ไดอารี่ของฉันhui
รสชาติที่คุ้นเคย
  • ช่วงนี้ว่างไม่รู้จะทำอะไร ก็นึกถึงของกิน ฉันก็เห็นกระแสการช่วยเหลือร้านอาหารออกมาเยอะ ชวนสั่งอาหารออนไลน์ ฉันไถ่หน้าจอโทรศัพท์ ดูร้านอาหารเยอะแยะมากมาย แต่ก็ไม่ซื้อ ทั้งที่อยากหาอะไรกิน ในหมู่บ้านก็มีการตั้งกลุ่มไลน์ร้านอาหาร โพสต์ขายอาหารกันเยอะ คนสั่งอาหารก็มี แต่ฉันก็ไม่สั่ง

    ไม่รู้ว่ามีคนอื่นเป็นเหมือนกับฉันไหม ภาพอาหารสวยๆ รูปภาพโปรโมทใส่กุ้งเยอะๆ ไก่เยอะๆ อาหารพูนจาน หน้าตาดูน่ากิน ไม่ได้มีผลต่อใจเลย มองดูน่ากินนะ แต่บางทีเห็นราคาก็ สมตามปริมาณที่โชว์ แต่ไม่รู้ว่ารสชาติเป็นยังไง ไม่รู้ร้านอยู่ไหน สภาพร้านเป็นยังไง มันส่งผลให้ไม่กล้าตัดสินใจซื้อ เหมือนไม่กล้ากินของคนแปลกหน้า  จะซื้อก็เฉพาะร้านที่เคยทานเท่านั้น  รู้จักร้านไหนก็ซื้อแต่ร้านนั้นแหละ เหมือนกินของคนรู้จัก สบายใจกว่า   ร้านใหม่ๆ การโปรโมทไม่มีผล ไม่ชวนให้อยากชิม  จะลดจะแถมอะไร ก็ไม่ซื้อ


    วันก่อนได้ทาน หมี่ซั่ว กับ ข้าวผัดฮ่องกง  จากร้านฮั้วเซ่งฮง ร้านอาหารจีน รสชาติอร่อย ปรกติจะซื้อแต่ติมซำ ไม่ค่อยได้ทานอย่างอื่น พี่สาวส่งมาให้ ทานแล้ว คิดถึงอาม่าเลย แม้อาม่าจะทำอาหารไม่ค่อยเก่ง แต่หมี่ซั่วของอาม่า อร่อยกว่าภัตตาคารอีก  ข้าวผัดฮ่องกง ก็อร่อย แต่ชวนให้นึกถึง น้าสาวข้างบ้าน ที่ทำข้าวผัดเผือกได้อร่อยมาก  ความคุ้นเคยรสชาติ มันต่างกัน 



    ตอนเด็กๆ  พ่อของฉันชอบพาไปกินตามร้านอาหาร แต่แม่ชอบทำกินเองที่บ้านมากกว่า  ตอนเที่ยง พ่อจะพาไปกินที่ภัตตาคารเจ้าพระยาประจำเลย ติมซำที่เจ้าพระยาอร่อยนะ  เสียดายที่ปิดกิจการไปแล้ว 
    หรือไม่ก็ไปนั่งกินสุกี้โคคาที่สยาม ตอนเย็น  ไปกินสุกี้ทีไร ต้องแวะซื้อเก๋าลัดแถวนั้นกลับมาทุกที  ตอนนี้ปิดกิจการไปแล้วเช่นกัน   ถ้าเป็นอาหารอร่อยๆ แถว เยาวราช เวิ้งนครเกษม จะได้มาจากญาติฝั่งพ่อ ส่งลูกชิ้นปลา หอยจ้อ กระเพาะหมู มาให้ทานประจำ  ส่วนพ่อของฉันชอบซื้อก๊วบจับเยาวราช มาให้ทานดึกๆ  บางทีหลับไปแล้วก็ยังปลุกขึ้นมากินเลย 


