือ ตลอดหลายเดือนมานี่เขามีอ้วนส้มอยู่ข้างๆมาโดยตลอด  โทรุไม่มีความจำเป็นต้องทุ่มเทเพื่อมนุษย์คนนึงขนาดนี้เลย  มันเป็นเหตุผลที่เขาไม่เคยเข้าใจมาโดยตลอดจนกระทั่งตอนนั้น...


    คำนั้น...

     

    ที่ใจเต้นแรงในตอนนั้น ที่ใจยังสั่นๆอยู่ตอนนี้...มันต้องเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แน่แล้วหรือ  

    นายต้องเลิกคิดได้แล้วทากะ

     

    มือเล็กสองข้างขยับเปลี่ยนตำแหน่งจากสีข้างย้วยแปรเป็นกอดเจ้าแมวขี้อ้อนไว้หลวมๆ  อ้วนส้มยังนุ่มและตัวอุ่นอย่างเคย เพิ่งรู็ว่าเขาโหยหาสัมผัสนี้ เด็กหนุ่มหลับตาลง ฝ่ามือเล็กลูบไล้ไปตามกลุ่มขนสีส้มลื่นมือ

     

    "อ้วน...ส้ม" คนตัวเล็กพึมพำ เสียงใสดังแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน แมวตัวโตครางรับ สัตว์หน้าขนค่อยๆไถตัวนุ่มนิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆแล้ววางคอไว้ข้างใบหูเรียวเล็กของเด็กหนุ่ม


    เสียงหายใจครืดคราดกล่อมคนเมาให้ดิ่งลึกลงไปในภวังค์   หนังตาบางหนักอึ้งไปหมด  มือที่เคยลูบขนนุ่มช้าลง...ช้าลง ก่อนจะหยุดสนิทแล้วนิ่งไป

     

    เจ้าของฝ่ามืออุ่นหลับซะแล้วล่ะ....

     

    แมวตัวโตนอนนิ่งอยู่สักพัก สัมผัสได้ถึงจังหวะชีพจรอีกฝ่าย เสียงหายใจแผ่วเบาดังลึกยาวสม่ำเสมอกับมือที่กอดเขาไว้ค่อยๆคลายออก


    อ้วนส้มลุกถอยลงมานั่งบนที่นอนข้างๆ แมวหนุ่มหายไปเปลี่ยนเป็นคนตัวสูงที่นั่งมองร่างไร้สติอยู่แทนที่  มือหนายกขึ้นแตะข้างแก้มอุ่น เขาลูบสัมผัสแก้มใสๆของเด็กหนุ่มแผ่วเบา 

     

    ริมฝีปากสวยยกยิ้มไร้ความหมาย  รู้ดีว่าที่ตัวเองบอกอีกฝ่ายไปตอนนั้น ตื่นมาทากะคงไม่เหลือความทรงจำอะไรแล้ว   ส่วนหนึ่งก็เสียดาย  แต่อีกใจก็นึกประนามตัวเอง เขาควรกล้าหาญกว่านี้ เรื่องสำคัญก็ควรบอกในเวลาที่สำคัญไม่ควรให้มันเกิดขึ้นเพียงเพราะอารมณ์ไร้สติยั้งคิด

     

    “ขอโทษนะ....ผมเอาแต่ใจอีกแล้ว” เขาใล้นิ้วโป้งระไปตามผิวแก้มเนียนตอนที่เอ่ยเสียงเบานั่น  ร่างไร้สติขยับตัวเล็กน้อย ใบหน้าขาวอิงเข้าหาสัมผัสของอีกฝ่าย

     

    ยามาชิตะ โทรุ โค้งตัวลงช้าๆ  เขาประทับสัมผัสอุ่นบนเรียวปากนุ่มหยุ่นแผ่วเบา.

     

     


    .

    .

    .

    ทากะรู้สึกตัวอีกทีตอนที่สายโด่เด่มากแล้ว เขาได้ยินเสียงฝักบัวในห้องอาบน้ำก่อนไม่นานเสียงประตูบานกระจกจะถูกเลื่อนเปิดออกตามมา


    เด็กหนุ่มปวดหัวปวดตัวไปหมด ภาพสุดท้ายที่จำได้คือเดินเข้าร้านเหล้าไปกับเจ้าพวกนั้น  รู้สึกตัวตอนนี้ก็ไม่เหลือเรื่องราวใดๆในสมองอยู่เลย อาการภาพตัดแวะเวียนมาอีกจนได้  เขากลับมาห้องตัวเองได้ยังไงแน่นอนว่าก็ไม่รู้เลย


