My impetuous fan fictions collection.medusawrites
I fall in love too easily V
  • ชัดเจน.

    หลิวไห่ควานและวังจั๋วเฉิงตัวติดกันยิ่งกว่าเดิม ตอนนี้หลิวไห่ควานไปรับ-ส่งวังจั๋วเฉิงไปทำงานทุกวัน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ทั้งสองมาที่บาร์พร้อมกันทุกครั้ง ไม่ว่าวันไหนหลิวไห่ควานจะเข้ามาที่บาร์ ก็จะเห็นวังจั๋วเฉิงด้วยเสมอ แต่ถึงอย่างไรทั้งสองคนก็ยังไม่ได้ขยับสถานะความสัมพันธ์กันสักที ไม่ใช่ว่าหลิวไห่ควานไม่พร้อม เขาน่ะเอ่ยปากขอคบกับวังจั๋วเฉิงตั้งแต่ที่สารภาพความรู้สึกของเขาที่ดาดฟ้าบาร์วันนั้นแล้ว แต่วังจั๋วเฉิงกลับตอบมาว่า

    'ผมขอเวลาอีกนิดได้ไหมครับ? เผื่อคุณไห่ควานเองด้วย...'

    วังจั๋วเฉิงไม่มั่นใจเลย ไม่มั่นใจว่าจะมีใคร โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่มีเสน่ห์อย่างหลิวไห่ควานมาชอบเขา ถึงแม้เขาจะแน่ใจว่าตัวเขาเองชอบหลิวไห่ควาน แต่เขาไม่อยากให้หลิวไห่ควานตัดสินใจไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ฮอร์โมน หรือแอลกอฮอล์ หลิวไห่ควานไม่ติดอะไรที่จะต้องยืดเวลาในการคบกับวังจั๋วเฉิงอย่างเป็นทางการออกไปอีก เขาไม่สนอยู่แล้วว่าคนอื่นที่ไม่ใช่เขากับวังจั๋วเฉิงจะมองความสัมพันธ์ของพวกเขาว่าอย่างไร ตราบใดที่เขากับวังจั๋วเฉิงตกลงกันได้ เขารู้ว่าวังจั๋วเฉิงยังไม่มั่นใจความรู้สึกของเขา แต่อันที่จริงเขาเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าวังจั๋วเฉิงจะชอบเขาจริงๆ ก็คนอายุน้อยกว่าคนนี้ไม่เคยแม้แต่บอกชอบเขาเลยสักครั้ง ส่วนการแสดงออกอย่างน่ารักที่วังจั๋วเฉิงทำเสมอมาก็เป็นอุปนิสัยติดตัวของเจ้าตัวเขาอยู่แล้ว คงจะดีเหมือนกันถ้าทั้งเขาและวังจั๋วเฉิงใช้เวลาศึกษากันอีกสักหน่อยตามที่อีกคนร้องขอ แต่มีอีกสิ่งที่หนึ่งที่หลิวไห่ควานอยากจะขอคนตรงหน้า

    'ไม่เรียกคุณไห่ควานแล้วได้ไหมถ้างั้น?'



    "ควานเกอ ถ้าจะดื่มอีก วันนี้ไม่ต้องขับรถไปส่งผมเลยนะครับ นอนค้างที่นี่ไปเลย"

    วังจั๋วเฉิงเอ่ยปากห้าม เมื่อเห็นว่าคนข้างตัว สั่ง cognac มาดื่มเพิ่มจากเซียวจ้าน หลังจากที่คอยเบรกเขาที่กำลังดื่ม vodka shot กับหวังอี้ป๋อ โดยการคว้าแก้วช็อตของเขาไปดื่มหน้าตาเฉยหลายต่อหลายครั้ง

    "ไม่เป็นไรสักหน่อย เรานั่นแหละ ดื่มเยอะไปแล้ว..."

