ไดอารี่ของฉันhui
ป้าเยาว์
  • ขอนินทาป้าเยาว์หน่อย เช้านี้เดินผ่านร้านป้าเยาว์  เห็นกลับมาเปิดร้านได้ไม่นาน ขายผัดไท ก็เลยลองถามไปว่า มีข้าวผัดไหม  ป้าเยาว์ตอบว่า "มี" ฉันก็เลยสั่งข้าวผัดห่อหนึ่ง ราคา 30 บาท ป้าเยาว์กลับมาเปิดใหม่ ขายไม่แพง ให้เยอะด้วย  ร้านอื่นแถวนี้ขึ้นไป 45 บาทแล้ว ฉันถามป้าเยาว์"ปิดกี่โมง" "เย็นๆก็ปิดแล้ว ไม่อยู่ดึกแล้ว" ป้าเยาว์ตอบ 
     

    การได้กลับมาซื้ออาหารกับร้านที่คุ้นเคย ก็ทำให้นึกถึงความหลัง 


    ตอนที่ฉันย้ายบ้านมาอยู่ในหมู่บ้านนี้ใหม่ๆ ฉันไปซื้อข้าวร้านป้าเยาว์ทานประจำ ป้าเยาว์เป็นผู้หญิงวัย 50 กว่า รูปร่างผอมๆ รวมผมตึงแน่น ก้าวผมเป้็นมวยไว้ด้านหลัง ไม่เคยเห็นป้าเยาว์ปล่อยผมตอนขายอาหารเลย  ทำงานคล่องแคล่ว เป็นมืออาชีพมาก  ใครๆในแถวนี้รู้จักร้านป้าเยาว์หมดทุกคน เพราะขายมาหลายปีแล้วในหมู่บ้าน

    ป้าเยาว์เปิดร้านอาหารตามสั่ง หน้าบ้านตนเอง ขายตั้งแต่เช้าและปิดมืดค่ำ  เปิดประมาณ 7-8โมงเช้า ยัน 5ทุ่ม-เที่ยงคืน  แล้วสั่งอะไรก็ได้หมด เมนูแปลกๆ บอกให้ป้าเยาว์ทำ ก็ทำนะ ผัดมักกะโรนีก็ได้ แกงจืด สุกี้ ขี้เมา จะใส่โน้นไม่เอานี่ ผัดซิอิ๋วไม่เอาผักก็ได้ กระเพราไม่ใส่พริกก็ได้ ทำได้ทุกอย่าง ตามลูกค้าสั่ง 


    ข้อเสียของป้าเยาว์ก็คือ ขี้เมา พอตกค่ำๆ เอาแล้ว ต้องกินเหล้า แล้วพอเหล้าเข้าปาก ก็จะกลายเป็นคนขี้โม้ คุยเก่งขึ้นมาทันที ขี้โวยวาย ชอบร้องเพลงเสียงดัง แล้วก็ขี้ลืมด้วย บ่อยครั้งที่สั่้งมื้อดึก แล้วสั่งอย่างจะได้อีกอย่าง สั่งสุกี้แห้ง ได้สุกี้น้ำ และบางครั้งรสชาติก็เพี้ยนไปตามอาการเมา แบบใส่น้ำปลาแล้วลืม ก็เลยใส่ซ้ำ ข้าวผัดเค็มจนทานไม่ได้เลยก็มี บางทีก็มีแถม สั่งข้าวผัดไก่ แถมใส่หมูมาให้ด้วย 

    เวลาไปสั่งข้าวเย็น ร้านป้าเยาว์ ต้องดูว่า ป้าเยาว์เมาหรือเปล่า ถ้าไม่เมา ก็สั่งอาหารทานได้ปรกติ แต่ถ้าเมา ต้องย้ำหนักๆเลย หรือยืนรอเลย  กันความเพี้ยนของป้าเยาว์ 

    ป้าเยาว์มีลูกชาย 3 คน คนที่อยู่ช่วยงาน เป็นคนเล็ก ที่บุคลิกนิ่นๆหน่อย หรือจะเรียกว่าออกตุ๊ดก็ได้ บางครั้ง สั่งอาหารไว้ แล้วให้มาส่ง คนที่มาส่ง จะเป็นลูกชายป้าเยาว์ เป็นลูกมือที่ช่วยเตรียมของหันผัก เก็บล้าง จดรายการอาหาร


