หลังอ่าน Yaoiหลังอ่านของน้ำฝน
รัชทายาทบัญชา | ม่านม่านเหอฉีตัว


  • ชื่อหนังสือ : 天潢贵胄 - รัชทายาทบัญชา
    ผู้แต่ง : 漫漫何其多 - ม่านม่านเหอฉีตัว
    ผู้แปล : เกาลัดเดือนสิบสอง
    สำนักพิมพ์ : everY
    จำนวนหน้า : 859 หน้า (442+417)
    รายละเอียด : 'ไป่เริ่น' ซื่อจื่อแห่งหลิ่งหนานเดินทางมายังเมืองหลวงในฐานะตัวประกันด้วยตนอ่อนด้อยไร้กำลัง จึงยิ่งพยายามหาทางดิ้นรนเอาตัวรอด ทว่าไป่เริ่นไม่อาจรู้ตัวเลยว่าการกระทำต่างๆ ของตนนั้นกำลังถูกคนผู้หนึ่งจับจ้อง คนผู้นั้นคือ 'ฉีเซียว' องค์รัชทายาทผู้ร้ายกาจและมากเล่ห์ เมื่อฉีเซียวพบเห็นและสืบรู้ว่าไป่เริ่นมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเพื่อนชายคนสนิทยิ่งเห็นยิ่งรู้ ฉีเซียวยิ่งอยากพรากไป่เริ่นมาเป็นของตนเอง
    เขาจึงมอบข้อเสนออันเรียบง่ายอย่างความคุ้มครองแก่ไป่เริ่นและครอบครัว แลกกับบางสิ่งบางอย่าง... ที่น่าอับอายและอาจเป็นความอัปยศไปชั่วชีวิตถึงยามนี้ไป่เริ่นจำต้องเลือกแล้วว่าจะต่อสู้ไปอย่างไร้สิ้นความหวังหรือจะฟังรัชทายาทบัญชี



    ✿ หลังอ่านของน้ำฝน

    น้ำฝนสนใจเรื่องนี้เพราะเพจมากกว่ารักแปะสาระความรู้ของความต่างระหว่าง รัชทายาท กับ รัฐทายาท ให้อ่าน ก็เลยสนใจ คิดว่าจะต้องมีปมอะไรสักอย่างในนิยายแน่ ๆ แค่ตัวละครเอกทั้งคู่ก็ดูมีอะไร ๆ แล้ว 

    แต่... 

    เสียงลือเสียงเล่าอ้างจากเพื่อน ๆ ในกองดอง และบรรดานักอ่านสายนิยายแปลจีนบอกว่า นักแปลท่านนี้ผลงานไม่เป็นที่น่าประทับใจ น้ำฝนก็เลยลังเลอยู่พักใหญ่ ก็ตัดสินใจสั่งมาเพราะทนความอยากรู้อยากเห็นส่วนตัวไม่ได้ 

    ผลของความอยากรู้อยากเห็นอยากลองของตัวเองในคราวนั้น ทำเอาช้ำใจมาถึงวันนี้ /เหม่อ

    เล่าก่อนแล้วกัน

    พระเอกเป็นรัชทายาท มีปมครอบครัวที่ซับซ้อน นิสัยไม่ดี เอาแต่ใจ เผด็จการ โหดร้าย กำลังวางแผนอนาคตภายภาคหน้า เลยพาตัวเองไปทำความรู้จักกับนายเอกตัวประกันของแคว้นที่เป็นรัฐทายาทหรือซื่อจื่อทายาทสายตรงของอ๋องที่ปกครองดินแดนทางใต้ ซึ่งซื่อจื่อก็ตอบรับคำทักทาย(?)นั้นด้วยความเย็นชา แต่รัชทายาทรู้สึกทับใจ (ประทับใจ) ทั้งใบหน้า ความอ่อนเยาว์ และความเย็นชานั้น อีกทั้งเขายังรู้สึกว่า เบื้องลึกเบื้องหลังครอบครัวของซื่อจื่อก็มีดราม่าชีวิตคล้าย ๆ กับตัวเอง เลยเพิ่มความสนใจเข้าไปอีกเท่าตัว 