    "ดื่มเยอะอะไร? คุณเล่นแย่งไปดื่มเองหมดอย่างงี้ อาเฉิงยังไม่ได้ดื่มเลยสักช็อต นอกจาก bloody mary แก้วแรก..."

    หวังอี้ป๋อ เพื่อนรักของวังจั๋วเฉิงเอ่ยขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดหลิวไห่ควานคนขี้หวง ที่มาแย่งชิงตำแหน่งคนหวงวังจั๋วเฉิงอันดับหนึ่งไปจากเขาแล้วในตอนนี้

    "อย่าหงุดหงิดคุณไห่ควานที่มาแย่งเป็นห่วงคุณจั๋วเฉิงสิครับ น้องอี้ป๋อ"

    เซียวจ้านจงใจเน้นคำว่าน้องกับคนตรงหน้ามากเป็นพิเศษ เพราะรู้ว่าหวังอี้ป๋อไม่ชอบขนาดไหน หวังอี้ป๋อหันมาส่งสายตาไม่พอใจให้บาร์เทนเดอร์เจ้าของยิ้มสวยทันที เซียวจ้านส่งรอยยิ้มสุดกวนกลับไปให้ ก่อนจะยื่นแก้วที่เท cognac ไว้แล้วให้เจ้านายของตน แต่ก่อนที่จะได้วางแก้วไว้ตรงหน้าหลิวไห่ควาน วังจั๋วเฉิงก็มาคว้าไปซะก่อน

    "คุณจ้านก็เหมือนกัน อย่าแกล้งอี้ป๋อสิครับ...แล้วก็ cognac แก้วนี้ ผมไม่ให้ดื่มแล้วครับ"

    หวังอี้ป๋อหันไปยักคิ้วส่งสายตาให้บาร์เทนเดอร์ยิ้มสวยที่ตอนนี้ส่งยิ้มแหยๆไปให้เจ้านายของตนที่ดูท่าว่าคงจะไม่ได้ดื่ม cognac แก้วนั้นแน่นอน

    "ไปเตรียมตัวได้แล้วครับ ควานเกอ..."

    "ขอกำลังใจหน่อย"

    "ปกติขึ้นไปเล่นเปียโนบนเวทีต้องมีกำลังใจด้วยหรอครับ?"

    วังจั๋วเฉิงหรี่ตามองคนข้างๆอย่างจับผิด ถึงแม้เขาจะชอบที่หลิวไห่ควานทำตัวชัดเจนกับเขาเรื่องความรู้สึกเป็นอย่างมาก แสดงออกทุกเวลาว่าชอบเขา อยากอยู่ด้วย แต่นับวันมีแต่จะมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าไม่ห้ามกันบ้างเขาเองก็จะทนไม่ไหวเอาเหมือนกัน เพราะสัมผัสจากหลิวไห่ควานแต่ละครั้งก็ทำเอาเขาใจเขาเต้นระรัวเหมือนได้ออกกำลังกายอย่างหนักทุกครั้ง

    "อาเฉิง..."

    หลิวไห่ควานมองวังจั๋วเฉิงตาละห้อย ราวกับว่าหูทิพย์และหางทิพย์กำลังลู่ลงเมื่อถูกเจ้าของขัดใจ จนวังจั๋วเฉิงต้องยื่นมือไปหยิกแก้มของอีกฝ่ายเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว

    "ขึ้นไปเล่นเปียโนเถอะครับ ผมรอดูอยู่ตรงนี้"

    "เดี๋ยวจบ session แล้วจะลงมาเอากำลังใจ"

