อ้วนส้มnillzeronoun
[Special Chapter : สุขสันต์วันแมว]

  • ตอนที่ทากะกำลังออกจากมหาลัย เขาก็เผลอคิดขึ้นมาว่าจะแวะซื้ออาหารแมวไปเพิ่มตามความเคยชิน ทว่าขาเรียวกลับต้องชะงักตอนมาถึงหน้าร้านลุงร้านเดิม 


    เด็กหนุ่มชะงักไป เขาเพิ่งนึกขึ้นได้...ว่าแมวน่ะไม่อยู่แล้ว เขาเพิ่งจะเสียแมวไปหยกๆ  เจ้าแมวอ้วนข้างถนนที่เก็บมาเลี้ยงเมื่อหลายเดือนก่อนนั้น  ตอนนี้มันดันอัพเกรดเฟิร์มแวร์ใหม่เอี่ยม สามารถยืนสองขาทำหน้าหล่อได้แล้วนี่สิ

     


    คนตัวเล็กถอยหลัง  จังหวะที่กำลังจะก้าวผ่านหน้าร้านไปคุณลุงคนเดิม คนที่ทุกวันนี้ทากะก็ยังไม่รู้จักชื่อ ชายสูงวัยรีบเดินเร็วๆออกมาเรียกเด็กหนุ่มไว้ก่อน


    เจ้าของร้านส่งยิ้มกว้างตอนที่เอ่ยทักทาย คนตัวเล็กได้แต่ถอนใจคอตก จะบอกลุงยังไงว่าเขาไม่มีแมวแล้ว  แมวเขามันกลายเป็นคนไปซะแล้ว 


    “สวัสดีครับ วันนี้อากาศดีนะครับ” ทากะเลือกทักทายกลับไปก่อน  มือเล็กกระชับเป้บนหลังแล้วเดินเลี้ยวกลับไปที่ร้าน


    “ช่วงนี้ไม่เห็นเลย ครั้งสุดท้ายที่ซื้ออาหารก็นานแล้วนี่  เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า” คุณลุงเอ่ยถามสีหน้าเป็นกังวล  ทากะเผลอยกมือเกาข้างแก้มอย่างลำบากใจ 


    “คือ..ช่วงนี้ผมให้อ้วนส้มไดเอทน่ะครับ รู้สึกจะตัวใหญ่เกินไปแล้ว  เวลาโดดมาทับทีเล่นเอาหายใจแทบไม่ออก  เลยิิดว่าควรจริงจังเรื่องน้ำหนักกับเจ้านั่นเสียหน่อย"


    “อ้อ...งี้เอง อืม...งั้นเอาครอสลดน้ำหนักแมวมั้ย  ลุงเพิ่งได้มาเนี่ยทางนู้นให้เอามาแจกลูกค้า บริการทดลองเล่นฟรีสามวันจากนั้นจะไม่สมัครก็ได้   มียิมแมวแล้วก็สระว่ายน้ำด้วยนะ ลองดูมั้ย” ชายชราเจ้าของร้านควานหาเอกสารใบปลิวอย่างกระตือรือร้น แกหาไปบ่นไปเพราะความหลงๆลืมๆของตัวเอง


    “เอ่อ....”ทากะอึกอัก เหมือนเรื่องชักจะไปกันใหญ่ถ้าเขาพาเจ้านั่นไปยิม ไปว่ายน้ำ ถึงจะร่างแมวก็เถอะ แค่คิดก็เขินเป็นบ้า  เขารีบส่ายหน้ารัวๆ  คุณลุงมีสีหน้าแปลกใจแต่ก็หัวเราะออกมา ก่อนชวนเขาเข้าไปจิบน้ำชาหลังร้านอีกตามเคย


    “อ้อ...ลุงมีของฝากให้อ้วนส้มด้วยนะ เห็นว่าวันนี้เป็นวันแมวล่ะ ทากะคุงก็คงรู้ละสินะ” คนตัวเล็กส่ายหน้า ยิ้มจางๆอย่างคนรู้สึกผิด “ไม่ทราบเลยฮะ..ผมนี่แย่จริง” คุณลุงโบกมืออย่างไม่ถือสาแล้วตบบ่าบางๆของเขาสองสามที


