My impetuous fan fictions collection.medusawrites
I fall in love too easily II
  • สบายใจ.

    ไม่เลย วังจั๋วเฉิงกำลังไม่สบายใจ ไม่สบายใจสักนิด bloody mary ในแก้วถูกดื่มไปกว่าครึ่งแก้วแล้ว สายตาของวังจั๋วเฉิงมองไปที่เวทีด้วยความกังวล สาเหตุก็มาจากความสบายใจของเขา เจ้าของแสงระยิบระยับของแสงอาทิตย์ที่สะท้อนจากน้ำทะเล นักเปียโนคนนั้นไม่ได้มาเล่นเปียโนและร้องเพลงบนเวทีในวันนี้ วังจั๋วเฉิงเพิ่งจะรู้ตัวว่าตนเอาความรู้สึกของตัวเองไปผูกไว้กับคนแปลกหน้ามากขนาดไหน ดูสิ ขนาดความสบายใจของตัวเองแท้ๆ ยังไปฝากไว้กับใครก็ไม่รู้ เขาส่ายหัวให้กับความโง่เง่าของตัวเอง ก่อนจะยกแก้ว bloody mary มาดื่มจนหมด จังหวะที่กำลังจะเรียกเซียวจ้านให้มารับเงิน ก็มีคนสะกิดไหล่เขาเบาๆที่ด้านหลัง พร้อมกับเรียกเขา

    "ขอโทษครับ ดื่มเป็นเพื่อนผมสักแก้วได้ไหม?"

    วังจั๋วเฉิงรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงที่กำลังพูดกับเขา เมื่อหันไปเจอหน้า ดวงตาของวังจั๋วเฉิงก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ คนที่เขาตั้งใจจะมาดูและฟังเสียงกำลังพูดคุยกับเขาอยู่ตรงหน้านี้แล้ว คุณนักเปียโนคนนั้น!

    "คะ...ครับ?"

    "ผมถือว่าตกลงนะ"

    วังจั๋วเฉิงยังไม่ได้ทันได้ปฏิเสธอะไร หลิวไห่ควานก็นั่งลงที่ที่นั่งข้างเขา พร้อมกับดีดนิ้วเรียกบาร์เทนเดอร์ เจ้าของรอยยิ้มสวยอย่างเซียวจ้านให้มารับออเดอร์จากพวกเขา

    "โอ๊ะ คุณไห่ควาน คุณจั๋วเฉิง..."

    เจอกันสักทีสินะ

    เซียวจ้านขยิบตาให้เจ้านายอย่างรู้ทัน ในที่สุดหลิวไห่ควานก็ได้เจอกับชายหนุ่มที่ทำให้หลิวไห่ควานไม่สบอารมณ์เป็นเวลากว่า 3 เดือนเพราะอยากรู้จัก เซียวจ้านอยากจะกระซิบบอกเจ้านายว่า สายตาของเจ้านายตอนนี้มันไม่ใช่แค่อยากรู้จักคนที่นั่งข้างๆแล้ว

    สายตาแบบนี้มันจะล่อลวงคุณจั๋วเฉิงต่างหาก 

    "Hennessy XO on the rock"

    เสียงนุ่มทรงเสน่ห์จากคนตัวสูง หลิวไห่ควานหันไปบอกสิ่งที่เขาจะดื่มกับเซียวจ้าน เซียวจ้านตาโต ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเก็บแอลกอฮอล์ด้านใน ที่เอาไว้เก็บแอลกอฮอล์ที่มีราคาสูง ท่าทางวันนี้เจ้านายของเขาคงจะอารมณ์ดีมากจริงๆ เมื่อวางแก้วที่บรรจุ cognac ลงตรงหน้าหลิวไห่ควานเรียบร้อยแล้วจึงหันมาถามวังจั๋วเฉิงที่ไม่ยอมสบตากับใครเลยตอนนี้ 

    "คุณจั๋วเฉิงรับอะไรเพิ่มดีครับ?"

    "คือ...ผม..."

