หลังอ่าน Yaoiหลังอ่านของน้ำฝน
มังกรอำพราง : เมิ่งซีสือ


  • ชื่อหนังสือ : 潛龍在淵 - มังกรอำพราง
    ผู้แต่ง : 梦溪石 - Meng Xi Shi - เมิ่งซีสือ
    ผู้แปล : ลูกหว้า
    สำนักพิมพ์ : everY
    พิมพ์ครั้งที่ : 1 (2563)
    จำนวนหน้า : 644 หน้า (335+309)
    รายละเอียด : หยกโบราณสลักภาพพิธีกรรมของอารยธรรมที่สาบสูญทำให้เลือดลมของผู้คลั่งไคล้ประวัติศาสตร์พลุ่งพล่าน ด้วยเหตุนี้คณะสำรวจซึ่งประกอบด้วยหนุ่มสาวและศาสตราจารย์ภาควิชาโบราณคดีจึงมุ่งหน้าสู่ดินแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศด้วยจิตใจฮึกเหิมกระตือรือร้น ทว่าเพิ่งจะเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขต ยังไม่ทันไปถึงจุดหมาย ทั้งคณะก็ต้องเจอกับเรื่องประหลาดอันไม่อาจหาเหตุผลมาอธิบาย ทั้งยังได้พบกับกลุ่มโจรขุดสุสานที่พกพากำลังคนและอาวุธครบมือ เป้าหมายของพวกเขาคือหยกโบราณชิ้นนั้น กุญแจที่จะพาเข้าไปยังเมืองโบราณใต้ดินซึ่งซุกซ่อนสมบัติมหาศาล! นี่คือการพบกันครั้งแรกระหว่าง ‘เซียวหลัน’ และ ‘เฮ่อยวน’ หนึ่งคือนักศึกษาที่มักทำให้คนรู้สึกเหลืออด อีกหนึ่งคือผู้บำเพ็ญเต๋าซึ่งเชี่ยวชาญศาสตร์พยากรณ์ สำหรับเซียวหลัน ภูเขาน้ำแข็งเดินได้ผู้นี้เป็นคนที่น่าหยอกเล่นที่สุดแล้ว สำหรับเฮ่อยวน เด็กหนุ่มคือชะตาลิขิตของตน ถ้าเขายังอยู่ ตนจะไม่มีวันหลุดพ้น เขาจึงตั้งใจมาที่นี่เพื่อจะดูอีกฝ่าย ‘ตาย’ ให้ดีๆ เสียหน่อย


    ✿ หลังอ่านของน้ำฝน

    เห็นหลายๆ คนหวีดนักเขียนท่านนี้กันเยอะมาก ออกเรื่องใหม่มาก็มีคนหวีดตลอด แต่น้ำฝนยังไม่เคยอ่านสักเรื่อง ไหนๆ เรื่องนี้ก็มาใหม่ สองเล่มจบที่ไม่หนาไม่บางขนาดกำลังพอเหมาะเลยเลือกมาเป็นผลงานลองอ่าน 

    ซึ่ง... 

    ขอตัดบทไปเล่าเรื่องก่อน

    เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของนายเอกที่เป็นนักศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัยที่พูดเก่ง ติดจะขี้เกียจ แต่มีความรู้ด้านประวัติศาสตร์สูงมากจนเป็นศิษย์รักของอาจารย์ประจำวิชา และได้ติดตามออกภาคสนามไปสำรวจพื้นที่ตามประวัติศาสตร์บ่อยๆ

    เรื่องราวในเรื่องเริ่มที่การออกภาคสนามรอบนี้ที่แตกต่างไปจากครั้งก่อนๆ ที่เคยเป็นมา ด้วยเพราะเพื่อนในทีมที่ออกภาคสนามด้วยกันหายไปอย่างเป็นปริศนา อีกทั้งได้พบเจอกับกลุ่มคนที่ดูจากภายนอกเหมือนนักสำรวจปกติ แต่ความจริงคือกลุ่มโจรที่มาปล้นของในสุสานโบราณที่กำลังตามหาคนที่หายไปเช่นกัน อีกทั้งหนึ่งในกลุ่มโจร ยังมีคนที่ดูแปลกแยกและแตกต่างที่ทักว่าเขามีดวงที่แย่และกำลังใกล้ตาย 