    ไม่พูดเปล่า หลิวไห่ควานคว้ามือที่กำลังดึงแก้มเขาเอาไว้มาจับไว้ พร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมให้เจ้าของมือที่กำลังจับ เมื่อเห็นท่าทีทำตัวไม่ถูกที่มาพร้อมกับหน้าเห่อร้อนด้วยความเขินของวังจั๋วเฉิง ก่อนจะปล่อยมือเดินขึ้นไปบนเวทีที่มีนักดนตรีคนอื่นเตรียม stand by และ sound check อยู่ พักนี้หลิวไห่ควานเริ่มไม่ค่อยอยากเล่นเปียโนมากเท่าเดิม ความสบายใจของเขาถูกผูกไว้กับรอยยิ้มของวังจั๋วเฉิงจนไม่อยากห่างอีกฝ่ายไปไหน แค่ไปเล่นเปียโนใน session ของตัวเองที่เมื่อก่อนเคยชอบมาก ก็ยังไม่อยากไป ทุกวินาทีความรู้สึกของเขาถูกย้ำในใจตลอดว่าเขาชอบวังจั๋วเฉิงมากขนาดไหน แต่ในเมื่ออีกฝ่ายยังไม่มั่นใจในความรู้สึกของเขา เขาก็จะทำทุกวินาทีให้วังจั๋วเฉิงได้รับรู้ถึงความรู้สึกของเขาที่มีต่ออีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมาและชัดเจนที่สุด



    "ควานเกอ!"

    เมื่อจบ session ก่อนที่หลิวไห่ควานจะได้ลงจากเวที เสียงเรียกจากด้านล่างทำให้เขาส่งยิ้มไปให้คนเรียก เอ่ยปากทักทายผู้ชายตรงหน้าที่ไม่ได้เจอหน้ามาเกือบ 3 ปี หลิวไห่ควานแทบจะกระโดดลงมาจากเวทีตรงเข้ามากอดคนตรงหน้า

    "อาจิ่น!"



    วังจั๋วเฉิงชะเง้อหน้ามองหาหลิวไห่ควานที่เล่นเปียโนจบ session ของเขาแล้ว แต่ไม่รู้อีกฝ่ายไปไหน ก่อนจะเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังกอดอยู่กับผู้ชายอีกคน วังจั๋วเฉิงตื้อไปหมด เหมือนจะเจ็บ แต่สมองยังไม่ได้ประมวลผล จึงกลายเป็นว่าเขาไม่รู้ว่าต้องรู้สึกอะไรแทน

    "นั่นหลิวไห่ควานกอดกับใครน่ะ?!"

    เป็นหวังอี้ป๋อที่โวยวายขึ้นมาก่อน วังจั๋วเฉิงก้มหน้าหลบสายตา มือยังถือแก้วใส่ cognac ที่ห้ามไม่ให้อีกคนดื่มได้อยู่

    "นั่นคุณจ้านจิ่น แฟนเก่าของ..."

    เซียวจ้านยังไม่ทันพูดจนจบประโยคเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าพูดในสิ่งที่ไม่สมควรพูดไปแล้ว เมื่อเห็นสีหน้าของวังจั๋วเฉิงหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด ชะตาของเซียวจ้านท่าทางจะขาดลงก็วันนี้นี่แหละ หวังอี้ป๋อกำลังจะโวยวาย แต่เมื่อเห็นสายตาของเพื่อนรัก เขาก็รู้ว่าเขาต้องเปลี่ยนเรื่องเผื่อให้วังจั๋วเฉิงสบายใจขึ้นจนกว่าจะได้คุยกับหลิวไห่ควาน 

    "เราสั่ง vodka shot เพิ่มกันไหมอาเฉิง?"

    วังจั๋วเฉิงไม่แม้แต่จะตอบกลับ เอาแต่มองแก้ว cognac ในมือของตัวเอง ผู้ชายคนที่หลิวไห่ควานกอด คนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนเก่าของอีกฝ่าย ท่าทางน่ารักเอามากๆ จนวังจั๋วเฉิงรู้สึกว่าเขาไม่คู่ควรกับประกายระยิบระยับเจิดจ้าของแสงอาทิตย์อย่างหลิวไห่ควานเอาซะเลย 

    "อาเฉิง..."