    “แต่แมวน่ะ....เค้าก็ต้องการการเอาใจใส่จากเจ้านายนะ  วันแมวก็เหมือนวันเกิดของเค้า   ถ้ามีอะไรพิเศษหน่อยลุงว่าก็ดีเนอะ  อ่ะนี่...ของขวัญเล็กๆน้อยๆ” ว่าแล้วคุณลุงเจ้าของร้านก็ยื่นถุงกระดาษใบเขื่องให้เขา   


    ทากะรับมาเขาโค้งหลายครั้งและขอบคุณอีกหลายหน   ความรู้สึกผิดที่ว่าต่อไปคงไม่ได้มาอุดหนุนลุงทำให้ของในถุงกระดาษหนักอึ้งกว่าน้ำหนักจริงของมัน   


    คุณลุงเจ้าของร้านยังใจดีตามเคย แกยืนส่งรอกระทั่งคนตัวเล็กลับสายตาแล้วจึงเดินกลับเข้าด้านในไป  




     

     

    “กลับมาแล้วครับ...”

    เสียงใสเอ่ยขึ้นตามความเคยชิน ทากะเปิดประตูห้องด้วยมือข้างเดียวเขาวางถุงกระดาษสองใบลงบนเตียง  ก่อนจะเดินไปถอดเสื้อคลุมพร้อมแขวนกระเป๋าอีกมุมหนึ่ง 


     เจ้าอ้วนส้มนั่งเลียขนอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา   เจ้านั่นร้องเหมียวเบาๆที่ในหัวเขาได้ยินว่า  กลับมาแล้วหรอครับ ก่อน่างกลมจะโดดลงมาบนพื้นแล้วเดินเข้ามาหาเขาพันแข้งพันขา


    “ติดใจร่างแมวหรือว่าเคยชิน”


    เหมือนจะมีปัญหาล่ะ เสียงทุ้มๆในหัวเขาดังขึ้น ทากะชะงักหันมามองแมวที่เดินวนไปวนมาอยู่บนพื้น  เขาเลิกคิ้วถาม “มีอะไรงั้นหรอ ?


    เหมือนจะกลับร่างไม่ได้น่ะครับ ตั้งแต่เช้าผมพยายามแล้วแต่...ไม่ได้เลยแฮะ


    “อ้าว...ล้อเล่นรึเปล่า” คนตัวเล็กมีสีหน้าตกใจจริงจัง ก่อนทากะจะนิ่งไปเขามองแมวตัวโตที่ยัังเดินไม่หยุด ก่อนจะฉีกยิ้มที่แมวหนุ่มหันมาเห็นแล้วชักหนาวๆร้อนๆ


    “แต่ก็ดีนะ...ถ้านายอยู่ร่างนี้ ฉันจะสะดวกใจกว่า ยังไงแมวก็น่ารักกว่า”


    จริงหรอ...’ อ้วนส้มเอียงคอมองเขา


    “แน่นอนสิ” ทากะพยักหน้าย้ำ เขาปลดกระดุมคอลงสองสามเม็ดพร้อมกับพับแขนเสื้อขึ้น


    เจ้าอ้วนเดินไปนั่งคอตกอยู่ข้างเตียง ทากะมองตามแล้วอดขำไม่ได้ พลันในหัวก็แวบเสียงลุงเจ้าของร้านดังขึ้นมาตอนที่เขาเหลือบไปเห็นถุงกระดาษที่วางทิ้งไว้


    แต่แมวน่ะ....เค้าก็ต้องการการเอาใจใส่จากเจ้านายนะวันแมวก็เหมือนวันเกิดของเค้า…’


    ในถุงนั่น....คืออะไรนะ


    “นี่อ้วน...ลุงคนเดิมฝากของมาให้นายอีกแล้วล่ะ เห็นบอกว่าวันนี้เป็นวันแมวด้วยนะ”