    แต่ปัญหาในครอบครัวเขา ฉันก็ไม่ค่อยรู้ แต่ที่สะเทือนใจที่สุด ก็คือลูกคนกลางฆ่าน้องเล็กเนี่ยแหละ พี่น้องฆ่ากันเอง ก็ไม่รู้ว่าเกิดขึ้่นในครอบครัวนี้ได้อย่างไร ช่วงนั้นร้านป้าเยาว์ก็ปิดไปชั่วคราว เป็นข่าวดังในหมู่บ้านพอสมควร  ลูกชายคนกลางติดคุก 

    ลูกคนโตไม่ได้อยู่นี่ ทำให้ป้าเยาว์ไม่มีคนช่วยงาน ต้องทำเองหมดทุกอย่าง ลูกมือก็ไม่มี งานหนักพอสมควร แต่ความขี้เมาแก้ไม่หายนะ ตอนหลังก็มีการจ้างคนมาช่วย ลูกน้องป้าเยาว์เป็นสาวลาว ที่ทำงานดีนะทำกับข้าวก็อร่อย  แต่อยู่กับป้าเยาว์ไม่นาน ปัญหาครอบครัวเธอก็เยอะ ลูกเธอก็ยังเล็ก เธอก็เลยกลับบ้าน 

     (ถ้าเล่าได้อีกเรื่องเลย สามีสาวลาวมีเมียน้อย แล้วเมียน้อยก็คนบ้านติดกัน ญาติกันที่ลาว หลงรักสามีเธอตั้งแต่ยังเล็กๆนะ รักมากให้เลิกจะเป็นจะตายให้ได้  คนรู้ทั้งหมู่บ้าน จนทำให้สามีเธอหาเรื่องเลิกกับเมีย ทั้งที่ลูก2  เขาไม่เอาอะไรเลย ยกให้เมียหมด เลิกเพื่อมาอยู่กับเมียน้อย   เมียน้อยทำงานอยู่กับฉันพักหนึ่ง ก่อนที่จะย้ายไปทำงานที่เดียวกัน  พอไปทำงานด้วยกัน เมียน้อยไปเจอผู้ชายใหม่ที่ทำงานด้วยกัน  ดันหนีไปกับผู้ชายใหม่ ไม่เอาอะไรติดตัวไปเลย หนีไปแต่งงานกับชู้  ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานสามี  ส่วนเมียเก่าสาวลาว ไปทำงานพัทยา ขายตัว ได้เจอฝรั่ง เห็นใจ ส่งเสียเลี้ยงดูสบายไปเลย เลี้ยงลูกผัวเก่าด้วย2 คน  ส่วนผัวเก่าไม่เหลือใครเลย เมียเก่าได้ดีไปแล้ว ไม่เอาผัวเก่าด้วย รายละเอียดมันส์มาก  แต่เล่าคราวๆพอ)

    พอไม่มีคนช่วย ประกอบกับอายุเริ่มเยอะ มีคนชวนป้าเยาว์ไปทำงานเป็นแม่บ้านดูแลหอพัก ทำให้ป้าเยาว์ เลิกขายอาหารตามสั่ง ในวัย 60 เรียกว่าเกษียณอาชีพหนึ่ง ไปทำอีกอาชีพหนึ่ง

    หลังจากเลิกทำอาชีพขายอาหารตามสั่ง หน้าบ้านป้าเยาว์ที่เคยตั้งแผง ตั้งโต๊ะทำกับข้าว กลายเป็น โต๊ะหิน ม้านั่งหิน ปลูกต้นไม้ วางกระถางต้นไม้เต็มหน้าบ้าน หน้าบ้านกลายเป็นสวนดอกไม้ ปลูกต้นไม้เยอะหลายกระถางเลย    

    ร้านป้าเยาว์เหมือนกลายเป็นตำนานไปแล้ว เฉพาะคนรุ่นเก่าๆที่เคยซื้ออาหารทาน ที่รู้จักป้าเยาว์  ส่วนเด็กที่เกิดทีหลัง หรือว่า ย้ายมาใหม่ ในช่วง 10 ปีหลัง ไม่มีใครรู้จักป้าเยาว์เลย 