    "ว่าไงนะ อี้ป๋อ?..."

    "อาเฉิง!"

    ก่อนที่หวังอี้ป๋อจะได้พูดซ้ำ หลิวไห่ควานก็แทรกเข้ามาก่อน พร้อมกับพาคนน่ารักคนนั้นมาด้วย อีกฝ่ายกล่าวสวัสดีกับวังจั๋วเฉิง ก่อนที่หลิวไห่ควานจะแนะนำให้ทั้งคู่ได้รู้จักกัน อยากจะอวดคนน่ารักของเขาให้จูจ้านจิ่นได้รู้จัก

    "นี่วังจั๋วเฉิง เป็น..."

    เห็นหลิวไห่ควานอึกอักไม่รู้จะแนะนำเขาว่าเป็นใคร วังจั๋วเฉิงก็ยิ่งใจเสีย จากสมองตื้อเมื่อครู่ จนไม่รู้ว่าตัวเองไม่รู้สึกอะไร เขาเองก็ไม่รู้จะเรียกตัวเองว่าอยู่ในสถานะอะไรในชีวิตของอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน ในเมื่อตกลงกันว่าจะดูใจกันไปก่อน สถานะที่ไม่มีชื่อเรียกนี้ก็ถูกต้องแล้วที่หลิวไห่ควานจะไม่ได้อธิบายอะไร หลิวไห่ควานรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของวังจั๋วเฉิง กำลังจะพูดเปลี่ยนประเด็น เพื่อจะได้คุยกับวังจั๋วเฉิง แต่จูจ้านจิ่นก็ยื่นมือออกไปแนะนำตัวเองก่อน

    "ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณจั๋วเฉิง ผมจูจ้านจิ่นครับ"

    คุณคนน่ารักตรงหน้ายื่นมือมาแนะนำตัว วังจั๋วเฉิงเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาเป็นมิตร พร้อมกับลักยิ้มทั้งสองข้างรอยยิ้มของอีกฝ่าย คนๆนี้ส่องประกายเช่นเดียวกันหลิวไห่ควาน วังจั๋วเฉิงจับมืออีกฝ่ายอย่างมีมารยาท ก่อนจะส่งยิ้มน้อยๆไปให้ จูจ้านจิ่นหันไปทักทายเซียวจ้าน บาร์เทนเดอร์เจ้าของยิ้มสวย ก่อนจะหันมาทักทายหวังอี้ป๋อที่ท่าทางไม่เป็นมิตรกับคนตรงหน้าแม้แต่น้อย บทสนทนาดำเนินไปเรื่อยๆอย่างกระอักกระอ่วนสำหรับวังจั๋วเฉิง แม้ว่าจูจ้านจิ่นจะยิ้มและหัวเราะได้อย่างเป็นธรรมชาติ แต่วังจั๋วเฉิงกลับเงียบลงเรื่อยๆ

    "กลับกันเถอะอาเฉิง..."

    หวังอี้ป๋อเป็นฝ่ายเสียมารยาทเอ่ยขึ้นมาก่อน เพราะเห็นว่าเพื่อนรักของตนดูไม่สบายใจแค่ไหน

    "อืม"

    "เดี๋ยวผมไปส่ง"

    หลิวไห่ควานลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นอีกฝ่ายจะกลับบ้าน วังจั๋วเฉิงส่ายหัวปฏิเสธ แค่นี้เขาและหวังอี้ป๋อก็เสียมารยาทจะแย่อยู่แล้ว

    "ควานเกอค้างที่นี่เถอะครับ วันนี้ดื่มไปเยอะ อย่าขับรถเลย..."