    มือเล็กปัดป่ายไปทั่วก่อนจะแตะโดนมือถือที่วางทิ้งอยู่เหนือศีรษะ   เขากดเปิดหน้าจอหรี่ตามองเวลา


    ...บ่ายโมงกว่า  


    นี่เขาหลับหรือตาย บนหน้าจอถูกถมทับด้วยข้อความแจ้งเตือนเบียดกันจนแน่น  คนตัวเล็กเลือกจะไม่สนใจ เขากดเคลียร์แจ้งเตือนทั้งหมดแล้วโยนมือถือทิ้งลงตรงที่เดิม

     

    “ปวดหัวชะมัด” เสียงที่เคยใสแหบพร่า แสบไปทั้งคอเขายกมือขึ้นกุมขมับ ก่อนมือเย็นๆของใครสักคนที่มาพร้อมกลิ่นสบู่จะวางทับบนหน้าผากเขา อดยอมรับไม่ได้ว่าไอเย็นๆนั่นทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นมาทันที


    “ลุกขึ้นไหวมั้ยครับ ล้างหน้าล้างตาน่าจะรู้สึกดีขึ้นเดี๋ยวผมจะลงไปหายากับอะไรร้อนๆมาให้ทาน ” เสียงทุ้มต่ำมาพร้อมฟูกหนาที่ยวบตัวลง


    ทากะหันไปมอง ดวงตากลมถึงกับเบิกตากว้างเขาลืมไปซะสนิทว่าไม่ได้อยู่คนเดียว ไม่ได้มีแค่เขากับแมวขี้เกียจตัวอ้วนอีกต่อไปแล้ว


    เจ้าแมวร่วมชายคาที่ตอนนี้นั่งเปลือยครึ่งท่อนบนหัวสีทองเปียกมะล่อกมะแล่กกับผ้าขนหนูผืนบางพาดอยู่บนบ่านั้น ภาพที่เล่นเอาคนสลึมสลือตื่นเต็มตาขึ้นมาทันที


    “ทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อย !”คนตัวเล็กแผดเสียง หน้าซีดๆเรื่อขึ้นทันตา


    “อ้าว...ก็ผมเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จนี่นา  ก็เมื่อคืนน่ะ...”คนว่าชะงักไป เขาเอียงคอจ้องหน้าเด็กหนุ่ม “...ทากะจำไม่ได้หรอครับ ?” เสียงทุ้มดังแผ่วลงจนน่าตกใจ  ยิ่งตอนที่สบกับแววตาว่างเปล่าของคนยังไม่สร่างเมาวูบนั้นแววตาเจ้านั่นแปรเป็นเศร้าลงทันที  


    ทั้งคำถามทั้งภาษากายทำเอาคนฟังหายใจสะดุด  ดวงตากลมไล่สายตามคนตัวสูง


    ชุดของเขางั้นหรือ....ทากะก้มลงมองตัวเอง 


    ก็ปกตินี่ ก็เสื้อกล้ามสีขาวตัวโคร่งที่เขาเคยใส่ประจำก่อนที่จะสวมทับด้วยชุดนักศึกษา


    กางเกงล่ะ !?


    ทากะเปิดผ้าห่มมุดไปดู


    อืม...ก็บ็อกเซ่อตัวเดิมเหมือนทุกที ก็ไม่เห็นมีอะไรแปลก


    ไม่...


    เห็น...


    แปลก...


    แปลกสิเว้ย !!! 


    เมื่อวานเขายังใส่ชุดนักศึกษาไปกินเหล้าอยู่เลยกลับมานี่ได้ไงก็ไม่รู้  แล้วชุดเขาดันเหลืออยู่แค่นี้เนี้ย คนตาโตรีบมองหาเศษซากตัวเองบนพื้น


    ไม่มี !!

    เสื้อผ้าหายไปไหน ทำไมเหลือแค่นี้คงไม่ได้ถอดทิ้งที่ร้านหรอกนะ บ้าเอ้ย !!


    “ผมเอาไปใส่เครื่องซักผ้าให้แล้วน่ะครับ”อ้วนส้มในร่างชายหนุ่มบอกเขา ก็พอจะเดาความคิดของอีกฝ่ายผ่านสีหน้าตกใจนั่นได้อยู่

     

    “แต่ทากะ...จำอะไรไม่ได้เลยหรอครับ  เรื่องเมื่อคืน...เรื่องของเรา” เจ้านั่นช้อนตามองเขา


    “หยุด !” คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดปากร่างตรงหน้า ทากะเม้มปากแน่นจ้องอีกฝ่ายเขม็ง เขากลัวสิ่งที่ตัวเองกำลังคิดจับใจ


    บ้าเอ้ย...