    ตอนนี้ป้าเยาว์เกษียณจากที่ทำงานเก่าแล้วนะ เขาเลิกจ้างเพราะป้าเยาว์ อายุ 70 แล้ว รูปร่างอ้วนขึ้นตามวัย ไปทำงานหอพัก อาจจะสบายกว่าตอนขายอาหารก็ได้ ก็เลยอวบขึ้น สิ่งที่ได้กลับมาอีกอย่างคือ เลิกเหล้าได้แล้ว ไม่เป็นขี้เมาแล้ว 

    ด้วยวัย 70 อันที่จริงควรจะพักได้แล้วนะ แต่ป้าเยาว์อยู่บ้านเฉยๆก็เบื่อ บวกกับไม่ได้มีเงินเก็บมากนัก จะนั่งกินนอนกิน ก็คงไม่ได้  จะเที่ยวเรี่ยวแรงก็ไม่ไหวแล้ว แต่ยังทำงานได้อยู่ ทำให้กลับมาเปิดร้านอีกครั้ง แต่คราวนี้  กลับมาเหมือนเด็กหัดเปิดร้านใหม่ เริ่มต้นเล็กๆ ใช้ม้าหินหน้าบ้าน ตั้งเป็นโต๊ะผัดกับข้าว 

    เมนูง่ายๆสำหรับการเริ่มต้นใหม่ คือ ผัดไท ผัดซิอิ๋ว ไปก่อน ฉันก็ซื้อไปทานแล้ว แต่เปิดมาร่วมอาทิตย์กว่าแล้ว ลองสั่งข้าวผัดดู ปรากฎว่ามีน้อย ทั้งที่ตอนแรกบอกว่ายังไม่ขาย  แต่ด้วยนิสัยเดิม บวกกับคนถามถึง ก็อดไม่ได้ที่จะกลับมาขายอีกครั้ง

    ป้าเยาว์เป็นคนเก่งนะ เคยทำเป็นสิบเมนู แม้จะกลับมาเริ่มต้น เอาเบาๆ 2-3 เมนูก่อน แต่ไปๆมาๆก็อดไม่ได้ ที่จะตามใจลูกค้า สั่งเมนูไหนก็มี ฝีมือไม่ต่างกับเมื่อ สิบปีก่อน ถึงแม้จะไม่ได้ขายเป็นสิบปี แต่ฝีมือก็ไม่เปลี่ยน 

    แล้วลูกค้าประจำคนเก่าๆ พร้อมจะต้อนรับป้าเยาว์อย่างมาก  คนคุ้นเคยกันทั้งหลาย ล้วนกลับมาอุดหนุนอีกครั้ง คนแก่ๆเหมือนได้เจอเพื่อนเก่าเลย ต้องกลับมาซื้อป้าเยาว์ทาน ทำเมนูไหนก็ขายได้หมด เพราะความเชื่อใจกัน มันมีมาก่อน 

    มีแต่วัยที่เปลี่ยนไป แก่มากขึ้น ผมที่เคยรวบตึงทรงเดิมไม่เปลี่ยน วันนี้ กลายเป็นสีขาวเกือบทั้งหัว เรียวแรงอาจจะไม่เท่าเดิม เคลื่อนไหวช้าลง หลังเริ่มโค้งนิดหน่อย รูปร่างเริ่มท้วม 

     ฉันถามป้าเยาว์ปิดกี่โมง ป้าเยาว์ตอบว่า " เย็นๆก็ปิดแล้ว ไม่อยู่ดึกแล้ว"  ฉันยังไม่ได้ออกไปเดินซื้อรอบเย็น จึงไม่รู้ว่าร้านป้าเยาว์ปิดกี่โมง แต่ด้วยวัย 70 แล้วยังขายอาหารตามสั่งได้ทั้งวัน ฉันก็ว่าเก่งแล้วนะ 




    มันไม่ใช่ทุกคนที่ 70 แล้วจะเกษียณนอนอยู่บ้านเฉยๆได้ หรืออยากอยู่บ้านเฉยๆไม่ทำอะไร  
    เห็นแล้วก็ต้องถามตนเอง ถ้าเราอายุ 70 แล้ว เราจะทำอะไร ถ้าวันนั้นตังค์เราไม่ได้มากพอให้พักผ่อนจริงๆ หรือ ถ้าเราไม่ใช่คนที่ชอบอยู่เฉยๆ เราจะทำอะไรในวัย 70 ปี 


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in