อ้วนส้มnillzeronoun
หนาวเนื้อห่มเนื้อ จึงหายหนาว
  • “ไง....นายนี่มันมากเล่ห์จริงๆนะ ใช้แผนความจำเสื่อมเข้าไปขออาศัยกับเค้าแบบนี้ ไปเรียนมาจากไหน หรือดูละครของพวกมนุษย์มากไป” 

    ชายหนุ่มผมทองหน้าตาออกไปโทนตะวันตก หย่อนก้นลงนั่งข้างๆชายผมบลอนด์ เขาวาดแขนยาวขึ้นพาดไหล่เพื่อนรัก ดึงมันเข้ามาใกล้ๆ หรี่ตาเจ้าเล่ห์ยามเอ่ยถาม 

    “ก็ดูบ้าง ได้ยินเสียงจากข้างห้องทากะ เลยโดดไปนั่งดูบนกิ่งไม้” คนตัวสูงตอบเขาเอื่อยๆ ยื่นถุงถั่วลิสงที่ถือติดมือลงมาให้เพื่อนหนุ่ม มือขาวล้วงลงหยิบอย่างว่าง่าย

    “เออ...แต่เรื่องล่าสุดก็สนุกจริง” เขาว่าเสียงเบา มาซาโตะรีบสะบัดหัวส่ายหน้า ไล่ความคิดคล้อยตามนั่น หันมามองเพื่อนสนิทตาขวาง 

    “ตลกมากมั้ย” อีกคนหัวเราะหึหึ ก่อนจะยกขาขึ้นไขว่ห้างแล้วปรายตามองมาที่เขา

    “มาหานี่ มีความคืบหน้ารึเปล่า”

    “แหม...นี่เพื่อนหรือขี้ข้า เห็นหน้าก็ถามแต่เรื่องงานเลย ไม่คืบหน้านี่แวะมาไม่ได้รึไง”

    “ไม่อ่ะ ไม่ต้องมา ไม่มีประโยชน์” 

    พอเห็นอีกฝ่ายชักเม้มปากดีดตัวออกห่าง เขาเลยต้องรีบหันไปดึงแขนมันให้กลับมานั่งลงตามเดิม แทบไม่ทัน

    “ล้อเล่นน่า เพื่อนรักทั้งคน คิดถึงจะตาย รักมากด้วย มาซาจังของผม”


    “พอๆ จะอ้วก เอาไว้อ้อนเมียนายโน่น” มาซาโตะรีบสะบัดมือหนานั่นทิิ้ิิ้ง ขนลุกจริงๆนะ เล่นบ้าๆ

    อีกฝ่ายจึงกลับไปมีสีหน้าสงบนิิ่ิิ่งตามนิิิิสัย  เขาเลิกคิ้วแทนคำถาม 

    มาซาโตะส่ายหน้า   ถอนใจยาว

    “ไม่มีทาง ?”

    “ป่าว...ไม่มีเวลาเลย ช่วงนี้ควบเวรหนักมาก ทำงานยังกะบ้านเป็นหนี้ ยิ่งนายลาแบบไม่มีกำหนด งานเท่าไหร่ก็โอนมาให้ฉันหมด ไม่มีเวลาโว้ย” 


    “อ้อ...ไม่เป็นไร โล่งอกไป นึกว่าหาไม่เจอ ความจริงก็ไม่รีบหรอก อยู่แบบนี้ก็ดี ” คนตันเหตุว่าง่ายๆหยอดถั่วลิสงเข้าปากแล้วเคี้ยวพลางยิ้มเล็กยิ้มน้อย จนคนข้างๆชักหมั่นไส้

    เพิ่งบอกไปหยกๆว่างานยุ่ง นี่ไม่คิดจะปลอบกันเลยงั้นดิ


    “เออ.....ดีจะตายดีีจริงๆ  ถึงฉันจะไม่ได้อยู่ด้วยตลอดแต่ก็แอบเห็นนะเว้ย แหม....ไม่ทิ้งลายแมวเลยนะ ไปแอบหอมแก้มเขาตอนหลับ ดีแค่ไหนละที่หมอนั่นขี้เซา นายนี่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจมั่งเลยให้ตายสิ” 

    เขาบ่นใหญ่ หลักๆก็อิจฉามันน่ะแหละ อิจฉาที่มันเจอด้ายแดงของตัวเอง  เขานี่สิค้างเติ่งมากี่ชาติแล้วคลาดกันตลอด 

    คิดแล้วก็หงุดหงิดอยากทำให้คนแถวนี้ครอบครัวร้าวฉานเลย


    “ก็นะ....พออยู่ใกล้ๆแล้วมันอดไม่ได้จริงๆ ถ้าสักวันนายเจอด้ายแดงจะรู้เอง นี่อดทนไม่ให้ทำมากกว่านี้ ฉันว่าตัวเองก็โคตรเก่งแล้วนา”


