เราใช้คุ๊กกี้บนเว็บไซต์ของเรา กรุณาอ่านและยอมรับ นโยบายความเป็นส่วนตัว เพื่อใช้บริการเว็บไซต์ ไม่ยอมรับ
บันทึกลับการผจญภัยของนิสิตฝึกงานตัวน้อยKrittika Aon
สัปดาห์ที่ 10 เหมือนโดนจุดประกายไฟอีกครั้ง
  • วันจันทร์ที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 - วันศุกร์ที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2565


    ช่างเป็นสัปดาห์ที่ว่างเหลือเกิน อาจจะเพราะเป็นสัปดาห์ที่มีวันหยุดช่วงปลายสัปดาห์ด้วยละมั้ง พี่เมษ์และพี่มดเลยไม่ได้มอบหมายงานอะไรให้ทำนัก ฉันก็ทำงานชิ้นที่พี่เมษ์ให้แก้ภาพกับคิดแคปชั่นอย่างเอื่อย ๆ เอื่อยมากจริง ๆ 

    ฉันยอมรับว่าพอรู้ตัวว่าใกล้จะเสร็จสิ้นการฝึกงาน ไฟในตัวก็เริ่มค่อย ๆ มอด เหมือนเราเดินทางไกลมาอย่างยาวนาน แล้วก็เริ่มอ่อนล้า เริ่มหลงลืมจุดมุ่งหมาย หรือจุดเริ่มต้นแรกของการเดินทาง อาจจะเพราะเทอมที่แล้วยังไม่ทันเรียนจบดีก็ต้องแบ่งเวลามาฝึกงานแล้วด้วยส่วนหนึ่ง ร่างกายเลยอาจจะโหยหาการพักผ่อน สักสัปดาห์ สองสัปดาห์ 


    แต่แล้วพี่เมษ์ก็ช่วยเติมฟืนเข้ามาในตัวฉัน ทำให้ไฟที่กำลังมอดดับเริ่มลุกโชนและมั่นคงมากขึ้น ...


    เหตุการณ์เริ่มต้นจากการที่ฉันเพิ่งได้รับเอกสารส่งตัวนิสิตเข้าฝึกงานจากพี่แหม่ม (ใช่แล้ว ฉันและเพื่อนในเอกเพิ่งได้รับตอนก่อนหมดฝึกงาน 1 อาทิตย์ และบางคนยังไม่ได้รับ) และนำส่งให้พี่เมษ์ตามระเบียบ พี่เมษ์พอได้รับก็เหมือนเห็นว่าฉันใกล้จะจบฝึกงานแล้ว จากที่เข้าใจว่าฉันฝึกงานถึงปลายเดือนสิงหาคม

    พี่เมษ์อีเมลชมถึงทักษะการทำงาน สามารถช่วยเหลืองานพี่ ๆ ได้เยอะ เป็นคนที่มี passion ต่อหนังสือเด็ก รวมถึงเสียดายที่เหมือนยังสอนฉันไม่มากพอ แม้พี่เมษ์จะพิมพ์มาแค่สองบรรทัด แต่ก็เป็นสองบรรทัดที่ทำให้ฉันแทบน้ำตาซึม เพราะสิ่งที่พี่เมษ์ชมฉันนั้นเป็นเรื่องที่ฉันรู้สึกไม่มั่นใจมาตลอดหลังจากที่เริ่มเข้าฝึกงานได้สักพักและได้เห็นพี่ ๆ ที่ออฟฟิศที่ดูเป็นมืออาชีพกันมาก 

    ฉันมักกลัวตัวเองจะไม่สามารถเป็นประโยชน์ให้ที่ฝึกงานได้ แต่คำชมของพี่เมษ์ก็เหมือนปลดล็อกความรู้สึกของฉัน ต้องขอบคุณพี่เมษ์มากจริง ๆ ค่ะ ...


    ฉันรู้สึกขอบคุณพร้อมกับร้องไห้ในใจ เนื่องจากได้รับมอบหมายงานมากกว่า 3 งานในเย็นวันศุกร์ T T



    :)



เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in