Every day, Every momentNoc_lilsis
Chapter 1 / เพิ่งจะได้พบ
  • ใบไม้ในช่วงฤดูใบไม้ผลิกำลังเล่นกับลมที่พัดผ่าน เสียงใบไม้บนต้นไม้ขนาดกลางสะกิดใจให้ผู้คนในสวนสาธารณะแม่น้ำแทฮวาสำรวจบริเวณรอบๆ ก่อนจะหาที่นั่งจับจอง บ้างเดินเล่นด้วยอารมณ์อันผ่อนคลายจากเสียงใบไม้ ลมเย็นพัดสบายนี้ ผู้คนต่างทำกิจกรรมอยู่ในสวนสาธารณะ มีผู้คนคับคั่งบริเวณลานกว้างใกล้สะพาน ตัดมาอีกจุดของสวนสาธารณะที่มีขั้นบันไดทางเดิน หญิงสาวประจำถิ่นกำลังนั่งลง จุดตรงนี้เป็นจุดที่เธอไว้ฟังเพลงชมพระอาทิตย์ตกหลังเลิกงานในวันเธอกลับทัน วันนี้เป็นวันพฤหัสบดี เธอคิดว่าน่าจะดีกว่าที่จะมาในวันพรุ่งนี้แทนวันนี้ เธอควรกลับบ้านเร็วๆ ใช้เวลานอนดูสิ่งน่าสนใจ บริเวณนี้ไม่ค่อยมีคนเพ่นพ่าน เธอสามารถฮัมเพลงได้อย่างสบายใจ

    คิมบับ เนื้อย่าง ถูกวางลง ชายท่าทางสงบนิ่ง นั่งลงบนขั้นบันได เขาเป็นขาประจำของขั้นบันไดจุดนี้เช่นกัน แต่ไม่ได้ประจำเท่าหญิงที่ฮัมเพลงอยู่ข้างบน เธอใส่หูฟังเปิดเพลง ร้องเพลงอยู่อย่างนั้นเป็นประจำ ถึงเธอพยายามทำเสียงให้เบาแต่เขายังได้ยินชัดเจน เพลงของเธอมีแทบทุกภาษาบนโลก คราวนี้เธอร้องเพลงสเปนฟังดูร้องคล่องอย่างผิดแปลก เขาไม่ได้สนใจนัก ไม่ได้คิดว่าเธอรบกวนอะไรเขา เพราะเธอไม่ได้ร้องเสียงดังจนรบกวน เธอมักเงียบนิ่งมากกว่าร้องเพลง ความสุขเธอหลังจากทำงานมาเหน็ดเหนื่อยตลอดวัน ก็สมควรได้รับการผักผ่อน

    เขายัดคิมบับเข้าปาก เคี้ยวได้ไม่ถึงสองฟันกระทบ เกิดสำลักออกมาเพราะหญิงที่ร้องเพลงอยู่ๆ ร้องเพลงกระแทกเสียงดังจนเขาตกใจ

    เธอยิ้มมองดูท้องฟ้าสีสวย ชื่นชมบรรยากาศรอบๆ เธอเห็นชายที่นั่งอยู่ล่างบันไดกำลังสะอึก หน้าแดงก่ำ กำลังตบหน้าอก สีท่าไม่ดีเธอรีบลงไปหาเขาทันที

    "น้ำค่ะ" เธอยื่นน้ำให้ เขารีบคว้าทันที เธอคอยสังเกตอาการเขา รอจนกลับมาปกติ "ดีขึ้นแล้วใช่ไหม? กินให้มันระวังๆ หน่อยสิ"

    เขากลืนน้ำลายก่อนที่จะหันไปมองหน้าเธอ เขาอยากต่อว่าเธอ แต่มันก็ปนขำอยู่เล็กน้อยที่มาสะอึกต่อหน้าคนแปลกหน้า

    "อยู่ๆ คุณตะโกนร้องเพลงเสียงดัง จนผมตกใจ" เขารีบแย้ง

    นั้นเป็นความผิดเธอหรอกเหรอ เธออ่าปากค้างพยักหน้าเบาๆ ด้วยความรู้สึกผิด ปนอับอาย

    "อ่อ...ฉันขอโทษด้วย ฉันเผลอลืมตัวว่าที่นี่ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว ขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ"

    "ไม่เป็นไร...แต่แถวนี้ไม่ค่อยมีคนมาเดิน คุณควรระวังตัวด้วยแล้วกัน"

    "ขอบคุณที่เตือน งั้นขอตัวก่อนค่ะ"

    "อื่อ"

    เธอขำออกมาตอนระหว่างเดินกลับ เขาเช่นกัน ทั้งสองหันมามองหน้ากันและหัวเราะ ด้วยความคิดที่ตลกกับเหตุการณ์เมื่อครู่ เสียงตะโกนร้องเพลงเธอยังดังอยู่ในหูเขา เธอขำที่ตัวเองคงเสียวเพี้ยนซะจนเกิดเรื่อง

    นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองสนทนากัน พวกเขาเห็นผ่านตากันบริเวณนั้นอยู่แล้ว แต่ไม่เคยได้คุย ได้เห็นหน้าชัดเจน เขาได้ยินเสียงเธอกับพอจำลักษณะคร่าวๆ ได้เท่านั้น เธอเองเห็นเขาแค่จากมุมด้านหลังไม่ได้สนใจใดๆ ต่างคนต่างไม่ได้ใส่ใจกันเป็นแบบนี้มาตลอด


    ______________________________


    หลังจากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นทุกอย่างกลับมาเช่นเดิมเหมือนแต่ก่อนที่มองข้ามกันและกัน ต่างคนต่างอยู่ ช่วงนี้พวกเขาแทบไม่ได้มาสวนสาธารณะแห่งนี้ บางสัปดาห์มาเพียงครั้ง เพราะงานที่รัดกุม ธุระร้อยแปดอย่าง อาการเหนื่อยล้าที่ทำให้พวกเขาลืมให้ความสนใจกับการมาพักผ่อนยามเย็น

    1 เดือนถัดมา วันนี้เป็นวันพฤหัสบดี เขากลับมานั่งจุดประจำเดิมตรงขั้นบันไดอีกครั้ง สังเกตได้ว่าคนเบาบางลงจากปกติค่อนข้างมาก เขามองขึ้นมองขั้นบันไดข้างบน จะว่าไปเขาไม่ได้ยินเสียงฮัมเพลงจากข้างบนมานาน ชายแก่สองคนวิ่งมาทางเขา และหยุดอยู่ตรงหน้า

    "นี่ 2 สัปดาห์ที่แล้ว รู้ไหมว่าตรงนี้มีฆาตกรรมเกิดขึ้นน่ะ เป็นผู้หญิงสาว โดนฆ่าตายแหน่ ตอนนี้ยังตามฆาตกรไม่ได้ สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นพวกโรคจิต" ชายแก่คนที่ 1 พูด

    "รีบๆกลับล่ะ" ชายแก่คนที่ 2

    "อ่า...แถวนี้หรอกเหรอครับ"

    "เราไปก่อนนะ รีบๆกลับล่ะ ไปก่อนนะๆ" ชายแก่คนที่ 2 ทั้งสองรีบเดินต่อด้วยท่าทางรีบ

    หญิงสาวถูกฆาตกรรมบริเวณนี้ นั้นทำให้เขาคิดถึงหญิงที่มักฮัมเพลง ใช่เธอหรือเปล่า... บริเวณนี้มักมีแค่เธอที่นั่งแช่คนเดียวนานๆ อีกอย่างเธอหายจากบริเวณนี้มาสักพัก แล้วทำไมเขาถึงคิดว่าเป็นเธอได้ ตามแต่ไม่ว่าจะเป็นใครมันก็ช่างน่าเศร้าที่เกิดเรื่องเลวร้ายนี้ขึ้นกับเธอคนนั้น เขาลุกขึ้นเดินขึ้นไปบนขั้นบันไดที่หญิงฮัมเพลงมักนั่ง เขาวางกระป๋องน้ำอัดลมไว้ตรงนั้น

    "ถ้าเป็นเธอ ฉันก็เสียใจด้วย ไปสู่สุขคติเถิด"

    เรื่องนี้ทำเขาหดหู่ใจไม่น้อย เขาจำหน้าเธอไม่ได้ จำได้เพียงลักษณะ และเสียงที่พอเลือนลางในความทรงจำ มันเกิดขึ้นกับเธอช่วงวันไหนกันนะ หากเขาอยู่ในวันนั้นเป็นไปได้ไหมที่อาจช่วยเธอได้ เมื่อนึกถึงว่าเธอเป็นคนคนหนึ่งที่แค่มาใช้เวลายามว่างหลังทำงาน ระหว่างที่เธอชมพระอาทิตย์ตก ระหว่างที่เธอร้องเพลง เธอคงกำลังนึกถึงความฝันที่เธอต้องการ ทุกคนมีความฝัน ไม่รู้ว่าเธอได้ความฝันนั้นหรือยัง

    3 วันถัดมา ข่าวตำรวจจับฆาตกรได้ เหตุจูงใจในการฆ่านั้นเพียงเพราะผู้เสียชีวิตปฎิเสธการคบหา

    ชายล่างบันได เขายังคงคิดว่าว่าผู้เสียชีวิตนั้นคือเธอถึงแม้อีกใจเขาก็คิดว่าเขาคิดผิด ทุกครั้งที่เขาแวะมานั่งพักเขาจะวางของกินเล่นไว้ตรงบริเวณที่เธอคนนั้นมักนั่ง เขาโล่งอกที่ตามตัวฆาตกรได้แต่เขาก็ยังสงสารเธอไม่หาย ผู้คนกลับมาแน่นในสวนสาธารณะอีกครั้ง อย่างไรแต่เขาเลือกที่จะกลับก่อนพระอาทิตย์ตก มันก็แอบเสียววาบอยู่เหมือนกันที่นั่งใกล้บริเวณที่เกิดเหตุ

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in