#Fictober2019 — Welcome to Streaming hidepaparkro9er
(1) RAIN

  • Fictober day 1 — RAIN











    สตรีมมิ่งไฮด์ เมืองเล็ก ๆ แสนห่างไกลถูกปิดกั้นด้วยแม่น้ำเส้นใหญ่ทำให้มีนักท่องเที่ยวสัญจรมาน้อยครั้งนัก สะพานเชื่อมระหว่างเมืองเป็นสะพานคอนกรีตที่อยู่สูงจากแม่น้ำไม่มาก ทำให้เวลาฝนตกหนักน้ำในแม่น้ำมักจะท่วมเจิ่งนองอยู่บนพื้นคอนกรีตอยู่เสมอ แต่ทว่าชาวเมืองสตรีมมิ่งไฮด์กลับไม่คิดว่านั่นเป็นปัญหาสักเท่าไร



    ชาวเมืองสตรีมมิ่งไฮด์ถูกเลื่องลือไปในทิศทางแปลก ๆ อย่าง พวกเขาไม่ชื่นชอบคนแปลกหน้า แต่นั่นก็เป็นเพียงเสียงกระซิบกระซาบที่ลอยผ่านลมในหมู่นักท่องเที่ยวที่น้อยแสนน้อยเสียมากกว่า เพียงแค่พวกนักท่องเที่ยวถูกจับจ้องด้วยสายตาเหมือนประเมินค่าไม่ได้แปลว่าชาวเมืองรังเกียจเสียเมื่อไร



    เจคเป็นชาวเมืองสตรีมมิ่งไฮด์ เขาเกิดและเติบโตที่นี่ เขากำลังรับช่วงต่อเป็นผู้ดูแลร้านหนังสือประจำเมืองจากมารดาผู้ซึ่งเบื่อเมืองสตรีมมิ่งไฮด์เต็มทน คุณนายเซลีนอร์บ่นกระปอดกระแปดว่าเบื่อใบหน้าเห่ย ๆ ของคนในเมืองที่เห็นมาหลายสิบปีเต็มทนแล้ว เธอจะขอเดินทางออกไปท่องเที่ยวรอบโลกกับแฟนสาวของเธอสักที



    เขา — เจคอบ วี เซลีนอร์ ผู้ซึ่งว่างงานอยู่จึงถูกมารดาบังคับขู่เข็ญให้รับช่วงต่อร้านอย่างช่วยไม่ได้ โชคดีที่เจคไม่ได้เกลียดหนังสือหรือกลิ่นของมัน เขาจึงยอมตกลงรับช่วงต่ออย่างง่ายดาย



    วันหนึ่งมารดามอบหมายให้ชายหนุ่มเฝ้าร้าน มันเป็นอีกวันหนึ่งที่เงียบสงบเพราะไม่มีลูกค้าแวะเวียนเข้ามามากนัก แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเขาสักเท่าไร เพราะฝนดันตกในช่วงเวลาใกล้ปิดร้าน และเจคเกลียดฝน



    "ซวยชะมัด" ชายหนุ่มสบถ เป็นช่วงเวลาเดียวกับกระดิ่งหน้าร้านส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง ตรงหน้าของเจคเป็นคนแปลกหน้าคนหนึ่ง เดาจากกระเป๋าสะพายหลังอันเบ้อเร้อคนคนนี้คงจะเป็นนักท่องเที่ยวที่นาน ๆ จะมีในเมืองสตรีมมิ่งไฮด์สักที



    เจคมองหน้าลูกค้าแปลกหน้า อีกฝ่ายก็จ้องมองเขาไม่ต่างกัน พวกเขาจ้องตากันและกันอยู่ชั่วขณะหนึ่ง และเป็นลูกค้าแปลกหน้าที่หลบสายตาก่อน เจคเห็นใบหูปลายเรียวแหลมผ่านกลุ่มผมสีเข้ม ใบหน้าอ่อนเยาว์ไร้เลือดฝาด ดวงตาสีแดงและกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์