    ญาติฝั่งแม่จะชอบทำอาหาร  หลายคนมีเมนูเด็ดของตนเอง  น้องสาวยาย ทำ ขนมโก๋ อร่อยมาก สมัยเด็กๆเคยไปช่วยเอาแป้งใส่แม่พิมพ์ขนมโก๋ ไส้งาดำ อร่อยมาก พอตายไปก็อดกิน   

    ส่วนขนมเทียน ขนมเข่ง ขนมไทย เพื่อนแม่ทำอร่อยมาก ลุงเป็นเพื่อนพ่อ ป้าก็เลยเป็นเพื่อนแม่ สมัยเด็กๆเคยช่วยตัดใบตองห่อขนมเทียน นั่งดูป้าทำทองหยิบ ทองหยอด  แม่ฉันทำขนมไทยไม่เป็นหรอก ก็ได้ป้าสอน เวลามีงานบุญ แม่ของฉันเป็นเจ้าภาพ ก็จะได้ป้ามาช่วยทำขนมไทย ถวายพระและเลี้ยงแขก  ภาพความวุ่นวายในครัว เป็นความทรงจำในวัยเด็ก   ตอนนี้คุณป้าก็อายุเกือบจะ 90 ปีแล้ว ยังแข็งแรงอยู่ เดินหลังค่อมแล้ว แต่ความจำยังดีมาก  ยังทำขนมเทียน ส่งมาให้ไหว้พ่อแม่วันตรุษจีนทุกปี  จะมีเพื่อนสักกี่คนในชีวิต ที่ทำอาหารให้เพื่อนกิน แม้ตายไปแล้ว 20-30 ปี ก็ยังได้ทานอยู่เลยทุกปี  ขนมเทียนกินของใครก็ไม่อร่อยเท่ากับป้าทำ เพราะกินมา 40 กว่าปี มันเป็นรสชาติที่คุ้นเคยมาก  

    อาอี้น้าสาวของฉันก็ทำบ๊ะจ่างอร่อย น่าเสียดายที่ปีนี้ไม่ได้ทานแล้ว  น้าสาวทำอาหารอร่อยทุกอย่าง อร่อยกว่าแม่ฉันทำอีก ก็เป็นอีกคนที่ทำบ๊ะจ่างไหว้ และตักบาตร ส่งให้แม่ฉันทานทุกปี ทำจนตนเองทำไม่ไหว ปีที่แล้วหลังทำบ๊ะจ่างก็ทรุด และจากไปในที่สุด    

    อากู๋คนโต ทำทอดมันปลากรายอร่อยมาก ใส่ถั่วพลู  สมัยก่อนไม่ยอมบอกสูตรปลากรายกับใครเลย  อาอี้ต้องแอบดูแล้วขโมยสูตรกันมา แม้แต่พี่น้องกันเองก็ไม่ยอมบอก ต้องลักขโมยสูตรกันเลยทีเดียว  ต่างกับสมัยนี้ มักนิยมบอกเคล็ดลับการทำอาหารกัน ทำคลิปโชว์เลย แต่สมัยก่อนไม่ได้เลย เคล็ดลับความอร่อย ห้ามบอกใคร อยากได้ต้องแอบดู  ปีนหลังคาส่องดูในครัวกันเลย  แต่พอรุ่นลูก ไม่รู้พ่อแม่สอนยังไง ไม่ได้เรื่องเลย เลิกกิน  

    อากู๋คนรอง ชงกาแฟขายอร่อยมาก ชาดำเย็นไม่เหมือนใคร อร่อยกลมกล่อม ซื้อมาเก็บไว้กินข้ามวันข้ามคืน ก็ยังอร่อยอยู่เลย  มีเทคนิคการผสมใบชาที่ฉันก็ไม่รู้ว่าทำยังไง คนสมัยก่อนตายไปก็ไม่บอกใคร  ตอนนี้ก็จากไปแล้ว  น่าเสียดายที่ความอร่อยก็ตายตามคนทำไปด้วย เพราะลูกหลานไม่ได้สืบทอดสูตร หรือทำตามพ่อแม่



