ไดอารี่ของฉันhui
ลาก่อนBloggang
  • มันเป็นผลมาจากการที่ฉันโดนแบนล็อคอินในพันทิป  ฉันพูดถึงเรื่องเมียน้อย แต่ดันโดนข้อหาหมิ่นสถาบัน  ฉันทั้งส่งเมล์และข้อความติดต่อทีมงานหลายครั้ง เพื่อขอคืนล็อคอินที่ใช้มา 20 ปี  ก็เงียบหายไม่เคยได้รับเมล์หรือข้อความตอบกลับ และไม่คืนล็อคอินให้ มันส่งผลให้ฉันเข้าใช้งาน Bloggang ไม่ได้ เพราะล็อคอินเดียวกับพันทิป ล็อคอินยังไงก็ไม่ผ่าน 

    มันเป็นบล็อคของฉันนะ แต่ฉันกลับไม่มีสิทธิ์ในข้อมูลของตนเองเลย เข้าใช้งานไม่ได้เลย พยายามล็อคอินอยู่หลายครั้งไม่สำเร็จ จนฉันเจอว่าตนเอง ล็อคอินBloggang ค้างเอาไว้แล้วในแถบบุ๊คมาร์ก ที่เครื่องPC สามารถเข้าใช้งานบล็อกแกงค์ได้เลย โดยที่ไม่ต้องล็อคอินใหม่

    ในเมื่อพันทิปและบล็อกแกงค์ไม่ต้อนรับฉันแล้ว ไม่คืนล็อคอินและไม่สามารถเข้าใช้งานได้ตามปกติ  ข้อมูลที่เป็นสิทธิ์ของฉัน ฉันก็ขอคืนทั้งหมด เพราะตอนนี้มันไร้ค่าแล้ว ทำไรไม่ได้  ฉันไม่เคยมีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับพันทิปเลย ไม่เคยได้เงินสักบาท  ไม่เคยได้รับคำขอบคุณ หรือได้อะไรจากพันทิปเลย ดังนั้นฉันก็ไม่อยากเก็บข้อมูลของฉันเอาไว้ให้พันทิปใช้หากินอีกต่อไป 

    ฉันไม่ใช่คนดังในพันทิป บล็อกของฉันก็ไม่ค่อยมีผู้ติดตาม มีแค่ประมาณร้อยกว่าคน ไม่ได้มากเท่าไหร่  ไม่ได้เป็นที่นิยมในบล็อกแกงค์  แต่มีผู้เข้าชมบล็อกของฉัน ประมาณ1.9 ล้านกว่าครั้ง เกือบ 2 ล้าน ส่วนใหญ่มาจากกูเกิ้ล เพราะหัวข้อไปขึ้นหน้าหนึ่งในกูเกิ้ล และที่หน้าบล็อคของฉัน ก็มีโฆษณาของกูเกิ้ล ที่รายได้ตกเป็นของทางเวปบล็อกแกงค์ ไม่ได้ตกเป็นของฉัน  ฉันจึงขอลบข้อมูลออก 

    ส่วนใหญ่แต่ละหัวข้อ จะมีคนเข้าอ่านประมาณหลักพันถึงหลักหมื่น หัวข้อที่มีคนอ่านน้อยที่สุดก็หลายร้อยอยู่นะ จะมีบางหัวข้อ ที่เป็นที่นิยม คนเข้าชมหลักแสน อันนี้จะลบออก ก็ทำใจยากอยู่นะ คนเข้าดูเยอะมากจนแทบไม่กล้าลบเหมือนกัน  

    เนื่องจากฉันโพสต์ในBloggang เยอะมาก ร้อยกว่าหัวข้อ การจะลบทีเดียวหมด มันก็เป็นเรื่องยาก รวมถึงทำใจยากด้วย บางเรื่องก็ไม่ได้อยากลบออก มันจึงต้องใช้เวลาทำใจพอสมควร  

    ฉันใช้เวลาอยู่หลายวันในการลบออกเกือบหมด ไม่เหล่ือหัวข้อที่หน้าบล็อกเอาไว้เลย  แต่เหลือ 4 หัวข้อสุดท้าย เซฟเป็น draft ปิดการมองเห็นแทน  ไม่มีเนื้อหาอะไรในหน้าบล็อกของฉันแล้ว



