นึกขึ้นมาได้ธิไง จะใครล่าา
ชอบนะ แต่ไม่รู้ตัว
  • บางคำถามไม่ชอบถูกถามเลย รู้สึกว่ามันตอบยาก นอกจากคำถามว่า "เรียนจบแล้วจะทำอะไร" กับ "งานในฝันคืออะไร" แล้ว สำหรับเรา มีอีก 2 คำถามที่ตอบยาก คือ

    "ภูเขา กับ ทะเล ชอบอะไรมากกว่ากัน"

    กับ

    "ชอบสีอะไร"


    ถ้าเป็นเมื่อก่อน คำถามแรกเราจะตอบว่า "ยากอะ เลือกทั้งคู่ได้มั้ย 555"
    ส่วนคำถามที่สอง จะตอบว่า "ชอบหลายสีเลย เลือกไม่ถูก (แล้วก็สุ่มเลือกซักสีนึงที่นึกขึ้นได้ตอนนั้นตอบไป) อ้ะ สีชมพูแล้วกัน"

    แต่ในที่สุด เราก็หาคำตอบของทั้งสองคำถามได้ แต่วิธีการที่ได้มาซึ่งคำตอบนั้น ไม่ได้เกิดจากการนั่งเงียบๆ แล้วคิดถามตัวเองซ้ำๆ แต่เป็นการสะท้อนมาจากภายนอก




    "ภูเขา กับ ทะเล ชอบอะไรมากกว่ากัน"


    ตอนเด็กๆรู้สึกว่าการชอบทะเลมันเท่ พยายามบอกใครๆว่าเราชอบทะเล ทั้งๆที่ในใจคือ ภูเขา

    ความฟินที่สองในชีวิตที่ได้รู้จัก คือการไปภูเขา (ความฟินแรกคือการไปสระผมที่ร้านเสริมสวย 5555) มันเป็นความรู้สึกดีที่บอกไม่ถูก รู้สึกอยากหลับตาแล้วยิ้มตลอดเวลา ซึมซับบรรยากาศตรงนั้นเอาไว้ อยากกอดมันซักที อยากเก็บใส่กระเป๋ากลับบ้าน อยากรับมันเอาไว้จนอิ่มจนเอียน แล้วจะได้ไม่อยากมาอีก แต่รู้สึกว่ารับไปเท่าไหร่ก็ไม่พอ ยังอยากมาซ้ำๆอยู่ทุกที ในที่สุด เมื่ออายุประมาณได้ 10 ปลายๆ เราก็ตอบทุกคนอย่างไม่โกหกว่า

    "เราชอบภูเขา"

    จากคนที่ไม่คิดจะปันใจไปให้ทะเลเลย ก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้กลายเป็นคนโลเล เมื่อประมาณ 2 ปีที่แล้ว มีค่ายนึงเปิดรับสมัคร เป็นค่ายที่เกี่ยวกับนิเวศวิทยาทางทะเล ค่ายนี้ต้องไปอยู่ทะเลเดือนนึงเลยเต็มๆ ตอนนั้นเราไม่ได้เที่ยวไหนมานาน อยู่ดีๆก็หิวโหยการเที่ยว และช่วงนั้นอยู่ดีๆก็อยากไปทะเล อาจจะเป็นเพราะเป็นช่วงหน้าร้อนที่หันไปทางไหนก็เจอแต่คนไปทะเล เลยทำให้เราอยากไปทะเล แบบไม่ได้ไปธรรมดา แต่อยากไปอยู่นานๆให้เบื่อไปเลย จะได้ไม่อยากไปอีก นั่นทำให้เราตัดสินใจสมัครค่ายนั้นไป และก็ได้ไปอยู่ทะเล 1 เดือนสมใจอยาก