    งั้นหรอครับ ขอบคุณครับ แต่ผมยังไม่มีอารมณ์กินอาหารแมวเลียตอนนี้หรอกครับ

    ประโยคประชดประชันที่คนฟังกรอกตา เขายังจำวีรกรรมแกล้งตายแสนร้ายกาจของเจ้านี่ได้ขึ้นใจนัก ไว้มีโอกาสจะแก้แค้นให้คอยดูเชียว


    “ไม่ต้องเศร้าขนาดนั้นก็ได้มั้ง พลังนายอาจจะหมดแบตเฉยๆ อีกเดี๋ยวก็กลับร่างคนได้ เชื่อฉัน"


    ทากะ...คงชอบแมวมากสินะครับ’ เสียงหงอยนั่นยังดังตอบมาไม่เลิก


    “ไม่อ่ะ..”ทากะนั่งลงบนเตียง ลากถุงกระดาษของคุณลุงมาวางตรงหน้า


    เจ้านั่นหันมามองเขางงๆ


    “ชอบแค่อ้วนส้ม...” เจ้าตัวเผลอพูดออกไปตอนที่มือกำลังล้วงเอาของข้างในออกมา  กว่าจะรู้ตัวว่าพูดอะไรก็ตอนที่เจ้าแมวนั่นเดินมาชะโงกมองเขาใกล้ๆนั่นล่ะ

    ดีที่หมอนั่นอยู่ในร่างแมวไม่งั้นต้องกำลังยิ้มล้อเลียนเขาแน่ๆ ทากะรีบกระแอมไอ “...อย่าคิดอะไรบ้าๆล่ะ ฉันก็แค่ชอบอะไรนิ่มๆเท่านั้นล่ะ  ร่างอ้วนส้ม...มันก็...นิ่มดี”


    หน้าแดงแล้วนะครับ


    “อากาศวันนี้มันร้อนหรอกน่า”


    อ่อ...ครับ


    ทากะแสร้งทำเป็นสนใจของขวัญกลบเกลื่อน มือขาวลูบคลำของด้านในยังไม่ดึงออกมา


    หือ...ลุงให้อะไรมาเนี่ย


    “เสื้อผ้าหรอ..?” ทากะพึมพำ เขาหยิบของออกจากถุงแล้ววางลงบนเตียงตรงหน้าตัวเองและแมวตัวใหญ่


    เหมือนจะเป็นเสื้อนะครับ’  อ้วนส้มออกความเห็น


    “เห....เสื้อวินมอไซต์ล่ะ” ดวงตากลมเป็นประกายบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังตื่นเต้นจัด  ทากะยกขึ้นมาก่อนจะมองไปที่แมวตัวอ้วน   โทรุขยับถอยหลังโดยไม่รู้ตัวเขาว่าเขาอ่านความคิดทากะออก 


    คงไม่คิดจะให้ผมใส่ใช่มั้ยครับ ?


    “ก็น่ารักดีนะ” ทากะเอียงคอมองแมวสลับกับเสื้อ


    แต่ผมว่า...’ แมวตัวโตกลืนน้ำลาย


    “เดินมานี่”คนตัวเล็กออกคำสั่ง เสียงดุ


    ผมว่า...แมวหนุ่มยิ่งเดินถอยหลัง


    “อ้วนส้ม !


    เจ้าตัวอ้วนถอนใจคอตก เดินเข้ามาหาเจ้าของห้องอย่างเลี่ยงไม่ได้

    ทากะชอบบังคับผมอยู่เรื่อย’ เจ้าตัวตัดพ้อเสียงอ่อยประโยคที่คนฟังทำเป็นไม่ได้ยินแล้วจัดการอุ้มแมวตัวโตเข้ามาใกล้แทน


    “ของขวัญที่คุณลุงให้มา ถ้าไม่ใช้เดี๋ยวเจ้าของจะเสียใจนะ ใส่เสร็จก็ถ่ายรูปส่งไปก็แค่นั้น”


