Letter to "Myself"piwan
ความเหนื่อยล้า ณ เวลาตี 2
  • เคยมั้ย?
    ที่รู้สึกว่าความเป็นตัวของตัวเองกำลังฆ่าเรา



    นี่อาจจะเป็นความรู้สึกของผู้หญิงที่กำลังอารมณ์แปรปรวนเพราะฮอร์โมนปรวนแปรในช่วงมีรอบเดือน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่จะถ่ายทอดต่อจากนี้ ไม่ใช่ความรู้สึกจริงๆ ที่เกิดขึ้นเสียเมื่อไร

    ณ ขณะที่กำลังพิมพ์ข้อความเหล่านี้เพื่อเรียงร้อยถ้อยคำจากความรู้สึกที่ยุ่งเหยิงอยู่ในหัว ใจหนึ่งก็ยังคงโต้แย้งว่า ‘เธอจะเล่ามันออกไปให้ได้อะไรขึ้นมา’

    ความตั้งใจแรกเลยคือ อยากเล่าความรู้สึกตอนนี้ให้ใครสักคนฟัง

    แต่ก็มีเสียงในหัวตะโกนกลับมาว่า ‘เธอจะเอาเรื่องไร้สาระไปทำให้คนอื่นรกสมองทำไม’ พอเป็นซะแบบนี้มากเข้า ก็เลยพับโครงการที่จะเล่าให้ใครสักคนฟังเก็บไป

    ไหนว่าจะไม่เล่าให้ใครฟัง แล้วทำไมถึงมาเขียนพร่ำในนี้ล่ะ?

    สำหรับเราการเขียนเหมือนคุยกับคนแปลกหน้าล่ะมั้ง คุณที่เข้ามาอ่านอาจจะมีอารมณ์ร่วมไปกับมัน หรืออาจจะมีหลายคนปล่อยผ่านบทความนี้ไปเลยก็ได้

    มันอาจจะฟังดูแย่ แต่ก็เหมือนว่าเราสร้างทางเลือกขึ้นมาสำหรับตัวเอง และ คุณ

    มาถึงตรงนี้ แล้วลองอ่านย้อนที่ตัวเองพิมพ์ก็รู้สึกสมเพชตัวเองนิดๆ เหมือนกัน แม้กระทั่งการทำในสิ่งที่ชอบ คือ ‘การเขียน’ เรายังลังเล สร้างเงื่อนไขมากมายให้กับมันเลย


    ย้อนกลับไปที่ว่า ทำไมความเป็นตัวของตัวเองถึงฆ่าเรา?

    ให้ลองจินตนาการว่าได้พูดหรือทำอะไรที่คิดว่าเราทำดีที่สุดแล้ว แต่กลับต้องมานั่งคิดว่าสิ่งที่ทำลงไป ที่คิดว่าดีที่สุดแล้วเนี่ย มันไปสร้างผลกระทบอะไรให้ใครหรือเปล่านะ หรือจริงๆ เรามันก็แค่คนทำอะไรไม่คิด

    มันดีไหม?
    เขาจะรู้สึกแย่หรือเปล่า?
    จะกลายเป็นเด็กก้าวร้าวในสายตาเขาไหม?
    เมื่อกี๊เผลอทำอะไรแย่ๆ ลงไปหรือเปล่านะ?


    มันค่อยๆ กัดกร่อนความมั่นใจในตัวเองของเราลงไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็ตอนนี้ ที่รู้สึกว่าสิ่งที่ทำไปแล้วมันต้องทำให้คนมองเราไม่ดีแน่ๆ

    นี่เราเป็นใครกันนะ ทำไมต้องกลัวคนอื่นมองไม่ดีด้วย

    รากำลังลดคุณค่าตัวเองลงหรือเปล่า?


    เคยคิดว่าการอ่านหนังสือคือสิ่งที่เพิ่มพูนความรู้ เปิดโลกกว้าง สร้างแนวคิดใหม่ๆ ให้ตัวเอง

    สำหรับตอนนี้ การอ่านหนังสือเหมือนเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าซะอย่างนั้น

    พยายามหยิบนู่นหยิบนี่ขึ้นมาทำ โดยอ้างเหตุผลว่าแก้เบื่อ แต่ก็ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน สุดท้ายก็จบลงที่ว่า ‘เธอมันก็แค่คนไม่เอาไหน ทำอะไรก็ไม่ดีสักอย่าง

    เสียใจเหมือนกันนะ อยากขอโทษตัวเองที่พยายามได้เท่านี้จริงๆ


    ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเศร้า ไม่ได้อยากร้องไห้ฟูมฟาย
    มีแต่ความรู้สึกต่ำต้อย ไร้ความสามารถที่ค่อยๆ คืบคลานเกาะกุมพื้นที่ความรู้สึก พยายามอย่างมากที่จะสลัดมันออกไป

    แต่ก็ล้มเหลว

    ตอนท้ายก็จบที่ว่าเธอมันไม่เอาไหน เรื่องแค่นี้ก็จัดการให้ดีไม่ได้

    ถ้าหากอ่านมาถึงตรงนี้ คุณจะคิดอะไรอยู่?

    สงสาร
    สมเพช
    เห็นใจ

    นี่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นการเรียกร้องความสนใจ จากคนที่ความมั่นใจในตัวเองแทบจะติดลบ

    ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงตรงนี้
    ยินดีรับฟังเรื่องราวของผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง

    เราจะพยายามต่อไป
    พยายามสร้างความมั่นใจขึ้นมาใหม่ แม้มันอาจจะยาก
    แต่ก็คงสร้างได้มั้ง เราเชื่อแบบนั้น

    ไม่เคยอยากยอมรับว่าแท้จริงแล้วเป็นคนอ่อนแอมากแค่ไหน ครั้งนี้คงเป็นครั้งแรกที่ต้องยอมรับกับตัวเองให้ได้ ว่าเราอ่อนแอมากจริงๆ ทุกอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็คือผลจากการกระทำของตัวเองทั้งนั้น

    แม้จะรู้สึกเหนื่อย แต่ก็ต้องผ่านไปให้ได้
    เธอเก่งมากแล้วที่อดทนมาจนถึงตอนนี้
    ช่วยอดทนอีกนิดนะ มันน่าจะดีขึ้นได้


    ด้วยรัก
    จาก ตัวฉัน
    ถึง ตัวฉัน

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in