    การพบเจอคนกลุ่มนี้ ไม่ใช่แค่เพิ่มอันตรายจากตัวกลุ่มคนกลุ่มนี้เท่านั้น แต่ทำให้พบเจอเรื่องราวที่น่ากลัวอีกด้วย 

    เล่าแค่นี้พอ

    มาต่อกันที่เกริ่นไว้ตอนต้น

    น้ำฝนก็ไม่รู้ว่าผลงานที่ผ่านมาเรื่องก่อนๆ เป็นยังไง รู้แค่ว่าเรื่องนี้เป็นแนวปัจจุบันที่ต่างจากผลงานเรื่องก่อนๆ ด้วยความที่ไม่เคยอ่านเรื่องไหนมาเลย พออ่านเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก แล้วเทียบจากฐานแฟนนิยายที่หวีดกันอย่างมากมาย ก็อดแปลกใจว่าทำไมมีคนตามผลงานเยอะมาก ถ้าให้พิจฯ (พิจารณา) จากเรื่องนี้ สำหรับน้ำฝนถือว่าเฉยๆ อ่านได้ 

    ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะประวัติศาสตร์ต่างๆ ของจีนที่อยู่ในเนื้อเรื่องที่ไม่ได้เชี่ยวชาญหรือเปล่าที่ทำให้ไม่สามารถอินหรือ enjoy ไปกับการท่องไปในโลกของสุสานในแต่ละที่ได้ ซึ่งแต่ละที่มีความเล่นใหญ่ไปเรื่อยๆ เล่นใหญ่ในแบบที่ มุมใต้ดิน ดำน้ำ หายไปในอากาศ เลเวลความเล่นใหญ่จะมาขึ้นตามจำนวนหน้า ซึ่งแต่ละที่ที่ไปคือการค่อยๆ เผยปมเบื้องลึกเบื้องหลังที่เกี่ยวพันกับชะตาของตัวละครหลักของเรื่อง

    ซึ่งเบื้องลึกเบื้องหลังของตัวละครของเรื่องนี้น่าสนใจ เพราะไม่ค่อยได้อ่านเจอ หลังๆ เจอแต่นิยายย้อนอดีต ข้ามอนาคต บลาๆๆ เรื่องนี้เล่นกับการระลึกชาติ ซึ่งจุดนี้แหละที่ทำให้น่าติดตาม แล้วก็เป็นส่วนที่น้ำฝนชอบที่สุดในเรื่องนี้เลย แต่เสียดาย ความที่สองเล่มจบ เนื้อเรื่องสั้นเกินไป (ถ้าเทียบความสเกลของเรื่องที่ค่อนข้างใหญ่) และเน้นสุสานโบราณ ประวัติศาสตร์ต่างๆ ซะเยอะ บางจุดบางตอนที่น่าจะมีอะไรก็ไม่สามารถขยายความน่าสนใจและขยายความใดๆ ได้เลยทำให้อินยาก แล้วตัวละครที่คิดว่าน่าจะลงรายละเอียดให้ได้อินกับความเป็นตัวละครนั้นๆ ก็ไม่มีเลยเหมือนเป็นเพียงแค่ตัวละครบอกกล่าวกันเท่านั้น 

    แม้แต่ปมชะตาชีวิตของตัวละครหลักของคนที่เกี่ยวข้องกัน จนดูเหมือนสำคัญ น้ำฝนอ่านแล้วยังรู้สึกเสียดายความน้อยนิดนั้นเลย อยากให้ขยายความสำคัญนั้นไปอีกนิด อยากอินอีกสักหน่อย เฮ้อออออ เสียดายจัง 