    อีกฝ่ายเป็นแวมไพร์ต่างถิ่นนั่นเอง



    "ผมขอเตือนคุณลูกค้าก่อนว่าถ้าจะมาหาเหยื่อในเมืองเราน่าจะยากนะครับ" เจคเอ่ยขึ้นมาอย่างสุภาพ ดวงตาของเขาคล้ายสะท้อนแสงออกมา ไม่ใช่เรื่องแปลกหากเขาจะกังวล ที่นี่ไม่ได้มีแวมไพร์ มังกรหรือมนุษย์หมาป่าต่างถิ่นเข้ามาเยือนนานแล้ว



    แวมไพร์ต่างถิ่นส่ายศีรษะปฏิเสธไปมาทันทีจนเส้นผมที่เปียกชื้นจากสายฝนยุ่งเหยิง "ผมไม่ได้มาหาเหยื่อหรืออะไรสักหน่อย ผมแค่มาพักผ่อน ได้ยินว่าที่สตรีมมิ่งไฮด์มีบรรยากาศดี"



    แวมไพร์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ดวงตาสีแดงจับจ้องมาที่เขาอย่างซื่อตรง เจคนิ่งงันพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ายอมรับเจตนาของอีกฝ่าย



    "หากคุณลูกค้าต้องการหลบฝน ร้านเรามีที่นั่งทางด้านนั้นครับ" เขากล่าวก่อนจะชี้นิ้วไปอีกฟากของร้านกระจก



    มันเป็นโต๊ะเข้ามุมสองสามตัวพร้อมเก้าอี้ที่คุณนายเซลีนอร์ยินยอมควักเงินซื้อมาสำหรับลูกค้าขาจรหน้าเก่า ๆ บนโต๊ะประดับแจกันเปล่าข้างกันนั้นมีกล่องกระดาษสำหรับค่าใช้บริการมุมโต๊ะเก้าอี้เหล่านั้นอยู่ด้วย ถึงจะมีกล่องใส่เงินตรงนั้นแต่มารดาเขาก็เคยบอกเอาไว้ว่าคนมาใช้จะจ่ายหรือไม่จ่ายก็ได้ ถือเสียว่ากล่องนั้นเป็นค่าบริการที่ไม่ได้บังคับให้ทุกคนต้องจ่าย



    เพราะเจคเห็นอีกฝ่ายตัวเปียกมะลอกมะแลกท่าทางจะหนาวเอาการ ไหนจะสัมภาระอันเบ้อเร้อบนแผ่นหลังอีก เขาคงจะใจร้ายเกินไปหากไล่อีกฝ่ายออกไปทั้ง ๆ แบบนี้ ชายหนุ่มก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมือ อีกไม่เกินสิบนาทีจะได้เวลาปิดร้านแล้ว และดูทีท่าจากสายฝน มันคงไม่หยุดตกเร็ว ๆ นี้



    ชายหนุ่มมองลูกค้าที่ผงกหัวให้เขาแทนคำขอบคุณแล้วเดินแบกกระเป๋าเป้ไปยังเก้าอี้ตัวหนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด เจคได้ยินเสียงเหรียญกระทบเหรียญ เขาเดาว่าคุณลูกค้าคงจะหยอดเงินสำหรับค่าใช้บริการโต๊ะเก้าอี้เป็นแน่ วันนี้คงต้องอยู่เฝ้าร้านจนกว่าฝนจะซา เขานั่งลงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ไม่ได้หันไปสนใจแขกคนใหม่ของเมืองสตรีมมิ่งไฮด์อีก



    อา... ฝนเฮงซวย ได้กลับบ้านช้า แถมยังต้องติดอยู่กับคนแปลกหน้าอีก



    "คุณเจ้าของร้านครับ" เจคสบถในใจได้ไม่ทันไร เสียงนุ่มนวลก็เอ่ยเรียกขึ้นมาเสียก่อน ใบหน้าติดรุงรังจากหนวดเคราหันไปมองอีกฝ่ายเพียงเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วขึ้นทว่าไม่ได้เอ่ยอะไร



