Every day, Every momentNoc_lilsis
Chapter 2 / Misunderstand
  • เย็นวันศุกร์หลังกลับจากทำงาน ชายล่างบันไดแวะมานั่งชมวิวในจุดเดิมตรงขั้นบันไดของสวนสาธารณะพร้อมกล่องอาหาร ถือว่าเป็นมื้อเย็นของวันนี้ บรรยากาศลมพัดสบายท้องฟ้าสีสวยแต้มด้วยสีส้มปนชมพู เขาลืมใส่ใจกับเวลาและแสงที่ค่อยๆมืดลวเมื่อเขารู้ตัวจึงรีบลุกขึ้น เจาะขวดนมเปรี้ยว ก่อนเดินขึ้นไปบนที่นั่งประจำของหญิงที่มักฮัมเพลง วางขวดนมเปรี้ยวลง


    "ฉันว่าถ้าคุณไม่ดื่มก็ไม่ควรทิ้งเรี่ยราด"


    เสียงคุ้นหู เขาหันมองซ้าย ขวา ก่อนเงยหน้าขึ้นมองต้นเสียง คนตรงหน้าคือเธอที่เจ้าของประจำที่ เขาถุงกะบตกใจจนตังแข็งทื่อชั่วขณะ


    "ทำไมเอาขยะมาทิ้งตรงนี้ล่ะคะ?"


    เธอถามเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่สายตากำลังตำหนิ เขารวบรวมความกล้าและแรงพูด


    "เธอชอบดื่มนมเปรี้ยวไหม? แล้วเธอชอบกินอะไร?"


    เธองุนงงกับคำพูดเขา เขากำลังจะสื่ออะไร เธอเริ่มไม่ไว้ใจเขาแล้ว


    "ตำรวจตามจับฆาตกรได้แล้ว เธอรู้หรือยัง?"

    "รู้สิข่าวออกจะดัง"


    เธอมองดูเขาที่มีสีหน้าซีด พูดจาแปลกๆ เขาเพ่งเล็งมองเธอพิจารณาว่าเธอใช่คนไหม


    "มีผู้หญิงถูกฆ่าตาย เธอรู้ใช่ไหม?" เขาพูด สายตามีแววกังวล


    สีหน้าเธอเปลี่ยน คิ้วยกสูงขึ้น


    "อืม..." เธอตอบสั้นๆ

    "ไม่ใช่เธอใช่ไหม?"

    "หื้ม? คุณต้องการสื่ออะไร พูดอย่างกับฉันเป็นคนโดนทำร้าย - เดี๋ยว! คุณคิดว่าเป็นฉันแน่เลย!"


    เขาทำตัวไม่ถูก ยืนนิ่งแต่สายตาลุกลี้ลุกลน


    "แน่เลย ตลกไปกันใหญ่แล้ว ฉันยังไม่ตาย คิดว่าฉันเป็นผีแน่..."


    เธอขำออกมา หัวเราะจนตัวงอ พูดไม่ออก ส่วนเขานั้นรู้สึกขนลุกกับเสียงหัวเราะเธอ ยิ่งเธอหัวเราะก็ยิ่งน่าขนลุก เสียงหัวเราะเธอยังฟังดูฝืดๆ


    "เลอะเทอะหน่า อะไรทำให้คุณคิดว่าเป็นฉัน ให้ตายเถิด คิดว่าเป็นฉันได้ไง เรื่องมันเกิดตรงทางโน้น อีกอย่างฉันไม่ได้แวะมาที่นี่ตั้งนานแล้ว แต่ช่างเถอะ ถือว่าเป็นเรื่องขำๆ"


    พูดจบเธอเดินลงไปด้านล่าง วางกระเป๋าผ้าหยิบกระป๋องเบียร์แพคหนึ่งออกมา ตามด้วยกล่องไส้ย่าง เมื่อเขาเห็นว่าเธอดูกกติเหมือนคนทั่วไป ผีคงไม่มาหยิบกระป๋องเบียร์ออกมาท่าทางปกติขนาดนั้น กลิ่นอาหารร้อนๆส่งกลิ่นลอยฟุ้ง น่าขำสิ้นดีคนอย่างเขาเชื่อเรื่องพวกนี้มาตั้งหลายวัน แถมยังของมาวางไว้ให้เธอ เขาขำออกมาตามด้วยตะโกนขอโทษเธอ


    "ขอโทษที่เข้าใจผิด!"

