อ้วนส้มnillzeronoun
อ้วนส้ม ver 2
  •                       ------- อ้วนส้ม -------

    เขาปรากฏตัวขึ้นบนมุมฟุตบาท มองคนตัวเล็กที่ยืนเหม่อรอสัญญานไฟข้ามถนน ใจนึงคิดว่าอยากเข้าไปทักกันโต้งๆ ประหนึ่งคนหลงทาง เป็นคนเพิ่งย้ายมาใหม่แล้วบังเอิญอยู่อพาร์ทเม้นท์เดียวกัน ก็ดูจะเป็นการทำความรู้จักที่ไม่เลวนัก


    ทว่ารถเก๋งคันดำที่พุ่งมาด้วยความเร็วสูงทำให้ความคิดทั้งหมดของเขาดับวูบ สัญญานไฟเขียวสำหรับเดินข้ามกระพริบเปลี่ยนสี ทากะกำลังเดินข้ามถนนเข้ามาหาเขา

    โทรุตวัดสายตามองคนตัวเล็ก แล้วตวัดกลับไปที่รถคันนั้น ผู้ชายคนขับดูเหมือนจะหลับใน เขาไม่มีท่าทีจะเหยียบเบรค เสียงแตรรถคันหลังดังสนั่น ไฟหน้ารถสาดปะทะลงบนร่างของนักศึกษาหนุ่ม ทากาฮิโระเบิกตากว้าง


    ร่างสองร่างกลิ้งหลุนๆไปบนพื้น คนตัวสูงกอดรับเขาไว้ ใช้ลำตัวเป็นเบาะกันกระแทกอย่างดี โลกตีลังกาหลายตลบกว่าจะหยุดสนิท

    ทากะลืมตาขึ้น เลือดสีแดงไหลออกจากศรีษะชายคนนั้น เสี้ยวหน้าคมด้านนึงฉาบทาไปด้วยเลือด หน้าตาคุ้นเคยเหมือนเคยเห็นมาก่อน แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

    รถแถบนั้นจอดปิดถนนไว้ มีหลายคนกรูเข้ามาช่วยเขาสองคน

    ผู้มีพระคุณยังคงนอนนิ่ง พร้อมกับเลือดนองพื้นที่ยังไหลไม่หยุด ภาพในหัวเขาฉายช้าไปหมด พยายามเขย่าร่างแน่นิ่งนัั่ัั่น กลิ่นคาวเลือดกระจายฟุ้งอยู่ในอากาศ ก่อนสติของเขาจะดับวูบตามไป


    ***


    กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ กับผ้าม่านสีขาวสะอาด
    เขาฟื้นขึ้นมาที่โรงพยาบาลกลาง เนื้อตัวมีเพียงพลาสเตอร์ยาแผ่นเล็ก พอได้สติก็รีบลุกขึ้น แล้วเดินไปเตียงข้างๆ

    ผู้มีพระคุณเขานอนนิ่งตัวซีด หัวพันผ้าก็อซหนา ทากะยกมือขึ้นจับมือใหญ่มันติดจะเย็นๆ แต่มือนั้นบีบมือเขาตอบทันที

    "ฟื้น...ฟื้นแล้วหรอครับ " สีหน้าคนตัวเล็กพลันสว่าง เขารีบกดกริ่งเรียกพยาบาล แล้วขยับไปใกล้เตียงมากขึ้น

    "ขอบคุณมากนะครับ ไม่ได้คุณช่วยไว้ ผมคงตายไปแล้ว" คนคนนั้นมองหน้าเขา สายตางุนงง ยังไม่ทันอ้าปากถามอะไร หมอกับพยาบาบก็รีบมารุมรอบเตียง ทากะกำลังจะถอยออก มือหนากลับตวัดจับข้อมือเขาไว้ แววตาอ้อนวอน

