ไดอารี่ของฉันatcha
แมวตาย
  • ป๊อกแป๊ก มันเคยมาอยู่ที่นี่ เมื่อสัก 5-6 ปีก่อน แล้วก็หายไปเมื่อ 2-3 ปีที่แล้ว สมัยหนุ่มๆมันซ่ามากเลยนะ มีแผลกลับมาทุกวัน มีเรื่องไปตีกับแมวตัวอื่นประจำ แล้วก็เป็นแมวที่ขี้เกียจทำความสะอาดตัวเอง มันเหม็นมาก แต่เรื่องอ้อน มันอ้อนคนได้เก่งมาก ชอบโดนขึ้นมานั่งตัก 

    ป๊อกแป๊กกลับมาคราวนี้ ฉันดีใจมาก ที่ได้เห็นมันอีกครั้ง มันยังคงเป็นแมวขี้อ้อนเหมือนเดิม แต่ที่แตกต่างไปคือ มันแก่มาก กินอาหารก็ช้า เดินก็ช้า แล้วก็นอนทั้งวัน ไม่ออกไปซ่าทุกคืนเหมือนแต่ก่อน 

    แรกๆมันก็อยู่ในบ้านได้ แต่หลังๆมันอยู่ได้  เพราะแมวที่บ้านแค่เห็นหน้ามันก็ไม่ชอบแล้ว กุ๊กกิ๊กไล่ตีมัน ทำให้มันวิ่งออกจากบ้านแทบไม่ทัน  แต่สักพักก็กลับมาใหม่  เหมือนแป๊กจะกลัวกุ๊กกิ๊ก แต่กลัวไม่จริง มันแค่หลบไม่ให้โดนตี  ไม่อยากมีเรื่องเท่านั้นเอง

    กลายเป็นว่า กลางวันแป๊กเข้ามานอนในบ้านได้  แต่อยู่ได้แค่โซนหน้าบ้าน ซึ่งเป็นร้านค้า  ส่วนข้างในบ้านที่เป็นโซนที่พักอาศัย มันอยู่ไม่ได้ เพราะแมวเจ้าถิ่นอย่างกุ๊กกิ๊ก ไม่ชอบหน้ามันเท่าไหร่  แมวแบ่งอาณาเขตกันอยู่  ตัวหนึ่งอยู่ในบ้านอีกตัวอยู่หน้าบ้าน 

    ฉันเคยให้แป๊กอยู่ในบ้าน แต่เช้ามา มันก็ออกไปอยู่นอกบ้านเหมือนเดิม เหมือนกลางคืนจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ หลังๆฉันเลยต้องให้แป๊กออกจากบ้าน แล้วเช้ามา แป๊กค่อยเดินข้างมาในบ้านได้  แป๊กอยู่จนถึงดึกฉันปิดบ้าน ถึงไล่มันออกไป


    แล้วแมวมันก็แปลก นอกจากไม่ถูกขี้หน้ากันแล้ว เห็นหน้ากันก็ยังกินข้าวไม่ลง  แป๊กไม่อยากกินอาหารที่บ้านเลย กลายเป็นว่า ชามอาหารแมวของกุ๊กกิ๊ก มันก็ไม่แตะ แต่ไปกินของข้างบ้านแทน มันไปขออาหารแมวจากบ้านตรงข้าม ที่เขาก็เลี้ยงแมวเช่นกัน มันไปกินบ้านโน้น แต่กลับมานอนบ้านนี้  ส่วนขับถ่ายก็ไม่รู้มันไปขับถ่ายที่ไหน  เพราะที่บ้านมันไม่เคยขับถ่ายในบ้านเลย  แค่มาอาศัยนอนทุกวันแค่นั้นเอง

    ป๊อกแป๊ก กลายเป็นแมวประจำร้าน เพราะมันนอนเฝ้าหน้าร้านทุกวัน ใครผ่านมาไปก็จะเห็นมันอยู่หน้าบ้าน บางทีมันก็นอนในร้านเกม ต่อให้เด็กเล่นกันในร้านเสียงดังขนาดไหน มันก็นอนได้ เด็กจะวิ่งเล่นกันยังไง ถ้าไม่ได้มาทำร้ายมัน มันก็นอนของมันได้  เสียงดังไม่เคยเป็นปัญหากับแป๊ก

    ต่างกับกุ๊กกิ๊ก ที่เป็นแมวในบ้าน มันไม่เคยอยู่หน้าร้านได้เลย เพราะแค่เจอเสียงรถวิ่งดังหน่อย มันยังกระเจง วิ่งเข้าบ้านข้างในเลย  เด็กเสียงดังมันก็ไม่ชอบ เรียกว่า  กุ๊กกิ๊ก ไม่สามารถทนรับเสียงดังอะไรได้เลย ขวัญหนีดีฟอ กลัว และ วิ่งหายไปเลย  จึงอยู่ได้แค่ในส่วนของบ้านพักด้านใน ที่เงียบสงบ เพราะทั้งบ้านมีแมวอยู่ตัวเดียว ไม่มีใครไปยุ่งกับมัน



