A Life JourneyGemily
How to forget
  • เริ่มทำใจ เข้าสู่วันที่ 4
    ที่ก็ยังรู้สึกเศร้า ร้องไห้ และฟุ้งซ่าน
    คิดถึงสมัยรักแรก เสียใจทำนองนี้
    รอบนั้นใช้เวลาประมาณ 5 ปีมั้งถึงจะลืมเด็ดขาด
    และมองเขาโดยไม่รู้นึกถึงหรือเจ็บปวด

    แต่ความรักครั้งนี้ เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่เหมือนตอนเด็กเลย ลึกซึ้งแล้วก็ใกล้ชิดมากกว่าคนอื่นๆ

    เรามองไปทางไหน ทำอะไร สถานที่ไหน
    หัวข้อพูดคุยทั้งหลาย ก็ดูเหมือนจะทำให้นึกถึงอีกฝ่าย

    กินนี่ด้วย ไปนั่นด้วยกัน
    เข้าร้านนี้ด้วยกัน
    แค่ได้ยินชื่อสถานีรถไฟฟ้าก็รู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก
    คงเพราะรู้ว่าเรื่องมันจบ
    และจะไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นอีกละมั้ง

    ดูซีรีส์ ทำแพลนเที่ยวญี่ปุ่น
    ช่วยทำให้ลืมคิดถึงไปบ้าง
    แต่พอมันแว่บเข้ามา เป็นความรู้สึกที่หน่วงตรงกลางอก บางทีก็คิดว่าอยากจะเอากรรไกรมาตัดออก
    มันเหมือนเนื้อร้ายชัดๆ

    บอกตัวเองว่าตัดใจไปเถอะ
    ค่อยๆ ลืมทีละนิด ทีละนิด
    แต่พอเข้าเฟซ แค่เลื่อนดูไทม์ไลน์ตัวเอง
    ก็มีแต่ภาพที่ข้องเกี่ยวกับอีกฝ่าย คือ
    ไปกับเขา หรือ
    เขาถ่ายให้


    ในอินสตราแกรม รูปก็มีแต่ที่ไปเที่ยวด้วยกัน
    ในอัลบั้มมือถือก็มีรูปอาหารแปลกๆ ที่ชวนกันไปกินตั้งเยอะแยะ

    เข้าร้านเสื้อผ้า ก็จำได้ว่าก่อนที่อีกฝ่ายจะไปเที่ยวต่างประเทศ พวกเราเข้ากันบ่อยมากในช่วงนั้น
    จะซื้อเสื้อผ้าจากจีนก็ยังมีของที่เขาเคยจะสั่งรวมอยู่ด้วยในตะกร้า
    เข้าห้องน้ำก็ยังเจอแปรงสีฟันวางไว้อยู่

    เราจะลืมคนๆ หนึ่งได้ยังไง
    ในเมื่อเขาทิ้งความทรงจำและร่องรอยเอาไว้มากมายขนาดนี้

    เรารู้ว่าต้องทยอยเอาสิ่งเหล่านั้นออก
    ชีวิตต้องเดินไปข้างหน้า
    แต่สุดท้ายก็ยังเก็บเสื้อที่เขาซักมาคืนเอาไว้ในถุง
    ของฝากที่เอามาให้กินก็ยังไม่ยอมแตะ

    สมเพชตัวเองนะที่สุดท้ายก็ต้องมาเป็นฝ่ายที่คร่ำครวญจะเป็นจะตายแบบนี้ ซึ่งอีกฝ่ายคงไม่ได้คิดเรื่องเราเท่าไหร่ เพราะเขาอยากอยู่ตามลำพังอยู่แล้ว

    เอาน่า เมื่อตัดสินใจจะปล่อยเขาไป 
    ก็ต้องทำให้ได้ 
    ทั้งๆที่อยากจะทัก อยากจะคุย อยากกอดแน่นๆ แต่พอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดแบบเดียวกัน ก็บอกว่ากับตัวเองว่าพอเถอะ อย่าทำเหมือนคนขาดความรักที่จนเป็นบ้า อย่าไปสร้างความรำคาญให้เขาอีก มันพังแล้ว ยอมรับแล้วเดินจากมาแบบนี้แหละดีแล้ว

    เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
    อาจจะช้าหน่อย
    อาจจะร้องไห้อีกหลายๆ รอบ
    แต่ทุกอย่างก็จะดีขึ้น

    ไม่มีใครอยู่ให้กำลังใจ
    ก็ให้กำลังใจตัวเองได้นี่
    ค่อยๆ ประกอบชิ้นส่วนที่แตกสลายพวกนั้นไปนะ






Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in