    “จ้า.....อวดให้พอ” มาซาโตะกลอกตามองบน

    “ก็ทากะน่ารักจริงๆง่ะ” 


     เบะปากได้มะ คนหลงเมีย 20xx 


    “โน่นๆ ลงรถเมล์เดินมาโน่นล่ะ ตายยากจริงๆเมียใครไม่รู้” เขาว่าน้ำเสียงเอือมระอาถึงขีดสุด รีบผุดลุกหนีต้องเผ่นออกไปจากแถวนี้ให้เร็วที่สุด


     อยู่นานไม่ได้เหม็นความรักละเกิม


    เพื่อนสนิทจากไปแล้ว คนตัวสูงลุกขึ้นยืนทำทีเป็นเดินออกจากสวน แล้วปั้นสีหน้าตกใจเมื่อเห็นทากะเดินมา แอบคิดว่าเนียนนิดนึงล่ะ 


    “อ้วนส้ม....ลงมาข้างล่างหรอครับ เมื่อกี้เหมือนเห็นผู้ชายอีกคน รู้จักกันหรอครับ” แวบนึงเขาเห็นทากะมีแววตาดีใจ มันทำให้เขาเศร้า 

    รังเกียจกันขนาดนั้นเลยหรอ ไม่อยากให้เขาอยู่ด้วยขนาดนั้นเลยหรอ


    “อ้วนส้ม...เป็นอะไรรึเปล่าครับ” เห็นเงียบไป คนตัวเล็กก็ชักใจคอไม่ดี เป็นห่วงกลัวว่าเขาจะไม่สบาย เพราะไม่รู้ว่าที่กระแทกพื้นตอนนั้นข้างในมีตรงไหนบอบช้ำอีกรึเปล่า


    คนตัวสูงส่ายหน้า ยื่นถุงถั่วลิสงอบเกลือให้แล้วว่า “ไม่รู้จักครับ  ลุงคนนั้นบอกว่าเป็นนายสถานีรถไฟ เลิกงานพอดีเห็นผมนั่งอยู่เลยเข้ามามาคุยด้วย ผมก็ถามเรื่องอ้วนส้มตัวจริงให้ทากะนะครับ แต่...ไม่มีวี่แววเลย” เขาว่าเสียงอ่อน ทากะรีบฉีกยิ้มรับพลางส่ายหน้าน้อยๆ 


    “ไม่เป็นไรครับ อย่าคิดมากเลย สักวันถ้าเจ้านั่นอยากมาก็คงกลับมาเอง เหมือนตอนที่เจอกันไงครับ เราขึ้นห้องกันเถอะ ว่าแต่อ้วนส้มทานอาหารที่ผมเตรียมไว้อยู่ใช่มั้ย ผมกังวลเรื่องไมโครเวฟนิดหน่อย”


    “เรียบร้อยครับ ผมไม่ทำครัวไหม้แน่นอน” 

    เจ้าของบ้านยิ้มขำๆ “ผมคงกังวลเกินไป เย็นนี้มีอะไรอยากทานเป็นพิเศษมั้ยครับ ผมจะทำให้”

    คนถูกถามส่ายหน้า เดินตามคนตัวเล็กที่แตะข้อศอกเขาเป็นเชิงให้ออกเดินไปด้วยกัน

     “ทานได้ทุกอย่างครับ เอาที่ทากะไม่ต้องเหนื่อยดีกว่า เพิ่งจะเลิกเรียนด้วย ผมอยู่ว่างๆแท้ๆ ดันทำอะไรไม่เป็นเลย”

    “เกรงใจเกินไปแล้ว งั้นเอาเมนูง่ายๆเนอะ  หมือนแซลมอนในตู้จะมีอยู่หลายชิ้น”


    “ดีครับ เพราะอ้วนส้มต้องชอบปลา”


    คนสองคนหัวเราะขึ้นพร้อมกัน 





    ฝนเทกระหน่ำลงมาไม่หยุดตั้งแต่ช่วงพลบค่ำ อากาศเย็นลงจนต้องปรับแอร์ในห้องให้อุณหภูมิสูงขึ้นอีกหน่อย แต่ก็ดูจะไม่ช่วยเท่าไหร่


    คืนนี้เป็นคืนที่ห้านับตั้งแต่เขารับอ้วนส้มสองขาเข้ามาอยู่ใต้ชายคา  


    ทากาฮิโระยอมรับว่าตัวเองใจกล้ามากที่พาใครก็ไม่รู้มาอยู่ด้วย ตอนที่เล่าให้สองคนนั้นฟัง มันตบเสยท้ายทอยเขาคนละที แล้วก็บ่นยาวเหยียด ไม่รู้ว่าเพื่อนหรือแม่กันแน่

