หลังอ่าน Yaoiหลังอ่านของน้ำฝน
ตรารักสายเลือดบาป : ชั่นเฟย

  • ชื่อหนังสือ : ตรารักสายเลือดบาป - 妖孽奇花
    ผู้แต่ง : ชั่นเฟย - 燦非
    ผู้แปล : Heroine, Singin' in the Rain
    สำนักพิมพ์ : overgraY
    พิมพ์ครั้งที่ : 1 (ตุลาคม 2562)
    จำนวนหน้า : 963 หน้า (310+357+296)
    คำโปรย : เรื่องราวความรักต่างฐานะในสมัยราชวงศ์ชิง โดยเรื่องกล่าวถึงเด็กน้อยคนหนึ่งที่มีชีวิตยากลำบากเหลือแสนราวกับสวรรค์ไม่มีความเมตตาให้เด็กคนนี้เลย
    รายละเอียด : 'เดิมทีเจ้าก็เป็นปีศาจอยู่แล้ว ไยจึงไม่ตายไปเสีย!’ เขาในวัยเยาว์ที่ไม่มีแม้กระทั่งชื่อของตัวเองไม่เข้าใจและไม่รู้ว่าเหตุใดมารดาจึงด่าทอเขาเช่นนี้ มือที่บางครั้งกอดปลอบประโลมในยามมีสติ กลับเป็นมือข้างเดียวกันกับที่หยิกตีทำร้ายในยามคลุ้มคลั่งมารดาบอกว่าปีศาจเช่นเขาไม่ควรเกิดมาบนโลกใบนี้ แต่แล้วก็มีคนผู้หนึ่งยื่นมือมาหามอบชื่อ ฐานะ ชีวิตใหม่ และความรักให้แก่เขา ทว่าเขาที่สกปรกโสมมไปทั้งกายและมีความลับดำมืดติดตัวจะคู่ควรกับเจ้าของมือขาวกระจ่างบริสุทธิ์ไร้ราคีคู่นั้นจริงๆ หรือ!


    ✿ หลังอ่านของน้ำฝน

    ถ้าจับแนวทางความชอบของน้ำฝนได้ จะรู้ว่าน้ำฝนชอบนิยายเข้มข้น ยิ่งดราม่าบีบอารมณ์ก็ยิ่งชอบ ถ้าทำให้น้ำตาท่วมหน้าได้จะชอบมากเป็นพิเศษ แล้วพบรู้ว่าแจ่มใสยอมแตกไลน์นิยายใหม่เป็น overgraY ที่ไม่ได้มาทางสายสุขนิยมจ๋าแล้วก็รู้สึกอยากจะลองอ่าน (ถึงจะดองมาร่วมปีแล้วก็ตาม) เลยมีความคาดหวังสูง อีกทั้งเป็นผลงานของชั่นเฟย นักเขียนที่น้ำฝนจำได้ว่าตอนอ่านนิยายเรื่องแรกๆ ที่แจ่มใสมาแปลแล้วรู้สึกดี ให้ความรู้สึกนิ่มนวลแต่ไม่เนิบช้าเลยประทับใจ พอประทับใจก็ยิ่งคาดหวังว่าเรื่องนี้ต้องมีความนวลเหมือนตอนที่อ่านเรื่องก่อนๆ แน่ๆ 

    ขอเล่าเรื่องก่อนแล้วกัน

    เรื่องนี้เป็นเรื่องราวความรักขององค์ชายสายกับหรูซิ่วหรือพ่อบ้านไป๋ประจำตำหนักอ๋อง การดำเนินเรื่องหลักๆ จะเล่าผ่านหรูซิ่ว นายเอกของเรื่องเป็นหลัก ต้นเรื่องจะรับรู้ได้เลยว่าองค์ชายสามรักและทะนุถนอมซิ่วเอ๋อร์อย่างไร รอยราวในใจที่ทำให้ทั้งคู่มีช่องว่างระหว่างกัน และปมในใจของหรูซิ่วคือสิ่งใด โดยที่คนอ่านอย่างน้ำฝนจะยังไม่รู้ว่าต้นสายปลายเหตุ รวมถึงประวัติความเป็นมาเป็นอย่างไร จนเรื่องดำเนินจนถึงช่วงที่หรูซิ่วระลึกถึงความหลัง 

    ช่วงระลึกความหลังจะดำเนินไปจนถึงกลางๆ เล่มแรกจนถึงเกือบท้ายของเล่มสอง โดยเล่าตั้งแต่วันที่หรูซิ่วจำความได้ว่าตัวเองเติบโตมาอย่างไร พบเจอชะตากรรมอะไรมา สิ่งใดที่ทำให้เขาได้พบกับองค์ชายสาม และกว่าจะเปลี่ยนสถานะของตนเองจากเด็กใกล้ตายที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า มาเป็นเด็กที่มีชื่อ ได้เรียนหนังสือ ฝึกวิชา ได้รับความรู้ จนได้รับคัดเลือกเป็นคนรับใช้คนสนิท เติบโตมาจนเป็นคนสนิทข้างกาย และได้เป็นคนข้างใจองค์ชายสาม