    แล้วเหมือนชะตาลิขิตนำพา(?)ให้รัชทายาทบังเอิญได้ยินซื่อจื่นผู้แสนห่างเหินเย็นชาคนนั้น แสดงมุมโศกเศร้ากับเพื่อนชายคนสนิทในฐานะเกินเพื่อน ทำให้รัชทายาทจุดประกายความอยากได้ อยากมีเลยวางแผนร้อยแปดพันเก้าเพื่อให้ซื่อจื่อมาเป็นคนของตน  เพื่อสนองความอยากได้ และความสนุก แต่ ทำไมทำมาดันตกหลุมตัวเอง ปากบอกว่าจะทำร้าย แต่ใจกลับหักไม่ลง จากที่วางแผนเพื่อให้ได้ตัวมา กลับกลายเป็นคอยดูแล เอาใจใส่ สั่งสอน(?) และปกป้อง

    ส่วนนายเอก ซื่อจื่อคนร่างบางที่ยอมเอาตัวเองมาเป็นตัวประกันเพื่อแลกกับข้าวปลาอาหารให้กับประชาชนของตน ต้องทนความเจ็บใจทั้งในบ้านของตัวเอง และบ้านของผู้อื่น ก็อดทนอดกลั้นมาตลอด เกมการเมืองภายในไหนเลยเขาจะไม่รู้ หวังแค่ว่า ถ้าเขามาอยู่เป็นตัวประกันในที่แห่งนี้จะทำให้ชีวิตพี่สาวและแม่ผู้อาภัพดีขึ้นบ้าง แต่แล้วก็เหมือนถูกสวรรค์แกล้ง ข่าวสารภายในต่าง ๆ ทำให้เขารู้ว่าพี่สาวกำลังจะถูกรับเลือกให้เป็นชายารองให้กับรัชทายาท ไหนเลยเขาจะยอม เขายอมทำทุกทางเพื่อไม่ให้พี่สาวแท้ ๆ ของตนเองต้องตกเป็นบ้านน้อยเรือนรองของใคร ถึงแม้แต่ต้องพลีกายถวายร่างเขาก็ยอม ทว่า เมื่อเรื่องราวผ่านไป ไม่ว่าเขาจะขออะไรอีกฝ่ายก็เต็มใจทำให้ อีกทั้งดูแลเขาอย่างดี นานวันเข้าความดี(?)ของรัชทายาทก็ทำให้ใจอ่อน ค่อย ๆ ผ่อน ค่อย ๆ คล้อยตามอีกฝ่าย และจิตใจที่เย็นชาก็เริ่มเปิดรับอีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อย ๆ

    โทนเรื่องมาแนว rape แต่พออ่านแล้วเหมือนพ่อบุญทุ่มมากกว่า ขัดขืน ขืนใจอะไรไม่มี รัชทายาท ค่อยๆ เป็น ค่อย ๆ ไปกับซื่อจื่อสุด ใด ๆ ล้วนไม่ขาด เงิน ทอง อำนาจ ยกเว้นแต่นิสัยที่จะดีกับคนบางคนเท่านั้น อื่น ๆ ใด ๆ คือไม่ดี มาแนว ฉันร้ายใหักับคนทั้งโลก แต่ฉันรักและจะดูแลนายคนเดียว คนของข้าใครอย่าแตะ อยากได้อะไรขอให้บอก พร้อมเปย์เสมอ ราว ๆ นั้น

    เล่มแรกของเรื่องจะมาด้วยความเนิบช้าของเนื้อเรื่องที่ยังไม่ได้มีจุดให้ว๊าวหรือจุดพีคอะไรให้ตื่นเต้น ไม่ว่าจะเป็นปมหลักของเรื่อง หรือปมของความรัก ยังอยู่ในบริบทของพระเอกโหดแก้แค้นคืนให้กับนายเอกอยู่ ส่วนเรื่องของตนยังมาไม่ถึง (ละมั้ง)