    กว่าฉันจะมีวันนี้ เคยลองผิดลองถูก เคยทำอะไรมาบ้าง เคยประสบความสำเร็จอะไร เคยล้มเหลวอะไร ฉันเขียนเอาไว้ เรื่องราววันนั้น มันคืออดีตที่ผ่านมาของฉัน ต่อไปนี้มันจะไม่มีอยู่ใน Bloggang แล้ว ตอนนี้ฉันย้ายมาเขียนใน Minimore แทน แม้ว่าเวปไซด์แห่งนี้ จะมีคนเข้าอ่านน้อยกว่าไม่เป็นไร เพราะฉันเขียนเรื่องส่วนตัวมากกว่าเรื่องงาน และฉันก็ชอบที่คนมันไม่เยอะ 

    แต่ฉันก็หวังว่า สักวันหนึ่ง Minimore จะเติบโตกว่านี้  คนเข้าเวปมากกว่านี้  เหมือนกับที่ฉันเคยเล่นที่พันทิป ตั้งแต่สมัยก่อตั้ง ยังเป็นกระดานดำ คนเล่นน้อย และทุกคนในห้องก็รู้จักกันหมด  นัดมิตติ้งมาเจอกัน กินข้าวด้วยกัน คุยเรื่องราวเดียวกัน เอาหัวข้อกระทู้มาสนทนากัน ถกเถียงกัน นัดเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน จากเพื่อนตัวอักษร สู่ความเป็นเพื่อนในโลกความจริง และเป็นเพื่อนที่คบกันจริงๆ บางคนได้แฟนจนแต่งงานกัน ฉันไปงานแต่งคนในพันทิปด้วย นัดฉลองปีใหม่ด้วยกัน บรรยากาศปี 2000 ที่ชวนกันไปฉลองปีใหม่ Y2K สนุกสนาน มันไม่มีอีกแล้วความเป็นเพื่อนในพันทิป  พันทิปเติบโต กฎเยอะ ข้อห้ามเยอะ และคนเยอะจนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ความเป็นเพื่อนไม่มี และพันทิปก็ไม่แคร์สมาชิกเลย 


    ล่าสุดคนที่รู้จักในพันทิป แม้จะไม่สนิทเท่าไหร่ แต่ฉันก็ชื่นชมในการตั้งกระทู้ของเขาในห้องสีลม รวมถึงBloggang ของเขา ก็ได้รับความนิยมดังพอสมควร ความรู้เพียบเลย เป็นบล็อกที่ดีมากๆ เหมาะกับผู้ที่ต้องการทำธุรกิจ   ตอนนี้ได้จากไปด้วยโรคโควิดเรียบร้อยแล้ว น่าเสียดายคนเก่ง มีความสามารถ ที่ต้องจากไปเร็วก่อนวัยอันควร เขาทิ้งข้อมูล ความรู้อันมีค่ามากมายในบล็อก เพื่อเป็นความรู้กับทุกคนที่สนใจทำธุรกิจ น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้กลับมาเขียนความรู้ดีๆต่อไปแล้ว

    เพื่อนฝูงที่รู้จักในพันทิป หลายคนก็เลิกเล่นพันทิปแล้ว เหลือแค่ไม่กี่คนเองที่ยังอยู่ ฉันจัดเป็นคนหนึ่งที่เล่นพันทิปมายาวนานมาก อยู่ตั้งแต่พันทิปเริ่มก่อตั้ง จนเติบโต ร่วมเติบโตมาด้วยกัน พันทิปเปิดบล็อกแกงค์ ก็ไปเปิดบล็อกเขียนเรื่องการทำงานเอาไว้ เป็นส่วนหนึ่งของBloggang ด้วยเช่นกัน  แต่หยุดอัพเดท เพราะโดนแบนเนี่ยแหละ  

    และตอนนี้ ไม่มีเนื้อหาของฉันบนหน้า Bloggang แล้ว ฉันลบและปิดการมองเห็นหมดแล้ว เป็นบล็อกที่ว่างเปล่า 



    ฉันหวังว่า Minimore จะไม่ใจร้ายแบนฉันจนไม่สามารถเข้ามาทำอะไรกับเนื้อหาหรือข้อมูลของตนเองได้เลย  เพราะฉันก็เขียนไดอารี่ใน Minimore เยอะเหลือเกิน  อย่าใจร้ายกับฉันนะ 

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in