    ระหว่างเติบโต ผ่านกาลเวลา ผ่านเรื่องราวทั้งดี ทั้งไม่ดี ทั้งที่อยากจดใจ และทั้งที่อยากจะลืมแต่ลืมไม่ได้ จนเรื่องราวมาบรรจบถึงปัจจุบันที่เริ่มพลิก ความสงบสุขของชีวิตพ่อบ้านไป๋เหมือนภาพลวงตา เพราะเรื่องราวไม่ได้เริ่มและหยุดแค่ในจวงอ๋อง แต่เรื่องราวกลับยิ่งใหญ่มากเกินกว่าเขาจะจินตนาการได้ ความรัก ความผูกพันธ์ ความนับถือ ชะตากรรม ความรับผิดชอบ ความคิดถึง รวมไปจนถึงความที่ไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องพบเจอเรื่องร้ายทำให้เขายอมทำทุกทางและทำทุกอย่างได้ เพียงแค่อยากให้ผู้มีพระคุณและผู้ที่เขารักไม่เป็นอันตราย

    ถ้าให้สรุปเรื่องราวทั้งหมด น้ำฝนก็จะบอกว่าเป็นเรื่องราวของคนรักกันสองคนที่ต่างฝ่ายต่างทำทุกอย่างเพื่อคนที่รัก ทั้งการปิดบังความจริงบางอย่างเพื่อไม่ให้รับรู้และเศร้าเสียใจ ทั้งการลงโทษกักบริเวณเพียงเพราะไม่อยากให้พบเจออันตราย การหลอกลวงเพียงเพื่อจะตามหาความจริงและช่วยเหลือ การผลักอีกฝ่ายให้หนีห่างออกไปเพื่อไม่อยากให้ต้องพบเจอชะตากรรมที่เลวร้าย อีกทั้งยังสละชีวิตของตัวเองเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องทนทุกข์ เป็นคนคลั่งรักสองคนที่ทำเพื่ออีกฝ่าย ทำเพื่อคนรัก 

    เรื่องราวก็มีแค่นั้นเลย แค่นั้นจริงๆ ซึ่งสามเล่มที่อ่านมาก็เป็นการบอกเล่าอุปสรรค ความรู้สึก ที่มาที่ไป แต่เส้นเรื่องจริงๆ คือภูมิหลังของนายเอก ที่สุดท้ายแล้วไม่ว่าร่างกายจะทำให้ลืม แต่ก็ยังจดจำได้เมื่อมีอะไรมากระตุ้น หรือแม้แต่ใช้ชีวิตผ่านมาหลายสิบปี สุดท้ายแล้วก็ยังหนีหายไปไม่ได้ และเพราะปมของนายเอกนี้เองที่ทำให้เรื่องราวเกิดขึ้นในแบบพลิกไปพลิกมาหลายรอบ

    อย่างที่ได้บอกไป น้ำฝนคาดหวังกับเรื่องนี้ค่อนข้างสูง พออ่านจนจบเรื่องก็รู้สึกว่าผิดหวังนิดๆ แน่นอนว่านิยายยังคงเป็นสายนวลอย่างที่เคยอ่านมาเหมือนเดิม แต่อะไรหลายๆ อย่างในเรื่องไม่ได้สุดอย่างที่คิด ยอมรับว่าปมหลังของหรูซิ่วเป็นอะไรที่เกินคาดคิดไปมาก ไม่คิดว่านักเขียนจะกล้าวางปมหลังที่ดูดาร์กได้ขนาดนี้ แต่ก็ยังไม่รู้สึกว่าลึกเท่าไร ซีนดราม่าในเรื่องก็เช่นกัน บางช่วงบางตอนยังรู้สึกว่าสามารถขยี้ได้อีกจนแอบเสียดาย อีกทั้งปมการเมืองที่มาแบบผิวเผินไม่ได้เข้มข้นจนต้องคิดเยอะ ตอนอ่านก็แค่ไหลไปตามเนื้อเรื่อง ไหลไปตามการกระทำและการตัดสินใจของตัวละครในเรื่องไปเรื่อยๆ 

    รวมๆ ถึงจะไม่ใช่นิยายรักแบบสุขนิยม แต่สุดท้ายคนสองคนก็ได้อยู่ด้วยกันเพราะความรักของพวกเขาเองเลย เลยไม่แน่ใจว่าทำไมถึงได้อยู่หัวนี้ น้ำฝนแค่กังวลว่าพออยู่ overgraY แล้วจะไม่มีคนกล้าอ่านเพราะกลัวดราม่า กลัวเศร้า กลัวจบไม่สวยจนทำให้พลาดนิยายที่มีบทบรรยายที่สวยและให้ความรู้สึกนิ่มนวลตอนที่อ่านไป 

    เอาเป็นว่าถ้าใครเคยอ่านนิยายของชั่นเฟยมาก่อนในหัวมากกว่ารักแล้วชอบการเขียนสไตล์นั้นก็ไม่ควรพลาดเรื่องนี้ ไม่ดราม่าจนต้องร้องหาผ้ามาเช็ดน้ำตาแน่นอน ไม่ปวดใจจนสามวันแปดวันก็อินไม่เลิกด้วย เพราะจบได้เร็วและจบไม่แบบไม่รู้ตัว ไม่สุขนิยมแต่พวกเขาได้อยู่ด้วยกันในแบบที่ควรจะเป็นแล้วจริงๆ 



    P.S.
    → พออ่านจนจบเล่มเพิ่งรู้ว่ามีตัวละครในเรื่องนี้ที่เอี่ยวกับผลงานก่อนหน้าที่น้ำฝนยังไม่ได้อ่านด้วย เดี๋ยวหาเวลาอ่านให้ครบดีกว่า~ 

    More.
    → Goodreads

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in