    แป๊กอยู่หน้าร้าน คนผ่านไปผ่านมา ลูกค้าเข้าร้าน หลายคนจำมันได้ รู้จักมันดี  มันเป็นคนดังของซอยเลยก็ว่าได้  เพราะคนโน้นคนนี้ผ่านมาเห็นก็จำได้  ทั้งที่มันเป็นแมวสีดำทั้งตัว ไม่มีจุดเด่นอะไรเลย หน้าตาเหมือนแมวข้างถนนทั่วไปดำสนิททั้งตัว   แต่วีรกรรมของมันที่ทำให้เขาจำได้ ไม่ได้น่ารักเลย เพราะมันไปตีกับแมวของเขาบ้าง  ไปหาแมวสาวในบ้านของเขาบ้าง ไปทะเลาะกับแมวตัวอื่นเสียงดับรบกวนเขาบ้าง 

    แต่ตอนนี้มันแก่แล้ว สิ้นฤทธิ์สิ้นลาย นอนอย่างเดียว กินข้าวก็ช้า เดินก็ช้า ทำอะไรช้าไปหมดเหมือนคนแก่จริงๆ ไม่ซ่าเหมือนแต่ก่อนแล้ว 


    เมื่อช่วงต้นเดือน อาทิตย์ก่อน ฝนตกติดกัน 2-3 วัน แล้วก็เป็นฝนที่หนักพอสมควร แป๊กน่าจะไปโดนฝนทำให้ป่วย  ฉันเห็นมันเริ่มหงอยเมื่อวันอังคารที่ 5 มันเริ่มซึม นอนทั้งวัน ให้อาหารก็ไม่กิน ปรกติมันชอบกินน้ำมาก เดินกินน้ำทั้งวัน ก็ไม่กิน  มันไม่กินอะไรเลย แล้วก็อ๊วก อ๊วกมันมีแต่น้ำลาย เพราะไม่ได้ทานอะไรเลย อยู่ 4 รอบ 

    วันที่ 6 ก็ยังไม่เห็นว่ามันดีขึ้น ก็เลยให้แม่บ้านพาไปหาหมอ ที่คลีนิคสัตว์แถวบ้าน หมอบอกว่ามันเป็นหวัด ตัวร้อน เป็นไข้ เจ็บคอ ก็เลยทานอะไรไม่ได้ หมอฉีดยาให้ 2 เข็ม กลับมาแป๊กดีขึ้นทันที จากที่ล้มตัวลงนอน โงหัวไม่ขึ้น กลายเป็นนั่งได้ ยืนได้ เดินได้ ไม่หลับ แล้วก็ทานน้ำได้ กินได้นิดหน่อย 

    วันที่ 7  หมดฤทธิ์ยาแล้วมั้ง มันนอนต่อไม่ลุกขึ้นมานั่งเลย เอาไปทานน้ำก็ไม่กิน ให้อาหารก็เมินหน้าหนีไม่กิน เอาแต่นอนทั้งวัน จนรู้สึกว่า มันไม่น่าจะใช่เป็นหวัดนะ  เพราะเป็นหวัด ให้ยากลับมาน่าจะดีขึ้น ทำไมมันทรุดลงไปอีก  ถ้าพรุ่งนี้ไม่ดีขึ้นก็จะพามันไปหาหมออีกรอบ

    เช้าวันนี้ที่ 8 ตอน 7 โมงกว่า ฉันต้องไปหาหมอแต่เช้า เจอแป๊กหน้าบ้าน ก็เห็นสภาพมันไม่ดีนัก  ก็ยังคุยกับมันเลยว่า ถ้าจะตายก็ตายเลยนะ อย่าอยู่ทรมาน ถ้าจะหายก็หายเลย อย่าป่วยนาน  ฉันลูบหัวมัน ฉันน้ำตาซึมจะร้องไห้ เพราะรู้สึกได้ว่าเหมือนมันจะตาย 

    ตอนขากลับจากโรงพยาบาล  9 โมงกว่า นั่งรถไฟฟ้าอยู่ไก่ ส่งข้อความถึงฉัน บอกว่า แป๊กใกล้จะตายแล้ว  พอฉันกลับมา ใกล้จะถึงบ้าน อยู่ปากซอย ไก่ส่งข้อความอีกว่าแป๊กตายแล้ว  ฉันจะร้องไห้ น้ำตาไหล  รีบนั่งมอไซด์เข้าบ้าน  มาถึงหน้าบ้าน แป๊กตายแล้ว แต่มันตายตาไม่หลับ  ฉันไปปิดตาให้มัน มันก็ตาไม่ปิด ฉันน้ำตาไหลร้องไห้ เสียใจที่มันตาย ขอให้มันไปดี ไปสู่สุขคติ

    ไก่เอาศพแป๊ก ไปให้คนที่เขารับฝังศพหมาแมว ที่อยู่ท้ายซอยในสวนริมน้ำ เขารับปากจะฝังให้ แต่ต้องเป็นตอนเย็น กลางวันเขาไม่ว่างขุดฝังให้  ก็เลยต้องฝากศพเอาไว้ ไม่ได้ทำพิธีอะไรให้ ได้แค่ฝากพวงมาลัย กับ ธูป ให้เขาจุดไหว้ตอนฝัง แค่นั้นเอง ค่าจ้างฝัง 300 บาท 

    ลาก่อนแป๊ก มันกลับมาอยู่แค่ 3 เดือนเอง แล้วก็จากไป แต่ก็ดีใจที่มันยังคิดถึง กลับมาหา ก่อนจากไป
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in