    "ไม่เป็นไร! ขำๆหน่า!" เธอตะโกนกลับ

    "แต่เวลานี้เธอก็คอยระวังตัวไว้ด้วย"


    เธอหันหลังมองเขา ทำหน้านิ่งพิจารณาว่าเขาเป็นคนไว้ใจได้แค่ไหน น่าเป็นมิตรอย่างไร เขานั้นคิดว่าเธอตายและยังเอาของมาเซ่นไหว้เธอ เขาเป็นพวกสื่อสารกับวิญญาณหรือเปล่า ถ้าสื่อกับวิญญาณได้เขาก็น่าจะรู้ว่าไม่ใช่ฉัน และมันก็น่าคิดที่ใครมันจะมารำลึกถึงคนไม่รู้จัก เขาอาจจะสงสารเธอ


    "ฉันรอคนรู้จักน่ะกำลังมา นี่คุณ ฉันให้คุณกระป๋องหนึ่งเป็นการชดเชยของเซ่นไหว้"

    "ขอบคุณ แต่ฉันขอตัวก่อน และ...นั้นไม่ใช่ของเซ่นไหว้"

    "ไม่ใช่เซ่นไหว้แล้วจะเรียกว่าอะไร แต่รีบๆรับไปเถอะค่ะ ขอร้องล่ะ - คุณยังคิดว่าฉันเป็นผีเหรอ?"

    "เปล่า"


    นั้นมันยากที่จะยอมรับความคิดน่าอายที่ว่าเขาวางของกินไว้เผื่อว่าดวงวิญญาณเธอจะรับมันไปกินได้ มันเป็นความคิดที่ทั้งน่าอายและเขาก็ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองทำเช่นนั้น


    "รับไปเถอะค่ะ ฉันปวดแขนแล้วนะ"


    เธอยืนแขนถือกระป๋องเบียร์ค้างไว้เช่นกัน จนเขายอมเดินลงมารับมัน เขาแกะกระป๋องทันที


    "ทำไมคุณมานั่งตรงนี้บ่อยๆ? คุณดูเหมือนพวกที่สามารถชมพระอาทิตย์ตกได้จากตึกสูงบนห้องส่วนตัว"

    "หื้ม...ฉันดูเป็นแบบนั้นเหรอ - แต่ตรงนี้ก็ดีนิมันสร้างมาเพื่อทุกคนได้ใช้ประโยชน์ร่วมกัน"

    "ก็ถูก อืม...มันสร้างมาเพื่อเราได้ผ่อนคลายจากความอึดอัดในแต่ละวัน แล้วคุณทำงานอะไร?"


    เขาแอบชงักที่เธอถามถึงเรื่องส่วนตัวขึ้นมาเพราะเขาเป็นคนไม่ถามใครเรื่องอาชีพ เรื่องส่วนตัวกับใครถ้ายังไม่แนะนำตัวเองก่อน คงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์เธอจึงถามมาเช่นนั้น


    "ทำงานเป็นวิศวะ เธอล่ะ?"

    "คุณสังเกตเสื้อทำงานฉันสิ ฉันทำงานในโรงงานเค้กน่ะ หน้าที่ฉันคือทำเค้ก"

    "เป็นอาชีพที่น่าสนใจ"


    เธอขำพรืด "คุณมองมันน่าสนใจจริงๆเหรอ? แล้วคุณน่ะ มีธุระไม่ใช่ ยังไม่กลับเหรอ?"

    "คนรู้จักเธอใกล้มาถึงแล้วใช่ไหม? นั่งคนเดียวเวลานี้มันอันตราย เธอควรไปนั่งตรงทางโน้น จุดที่มีคนเพ่นพ่านมากกว่านี้" 

    "กำลังจะถึงอีกไม่กี่นาทีนี่ล่ะ"

    "งั้นฉันขอตัวก่อน ขอบคุณและขอโทษที่เข้าใจผิด"

    "ยอมรับแล้วละสิ ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือหรอก ถึงแม้มันจะดูเป็นการแช่งฉันทางอ้อม"

    "คำพูดเธอดูไม่พอใจเท่าไร"

    "เปล่า ฉันแค่พูดไปเรื่อย เดินทางกลับปลอดภัยค่ะ"

    "อืม"

    เขาเดินกลับและไม่ลืมหยิบขวดนมเปรี้ยวเพื่อนำไปทิ้ง ระหว่างทางได้สวนทางกับผู้หญิงคนหนึ่งเดาว่าคงเป็นเพื่อนเธอ เสียงทักทายกันของคนสองคนจากด้านล่างดังขึ้น เขาโล่งใจทันทีที่มีคนเป็นเพื่อนเธอ สถานที่แต่ละที่หลังพระอาทิตย์ตกมันอันตรายกับผู้หญิงมากขึ้นเขาคิดเช่นนั้น และมันไม่ยุติธรรมเอาซะเลยที่พวกเธอต้องคอยระวังตัว
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in