    ทากะลากแมวอ้วนมานั่งบนตักได้สำเร็จ แล้วรีบเอ่ยดักคอทันที “มือ...หมายถึงขาหน้าน่ะอยู่นิ่งๆด้วย”


    หวงจัง...ผมแค่วางเฉยๆเอง’ เจ้านั่นแก้ตัว

    ทากะจัดการสวมเสื้อตัวเล็กแต่ก็ใหญ่พอดีกับขนาดแมวของเขา รูดซิบหลังให้เรียบร้อยแล้วจับเจ้าตัวอ้วนให้นั่งลงตรงหน้าพลางชื่นชมผลงาน


    น่ารัก....คนตัวเล็กคิดในใจพยายามซ่อนสีหน้าไว้ รีบเสมองไปทางอื่น


    “อ้อ ต้องถ่ายรูปสินะ” เจ้าตัวว่าพลางหยิบมือถือออกมากำลังจะกดถ่ายแมวตัวใหญ่ก็ยื่นอุ้งเท้ามาแปะตรงตำแหน่งกล้องก่อน


    ไม่ถ่ายงี้ดิครับ ผมไม่ให้ถ่าย


    “ทำไมเรื่องมาก ไม่ให้ถ่ายงี้แล้วจะทำไง”


    ก็อุ้มผมเซลฟี่ แบบที่ทากะเคยทำคราวก่อน



    ไม่กล้าสินะครับ งั้นผมก็ไม่ยอมให้ถ่าย


    คนตัวเล็กเม้มปากแน่นจ้องเจ้าแมวเรื่องมากนั่นตาเขม็ง  ทากะจำได้...ท่าอุ้มแนบอกแล้วเซลฟี่นั่น  หมอนี่ก็แค่แมวนะเขาไม่ควรต้องคิดมากสิ  

    “ก็ได้”ทากะว่าเสียงห้วน

    ถ้าแมวมันยิ้มได้เขาคงเห็นเจ้านี่ปากโค้งไปแล้ว  อ้วนส้มรีบปรี่มาหาเจ้าตัวชูขาหน้าสองข้างให้อุ้มเหมือนเด็ก

     ทากะโอบแมวตัวใหญ่ขึ้นแนบอกแล้วยกมือถือขึ้นถ่ายเซลฟี่


    อ้วนส้มยื่นจมูกไปใกล้แก้มอีกฝ่าย


    แชะ !!!


    ภาพที่ได้คือคนตัวโตที่กำลังกดปลายจมูกลงบนแก้มขาวๆของคนตัวเล็ก 


    ทากะเบิกตากว้างมองภาพที่ค้างอยู่หน้าจอ  วงแขนแข็งแรงโอบเอวบางไว้ ปลายจมูกโด่งยังกดแช่อยู่บนแก้มนิ่ม

    โทรุเองก็ชะงักไป  เขาลืมตาขึ้นถึงเห็นสีหน้าตกใจของอีกฝ่าย  หันไปมองภาพสะท้อนในกล้องแล้วก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ


    “ดูเหมือนว่าจะกลับร่างได้เฉยเลยครับ”คำแก้ตัวที่อีกคนค้อนตาคว่ำรีบโดดออกห่างจากคนตัวสูง


    “นายเล่นอะไร โกหกกันรึไง”


    คนตัวสูงเกาท้ายทอยแก้เก้อ เหลือบมองคนหน้าแดงก่ำ ที่เด้งหนีไปชิดปลายเตียงอีกด้านอย่างนึกเอ็นดู 


    “เหมือนจะโดนคำสาปวันแมวเล่นงานเข้าแล้วล่ะครับ” คนตัวสูงยกยิ้ม ทากะมองเขาอย่างไม่ค่อยเชื่อถือคำพูดนักแต่ก็ทำอะไรไม่ได้  คนตัวเล็กได้แต่ฮึดฮัดอยู่ในใจสงสัยคุณลุงคงไม่ได้เห็นภาพของขวัญของแกแล้วล่ะ