    นอกจากญาติพี่น้องแล้ว ร้านอาหารที่ฉันเคยซื้อสมัยก่อน ก็ยังเป็นรสชาติที่คุ้นเคย   วันก่อน ฉันตัดสินใจนั่งรถกลับไปแถวบ้านเก่า  ฉันเคยอยู่แถวตลาดพรานนกมาก่อน ดังนั้น ร้านอาหารแถวนั้น ฉันเคยทานมาก่อน  แถวตลาดพรานนก มีร้านอาหารอร่อยหลายร้าน ในซอย รพ.ธนบุรี อร่อยทุกร้านเลย ขนาดอร่อยทุกร้าน ตอนนั้นยังกินจนเบื่อเลย ไม่รู้จะกินอะไร เพราะมันทานเกือบทุกวัน ตอนนี้ไม่ได้กินเลย นานๆกินที ก็ทำให้คิดถึง

    ฉันไม่สั่งเดลิเวอรี่ ฉันอยากไปเห็นด้วยตาตนเองมากกว่า ว่าตอนนี้ร้านแถวนั้นเป็นยังไงกันบ้าง ฉันจึงแวะไปซื้อด้วยตนเอง ร้านก๋วยเตี๋ยวที่เคยทาน ร้านข้าวที่เคยสั่ง เป็นอย่างไรกันบ้าง แม้จะไม่ได้คุยกับเจ้าของร้าน แม้ว่าคนขายจะเป็นคนงานใหม่ที่ไม่รู้จักกัน เห็นร้านที่เก็บเก้าอี้ นั่งกินไม่ได้ แต่ยังมีคนมาซื้อเรื่อยๆ ยังไม่ปิดกิจการ ก็สบายใจ ถือว่าร้านแถวนี้ ก็ยังขายได้ มีรถฟู้ดแพนด้ามายืนรอ มีไลน์แมนมายืนรอ ก็สบายใจว่ายังอยู่ได้  

    ร้านก๋วยเตี๋ยวแคระ ก็ขึ้นชื่อความอร่อย ร้านนี้ไม่เคยจ้างพนักงานผู้หญิงเลย ตั้่งแต่สมัยก่อน ผ่านมาเป็นสิบปี กลับไปดูอีกที ก็มีแต่พนักงานผู้ชายทั้งร้านเหมือนเดิม   ร้านข้าวหมกไก่ ริมรั้วทหารเรือ ร้านนี้มาตั้งหลังจากที่ฉันย้ายออกมาแล้ว เป็นร้านขายไก่ทอดที่ขายดี ไปทีไรก็ต้องแวะซื้อทานทุกทีเช่นกัน ร้านขนมปังคุณติ๋ว ก็พลาดไม่ได้ ขนมปังอร่อย  ความรู้สึกฉันนะ ว่าอร่อยกว่า ร้านขนมปังวังหลัง ถ้าให้เลือก ฉันทานร้านนี้มากกว่า สูตรแป้งคนละตัว ร้านคนละสไตล์นะ คุณติ๋วราคาไม่แพง และมีให้เลือกเยอะกว่า

    ร้านไก่ย่างปรีชา ขายตั้งแต่ยังไม่มีไก่ย่าง 5ดาว  สมัยก่อนอยู่ตรงปากซอยเลย ขายดีมาก ตอนนี้ย้ายเข้ามาหน่อย แต่ก็อยู่บริเวณเดิม เห็นมีเพจ แม่บ้าน กับ วงใน มาสัมภาษณ์ ฉันเห็นในเน็ต ก็ถามคนขายว่า ทำให้ขายดีขึ้นไหม เขาก็ตอบว่า ขายดี  เขาเห็นหน้าฉันก็บอกว่าคุ้นๆนะ ไม่ได้เจอเป็นสิบปีก็ยังจำกันได้ แต่ฉันจำเขาไม่ได้หรอก จำได้แต่ร้าน สมัยก่อน มาช้าอดกินปีกไก่ย่าง  ปีกไก่อร่อยมาก  ร้านเปิดต้องรีบไปซื้อเลย ไปช้าหมดทุกที อดกิน รอบนี้ไปก็ได้ไก่ย่าง ไม่ได้ปีกไก่มาเช่นเคย  