    เขาจึงทำได้เพียงยืนตัวลีบให้คนป่วยยึดเป็นหลัก

    "ทุกอย่างปกตินะครับ ผลทดสอบคลื่นสมองก็ไม่มีปัญหา ว่าแต่คนไข้ชื่ออะไรครับ"

    คุณหมอถามขึ้น คนถูกถามกระพริบตาปริปๆ ก่อนตวัดสายตามาหาทากะ

    "ชื่อผม........." คนตัวสูงปิดเปลือกตาลง ท่าทางเหมือนคนปวดหัวหนักๆ จนหมอต้องยกมือแตะไหล่หนาบอกให้เขาพักก่อน

    คุณหมอเรียกพยาบาลออกไปคุยด้วย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป พยาบาลเดินตามออกไปทิ้งให้เขาสองคนอยู่กันเพียงลำพัง

    "ขอโทษนะครับ ผม....ผม นึกอะไรไม่ออกเลย ผม...เป็นใครเหรอครับ" เสียงทุ้มนั้นเอ่ยถามเสียงเบา ทากะเบิกตากว้าง เย็นวาบขึ้นตามแนวสันหลัง


    "คุณ....จำชื่อตัวเองไม่ได้หรอครับ"

    คนถูกถามส่ายหน้า ดวงตาคู่นั้นฉายแววเสียใจเด่นชัด


    "ขอโทษนะครับ...ผมจำไม่ได้จริงๆ"


    พยาบาลสาวเดินเร็วๆเข้ามาหา ชี้แจงกับทากะ สีหน้าไม่สู้ดีนัก

    "คุณผู้ชายไม่มีญาติที่ไหนเลยค่ะ แถมตอนนี้ยังสูญเสียความทรงจำบางส่วน เราอาจต้องย้ายเขาไปไว้รวมกับผู้ป่วยจิตเวช ไม่พบอาการแทรกซ้อนอื่นๆ
    คงพักฟื้นรอความทรงจำคืนกลับมา อาจต้องใช้เวลาสักหน่อย"

    ทากะตวัดสายตาไปหาคนบนเตียง เหมือนหมอนั่นจะมองเขาตาปรอย คงได้ยินที่พยาบาลบอก

    "เขาช่วยชีวิตผมไว้ครับ ผมคงให้เขาลำบากอยู่เพียงลำพังไม่ได้ อีกนานมั้ยครับกว่าความทรงจำเขาจะกลับมา"

    คุณพยาบาลมีสีหน้าครุ่นคิด "น่าจะไม่เกินเดือนนึงนะคะ ในเคสที่ผ่านมาความทรงจำจะค่อยๆกลับมาเองค่ะ"

    ทากะมีสีหน้าหนักใจ แต่พอหันไปเห็นคนที่ส่งยิ้มมาให้ก็เผลอหันไปพยักหน้ากับพยาบาลสาว

    "ผมจะพาเค้าไปอยู่ด้วยกันก่อนครับ รอให้ความทรงจำเขากลับมา ถึงตอนนั้นก็คงไม่มีปัญหาแล้ว"
    พยาบาลสาวยิ้มหวาน เธอจรดปลายปากกาลงบนชาร์ตก่อนจะขอตัวออกไป

    ทากะเดินกลับไปหาคนบนเตียง ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ

    "ขอโทษที่ทำให้คุณตกอยู่ในสภาพแบบนี้นะครับ
    ผมชื่อทากาฮิโระ เรียกสั้นๆว่าทากะก็ได้ จากนี้ไปผมจะดูแลคุณเองครับ "


    ****


    ตอนรับมาก็ลืมไปซะสนิทว่าตัวเองก็ยังเป็นแค่นักศึกษา ยังต้องออกไปเรียนจะเอาเวลาที่ไหนมาดูแลเขา แต่พอเห็นคนที่ทำสีหน้าตื่นตาตื่นใจเวลาแท็กซี่แล่นผ่านใจกลางเมือง ก็อดยกยิ้มขันไม่ได้