    มีเรื่องหนึ่งที่เหมือนจะทำให้น้ำฝนรู้สึกหน้าแตกคือ เดาผิดโพ //เหม่อ

    ด้วยความที่หลังๆ น้ำฝนพบว่าคำนำหนังสือกับหลังปกของนิยายบางเรื่องมีการเปิดเผยปมของนิยายจนทำให้เสียรสชาติในการอ่าน เสียความสนุกในการเดา และไม่เปิดโอกาสให้นักอ่านได้ลงเรือผิดลำจนบางทีก็รู้สึกเซ็ง น้ำฝนก็เลยไม่ค่อยได้อ่านคำนำและหลังปกแล้ว รวมถึงไม่อ่านตัวอย่างนิยายด้วย พอมาอ่านเรื่องนี้ แน่นอนว่า คำนำไม่อ่าน หลังปกไม่มอง ลุ้นลงเรือกันในเรื่องนี่แหละ อยากสนุกในลักษณะนี้ 

    อ่านๆ ไปก็เดาว่าเซียวหลันคือโพนี้แน่ๆ คู่ใครกันนะ จะคนนั้น หรือคนนี้ น้ำฝนลงเรือลำไหนดีน๊า~~ 
    เอ๊ะ มีคนชื่อเฮ่อยวนมาด้วย หรือจะลงเรือคนนี้ กำลังคิดอย่างสนุกสนาน ความเป็นจริงในเรื่องก็ทำเอาตัวเองหน้าแตก เพราะเดาผิดโพ ยังดีที่ลงเรือถูกลำ ขำตัวเองเหมือนกัน เลยอยากมาเตือนว่า ระวังผิดโพเหมือนกันนะ ฮ่าๆๆ

    คิดอยู่นะว่าอยากจะไปลองอ่านผลงานเรื่องก่อนหน้าของนักเขียน อยากมาเทียบทั้งเนื้อเรื่อง และเลิฟซีน เพราะมีคนพูดถึงเรื่องนี้เยอะ มีบางคนรีวิวบอกว่าเรื่องนี้ไม่มีตัดฉากเข้าโคมไฟเหมือนเรื่องอื่น ทำเอาน้ำฝนอยากรู้เลยว่าเรื่องอื่นเป็นยังไง เพราะเรื่องนี้ก็ไม่ได้บรรยายชัดเจนมาก (ตามภาษาเอเวอร์วาย) แต่ก็ไม่ตัดฉากเข้าโคมไฟจริงๆ ถ้าจะให้เล่าก็ คุณพระเอกของเรื่อง หลังจากที่ผ่านช่วงเวลาอันยากลำบากในจิตใจ (ที่ไม่มีการอธิบายบรรยายใดๆ ในเนื้อเรื่อง มีแค่บทสนทนาสั้นๆ) จากเดิมที่เงียบขรึม สงวนท่าทีก็กลับกลายเป็นเงียบขรึมเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือไม่สนหน้าใคร อยากทำอะไรก็จะทำ อยากแสดงความรักต่อกันแบบไหนก็ทำเลย แล้วเมื่ออยู่สองต่อสองก็ไม่คิดจะสงวนท่าทีอะไรใดๆ แล้ว เอะอะอุ้ม เอะอะหาเรื่องลงโทษ เหมือนระบายจากการเก็บกดที่ต้องฟังคำพูดไร้สาระของนายเอกตลอดทั้งวัน ประมาณนี้ อ่านถึงตรงนี้ก็อย่าคิดว่ามีเลิฟซีนเยอะขนาดนั้น ฉากตัดเข้าโคมไฟก็มีนะ พิจดูจากจำนวนหน้าด้วยค่ะ 

    เอาเป็นว่าเรื่องนี้เป็นนิยายแฟนตาซีผจญภัยอิงประวัติศาสตร์จีน(?)ที่อ่านได้เพลินๆ ตื่นตาตื่นใจบ้าง มีพล็อคระลึกชาติในชวนติดตาม และมีความน่ารักของตัวละครหลักและตัวละครสี่ขา (ที่น่ารักมากๆๆๆๆ) ในเรื่องแทรกเข้ามาด้วย 


    P.S.
    →  เมื่อไรรัชศกเฉิงฮว่าปีที่สิบสี่จะมี eBook น้องอยากได้ น้องอยากอ่าน 8 เล่มจบนี่ไม่อ่อนโยนต่อคนไม่มีพื้นที่เก็บหนังสือเลย ฮืออออ

    More.
    → Goodreads


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in