    วันนี้ฉันแวะไปท่าน้ำศิริราช หาเรื่องออกจากบ้านแก้เบื่อ ไปตามหา " ฟ้าทะลายโจร " สมุนไพรที่ขายดี จนวันนี้หาซื้อไม่ได้สักร้าน แถวบ้านหาซื้อไม่ได้หลายวันแล้วนะ ไปท่าน้ำศิริราช ถามร้านขายยาก็ไม่มี ข้ามเรือไปท่าพระจันทร์ ไปร้านขายยาแผนโบราณ ก็ไม่มี  หาซื้อไม่ได้สักร้าน  

    บรรยากาศแถวศิริราชก็ยังได้อยู่ไม่เงียบเหงา ยังมีคนเดินซื้อของกิน ร้านค้าก็ยังดูขายได้อยู่ ต่างกับท่าพระจันทร์ที่เงียบมาก ปิดไปหลายร้าน จนเหมือนร้างเลย 



    ฉันแวะไปซื้อ มะขาม จาก "ร้านแอ๊ว ท่าพระจันทร์" ซื้อตั้งแต่ยังไม่เข้ามหาวิทยาลัย จนป่านนี้ ผ่านมา 30 กว่าปี ก็ยังอยู่ที่เดิม แผงขนาดเท่าเดิม แต่คนขายแก่ลงไปเยอะจนฉันก็จำไม่ได้แล้ว  มะขามเจ้านี้ การันตีคุณภาพเลย  ฉันชอบมะขามพันธ์ุสีทองไม่เปรี้ยว     แล้วก็แวะไปร้าน โรตี มะตะบะ ท่าพระจันทร์ ร้านดังประจำถิ่น  ฉันไปเดินก็ 11 โมงกว่า เป็นลูกค้าคนแรกของร้าน เปิดมาตั้่งแต่เช้าพึ่งขายได้คนแรกตอนใกล้เที่ยง  สภาพร้านเงียบเหงามาก เห็นแล้วก็สงสารเลย เคยขายดีแค่ไหน มาวันนี้ไม่ได้ช่วยอะไรเลย เงียบมาก ร้านหลุยส์ปิดร้าน วันนี้ไปไม่ได้ขาย  ร้านเก่าแก่พวกนี้  ฉันก็แวะมาทานประจำ ตั้งแต่สมัย ม.ปลาย เดี๋ยวนี้ นานๆทีจะแวะมา ซื้อมะตะบะ กับ ปอเปี๊ยทอด  (ต้องยืนรอคนขายทอด ทำให้มีเวลาถ่ายรูป)



    ร้านใหม่ๆฉันไม่ค่อยอินเท่าไหร่ ไม่สนใจ แต่ร้านเก่าแก่ที่อยู่มาหลายสิบ สิ่งหนึ่งที่ทำให้ยังอยู่ได้ นอกจากความอร่อยแล้ว ก็คือ มาตราฐานรสชาติ ที่ไม่ว่า ผ่านไปกี่สิบปี กลับไปกินก็ยังได้รสชาติเดิม  ความรู้สึกเดิมไม่เปลี่ยนแปลง  ความคุ้นเคยของรสชาติอาหาร บางครั้งก็ทำให้คิดถึงอดีต ความทรงจำเก่าๆ    การสั่งเดลิเวอรี่ มันไม่มีความทรงจำ มันไม่ได้ความคุ้นเคยกันมา มันไม่มีบรรยาการ ไม่มีประสบการณ์  มันเป็นเรื่องน่าเศร้านะ ถ้าร้านอาหารเก่าๆ ต้องปิดตัวลง นั่นเป็นสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น  เพราะมันจะทำให้ความทรงจำ อดีตของเรา หายตามไปด้วย 
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
kikiki (@kikiki)
ประโยคนี้ซึ้งมากเลยค่ะ " จะมีเพื่อนสักกี่คนในชีวิต ที่ทำอาหารให้เพื่อนกิน แม้ตายไปแล้ว 20-30 ปี" 😭