    จริงๆผู้มีพระคุณของเขาจัดเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีคนนึงเชียวล่ะ ตอนนั้นมัวแต่ตกใจเลยไม่ได้สนใจจะมองเขาชัดๆ ผู้ชายผิวขาวตัวสูงตาโปน มีใต้ตาหลายชั้นเหมือนคนอดนอนมาสามวัน สันจมูกโด่ง กรามคมเป็นเหลี่ยมเป็นมุม มองนานๆก็ชักใจเต้นแปลกๆเหมือนกันแฮะ


    แมวหนุ่มยกยิ้มมุมปาก ช่วงนี้พักผ่อนดีหน้าใสใช้ได้ไหมล่ะ คนตัวเล็กรีบสะบัดหน้าขจัดความคิดฟุ้งซ่าน แต่ไม่รอดพ้นสายตาเขาร็อก


    สนใจเขาแล้วล่ะสิ.....


    ทากะเปิดประตูห้องพัก เขาชะงักเล็กน้อยลังเลว่าลืมเก็บห้องรึเปล่า ก่อนหันมายิ้มเขิน

    "แปปนึงนะครับ" คนตัวเล็กชะโงกหน้าเข้าไปในห้อง กวาดสายตาสอดส่องทั่วทุกมุม หวังว่าก่อนวันเกิดเหตุเขาจะไม่ลืมถอดชั้นในเป็นรูปพอนเดอริงโยนส่งเดชทิ้งไว้หรอกนะ

    พอเห็นว่าห้องยังคงสะอาด ไม่เหม็นอับ ยังมีลมพัดเข้าออกอากาศถ่ายเทสะดวก ก็ค่อยมั่นใจขึ้นหน่อย

    เขาถอยตัวออกมา ก่อนจะเปิดประตูรับแขกรายแรกในรอบปี เขาหวงห้องจะตายขนาดสองตัวนั่นเมาอย่างกะหมายังไม่เคยหิ้วกลับมาด้วยกันเลย

    "อาจจะเล็กไปนิด แต่สะอาดแน่นอนครับ"



    คนตัวสูงพยักหน้ารับ เดินตามเขาเข้ามาอย่างว่าง่าย

    "รบกวนด้วยนะครับ..."

    ทากะปิดประตูตาม วางกุญแจห้องไว้บนโต๊ะเขียนเพลงมุมเดิม เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า แทบไม่มีเสื้อตัวใหญ่พอสำหรับแขกของเขาเลย

    เจ้าของห้องมุ่ยหน้า ก่อนจะหันมาหาคนตัวสูง เขากำลังมองสำรวจไปรอบห้องก่อนหยุดยิ้มใส่ที่นอนแมวทรงกลมสีแดงสดลายผลไม้

    "คุณเลี้ยงแมวด้วยหรอครับ....ดูเป็นผู้ชายอบอุ่นดีจัง" เขายิ้มบาง มองเลยไปยังแคมป์เล็กๆนั่นอีก

    เจ้าของห้องได้แต่เกาข้างแก้ม

    " ความลับน่ะครับ ผมอุปถัมภ์แมวจรอยู่ตัวนึง อันที่จริงที่นี่ก็ห้ามเลี้ยงสัตว์ด้วยน่ะครับ เจ้านั่นไปๆมาๆ โดดเข้าออกทางระเบียง วันก่อนเผลอหล่นไปอยู่ตรงซอกแอร์ ตกลงไปได้ไงก็ไม่รู้ช่องไม่ใหญ่เลย ตลกชะมัดครับ ท่างี้นอนหงายท้องขาชี้ฟ้า ตัวมันอ้วนน่ะครับ ลุกขึ้นเองไม่ได้ ผมต้องเป็นคนไปอุ้มมันขึ้นมา เซ่อซ่าจริงๆเลยนะครับ" เขาหัวเราะเบาๆ ไม่ทันระวังตัว

    คนมาใหม่ยืนอยู่ตรงหน้า นิ้วเรียวสวยเกลี่ยลงบนแก้มขาวแผ่วเบา คนตัวเล็กไม่รู้เลยว่าระหว่างที่กำลังเล่าด้วยเสียงสนุกสนานนั่น น้ำตาเม็ดใสกลิ้งลงไหลอาบแก้มแล้ว

    ทากะสะดุ้ง กระพริบตา รีบยกมือขึ้นปาดแก้มลวกๆ

    น่าอายชะมัด....