    เด็กหนุ่มใจเต้นแรงอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ปกติโทโมยะก็บอกว่าเขาเป็นประเภทเมาแล้วหลับนี่นา คงไม่หรอก...ไม่ใช่แน่ๆ


    “อย่าเพิ่งพูดอะไรนะ ขอฉันทำใจก่อน ฉัน...จำอะไรไม่ได้เลย”คนเพิ่งสร่างมีสีหน้าเป็นกังวลปนรู้สึกผิดชัดเจน  แมวหนุ่มดึงมือเล็กออกจากปากตัวเอง เขากัดริมฝีปากแล้วเบือนหน้าหนี  ภาพที่ทำเขาคนมองเด้งหลังตรงขึ้นมานั่งข้างๆ ทากะดึงแขนอีกฝ่ายให้หันมามองหน้ากัน


    “ไม่จริงใช่มั้ย เมื่อคืนมันไม่มีอะไรเกิดอะไรใช่มั้ย?


    โทรุมองสีหน้าร้อนใจของอีกฝ่าย แมวหนุ่มนิ่งงันสีหน้าลังเล


    “คือ...”


    “.....”


    “คือ...”


    “....”


    “คือ...เมื่อคืนทากะ....”เขากัดริมฝีปากแน่น


    “...”


    “จะให้ผมเล่าจริงๆหรอครับ ?


    “โธ่เอ้ย ถ้านายยังไม่พูดภายในหนึ่งนาทีนี้ ฉันจะบีบคอนายแน่!” ทากะสบถออกมาอย่างเหลืออด มองหน้าคนที่ยังใช้สายตาแปลกๆมองเขาจนถึงตอนนี้  เจ้าหมอนั่นถอนใจไหล่ตก


    “ทากะจะรับผิดชอบผมใช่มั้ยครับ ?


    “ยามาชิตะ โทรุ ถ้านายยังขืนยึกยัก ชีวิตนายฉันก็จะไม่รับผิดชอบ”


    คนตัวโตมองตาเขา  นึกเอ็นดูดวงตากลมใสที่กำลังลุ้นอยู่นี่ ควรเลิกแกล้งได้แล้วมั้ง  รอยยิ้มกว้างระบายบนเรียวปากคู่สวย มือหนาเลื่อนขึ้นขยี้เส้นผมสีดำนุ่มมือเบาๆแล้วว่า


    “ทากะ...แค่อ้วกน่ะครับ เหมือนจะอ้วกออกมาจนหมดกระเพาะ แถมยังนอนกอดผมไว้ซะแน่น ตอนที่พอขยับได้ก็เลยถอดชุดทากะออก  เหลือไว้แค่ตัวด้านใน  แต่ตัวผมน่ะเหม็นมากเลย ทากะอาจต้องอาบน้ำให้อ้วนส้มเป็นการชดใช้” คนตัวโตว่าเนือยๆ พยายามซับน้ำออกจากเส้นผมเปียกๆของตัวเองให้มากที่สุด  เมื่อคืนดันเผลอวาร์ปกลับมาตอนนี้เขาจึงหมดโควต้าใช้พลังซะแล้ว


    ทากะเม้มปากแน่น หน้าขาซับสีจาง เขาจ้องร่างขาวสะท้อนแสงข้างๆพลางกำหมัดแน่น

     “ฉัน...จะ..ฆ่า...นาย”


    โทรุหัวเราะ เอียงมองเด็กหนุ่มด้วยสีหน้าล้อเลียน “ว่าแต่...ทากะคิดอะไรหรอครับ ?


    “ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น !”คนตัวเล็กเสียงห้วนสวนพลัน


    “อ่อ...ครับ ยังไงตื่นแล้วก็อาบน้ำอาบท่าเถอะครับ  จะได้สดชื่น เดี๋ยวผมลงไปซื้อของให้”โทรุยืดตัวขึ้นช้าๆเหมือนจะได้ยินเสียงคนตัวเล็กถอนใจยาวๆ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แขนเขาถูกอีกฝ่ายดึงไว้ก่อน คนตัวสูงเลิกคิ้วน้อยๆแล้วหันกลับมาหา