    จำได้ว่าวันแรกที่ไปถึง ถ่ายรูปทะเลลงไอจีพร้อมแคปชั่นว่า "จะอยู่ให้เบื่อไปเลย ไม่เบื่อไม่กลับ" พอย้อนกลับไปอ่านแล้วตลกตัวเอง เพราะ 1 เดือนนั้นทำให้ความคิดเราเปลี่ยนไปมาก จากคนที่ความชอบทะเลเป็น 0 ความรู้เกี่ยวกับทะเลเป็น 0 ต้องมานั่งเรียน ทำแล็บ ออกฟิลด์ ทำโปรเจ็ค เกี่ยวกับทะเล 1 เดือนเต็ม ทำให้เราได้เปิดโลกใหม่ๆเยอะมาก ได้รู้อะไรที่ไม่เคยรู้ ได้เห็นอะไรที่ไม่เคยเห็น ตลอดเวลาที่อยู่ที่นั่นก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไรนอกจาก "ตื่นเต้น" ที่ได้เห็นอะไรใหม่ๆ แต่พอกลับมาเท่านั้นแหละ ไอ้แคปชั่นที่ว่า "จะอยู่ให้เบื่อไปเลย ไม่เบื่อไม่กลับ" มันไม่เป็นจริงซะแล้ว

    ตลอด 1 เดือนที่เจอแต่ทะเลทุกวันมันไม่ได้ทำให้เบื่อเลย แต่ทำให้เราติดใจจนอยากกลับไปอีก อยากไปอีกซ้ำๆ ไปเท่าไหร่ก็ไม่พอ เป็นความรู้สึกเดียวกับที่เราก็เป็นกับภูเขา จนในใจเริ่มสับสนว่า "หรือเราจะนอกใจภูเขาเข้าให้แล้ว" ในขณะที่ความคิดสับสนนั้น แต่สุดท้ายร่างกายในส่วนที่เหนือการนึกคิดของเรามันก็แสดงออกอย่างตรงไปตรงมา มือเริ่มกดแชร์ภาพทะเล นิ้วเริ่มคลิกเข้าไปอ่านกระทู้รีิวิวดำน้ำ ปากเริ่มชวนเพื่อนไปทะเล เงินถูกเอาไปซื้อของรูปปลารูปเปลือกหอย หน้าจออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทุกอย่างเป็นรูปทะเล ฯลฯ

    จนวันนึงมีเพื่อนเก่าที่ไม่ได้คุยกันนาน อยู่ดีๆก็ส่งลิ้งค์ค่ายอะไรซักอย่างเกี่ยวกับทะเลมา พร้อมคำบรรยายว่า "เห็นแล้วนึกถึงธิ" อ้าว เห็นแล้วทำไมนึกถึงกูวะ 555 หลังจากนั้นเริ่มคิดแล้วว่าเราไปทำอะไรให้เขาคิดแบบนั้น ตอนนั้นแหละถึงได้สติ ว่าสิ่งที่เราแสดงออกไปโดยไม่ได้คิดนั้นมันชัดเจนแค่ไหน มีแค่ความคิดเรานี่แหละที่ยังไม่ยอมรับกับตัวเองว่าจริงๆแล้วเราชอบทะเลมากกว่าภูเขาไปแล้ว

    "ภูเขา กับ ทะเล ชอบอะไรมากกว่ากัน"
    "ทะเล”



    "ชอบสีอะไร"


    อันนี้ตอบยากยิ่งกว่า "ไก่กับไข่ อะไรเกิดก่อนกัน" อันนั้นยังมีช้อยส์ให้เลือก อันนี้ไม่มี! คำตอบเป็นไปได้ล้านแปด ตั้งแต่สีขาวสีดำ ไปจนถึงสีเหลืองมัสตาร์ด สีม่วงลาเวนเดอร์ สีแดงเบอร์กันดี ฯลฯ


    แล้วกูจะเลือกสีอะไรดี? 5555


    ไม่เห็นมีสีไหนที่ชอบเป็นกรณีพิเศษเลย ทุกทีเวลาจะเลือกของเลือกเสื้อผ้า มันก็แล้วแต่สถานการณ์ทั้งนั้น อย่างเช่น 

    เราอยากได้กระเป๋าลายแมว ที่ร้านมีให้เลือกเยอะไปหมด ทุกใบลายเหมือนกัน ต่างกันแค่สีพื้นหลัง สุดท้ายเราก็เลือกสีพื้นหลังที่เข้ากับลายแมวมากที่สุด


    หรือไปร้าน 20 บาท ไปซื้อตะกร้า ที่ร้านมีตะกร้าหลากสีสันให้เลือกเต็มไปหมด เราก็แค่เลือกสีที่ดูแป๋นแหลนน้อยที่สุด ไม่เกี่ยงว่ามันเป็นสีอะไร