     เรียวตะยืนกรานว่าจะขอมานอนด้วย ห้องเขาไม่ได้กว้างเลย ลำพังอยู่กันสองคนก็พอไหว มากกว่านี้่คืออึดอัดแล้วล่ะ


    เขาปฏิเสธเสียงแข็ง โทโมะเองก็พยายามค้านช่วยเพื่อน แต่ก็ยังแพ้เขาผู้เป็นเจ้าของห้องอยู่ดี  แค่คิดสภาพผู้ชายสามคนมานอนเบียดกันบนเตียงห้าฟุต  


    สยอง.....


    อ้อ....เขาไม่ได้นอนพื้นหรอกนะ 

    อ้วนส้มไม่ยอม  แถมขู่ว่าถ้าเขานอนพื้น ตัวเองก็จะลงมานอนด้วย 

    พื้นทั้งแข็งทั้งหนาว ผ้าห่มก็มีแค่ผืนเดียว เป็นตายยังไงก็ไม่ยอม 


    สุดท้ายเลยไปนอนเกร็งกันอยู่บนเตียง แต่ผ่านมาสี่คืนก็ไม่มีอะไรนะ 


    บางครั้งผมก็แอบรู้สึกว่าอ้วนส้มร่างคนก็ให้ความรู้สึกบางอย่างที่คล้ายอ้วนส้มของเขา เลยไม่อึดอัดหรืิอแปลกอะไรที่มาอยู่ด้วยกัน เจ้าพวกนั้นมันก็คิดมากเกินไป


    หมอนั่นเหมือนจะหลับไปแล้วนอนตะแคงขดตัวหันไปอีกทางเหมือนหนีแสง เขาปิดไฟกลางแล้วล่ะ แต่เพราะมีโปรเจคเพลงใหม่อยากทำต่อเลยเปิดโคมไฟที่โต๊ะไว้ 


    เหลือบมองนาฬิกาห้าทุ่มกว่าแล้ว ฝนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย อ้วนส้มขยับตัวเล็กน้อย มือขาวลูบท่อนแขน  บางทีคงหนาว...

    ทากะเก็บอุปกรณ์บนโต๊ะ ถอดแว่นตาวางไว้ข้างๆ  ขยี้ตาที่เริ่มอ่อนล้า เขาปิดไฟหัวโต๊ะแล้วสอดตัวเข้าไปในผ้าห่ม


    เสียงงึมงำดังขึ้นจากคนข้างๆ แต่ดวงตายังปิดสนิท มือเล็กแตะลงบนท่อนแขนเขา  

    เย็นชะมัด ...

    หรือจะหนาวจริงๆ  ทากะกระชับผ้าห่มให้คนตัวสูง ก่อนดึงมาห่มให้ตัวเองจนถึงคอ  เขาผล๋อยหลับไปอย่างง่ายดาย



    คนตัวสูงลืมตาโพลงขึ้นในความมืด ยิ้มบาง ขยับตัวหันหน้าเขาหาร่างเล็กข้างๆก่อนดึงรั้งร่างนั้นมาใกล้ เจ้าของห้องขยับตัวไปมา เอนหาไออุ่นที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้วซุกหน้าลงบนอกแกร่ง

    "หนาวเนื้อห่มเนื้อถึงจะหายหนาวนะ" เสียงทุ้มพึมพำขึ้นแผ่วเบา กดปลายจมูกลงบนกลุ่มผมสีดำนุ่มที่หอมแชมพูกลิ่นซากุระ พลางกระชับอ้อมแขนแน่น 


    ทากะขยับซุกหน้าลงกับซอกคอเขา เจ้าตัวยิ้มบางๆเหมือนเจอมุมสบาย กลิ่นหอมของโคโลญจน์ที่คุ้นเคยนั่นด้วย


     ในความมืดมือหนาสอดลึกเข้าไปในเสื้อนอนตัวบางลายทางลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนเรื่อยมาถึงเอวคอดกิ่ว

    ก่อนวาดมือลงไปตามท่อนขาเนียนที่โผล่พ้นกางเกงนอนขาสั้น จับรั้งขาเล็กให้เบียดเข้ามาแนบชิด กดจูบเบาๆบนขมับบางที่เต้นตุบ  


    ทำได้แค่นี้ ค่อยๆหลอกล่อให้เหยื่อตายใจ 


    แล้วสักวันแมวก็คงจะได้กินเนื้อแทนปลา....🐟


                                 😺😺😺

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
oneo1o95p (@oneo1o95p)
นังแม้วอ้วนจอมร้ายกาจ ควรให้เรียวตะมาเป็นมารผจญจริงๆ