    "งั้นอาเฉิงก็ขับ ผมนั่งไปด้วยเหมือนเดิม"

    วังจั๋วเฉิงมองที่หวังอี้ป๋อที หลิวไห่ควานที ไม่รู้จะจัดการอย่างไรกับสถานการณ์ตรงหน้า รู้แต่เขาไม่อยากอยู่กับหลิวไห่ควานตอนนี้ ตอนที่เขาไม่แน่ใจว่าตอนนี้รู้สึกอะไร ทั้งไม่พอใจ น้อยใจ โกรธ มันสับสนไปหมด วังจั๋วเฉิงจึงตัดสินใจคว้าแก้ว cognac ของหลิวไห่ควานมาดื่มรวดเดียวหมด

    "อาเฉิง"

    ทั้งหลิวไห่ควานและหวังอี้ป๋อเรียกวังจั๋วเฉิงพร้อมกันเมื่อเห็นวังจั๋วเฉิงกระดก cognac ทั้งแก้วลงไปอย่างกับน้ำเปล่า

    "ผมก็ดื่มเหมือนกัน ขับรถไม่ได้..." 

    "ผมจะไปส่งอาเฉิงเอง"

    หลิวไห่ควานเอ่ยแทรกอีกฝ่ายเสียงดุ ก่อนจะคว้าแขนวังจั๋วเฉิงออกมาบาร์โดยไม่รอให้ใครปฏิเสธทั้งนั้น วังจั๋วเฉิงตกใจ จะปฏิเสธอีกฝ่ายก็จับมือเขาออกมาจากบาร์แล้ว 

    จูจ้านจิ่นส่งสายตามองสองคนที่เพิ่งออกจากบาร์ไป ก่อนจะหันมาหาหวังอี้ป๋อ เพื่อนของวังจั๋วเฉิงที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ยืนงงว่าเพื่อนรักถูกแย่งไปต่อหน้า จูจ้านจิ่นหัวเราะเบาๆ ท่าทางการปรากฎตัวของเขาวันนี้คงจะสร้างความเข้าใจผิดอะไรสักอย่างให้วังจั๋วเฉิงสินะ หลิวไห่ควานถึงกับอารมณ์เสียขนาดนั้น จูจ้านจิ่นคิดไปพลางเรียกเซียวจ้านให้มาคิดเงิน

    ครั้งหน้าที่เจอกัน จูจ้านจิ่นคนนี้คงต้องขอโทษทั้งควานเกอ ทั้งวังจั๋วเฉิงสินะ ช่วยไม่ได้นี่นา ควานเกออยากไม่แนะนำวังจั๋วเฉิงว่าเป็นคนรัก ทั้งๆที่ก็แสดงออกชัดเจนขนาดนั้นทั้งคู่ เขาก็เลยต้องแกล้งสักหน่อย 

    "อ้าว คุณไห่ควานกับคุณจั๋วเฉิงกลับไปแล้วหรอครับ?"



    "ควานเกอ! ทำอะไรครับ? วันนี้ดื่มไปตั้งเยอะ จะมาขับรถได้ยังไง?"

    เมื่อหลุดจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายได้ วังจั๋วเฉิงก็หยุดเดินทันที พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ หลิวไห่ควานที่เริ่มจะไม่พอใจมากแล้วเหมือนกัน จึงเอ่ยกลับไปด้วยเสียงดุ

    "ขึ้นรถ"

    "ควานเกอ..."

    วังจั๋วเฉิงพยายามจะขืนตัวเองออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายที่เข้ามาคว้าแขนเขาไว้อีกครั้ง ไม่รู้เป็นเพราะ cognac ที่ดื่มไปหรือไม่ที่ทำให้วังจั๋วเฉิงกล้าที่จะปฏิเสธหลิวไห่ควานตรงๆ

    "ไม่เอา ผมไม่กลับกับควานเกอ"

    "แล้วจะเอายังไง?"

    "ไม่ยังไง ควานเกอกลับไปนอนที่บาร์เลยครับ"

    คราวนี้หลิวไห่ควานคว้ามือทั้งสองข้างของวังจั๋วเฉิงมาจับไว้ ไม่ยอมให้อีกฝ่ายเดินหนีเขา ก่อนที่จะได้คุยกันให้รู้เรื่อง

    "อาเฉิง เป็นอะไร?"