    บางทีก็รู้สึกเหมือนจะชอบบางสีขึ้นมา เช่น มีช่วงนึงที่รู้สึกว่าการใส่เสื้อผ้าสีเหลืองนี่ทำให้ดูสดใสจัง ชอบเห็นคนใส่เสื้อผ้าสีเหลือง อยากซื้อเสื้อผ้าสีเหลืองมาใส่บ้าง จนแอบคิดว่า "หรือเรามีสีที่ชอบแล้ว คือสีเหลือง" แต่สุดท้ายกับของอย่างอื่น เราก็ไม่ได้รู้สึกว่าการที่มันเป็นสีเหลืองมันสวยอยู่ดี


    จนวันหนึ่งขณะเดินซื้อของ อยู่ดีๆสายตาก็ไปปราดเห็นของชิ้นนึงสี baby blue ก็รู้สึกถูกดึงดูดให้เดินเข้าไปหา เข้าไปหยิบมันขึ้นมา แล้วก็ควักเงินซื้อเพื่อครอบครองมัน 555


    อยู่ๆก็เอะใจขึ้นมาว่า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ ว่าแล้วหลังจากกลับมาถึงห้องก็เริ่มสังเกตการณ์ของใช้ เสื้อผ้า ตุ๊กตา ว่ามีสีอะไรบ้าง ก็พบว่ามีสี baby blue อยู่หลายสิ่งเลยทีเดียว และถ้าจัดตามกรุ๊ปใหญ่ๆ ก็พบว่า ในบรรดาของใช้ทั้งหมด มีสีฟ้าเยอะที่สุด


    เนี่ย ในขณะที่สมองยังคิดประมวลผลไม่ได้ว่าชอบสีอะไร แต่ร่างกายส่วนหนึ่งมันก็แสดงคำตอบให้เราเห็นไปแล้ว แค่เราหยุดคิด แล้วสังเกตสิ่งที่เราแสดงออกมา




    ที่เขียนมานี่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะพรรณนาถึงรสนิยมตัวเองหรืออะไร แค่คิดเชื่อมโยงไปถึงคำถามที่คล้ายๆกัน แต่ยิ่งใหญ่กว่า

    เป็นคำถามที่ตอบยากเหมือนกัน ไม่สิ ยากกว่า และสำคัญกับการดำรงชีวิตมากกว่า


    "เราชอบอะไร"


    ในขณะที่เรา (และอีกหลายคน) ถ้าเจอคำถามแบบนี้ สิ่งแรกที่จะทำเลยคงจะเป็นเงียบแล้วคิดถามตัวเองว่า

    "กูชอบทำอะไรวะ ไม่เห็นจะชอบซักอย่าง ชอบแค่กินกับนอนนี่ตอบได้มั้ยอะ ไม่เอาๆ เอาอะไรที่มีสาระกว่านั้นสิ คิดสิคิดว่าชอบทำอะไร คิดไม่ออก โอ๊ยยย คิดไม่ออกกกกก"


    บางทีเราอาจจะไม่ใช่คนไร้สาระที่ชอบแค่กินกับนอนก็ได้ จริงๆเราก็มีสิ่งที่แสดงออกไปโดยที่สมองไม่ทันสังเกตเห็น อย่าเพิ่งเครียด แค่แสดงออกอย่างตรงไปตรงมาเหมือนที่ใจสั่งให้ทำไปเรื่อยๆ ซักวันมันอาจจะมีเหตุการณ์นึงให้เราฉุกคิดและสังเกตเห็นว่า ในบรรดากิจกรรมที่เราทำทั้งหมด เราลงแรงและเวลาไปให้อะไรมากเป็นพิเศษ และวันนั้นเราก็จะมีคำตอบในคำถามที่ว่า


    "เราชอบอะไร"




    ปล. ถ้าลองคิดในเรื่องความรัก มันก็โรแมนติกดีเหมือนกันนะถ้าเราชอบใครโดยที่เราไม่รู้ตัว ร่างกายอาจจะสั่งให้เราเข้าไปใกล้ๆเขา ตาสั่งให้มองหาเขาในสถานที่ที่เราเคยเจอกัน ปากก็พูดถึงเขาบ่อยๆ จนในที่สุด เพื่อนอาจจะมาทักว่า "ทำไมมึงพูดถึงเขาบ่อยจังวะ" แล้วนั่นแหละ เราถึงเพิ่งรู้ตัวว่า "เราชอบเขาเข้าให้แล้ว" 555 ><






เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in