    วังจั๋วเฉิงยังคงอึกอัก เขาแน่ใจว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า? จะบอกว่าดีใจ มันก็ไม่ใช่ เขากำลังตกใจเสียมากกว่าที่คนๆนี้กำลังนั่งอยู่ข้างๆกัน ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก 

    "perrier ครับ"

    วังจั๋วเฉิงรวบรวมสติหันกลับไปตอบบาร์เทนเดอร์หนุ่มอารมณ์ดีในที่สุด ในเวลาแบบนี้ขอมีสติไว้ก่อนดีกว่า วังจั๋วเฉิงรู้ว่า alcohol tolerance ของเขาไม่ได้สูง เพราะฉะนั้นแค่ vodka ใน bloody mary ที่เขาดื่มหมดไปแล้ว ก็เป็นปริมาณแอลกอฮอล์ที่มากพอแล้วสำหรับเขาในค่ำคืนนี้ เซียวจ้านหัวเราะเบาๆกับท่าทีจัดการตัวเองไม่ถูกของวังจั๋วเฉิง ก่อนจะเทน้ำแร่อัดแก๊สยี่ห้อดังให้ชายหนุ่ม พร้อมกับใส่เลมอนฝานในแก้ว แล้ววางไว้ตรงหน้าวังจั๋วเฉิง

    "คือผม.../คุณ..."

    เสียงที่ดังขึ้นพร้อมกันจากทั้งสองคน เรียกรอยยิ้มบนหน้าให้กับวังจั๋วเฉิงและหลิวไห่ควาน ก่อนจะเป็นวังจั๋วเฉิงที่ยื่นมือออกมาเป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายพูดก่อน แต่หลิวไห่ควานก็ยกมือกลับมาให้วังจั๋วเฉิงเป็นฝ่ายเอ่ยก่อนเช่นกัน

    "คุณ.../ผม..."

    หลิวไห่ควานและวังจั๋วเฉิงยังคงพูดขึ้นพร้อมกันอยู่ดี จนทั้งคู่ยิ้มกว้างด้วยความตลกที่พวกเขาพูดพร้อมกันสองรอบติด อีกทั้งยังไม่มีใครยอมเป็นฝ่ายพูดก่อน หลิวไห่ควานยอมแพ้ ยอมเป็นฝ่ายพูดก่อนในที่สุด พร้อมกับยื่นมือแนะนำตัวเอง

    "หลิวไห่ควานครับ คุณ...?"

    "วังจั๋วเฉิงครับ"

    วังจั๋วเฉิงยื่นมือออกไปเชคแฮนด์ตามมารยาท ก่อนจะเงียบลงอีกครั้ง เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไร หลิวไห่ควานยังคงส่งยิ้มกว้างให้ด้วยความเอ็นดู บุคคลตรงหน้าน่ารักกว่าที่หลิวไห่ควานคิดไว้มาก แววตาโศกเศร้าที่เขาเห็นวันนั้นไม่มีอยู่ในดวงตาคู่สวยอีกแล้ว จะมีก็แต่ความประหม่า ไม่ยอมสบตากันสักที แต่ยังไม่ทันที่หลิวไห่ควานจะได้เริ่มบทสนทนาอย่างจริงจัง เสียงเรียกวังจั๋วเฉิงจากบุคคลแปลกหน้าก็ดังขึ้น

    "วังจั๋วเฉิง! เป็นนายจริงๆ!"

    หลิวไห่ควานเผลอขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจที่โดนขัด วังจั๋วเฉิงตกใจที่พบกับคนๆนี้ที่นี่ คนที่เอ่ยปากทักเขาคือเพื่อนสนิทของคนรักเก่าที่เขาเลิกราไปเมื่อ 3 เดือนก่อน ที่ไม่เคยจะชอบวังจั๋วเฉิงเลย เพราะหนึ่งเขาเป็นผู้ชาย และสองวังจั๋วเฉิงทำให้คนรักเก่าทะเลาะกับเพื่อนคนนี้ใหญ่โต สาเหตุก็เพราะวังจั๋วเฉิงไม่อยากสุงสิงกับเพื่อนคนนี้ หลิวไห่ควานเห็นแววตาตกใจและทำอะไรไม่ถูกของวังจั๋วเฉิง พร้อมกับริมฝีปากที่เม้มแน่นของคนที่นั่งข้างๆเขา ทำให้หลิวไห่ควานยื่นมือเข้าไปคว้ามือของวังจั๋วเฉิงมาจับเอาไว้อย่างลืมตัว

    "สบายดีสินะ? เลิกกับอาเว่ยได้แค่ 3 เดือน นายก็มีคนรักใหม่แล้ว..."