    "ผมไม่เป็นอะไรสักหน่อย"

    "อาเฉิง..."

    "ควานเกอไม่ต้องสนใจหรอกครับ"

    "อาเฉิงรู้สึกอะไรผมก็สนใจทั้งนั้น..."

    "หรอครับ?"

    วังจั๋วเฉิงพูดแทรก ก่อนจะสบตาอีกฝ่าย นิ่ง ไม่พยายามหนีจากการเกาะกุมอีก ตอนนี้เขาทั้งอึดอัด ทั้งน้อยใจอีกฝ่าย แต่เขามีสิทธิอะไรไปไม่พอใจคนตรงหน้า

    "เป็นอะไร?"

    หลิวไห่ควานพยายามจะใจเย็นลง เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่พอใจ วังจั๋วเฉิงไม่รู้จะเรียบเรียงสิ่งที่รู้สึกออกมาได้อย่างไร หลิวไห่ควานสบตาของเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง จนวังจั๋วเฉิงเป็นฝ่ายใจอ่อน ค่อยๆยอมพูดสิ่งที่ตัวเองรู้สึก

    "ผม...สับสน..."

    หลิวไห่ควานให้เวลาคนตรงหน้าเสมอ มือทั้งสองข้างที่จับมือของอีกฝ่ายไว้แน่นค่อยๆคลายออก ก่อนจะกุมมือของวังจั๋วเฉิงไว้อย่างแผ่วเบา

    "ผมไม่ชอบตัวเองที่รู้สึกแบบนี้..."

    "รู้สึกอะไร?"

    "ผมไม่อยากเห็นควานเกอกอดคนอื่น..."

    หลิวไห่ควานแทบจะกลั้นรอยยิ้มบนใบหน้าเอาไว้ไม่ได้ เมื่อได้ยินคำตอบของคนตรงหน้า

    อาเฉิงหึงเขา? 

    "ควานเกอยิ้มอะไรครับ? สิ่งที่ผมรู้สึกมันน่าตลก..."

    "ไม่ใช่"

    หลิวไห่ควานโอบวังจั๋วเฉิงเข้ามาในอ้อมแขน ฝังหน้าตัวเองกับไหล่ของคนที่ตัวเล็กกว่า ตอนนี้ต่อให้อีกฝ่ายจะไม่ยอมรับความรู้สึกของเขา แต่ก็หนีความรู้สึกของตัวเองไม่ได้แล้ว

    "ผมชอบอาเฉิง"

    วังจั๋วเฉิงพยายามจะผละออกจากอ้อมกอดด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมหลิวไห่ควานถึงกอดเขา แล้วก็มาบอกชอบเขาดื้อๆแบบนี้ 

    "ควานเกอ..."

    "ผมชอบอาเฉิง"

    อ้อมแขนแข็งแรงของหลิวไห่ควานยังไม่ยอมปล่อยเขาออกง่ายๆ แต่วังจั๋วเฉิงก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสิ่งที่หลิวไห่ควานพูด ทำให้ความรู้สึกมากมายที่กำลังตีกันในใจของเขาเบาบางลง

    "ผมชอบอาเฉิง"

    "พอได้แล้วครับ..."

    "ผมชอบอาเฉิง"

    "ควานเกอ!"

    วังจั๋วเฉิงเขินจนไม่รู้จะต้องทำตัวอย่างไร เมื่อคนตรงหน้ายังไม่ยอมหยุดบอกชอบเขาสักที จึงเอามือทุบไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆให้ปล่อยเขาได้แล้ว แต่ไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจผิดหรือเปล่า เพราะเมื่อผละออกจากอ้อมแขนของหลิวไห่ควานได้แล้ว เขาก็ต้องพบกับแววตาหวานซึ้งที่หมายความสิ่งที่หลิวไห่ควานพูดไปหลายต่อหลายรอบก่อนหน้าแทน 

    "ผมชอบอาเฉิง..."

