ไดอารี่ของฉันhui
ของขวัญปีใหม่
  • เป็นประจำทุกปี ที่ฉันจะแจกของขวัญปีใหม่ให้กับลูกค้า ปีนี้ ฉันแจกกระเป๋า ภายใน 3 วัน ก็น่าจะประมาณร้อยกว่าใบได้  ถ้าฉันขายกระเป๋าผู้หญิง ฉันคงเจ๊ง ขาดทุนแหง่ๆ เพราะซื้อมาแจก ดูไม่ค่อยถูกใจลูกค้านัก บางลายขายไม่ออก ไม่มีคนเอาเลย แม้จะแจกฟรีก็ตาม แต่กระเป๋าเด็ก กับ ผู้ชายไม่มีปัญหา ลูกค้าเลือกง่าย ตัดสินใจง่ายกว่า ผู้หญิง

    แล้วสีกระเป๋าก็ผิดคาด นึกว่าผู้หญิงจะชอบสีสันสดใส แดง เหลือง ฟ้า เขียว แต่เปล่าเลย ชอบแต่สีดำ สีเหลืองไม่มีคนเอา ผู้หญิง เลือกก็นาน ตัดสินใจก็นาน ลายโน้น ลายนี่ เลือกยากกว่าจะได้สักใบ   ส่วนผู้ชาย ฉันเลือกสี ดำ เทา น้ำตาล มา ตัดสินใจเลือกกันไม่ยาก ผู้ชายเห็นแล้วหยิบเลย ไม่เลือกมาก 

    ฉันแจกของขวัญมาเป็นสิบปี พึ่งจะมีปีนี้เป็นปีแรก ที่ฉันขอถ่ายรูป ลูกค้าคู่กับกระเป๋าที่เป็นของขวัญปีใหม่ เพื่อเอาไปลงติ๊กตอก  ถ้าไม่คิดจะเล่นติ๊กตอก คงไม่คิดจะถ่ายรูป ก็คงไม่เคยมีรูปลูกค้าตนเองในร้านสักใบ 


    ฉันบอกกับลูกค้าบางคนล่วงหน้า ว่าจะแจกของขวัญปีใหม่ ทำให้พอถึงวันแรกที่แจก คือ วันที่ 10 บางคนมารอของขวัญปีใหม่เลย บางคนได้แล้วก็ไปบอกคนอื่น ทำให้คนที่ไม่ได้บอกเอาไว้ แหตามกันมา พอคนโน้นได้ คนนี้ได้ คนนั้นก็ตามมาด้วย  บางบ้านแทบจะแจกทั้งบ้านเลย บางคนไม่เคยมาร้าน ไม่ได้เห็นหน้าเลย ตั้งนาน ก็แวะมา ช่วงนี้ฉันก็เลยได้เจอลูกค้าบางคน ที่ปรกติไม่เห็นหน้า ก็จะได้เห็นหน้า ไม่เคยมาซื้อเลย ก็จะแวะมาซื้อ  แต่คนไหนไม่คุ้นหน้า ฉันก็ไม่แจกให้นะ บางคนลูกค้าเก่า เคยมาซื้อ แต่หายหน้าตาไปนาน ก็ยังแจกให้เพื่อคงความสัมพันธ์เอาไว้  เพราะปีก่อนๆ ก็เคยอาจจะได้รับของขวัญมาก่อนแล้ว ก็แจกต่อเนื่องกันไป 

    เรียกว่า คนแถวบ้าน แทบจะได้ของขวัญปีใหม่กันเกือบหมด ยกเว้นบ้านที่ไม่เคยมาซื้อของเลย ก็อาจจะไม่ได้ กลุ่มคนที่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า ยักตกหล่นอยู่ ก็คือ พวกวินมอเตอร์ไซด์ กับ แรงงานต่างด้าว แม้ว่าจะไม่เชิงเป็นลูกค้าประจำ ไม่ได้อยู่ระแวกบ้าน แต่ก็มาซื้อของบ้างเล็กน้อย ฉันยังไม่ได้ให้เลย  ของขวัญกระเป๋าที่เตรียมไว้ ทั้่งหมดประมาณ 150กว่าใบ ตอนนี้เหลือไม่ถึง 50 ใบ น่าจะพอสำหรับวินมอไซด์ แต่สำหรับต่างด้าว คงได้แค่บางคนเท่านั้น


    งานประจำที่ต้องทำก็เยอะพอสมควร ยิ่งช่วงนี้ขายดี เพราะลูกค้าบางคนแกล้งทำเป็นมาซื้อของเพื่อมารับของขวัญ แวะมาหา มาคุย ทำตัวสนิทสนม ก็ใช้เวลากับลูกค้านานพอสมควร ของปีใหม่ก็ต้องเตรียมให้ลูกค้า กว่าจะเลือกกันได้ ขอถ่ายรูปกันหน่อย ก็ใช้เวลา ทำให้ฉันไม่ค่อยว่างทั้งวัน เวลาทานอาหาร บางทีคำแรก 11 โมงครึ่ง คำสุดท้าย บ่ายโมง แทบหมดอารมณ์จะทานข้าว บางครั้ง กว่าจะได้ทานปาเข้าไป บ่ายโมงกว่า  คอมพิวเตอร์ไม่มีเวลาว่างมานั่งเล่นดูหนัง เข้าพันทิปหรอกนะ ไม่ได้ว่างแตะเลย แม้แต่ห้องน้ำ บางทีปวดท้อง ยังไม่ปวดมาก ก็รอไปก่อน ทนไม่ไหวค่อยรีบวิ่งไปห้องน้ำ 

    เป็นชีวิตการทำงานที่เหนื่อย แต่ในอดีต ยามรุ่งเรือง มันก็เคยเป็นแบบนี้มาก่อนจะเงียบเหงา แต่ก็คงจะยุ่งแค่ช่วงนี้แหละ เลิกแจกของขวัญปีใหม่เมื่อไหร่ คนก็จะซาลงไปเยอะ  ลูกค้าที่ไม่เคยเห็น ก็คงไม่ได้เห็นหน้า ส่วนลูกค้าประจำ ที่เห็นกันประจำ ก็น่าจะรักกันอยู่พักหนึ่ง




    การทำร้านค้าที่อยู่ในชุมชน ที่ผู้คนรู้จักกัน คุยกัน นินทากัน สิ่งหนึ่งที่ต้องทำก็คือ ทำให้ลูกค้านินทาเราในทางที่ดี เวลาคุยกันลับหลัง หรือเอาไปพูดต่อ จะต้องเป็นแง่มุมที่ดี ถึงจะทำให้อยู่รอด แม้จะขายดีบ้างไม่ดีบ้าง  แต่ต้องไม่มีคำพูดลบๆ ที่พูดว่า "อย่าไปซื้อของร้านนั้นเลย"  แต่เป็น มีอะไรก็ต้องแวะที่ร้านนี้ก่อน  เวลาใช้เด็กๆมาซื้อของ จะเรียกให้มาร้านนี้ เพื่อเป็นลูกค้าประจำ เผื่อปีหน้าได้ของขวัญอีก แบบนี้จะดีกว่า  ดังนั้นการให้ ไม่สูญเปล่า แม้ว่า วันนี้มาแวะซื้อขนม 5-10 บาท แต่ถ้ารวมๆทั้งปีแล้ว ก็อาจจะเป็นร้อยเป็นพันก็ได้  อย่ามองกันแค่วันเดียว แต่เราสะสมกันมานาน เพื่อมีวันนี้ต่างหาก  






Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in