    "ขอโทษครับ แย่จัง เป็นอะไรไปเนี่ย" เขาพยายามฝืนยิ้ม แต่คนตรงหน้าไม่ยิ้มตอบเลย


    "หายไปสินะครับ แมวตัวนั้น ทากะคงผูกพันธ์กับเขาแล้ว"

    คนตัวสูงรีบส่ายหน้า เขาเลี่ยงไปมุมโต๊ะเขียนเพลงแกล้งจัดเอกสารแผ่นกระดาษกระจัดกระจายให้เข้าที่

    "แค่แมวจรน่ะครับ หายไปก็ดี เพราะที่นี่ก็ห้ามเลี้ยงจริงๆ เจ้านั่นคงดูแลตัวเองได้น่ะครับ ก่อนมาเจอผมก็ตัวใหญ่อ้วนกลมมากแล้ว ....คงไม่อดตายง่ายๆ " ประโยคสุดท้าย เขาเอ่ยแผ่วเบารีบยกหลังมือขึ้นปิดปลายจมูก คนตัวสูงเดินเข้ามาหาเขาหยุดยืนซ้อนหลังคนตัวเล็ก

    มือที่ใหญ่กว่ายกขึ้นลูบศรีษะทุยแผ่วเบา ทากะชะงักรู้ตัวอีกมีก็หันไปซบลงบนไหล่กว้างนั่นแล้ว เล็ดรอดเสียงสะอื้นแผ่วออกมา

    "ทากะจะได้เจอเขาอีกแน่ ไม่เป็นไรนะครับ เขาคงจะสบายดีและก็คงคิดถึงทากะเหมือนกัน ....คงมีเหตุผลที่หายไป แมวน่ะ....บางครั้งทำไม่สนใจแต่ก็แอบมองเจ้าของอยู่นะครับ เขาก็รักเจ้าของเหมือนกัน"

    "ผม...ผมจะพยายามครับ แย่จัง มาร้องไห้เป็นเด็กต่อหน้าคุณแบบนี้" เจ้าของห้องขยับตัวออก ฉีกยิ้มเซียวๆ ใบหน้าขาวติดจะแดงนิดหน่อย ปลายจมูกรั้นนั่นก็ด้วย

    "ว่าแต่....คุณยังไม่มีชื่อเลย มีชื่อไหนชอบเป็นพิเศษมั้ยครับ ให้ผมเรียก"

    ดวงตาคมประสานกับเขา " ทากะเรียกแมวตัวนั่นว่าอะไรหรอครับ "

    "ก็เรียก....เดี๋ยวนะครับ" เด็กหนุ่มเอียงคอมองเขา

    "ถ้าไม่รังเกียจ ให้ผมเป็นตัวแทนเขานะครับ ได้โปรดเรียกผมด้วยชื่อนั้นเถอะครับ" โทรุว่าจริงจัง ไม่มีแววล้อเล่น ทากะยังคงลังเล

    "จะดีหรอครับ...."

