My StoryCamellia bloom in the ice frozen ground
ความฝันในวัยเด็กที่ค่อยๆเลือนหายไป
  • ช่วงนี้เป็นช่วงที่ฉันกลับมาอยู่บ้านเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร หลังจากกิน นอน ดูทีวีไปเรื่อยๆ ก็ได้ยินป้าข้างบ้านถามหลานอายุ 5 ขวบว่า “โตขึ้นอยากเป็นอะไร” นั่นสิ ตอนนั้นเราอยากเป็นอะไรนะ แล้วฉันตอนนี้ในวัย 26 ล่ะ อยากเป็นอะไรนะ ได้เวลาย้อนกลับไปมองอดีตสินะ 55
    ตอน ป.4 จำได้ว่าคุณครูให้เขียนว่า โตขึ้นอยากเป็นอะไร? และทำไม? จำได้ว่าตอนนั้นฉันเขียนไปว่าอยากเป็นทหาร เพราะอะไรนะหรอ? เพราะว่าตอนนั้นแม่พาไปงานอะไรสักอย่าง จำไม่ได้ แล้วมีพี่ๆทหารมาทำการแสดงอะไรสักอย่างให้ดู ตอนนั้นเห็นพี่ทหารผู้หญิงคนนึงกระโดดร่มได้ด้วย มันเจ๋งมากๆ ฉันเลยคิดว่า โตขึ้นมาจะเป็นทหารให้ได้ แต่ว่าเมื่อเวลาผ่านไปความฝันของฉันก็เริ่มเปลี่ยน ตอน ม.1 คนในหมู่บ้านมักจะบอกกับฉันว่า “เรียนเก่งแบบนี้ต้องได้เป็นหมอแน่เลย” (จริงๆก็ไม่เก่งหรอก แต่ตอนนั้นตั้งใจเรียนมากๆ คะแนนเลยค่อนข้างดี) ตอนนั้นก็คิดว่า ถ้าเป็นหมอก็คงจะดี ได้เงินเยอะด้วย และได้ช่วยรักษาคนมากมายด้วย แต่เมื่อยิ่งโตขึ้น การเรียนก็ยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ ฉันเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่า ฉันจะเป็นหมอได้จริงๆหรอ แต่เมื่อขึ้น ม.3 ตอนนั้นชอบร้องเพลงมากๆ รู้จักทุกเพลง ร้องได้ทุกเพลง จนเพื่อนเรียกว่า “ตู้เพลงเคลื่อนที่” ตอนนั้นก็เลยฝันอยากจะเป็นนักร้อง แต่แม่ก็บอกว่า เป็นไปไม่ได้หรอก ฉันก็เออออตามนั้น
    แต่ตอนที่ขึ้น ม.4 ตอนนั้นฉันจำเป็นต้องย้ายโรงเรียน ที่โรงเรียนใหม่ ฉันได้เจอครูศิลปะคนนึง ครูคนนี้เจ๋งมากๆ ความฝันของฉันเปลี่ยนอีกครั้ง ฉันอยากเป็นดีไซเนอร์ แต่เพราะฉันเรียนสายวิทย์-คณิต ที่บ้านเลยคาดหวังให้เรียนอะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ พอขึ้น ม.5 ช่วงนั้นติดนิยายหนักมาก ติดงอมแงม เลยฝันอยากเป็นนักเขียนนิยาย เคยลองเขียนด้วย แต่เขียนไม่เคยจบเรื่องเลย 55 
    และสุดท้ายตอนเข้ามหาวิทยาลัย ฉันไม่รู้ว่าอยากเป็นอะไรกันแน่ เลยสอบมันทุกคณะ ทุกมหาลัยเลย แต่สุดท้ายฉันก็ได้เรียนคณะวิทยาศาสตร์ตามที่ครอบครัวหวังเอาไว้ แต่ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยมีความคิดว่า ฉันจะเป็นนักวิทยาศาสตร์เลย ในระหว่างที่เรียนฉันชอบไปค่ายอาสา และลงคอร์สเรียนภาษาต่างประเทศและประวัติศาสตร์ 555 และตอนปี 3 ฉันมีโอกาสได้ไปฝึกงานที่ประเทศมาเลเซียด้วย ตอนนั้นไปทำแลปก็จริง แต่สิ่งที่ฉันตื่นเต้นมากๆคือการได้ไปในสถานที่ใหม่ๆด้วยการเปิด map คนเดียว และตอนนั้นเอง ฉันฝันอยากไปเที่ยวรอบโลก ฉันฝันเก่งใช่ไหมล่ะ? 55
    และแล้วฉันก็เรียนจบคณะวิทยาศาสตร์ คนในครอบครัวของฉันดีใจมากๆ ฉันกำลังจะเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ว่า ฉันกลัว เพราะความฝันของฉันมันค่อยๆเลือนหายไปเรื่อยๆ จนฉันก็ไม่รู้ว่าความฝันของฉันจริงๆคืออะไร หลังจากที่เรียนจบฉันเลยขอแม่หยุดพักสักหนึ่งปี เพื่อไปต่างประเทศ ตอนนั้นทะเลาะกันยิ่งใหญ่เลย แต่สุดท้ายแม่ก็ยอมให้ฉันไป ฉันเลยไปประเทศอินเดีย 1 ปีในฐานะอาสาสมัคร ตอนที่อยู่ที่นั่น ฉันมีความสุขมาก ฉันอยากจะเดินทางไปรอบโลกและทำเพื่อคนอื่น แต่ก็นะในโลกของความเป็นจริง มนุษย์ก็ต้องใช้เงิน ฉันจำเป็นต้องมีอาชีพ หลังจากกลับมาจากอินเดีย ฉันได้ทำงานเป็นเลขาประมาณ 6 เดือน และทำงานเป็นแอดมินบริษัทอสังหาริมทรัพย์อีกปีกว่าๆ มันไม่สนุกเลย ไม่มีความสุขด้วย ถ้าให้ไปทำงานทางด้านวิทยาศาสตร์ที่ฉันจบมา ฉันก็ไม่มั่นใจด้วย เลยไม่รู้เหมือนกัน 
    ตอนนี้ฉันเป็นคนว่างงาน ที่อยู่เฉยๆ และก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อด้วย ก็แอบอิจฉาคนที่มีความฝันและยึดมั่นในความฝัน จนความฝันนั้นเป็นจริง สำหรับฉันคนเหล่านี้เป็นคนที่สุดยอดมาก แต่พอมองดูตัวฉันเอง จนตอนนี้ “แล้วความฝันจริงๆของฉันคืออะไรกันนะ” หรือฉันไม่มีความฝันตั้งแต่แรก หรือฉันไม่กล้าพอที่จะฝัน อืมมม ค่อนข้างน่ากลัวแฮะ 
    แต่ฉันก็หวังนะ มันต้องมีสักวันที่เป็นของฉันสิ มาคิดๆดู ฝันอะไรไม่สำคัญ แค่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขก็พอนี่นา เนอะ....

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in