    "มะ...ไม่ใช่..."

    วังจั๋วเฉิงพยายามจะดึงมือออกจากคนที่นั่งข้างๆ แต่แววตาเย้ยหยันของเพื่อนคนรักเก่าทำเอาเขาทำอะไรไม่ถูก รู้ว่าพูดอะไรไป คนๆนี้ก็คงไม่ได้มองเข้าในแง่ดีอยู่แล้ว แต่เขาไม่อยากให้หลิวไห่ควานต้องมาตกเป็นจำเลยเพียงเพราะเขาเลือกที่จะเงียบ 

    "อาเว่ยยังเสียใจที่เลิกกับนายอยู่เลย เฮอะ สุดท้ายนายก็ทำให้เพื่อนฉันเสียใจจริงๆ ดีแล้วที่อาเว่ยเลิกกับนายสักที..."

    "นี่ไม่ใช่..."

    "ครับ ฝากบอกเพื่อนของคุณด้วยนะครับ ว่าวังจั๋วเฉิงมีความสุขดี ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญครับ..."

    เป็นหลิวไห่ควานที่พูดแทรกขึ้นมาก่อนเสียงดัง มือข้างหนึ่งกุมมือวังจั๋วเฉิงไว้ไม่ปล่อย ส่วนอีกข้างก็ผายมือไปที่ประตูทางออกของบาร์ พยายามที่จะมีมารยาทที่สุดเท่าที่จะมีได้แล้วในเวลานี้ อีกฝ่ายถึงจะโกรธแต่ก็มีมารยาทมากพอที่จะไม่สนทนากันต่อ วังจั๋วเฉิงถอนหายใจเบาๆเมื่อเพื่อนของคนรักเก่าเดินจากไป ก่อนจะดึงมือตัวเองกลับจากการเกาะกุมของคนข้างต้วอย่างกระอักกระอ่วน 

    "ผมขอดื่มได้ไหมครับ?"

    วังจั๋วเฉิงเอ่ยขึ้น มองไปที่แก้ว cognac ของหลิวไห่ควานที่ยังไม่ได้แตะ เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้าอนุญาต วังจั๋วเฉิงก็คว้าแก้ว cognac ของคนข้างๆมาดื่มรวดเดียวหมด

    "ค่อยๆดื่ม นี่ cognac นะ..."

    รสซาบซ่านของเครื่องเทศและกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของ Hennessy XO คือสิ่งที่จะช่วยให้วังจั๋วเฉิงกล้าที่จะเอ่ยขอโทษคนข้างๆได้ง่ายขึ้น วังจั๋วเฉิงเลยเอ่ยปากขอเครื่องดื่มแก้วนี้จากคนหลิวไห่ควาน เขารู้สึกผิดที่ทำอะไรไม่ได้เลย ทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องของคนตัวสูงข้างๆ แต่หลิวไห่ควานก็ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเขาโดยที่เขาไม่ได้ร้องขอ ถ้าไม่มีหลิวไห่ควานเข้ามาช่วยพูด วังจั๋วเฉิงก็คงจะต้องร้องไห้ไปแล้วแน่ๆ

    "เป็นอะไรรึเปล่า?"

    วังจั๋วเฉิงส่ายหัว เขาต้องการแอลกอฮอล์มากกว่านี้ที่จะกล้าสู้หน้ากับคนข้างๆ จึงยกแก้วขอ cognac เพิ่ม เซียวจ้านที่จัดการสถานการณ์เมื่อครู่เรียบร้อยและกลับมาที่บาร์แล้ว หันมามองที่หลิวไห่ควานเป็นเชิงขออนุญาตว่าจะให้คนข้างๆดื่มต่อไหม หลิวไห่ควานไม่ปฏิเสธ เซียวจ้านจึงเดินเข้าไปในด้านในเอา Hennessy XO ออกมาเทให้วังจั๋วเฉิงอีก วังจั๋วเฉิงดื่มรวดเดียวจนหมดอีกครั้ง และชูแก้วให้เซียวจ้านมาเติมอีกเรื่อยๆ 



    "ผม...ขอโทษ..."

