อ้วนส้มnillzeronoun
โคทัตสึ
  • ย่างเข้าเดือนพฤศจิกายน อากาศเริ่มเย็นลงจนต้องเอาโต๊ะโคทัตสึออกมากางไว้กลางห้อง อ้วนส้มนอนหลับปุ๋ย โผล่หัวกลมสีส้มปุยออกมาจากใต้ผ้าผืนนิ่ม

    ผมย้ายอุปกรณ์กรเขียนเพลงลงมาไว้บนโต๊ะ ไม่ลืมหยิบตะกร้าที่บรรจุส้มผลใหญ่ไว้จนเต็มมาวางไว้ด้วยกัน คนตัวเล็กแหย่ขาเข้าไปหาไออุ่นจากภายใน อากาศแบบนี้ชวนขี้เกียจชะมัด อยากจะหยุดนอนอยู่ห้องไม่ต้องไปมหาลัยแต่ก็คงเป็นเรื่องยาก เสาร์อาทิตย์แบบนี้มีแต่ต้องใช้ให้คุ้ม

    โตเกียวช่วงฤดูใบไม้ร่วงที่ต้นกิงโกะพร้อมใจกัน
    ผลัดสีใบจากเขียวสดมาเป็นเหลืองอร่าม ฤดูที่บางครั้งมาพร้อมสายฝนโปรยปราย มันทำให้วันที่หนาวอยู่แล้วยิ่งทวีความโหดร้ายมากขึ้นอีกเท่าตัว

    และคนที่น่าอิจฉาที่สุดก็คือผมกับแมวอ้วนที่นอนขดอยู่ใต้โคทัตสึเวลานี้ เจ้าอ้วนเหมือนจะเริ่มต้นกรนตอนที่ผมลงมือแกะส้มลูกที่สอง ผมหันไปยิ้ม รู้สึกอบอุ่นประหลาดเวลาได้ยินเสียงหายใจครืดคราดเวลาที่แมวหลับ จังหวะที่ดังสม่ำเสมอจนคนฟังก็ชักเคลิ้มตาม สมองดูจะเกียจคร้านไม่อยากทำงานสักเท่าไหร่

    จัดการส้มลูกที่สองเรียบร้อย ทากะจึงล้มตัวลงนอนขดทับแขน ตะแคงหาเจ้าตัวใหญ่ยกมือข้างที่ว่างไล้ขนนิ่มบนหัวกลมๆอย่างเบามือ ไม่ช้าไม่นานเขาก็ผล๋อยหลับตามเจ้าส้มไป

    คนตัวสูงลืมตาขึ้นช้าๆ ขยับยิ้มบางมองคนที่หลับไปแล้วอย่างนึกเอ็นดู อากาศหนาวจริง แค่ไออุ่นจากโต๊ะโคทัตสึคงไม่พอ ให้ดีก็ควรกอดกัน....

    จัดการขยับเข้าไปชิดคนตัวเล็กอีกหน่อย ก่อนเหยียดแขนตัวเองใช้เป็นหมอนแทนแขนของอีกคน ทากะขยับตัวเข้าหาเข้าเหมือนสัมผัสได้ถึงไออุ่น มือหนาอีกข้างสอดประสานกับมือเล็กไว้ เขาหลับตาลง ยิ้มบาง คงอีกนานกว่าทากะจะตื่น.



    ลมหายใจร้อนเป่าลดอยู่ข้างแก้ม ทากะเปิดเปลือกตาขึ้น ใบหน้ารูปสสลักจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางสวย กับตำหนิดำจุดเล็กบนข้างแก้มขวา เขานอนหนุนแขนผู้ชายคนนึงที่คลับคล้ายคลับคลาว่าชอบฝันถึง

    แต่เขามั่นใจว่าคราวนี้ไม่ได้ฝันแน่ๆ

    ทากะค่อนข้างมั่นใจว่าในห้องเขามีสิ่งพิศวงบางสิ่งที่จนถึงตอนนี้ก็ยังพิสูจน์ไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้กลัวผีอะไรขนาดนั้น ถ้าไม่มาสร้างความลำบากให้ ต่างคนต่างอยู่ก็ไม่มีปัญหาหรอก

    เพียงแต่ที่เขาสงสัยก็คือทำไมเอาแต่ฝันเห็นผู้ชายคนนี้ แล้วถ้าลองไล่เรียงเวลาดีๆ รอบตัวเขาเริ่มแปลกไปตั้งแต่รับเจ้าอ้วนส้มเข้ามา

    จะเป็นไปได้มั้ยว่าหมอนี่คือเจ้าของเก่าอ้วนส้ม อาจจะเสียชีวิตไปแล้ว ถ้าคิดเชื่อมโยงกันแบบนี้ก็พอเข้าเค้า หมอนี่ต้องรักอ้วนส้มมากจนไม่ยอมไปผุดไปเกิด มาคอยตามดูเขาเพื่อจะได้มั่นใจว่าเขาดูแลแมวตัวเองเป็นอย่างดี

    เป็นผีมีห่วงนี่เอง น่าสงสารนะเนี่ย...

    ทากะยกมือขึ้นช้าๆ อยากทดสอบจัง มันน่าแปลกตั้งแต่เขานอนหนุนแขนผีได้แล้ว จะบอกว่าเป็นโพลเตอร์ไกส์ก็ไม่น่าจะมีร่างเนื้อ

    ถ้าลองแตะดูล่ะ....

    ทากะกดปลายนิ้วชี้ลงบนแก้มขาวของคนข้างๆ แล้วจิ้มแตะอยู่สองสามที

    อุ่นจริงๆด้วย ไม่ทะลุจริงๆด้วย ทำไมพลังกล้าแกร่งขนาดนี้

    มือหนาตะบบลงบนมือเล็กที่จิ้มแก้มเขาไม่เลิก ทากะสะดุ้งจะดึงมือกลับไม่ทันแล้ว เจ้าของอ้วนส้ม(?) ลืมตาขึ้น เขาส่งยิ้มบาง แล้วว่า

    "ทากะฝันอยู่น่ะครับ"

    ------------------



    "ทากะฝันอยู่น่ะครับ"

    เจ้าของห้องสะดุ้งตื่น อ้วนส้มมานอนขดอยู่แนบอกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ เจ้าแมวน้อยยิ่งขดตัวกลมเข้าหาเขา มือป้อมๆวางพาดอยู่กับมือเขาชวนให้รู้สึกนิ่มหยุ่น จนเผลอกำไว้หลวมๆ

    ทากะยิ้มบาง

    "ไม่รู้ว่ามีจริงมั้ยนะ แต่ไม่ต้องห่วงเจ้าอ้วนหรอก กินอิ่มนอนหลับจนเดินไม่ไหวขนาดนี้ ฉันเองก็เลี้ยงเขาดีไม่แพ้นายล่ะ"

    Cr IG pooh0403
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in