    ทากะเงยหน้ามองแมวหนุ่ม พยักเพยิดไปที่หัวเปียกๆ


    “นายน่ะ...จะออกไปทั้งสภาพนี้หรอ ?”เขาถามนิ่งๆ


    “อ่อ...” คนตัวสูงจับปอยผมชุ่มน้ำของตัวเองแล้วยิ้มบาง“ช่างเถอะครับ เดี๋ยวมันก็แห้ง”


    “นั่งลง นั่งนิ่งๆอยู่ตรงนี้เลย” คนตัวเล็กกระชากอีกฝ่ายให้นั่งลงเต็มแรง  แล้วเป็นฝ่ายผุดจากเตียงเดินไปเปิดตู้ค้นนู่นหานี่สักพัก ไม่นานเจ้าตัวเล็กก็กลับมาพร้อมไดร์เป่าผมสีขาวขนาดกะทัดรัดในมือ  เขาจัดการเสียบไฟให้เสร็จสรรพ


    “ส่งผ้ามา” ทากะออกคำสั่งอีกหน  โทรุยื่นผ้าเช็ดตัวให้อย่างว่าง่าย  คนตัวเล็กกระชับผ้าผืนบางไว้ในมือ ก่อนจะจัดการเป่าผมให้อีกฝ่าย


    การกระทำที่คนตัวสูงได้แต่ระบายยิ้มบนเรียวปาก “ทากะเนี่ย...ใจดีจังนะครับ”


    “นั่งเฉยๆเถอะน่า”


    “ผมทำให้ทากะอึดอัดรึเปล่า  ถ้าผมเป็นแมวจริงๆคงดีกว่านี้”


    “น้อยใจรึไง  เป็นคนแบบนี้ก็ดีไม่เปลืองค่าอาหารแมว นายน่ะต้องชดใช้ให้ฉันอีกเยอะรู้ตัวไว้ด้วย”


    “อ่อ...เรื่องนั้น ขอโทษนะครับ ผมคงเป็นแมวที่แย่จริงๆ ทำให้เจ้านายเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์”


    “อืม...ใช่แย่มาก" ทากะว่า พอเห้นอีกฝ่ายไม่เถียงเขาจึงเสริมขึ้น "...แต่ก็นะ  แมวน่ะก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้วนี่  เรื่องเอาแต่ใจตัวเองน่ะเก่งเป็นที่หนึ่ง จริงๆต้องขอบคุณนายด้วยล่ะนะ ฉันน่ะแพ้ขนสัตว์ แต่คงเพราะอ้วนส้มไม่ใช่แมวจริงๆเลยถึงยังเลี้ยงได้ แล้วก็นะ...ค่อนข้างสบายกว่าเลี้ยงแมวจริงๆเยอะเลย” ประโยคหลังจู่ๆคนตัวเล็กก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ 


    “งั้น....อยากเลี้ยงทั้งชีวิตมั้ยล่ะครับ ? อีกฝ่ายแกล้งแย๊ปเข้าให้ รู้สึกได้ทันทีว่ามือเล็กที่ลูบสัมผัสเส้นผมเขาอยู่ชะงักไป


    เหยื่อติดกับแล้ว....


    “เอ้า..แห้งละล่ะ แต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วจะไปไหนก็ไป” หนุ่มนักศึกษาเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง  ทากะผละไป เขาเก็บสายไดร์เป่าผมพร้อมกับโยนผ้าขนหนูผืนเก่าลงตะกร้าผ้า โทรุยืดตัวขึ้นกำลังจะเดินไปหยิบเสื้อสีขาวของตัวเอง มือเล็กคู่เดิมก็ยื่นมาให้ก่อน  


    คนตัวสูงขยับยิ้มอบอุ่น รับมา “ผมจะรีบกลับนะครับ”


    ทากะไม่สบตาอีกฝ่ายทำเป็นค้นโน่นหานี่ยุ่งไปหมด ตอนที่คนตัวสูงกำลังจะเปิดประตูห้องจากไป เสียงใสๆก็ดังลอยขึ้น


    “อย่าหาเรื่องใส่ตัวกลับมาล่ะ”


    นั่นเป็นประโยคสุดท้ายก่อนเจ้าตัวเล็กของเขาจะเดินไม่รู้ไม่ชี้หายไปจากห้องเล็ก  โทรุอมยิ้ม แววตาคมอ่อนแสง


    ทากะน่ะยังไงก็ยังเป็นคนปากร้ายใจดีอยู่วันยังค่ำ  


    แต่เพราะเป็นแบบนี้ละมั้ง เขาถึงปล่อยมือไปไม่ได้ซะที.

     

     

     

     

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in