    พอเข้าเล่มสอง เมื่อความรักลงตัว ปมหลักของเรื่องก็มาแบบปุ๊บปั๊บ เหมือนปมรักที่ปูมาอย่างมากมายโค้งมาเจอกับปมหลักในจังหวะที่พอดี ซึ่งจังหวะนี้ทำให้น้ำฝนรู้สึกตื่นตัวอ่านอีกรอบได้หลังจากเนือย ๆ มานาน แต่ทุกอย่างก็อยู่ในจุดที่เดาได้ทั้งหมดอยู่แล้ว บวกกับความมาไวไปไว เลยรู้สึกไม่สุดเท่าไร 

    ตอนพิเศษที่เหมือนเนื้อเรื่องหลัก เนิบเนือย และเหมือนบทสรุปมากกว่า จะบอกว่าเป็นตอนจบก็ว่าได้ เพราะเป็นบทสรุปของทุกฝ่าย ฝ่ายพระเอกได้ดียังไง ฝ่ายตัวร้ายย้ำแย่แค่ไหน

    ตอนอ่านเล่มแรก ยอมรับว่าเหนื่อยให้กับสำนวนที่บางประโยคอ่านแล้วไม่ลื่นไหล และการใช้คำที่ทำให้เราสงสัยว่านี่คือนิยายจีนโบราณจริง ๆ ใช่หรือไม่ พอมาเล่มสองก็มาเจอคำที่ตัวเองไม่เข้าใจเพราะคลังคำศัพท์น้อยเลยลดทอนความสนุกเพิ่มไปอีก คิดว่าเสียงลือเสียงเล่าอ้างของเพื่อนนักอ่านที่มีแต่นักแปลท่านนี้ สงสัยจะจริง ขนาดน้ำฝนไม่ใช่คนเรื่องมาก ยังรู้สึกแปลก ๆ ในบางคำบางประโยคที่เขาใช้เลย

    ส่วนความเนื้อหา ความเนื้อเรื่อง ความปม ความพล็อตใด ๆ คือเดาได้ง่ายเลยไม่ทำให้ตื่นเต้นเท่าไรแต่อย่างหนึ่งที่ยอมรับเลยคือตัวละครจากต้นเรื่องที่เดาว่าจะมีบทบาทในตอนท้ายก็มีจริง ๆ และมาในรูปแบบที่คิดไว้จริง ๆ ซึ่งตอนแรกน้ำฝนไม่ได้คาดหวังอะไรเพราะเคยอกหักผิดหวังจากบางเรื่องที่มีตัวละครที่เปิดไว้ว่าจะมีอะไร ๆ ต่อสุดท้ายกลับไม่มี แต่เรื่องนี้มี ถือว่าเก็บอะไร ๆ ได้พอสมควร ถึงจะมาแบบน้อยนิดก็ตาม 

    เสียดายช่วงเฉลยความจริงของสายเลือกพระเอกที่ดูง่าย ดูไม่เหมือนแอบรู้ เลยดูบ้ง ๆ แล้วก็ตัวละครอื่นๆก็เยอะจนสับสน ทุกคนดูเหมือนมีตัวตน ทุกคนดูเหมือนเชื่อมโยงกัน แต่ก็แค่ดูเหมือนเพราะไม่ได้โฟกัสเท่าไร

    สรุปคือ ไม่ประทับใจเลย แต่หน้าปกสวยอยู่นะ ชอบความต่อกันของสองเล่ม


    P.S.
    → คำเตือน ถ้าไม่ชอบสายนายเอกออกหญิงก็ข้ามเรื่องนี้ไปได้เลย
    → คำเตือน พระเอกไม่ใช่คนดีและไม่น่ารักสำหรับทุกคน

    More.
    → Goodreads

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in