    เด็กหนุ่มลูบแก้มปัดความคิดฟุ้งซ่าน แล้ววางมือถือลงข้างตัว ก่อนจะยื่นถุงกระดาษสีน้ำตาลทึบอีกใบ ที่เจ้าตัวแวะซื้อก่อนกลับห้องให้คนตัวสูง  โทรุรับมาอย่างงงๆ เขาหยิบกล่องขนาดกลางที่บรรจุอยู่ข้างในออกมาเปิดดู


    “ของผมเหรอครับ....” เจ้าตัวว่าเสียงเบาลงเรื่อยๆ ได้ยินทากะรับคำในคอ เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆช้อนตามองคนให้ด้วยความซาบซึ้ง “...ขอบคุณนะครับ”


    “...จริงๆก็พอรู้ว่าอย่างนายคงไม่จำเป็นต้องกิน เลยเลือกสั่งแบบพิเศษที่ฉันน่าจะกินได้เผื่อไว้ด้วย” คนตัวเล็กเกาข้างแก้มเอ่ยอุบอิบ


    “ทานได้ครับ...มาทานด้วยกันเถอะครับ แต่ก็น่ารักจนไม่กล้าทานเลยเนอะ ขอบคุณมากๆเลยนะครับ”


    “งั้นเดี๋ยวฉันไปเอาจานก่อน”ทากะว่า ยังไม่ยอมสบตาอีกฝ่าย  คนตัวเล็กรีบลุกแล้วเดินหายไปหลังห้อง


    เขินมากละสิ ทำไมดูออกง่ายขนาดนี้ แต่เขาน่ะดีใจมากจริงๆนะ


    คนตัวสูงวางกล่องกระดาษสีขาวลงบนโต๊ะ พินิจมองเค้กขนาดครึ่งปอนด์ที่เป็นรูปแมวสีส้มกำลังนอนขดแล้วขยับยิ้มกว้างกว่าเดิม


    “...น่ารักจังนะ”เจ้าตัวพึมพำระบุไม่ได้ว่าเขาหมายถึงเค้กหรือคนให้หรือทั้งสองอย่าง   คนตัวสูงหันไปมองทากะที่ยังไม่เข้ามาก่อนจะคว้ามือถือของคนตัวเล็กแล้วกดส่งรูปล่าสุดมาใส่มือถือตน


    คนตัวสูงขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ตอนที่กดหาช่องแชทของเพื่อนสนิท แล้วส่งรูปนั้นไปให้พร้อมกับแคปชั่นสั้นๆว่า 

    สุขสันต์วันแมว’


    สักพักก็มีสติ๊กเกอร์หน้าโกรธถูกส่งกลับมา โทรุหัวเราะร่วนอยู่เพียงลำพังก่อนรีบเนียนวางมือถือคืนตอนได้ยินเสียงทากะกลับเข้ามา


    “ถ้าเหลือก็แบ่งไปให้เพื่อนนายได้นะ เจ้าหมานั่นน่ะ คงไม่ใช่หมาจริงๆสินะ” ทากะว่า


    “ไม่ให้ครับ” โทรุเอ่ยขึงขัง เสียงจริงจังจนคนตัวเล็กหลุดขำ


    “นายเป็นแมวนะ ทำไมขี้หวงเหมือนหมาเลย”


    “ก็เค้กนี่ทากะอุตส่าห์ซื้อมาให้นะ ผม..ไม่แบ่งให้ใครหรอกครับ”


    “ก็ได้ๆ ตามใจมันเป็นของนายนี่นะ”เจ้าตัวเล็กไหวไหล่ โทรุรอบมองคนที่กำลังตัดเค้กด้วยสีหน้าอ่อนโยน        ความรู้สึกอุ่นวาบคืบขึ้นกลางอก


    ดีจังนะ...เขาน่ะชักอยากเปลี่ยนให้ทุกวันเป็นวันแมวขึ้นมาซะแล้วสิ .




    --------------------------------------------------------

    จริงๆอยากเขียนอ้วนส้มใส่เสื้อวินมานานแล้ว นี่ก็สนองกิเลสตัวเองซะเลย เบาๆใสๆเนอะ สุขสันต์วันแมว อิอิ

     

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in