    "ผมเช่าที่พักไว้ที่โรเซ่สตรีท ไม่ทราบว่าจากร้านนี้ผมจะไปที่นั่นได้ยังไง พอดีว่าแผนที่ผมเปียกฝนไปหมดแล้ว" ไม่ว่าเปล่า แวมไพร์กางแผนที่ที่เปียกโชกให้เขาดู ตัวอักษรจากหมึกพิมพ์เละเทะไปหมด



    "แถมโทรศัพท์มือถือยังแบตหมดอีกด้วย" แวมไพร์ว่าต่อพลางชูสมาร์ทโฟนยี่ห้อดังรุ่นล่าสุดที่หน้าจอมืดสนิทให้ดู



    เจคลุกขึ้นไปหยิบแผนที่เมืองสตรีมมิ่งไฮด์จากมุมหนึ่งก่อนจะวางบนโต๊ะที่แวมไพร์นั่งอยู่ เขาชี้นิ้วไปที่บล็อก ๆ หนึ่ง "นี่คือมูนี่เทลส์ ตั้งอยู่ระหว่างไวลด์สตรีทกับโรเซ่สตรีท" เขาเริ่มอธิบาย



    "ที่พักของคุณน่าจะเป็นโมเต็ลมอร์นิ่งสตาร์ใช่ไหม" เจคหยุดพูดเมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าตาม "ที่โรเซ่สตรีทมีที่พักอยู่ที่เดียวน่ะ... คุณออกจากร้านผมแล้วเลี้ยวเข้าไปในโรเซ่สตรีท เดินไปไกลหน่อยครับ ประมาณ 10-15 นาที แต่คุณเป็นแวมไพร์ ผมว่าระยะเวลาในการเดินทางไม่น่าเป็นปัญหา โมเต็ลมอร์นิ่งสตาร์อยู่เลียบริมแม่น้ำใหญ่ บรรยากาศดีอย่างที่คุณว่า"



    "แผ่นนี้ห้าเหรียญครับ" พูดจบเจคก็ยิ้มให้ลูกค้าไปทีนึง



    แวมไพร์ทำหน้าเหวอเหมือนตามไม่ถูกอยู่พักหนึ่งถึงได้หลุดหัวเราะออกมา ดวงตาหยีเป็นจันทร์เสี้ยวชวนมองกับรอยยิ้มเผยเขี้ยวขาวทำให้เจครู้สึกตาพร่า แวมไพร์ตรงหน้าดูดีมากจริง ๆ แม้คนหน้าตาดีจะยั้วเยี้ยเต็มสตรีมมิ่งไฮด์แต่คนที่ทำให้เจคตาพร่ากลับไม่มีเลยสักคน



    ชายหนุ่มขยับออกห่างจากอีกฝ่ายก่อนจะไปประจำที่เคาน์เตอร์ต่อ สายตามองเหม่อไปยังประตูกระจก ข้างนอกนั้นสายฝนยังคงตกไม่หยุด ให้ตายสิ เขาเกลียดฝนจริง ๆ นะ แค่คิดสภาพตัวเองต้องเปียกโชกไปทั้งตัวก็รู้สึกคันคออยากจะหอนขึ้นมาแล้ว



    ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไรแต่ดูเหมือนลูกค้าต่างถิ่นตัดสินใจจะเดินทางลุยฝนเข้าที่พักสักที มือขาววางเหรียญทองห้าเหรียญบนเคาน์เตอร์ แวมไพร์ยิ้มให้เขาก่อนจะผงกหัวให้อีกหนึ่งที ในมือถือแผนที่ที่เพิ่งซื้อจากร้านเขาไปก่อนจะพับมันแล้วเก็บไว้ที่กระเป๋าด้านใน



    เสียงกรุ๊งกริ๊งจากกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้งเมื่อลูกค้าจากไป เจคมองตามแผ่นหลังที่สวมโค้ทตัวยาวไปจนลับสายตา ฝนตกวันนี้ไม่ได้ซวยอย่างที่คิด อย่างน้อยลูกค้าคนสุดท้ายของวันก็ไม่ใช่พวกหนอนหนังสือที่ชอบมาต่อว่าเวลาเขาสั่งหนังสือผิดก็แล้วกัน








    Fictober day 1 — RAIN
    TBC.

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
uss1701_ (@uss1701_)
เจอกันแล้วว เย้