    ในที่สุดวังจั๋วเฉิงก็กล้าเอ่ยคำขอโทษกับหลิวไห่ควาน หลังจากดื่ม Hennessy XO ไปกว่า 10 แก้วจนบาร์ปิด เหลือเพียงแค่พวกเขา 2 คนในบาร์ น้ำตารื้นขึ้นในดวงตาทั้งสองข้างจนทำให้ดวงตาของวังจั๋วเฉิงพร่าไปด้วยน้ำตา กำลังมองไปที่หลิวไห่ควานด้วยความรู้สึกผิด โศกเศร้าแบบที่หลิวไห่ควานเคยเห็นในครั้งแรกเมื่อ 3 เดือนก่อน

    "ขอโทษผมทำไมกัน?"

    หลิวไห่ควานสูบบุหรี่ และมองหน้าคนข้างตัวอย่างใจเย็น เขาปล่อยให้วังจั๋วเฉิงดื่ม cognac ไปเรื่อยๆโดยไม่ได้ห้าม มองดูก็รู้ว่าคนข้างๆกำลังเศร้า ตั้งแต่เจอคนๆนั้นเข้ามาทัก วังจั๋วเฉิงก็ไม่ยิ้มอีกตลอดทั้งคืน จากที่เขินและพูดน้อย วังจั๋วเฉิงแทบจะเงียบไปเลย ไม่พูดอะไรอีกจนกระทั่งได้ดื่ม cognac เข้าไปหลายต่อหลายแก้ว

    "ขอโทษ...นะครับ...ที่...ทำให้วุ่นวาย..."

    "วุ่นวายที่ไหน? ไม่เห็นมีอะไรเลย..."

    "ผมเสียใจ..."

    วังจั๋วเฉิงยกแก้วขึ้นเพื่อเรียกให้เซียวจ้านมาเติม cognac ให้เขาอีกครั้ง แต่เรียกยังไง บาร์เทนเดอร์หนุ่มก็ไม่มา เพราะไม่มีใครอยู่ในบาร์นี้แล้ว หลิวไห่ควานยื่นมือไปคว้าแก้วไปจากมือของวังจั๋วเฉิง พลางดับบุหรี่ที่สูบจนเกือบหมดมวนกับที่เขี่ยบุหรี่

    "พอก่อนดีกว่า คุณเมาแล้ว"

    วังจั๋วเฉิงไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงของตัวเองมาจากไหน พยายามจะแย่งแก้วกลับคืนมาจากร่างสูง แต่ครั้งนี้หลิวไห่ควานไม่ยอมปล่อยมือ จนดึงอีกคนเข้ามาหาตนทั้งตัว วังจั๋วเฉิงไม่มีท่าทีตกใจ แถมใบหน้าของเขายังซุกลงที่ซอกคอของหลิวไห่ควานอย่างพอดิบพอดี

    "ฮึก...ผมก็เสียใจนะ...อาเว่ยเสียใจคนเดียวที่ไหน..."

    น้ำตาร้อนๆจากดวงตาของคนตัวเล็กกว่าร่วงลงมาสัมผัสกับซอกคอของหลิวไห่ควาน เขายื่นมือไปคว้าแก้วเอาไว้ ก่อนที่วังจั๋วเฉิงจะทำตก ก่อนจะลูบหลังปลอบคนในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา เมื่อได้รับการปลอบอย่างอ่อนโยน วังจั๋วเฉิงก็ปล่อยโฮในทันที ไม่มีการยับยั้งชั่งใจหรือเขินอายอะไรอีกด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์และความเศร้าที่กักเก็บไว้กับตัวเองตลอด 3 เดือน

    "ผม...เสียใจ..."