    เสียงที่ดังขึ้นเบาๆบนริมฝีปากทำให้วังจั๋วเฉิงไม่กล้าหลบสายตาไปไหน วังจั๋วเฉิงยอมรับแล้ว ว่าความรู้สึกไม่สบายใจก่อนหน้าเป็นเพราะว่าเขาไม่มั่นใจกับความรู้สึกของคนตรงหน้า มาตอนนี้หลิวไห่ควานไม่เพียงพร่ำบอก แต่หากนึกย้อนกลับไป หลิวไห่ควานไม่เคยทำอะไรที่ไม่ชัดเจนต่อความรู้สึกของเขาเลย วังจั๋วเฉิงพยักหน้าช้าๆ เชื่อมั่นในความรู้สึกของคนตรงหน้า และเขาก็ควรจะเชื่อมั่นในความรู้สึกของตัวเองได้แล้ว 

    "ผมก็ชอบควานเกอ"

    เพียงแค่คำพูดของเขา ประกายระยิบระยับเหมือนแสงอาทิตย์ที่สะท้อนกับน้ำทะเลในดวงตาของหลิวไห่ควานก็เจิดจ้าขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มกว้างของคนตัวสูงที่วังจั๋วเฉิงไม่เคยเห็นมาก่อน

    "อาเฉิง..."

    หลิวไห่ควานยื่นมือออกมาเกลี่ยแก้มใสของวังจั๋วเฉิงอย่างห้ามใจไว้ไม่อยู่ ในเมื่อแน่ใจกับความรู้สึกของอีกฝ่ายและตัวเองกันแล้ว หลิวไห่ควานคิดว่านี่ก็คงจะเป็นโอกาสเหมาะที่เขาจะเอ่ยปากเรื่องที่ค้างคาอยู่ในใจเขาอีกรอบ

    "คบกันนะ?"

    วังจั๋วเฉิงคลี่ยิ้มกว้าง ยิ้มที่ยิ้มไปถึงดวงตากลมโตทั้งสองข้าง ก่อนจะพยักหน้าตกลงด้วยความสบายใจ วังจั๋วเฉิงรู้แล้วว่าความสบายใจนี้แหละคือความรักของเขา คือผู้ชายตรงหน้า หลิวไห่ควานคนนี้ คนที่เขาไม่ต้องพยายามจะเป็นคนอื่น ไม่ต้องพยายามอะไรทั้งนั้น หลิวไห่ควานค่อยๆโน้มใบหน้าลงมาหาคนตัวเล็กกว่าตรงหน้าที่ยังยิ้มกว้าง ก่อนจะบรรจงมอบจูบหวานล้ำให้วังจั๋วเฉิงเป็นการยืนยันความรู้สึกของเขาให้ชัดเจนมากขึ้นไปอีก



    "คุณจ้านจิ่นเป็นลูกพี่ลูกน้องของควานเกอหรอครับ?"

    "อ่าฮะ..."

    "แล้วทำไมคุณจ้านถึงบอกว่าเป็นแฟนเก่า?"

    "แฟนเก่าของหุ้นส่วน jazz bar อีกคน เลิกกันไปตั้งนานแล้ว ปี-สองปีแล้วมั้ง"

    "อ๋อ..."

    "อย่าบอกนะว่าวันนี้ที่อยู่ๆก็งอแง เพราะว่า...."

    หลิวไห่ควานพยายามจะก้มหน้าลงไปหาคนที่หนีเข้าไปซุกในอกเขาด้วยความเขิน ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาคุยกันให้รู้เรื่อง คอยดูเถอะหลิวไห่ควานจะลงโทษคนงอแงคนนี้ทั้งคืนเลย




    .

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in