    "นะครับ "

    หมอนั่นมองเขาตาปรอย แต่ดูๆไปก็มีส่วนคล้ายกันอยู่จริงๆนั่นล่ะ ไม่รู้ทำไมแต่รู้สึกว่า ถ้าจะเรียกเขาแบบนั้นก็ไม่รู้สึกขัดใจสักนิด

    "นะ...." เสียงทุ้มๆเอ่ยย้ำ

    "อ้วนส้ม.... เจ้านั่นชื่ออ้วนส้มครัับ " เสียงใสเอ่ยแผ่วเบา พอบอกเขาออกไปแบบนี้ เจ้าตัวยิ่งฉีกยิ้มกว้างเข้าไปใหญ่

    "น่ารัก....ต้องเป็นแมวที่น่ารักมากแน่ๆเลยครับ "

    ทากะได้แต่เกาข้างแก้ม มองคนที่เอ่ยขอตัวไปใช้ห้องน้ำจนลับสายตาไป เขานั่งลงบนเตียงจู่ๆก็รู้สึกอ่อนแรงอย่างบอกไม่ถูก กวาดตามองรอบตัวอีกหน ห้องเขาไม่มีส่วนไหนเหมาะสมกับการอยู่ร่วมกันสองคนเลย


    ต่อมความดีของเขาคงใหญ่เกินไปถึงทำอะไรไม่คิดแบบนี้ ห้องก็เล็กแถมเตียงก็ยังมีแค่เตียงเดียวดีหน่อยที่ห้าฟุต นีี่ยังไม่รู้ด้วยว่านอกจากชื่อแล้ว เขาลืมอะไรอีกหรือเปล่า

    ส่วนเรื่องเตียง เอาเถอะ....เดือนนึง เดือนเดียวนอนบนพื้นไปก่อน หมายถึงเขาตัวเขาเองน่ะ ดีที่มีถุงนอนชุดนึงกับผ้าห่มบางๆในตู้

    ส่วนเรื่องอาหารคงถึงเวลาเปิดครัวอีกหน พักหลังเขายุ่งจนไม่มีเวลาทำกินเอง ทั้งที่ครัวเล็กหลังห้องก็มีอยู่


    "ทากะครับ น้ำไม่ไหล" คนตัวสูงชะโงกหน้าออกมาจากห้องน้ำ เจ้าของห้องหน้าตาตื่นรีบวิ่งไปดู

    เขาถอนใจ....เหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่กว่าที่คิด

    "หมุนอันนี้ครับ ถ้าอ้วนส้มไม่หมุนเปิดก็อก น้ำจะไม่ไหลออกมาเองนะครับ "

    หนุ่มตัวสูงได้แต่ยิ้มซื่อ "ขอโทษครับ ผม....ไม่รู้จริงๆ "

    ทากะถอนใจยาวอีกหน " ไม่เป็นไรครับ ผมพอจะเดาได้ลางๆ เอาเถอะผมจะค่อยๆบอกไปทีละอย่าง ไม่รู้ก็ถามเถอะครับ ดีแล้ว"

    โทรุยกยิ้ม "ทากะใจดีจัง ขอบคุณมากนะครับ"

    "เดี๋ยวเสร็จแล้วออกไปซื้อของกันครับ เสื้อผ้าคุณ แล้วก็ของสดสำหรับทำอาหาร คงต้องซื้อมาตุนไว้ "

    "อ่ะ...นี่ครับ ผมไม่รู้ว่าพอจะมีประโยชน์ไหม มันอยู่ในกระเป๋าเสื้อผมน่ะครับ"

    ทากะรับมา มันคือบัตรเครดิตแบบไม่จำกัดวงเงิน เขาเคยแต่ได้ยินไม่คิดว่าจะได้เห็นกับตา

    "ไว้ผมจะหาเงินมาคืนนะครับ " เด็กหนุ่มว่าเสียงเบา ทว่าคนตัวสูงส่ายหน้า

    "ถือเป็นค่าเช่าห้องครับ บัตรนั่นน่าจะใช้ซื้อของได้บ้าง ผมไม่หวงหรอกครับ"

    ดูเหมือนอ้วนส้มที่เขาเก็บได้ตัวนี้จะเป็นผู้ดีตกยากอีกรายแล้ว.





Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in