    "ชู่ว...เสียใจก็ร้องไห้ซะให้พอ ผมไม่ชอบปลอบคนเท่าไหร่หรอกนะ"

    ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่หลิวไห่ควานก็ไม่ได้ปล่อยให้วังจั๋วเฉิงต้องร้องไห้คนเดียว วังจั๋วเฉิงพูดอะไรอีกหลายอย่าง ทั้งที่เพื่อนของคนรักเก่าคนนั้นไม่ชอบเขา เพราะว่าเขาเป็นผู้ชาย เรื่องของคนรักเก่าที่บอกเลิกวังจั๋วเฉิง เพราะว่าเจ้าตัวรู้สึกว่าวังจั๋วเฉิงไม่รักกันแล้ว วังจั๋วเฉิงบอกว่าไม่ใช่เขาไม่รัก แต่เขาไม่รู้จะต้องทำอย่างไรให้คนรักรู้ว่าเขายังรักอีกฝ่ายอยู่ วังจั๋วเฉิงพูดไปเรื่อย จนกระทั่งหลิวไห่ควานได้ยินชื่อของเขา

    "วันนั้น...ผมเห็นคุณ...หลิวไห่ควาน..."

    วังจั๋วเฉิงผละออกจากซอกคอของหลิวไห่ควาน ก่อนจะปาดน้ำตาบนหน้าของตนอย่างเร็วๆ หลังจากนั้นก็ยื่นมือออกไปจับแก้มทั้งสองข้างของอีกฝ่าย หลิวไห่ควานตกใจ แต่ก็ปล่อยให้วังจั๋วเฉิงจับแก้มทั้งสองข้างของตัวเอง 

    "คุณเหมือน...แสงอาทิตย์...ระยิบระยับไปหมดเลย"

    ไม่เพียงแค่พูดเท่านั้น วังจั๋วเฉิงดึงแก้มของหลิวไห่ควานขึ้นลงเหมือนเล่นกับเด็กน้อย ดวงตาที่ตอนนี้ไม่มีน้ำตาแล้วมองมาที่หลิวไห่ควานด้วยตาเป็นประกาย ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอย่างมีความสุข หลิวไห่ควานนึกสนุก ที่เห็นคนตรงหน้าเลิกเขินเขาสักที เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ จึงแกล้งถามต่อ

    "แล้วอะไรอีก?"

    "เปล่งประกาย...ตอนคุณเล่นเปียโน..."

    อยู่ๆวังจั๋วเฉิงก็ยิ้มกว้าง เอามือข้างหนึ่งมาทุบอกตัวเอง

    "ใจผมเหมือนจะระเบิด...เสียงคุณมีเสน่ห์มาก..."

    "ขนาดนั้น?"

    "อื้ม! ขนาดนั้นเลยครับ!...ฮึก..."

    อยู่ๆวังจั๋วเฉิงก็กลับไปซึมอีก น้ำตาที่หยุดไหลไปแล้ว รื้นขึ้นมาอีกครั้ง วังจั๋วเฉิงเลื่อนมือจากแก้มของอีกฝ่ายไปคว้ามือทั้งสองข้างของหลิวไห่ควานมาจับเอาไว้

    "ขอบคุณ...ขอบคุณคุณไห่ควาน..."

    "ขอบคุณแล้วจะร้องไห้ทำไม?"

    เมื่อหลิวไห่ควานพูดจบ น้ำตาก็ร่วงลงมาจากดวงตาของวังจั๋วเฉิงอย่างควบคุมไม่ได้ หลิวไห่ควานดึงมือออกจากมือของวังจั๋วเฉิง ก่อนจะยื่นแขนทั้งสองข้างไปโอบคนตัวเล็กกว่าเข้ามาในอ้อมกอด

    "ไม่ต้องร้องแล้ว..."

    "ฮึก...ครับ..."

    หลิวไห่ควานรู้สึกผิดที่แกล้งแหย่คนในอ้อมแขนจนร้องไห้อีกครั้ง วังจั๋วเฉิงตอนเมารับมือยากชะมัด ปลอบไปปลอบมา คนรับมือยากก็ผล็อยหลับไปในอ้อมแขน คงจะเหนื่อยจากอาการเมาจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์และพายุอารมณ์ทั้งหลายที่เกิดขึ้นตลอดทั้งคืน



    "ใจผมต่างหากล่ะที่จะระเบิดแล้ว วังจั๋วเฉิง..."




    .

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in