ไดอารี่ของฉันhui
ลูกน้องเก่า
  • วันนี้นั่งรถไปซื้อของมาขายที่ร้าน เห็นหลายๆร้านตามริมถนน ขึ้นป้าย ให้เช่า เซ้ง ปิดกิจการ แม้แต่หอพัก ยังทุบตึกทิ้ง เห็นแล้วก็เศร้านะ 

    ร้านค้าที่ฉันไปซื้อขนมมาขาย เป็นร้านขายส่งที่ซื้อกิจการต่อจากเจ้าของเดิม ฉันชอบเจ้าของเดิมมากกว่า ถึงแม้จะเป็นรุ่นอากง-อาม่าวัย 60-70 ที่ทำงานเก่ง ตอนนี้เกษียณขายกิจการต่อให้เจ้าของใหม่แล้ว

    ตอนเจ้าของใหม่เข้ามาดำเนินการ ถึงแม้จะทำเหมือนเจ้าของเก่าเป๊ะ แต่มันไม่เป๊ะ สู้คนเดิมไม่ได้ เรียกว่าก๊อปปี้ไม่เหมือน   แต่ตอนหลัง ร้านคู่แข่ง ที่อยู่ไม่ไกล ได้เลิกกิจการไปแล้ว แล้วลูกน้องเก่าร้านนั้นก็มาทำร้านนี้ ฉันเห็นความแตกต่างจริงๆ ระหว่าง เจ้าของใหม่ กับ ลูกน้องเก่า

    อยากจะเรียกว่า ลูกน้องเก่า มีฝีมือมากกว่า ในการจัดร้าน ดูน่าซื้อมากกว่าเจ้าของใหม่ทำซะอีก สิ่งนี้เรียกว่า "ประสบการณ์ " ที่เจ้าของใหม่ ยังไม่มี  จัดร้านสู้ลูกน้องไม่ได้

    แต่เป็นเรื่องน่าเสียดาย ที่ลูกน้องเก่า ทำงานมาเป็นสิบปี อยู่หน้าร้าน ทั้่งขายของเก่ง จัดร้านเก่ง แต่กลับไม่มีความสามารถในการเปิดร้านของตนเอง ร้านเดิมปิดกิจการไป ก็ยังต้องย้าย มาเป็นลูกน้องในร้านอื่นแทน ทำให้ร้านนี้ดูดีขึ้นเยอะ 


    ความสามารถในการก้าวขึ้นมาเป็นเจ้าของกิจการคนเราไม่เท่ากัน   เจ้าของร้านขายส่งคนนี้ ในวัย 40 กว่า ที่มีลูกหลานเต็มบ้าน ซึ่งคาดว่า ค่าใช้จ่ายก็น่าจะเยอะ หลานตัวเล็กตัวน้อย วิ่งไปมาในร้านแบบนี้ 
    เธอสามารถก้าวจากร้านค้าปลีก มาซื้อกิจการร้านค้าส่งได้ ก็เก่งมากแล้ว   ตัวฉันยังไม่สามารถทำได้แบบนี้เลย ไม่เก่งพอ
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in