#Fictober2018sullie_sp
Day 03 : Twine of the Twisted Twins (RK800 x RK900)
  • Fictober 2018 by @_error407 : Day 03 "Fight"

    Fandom : Detroit: Become Human

    Pairing : RK800 x RK900 (Human!AU)

    Author: @sullie_sp

    A/N: ***WARNING : PWP / INCEST*** อยากเขียนน้องคอนร้าย ๆ กับน้องไนน์ผู้น่าสงสาร และลงย้อนหลังเพราะว่าเขียนไม่ทันค่ะ /ฮาาาา/ จริง ๆ พล็อตนี้เคยคิดจะเขียนเรื่องยาว แต่มันคิดไม่ออกเสียที เลยตัดพล็อตทิ้งแล้วบู้มเป็นวันช็อตแทนค่ะ Y___Y
















    ทำไมพี่น้องหลายคนถึงชอบโดนบีบบังคับให้สู้กันเอง

    โดยเฉพาะพี่น้องที่เป็นฝาแฝดแล้วนั้น

    ต้องแข่งกันเองจริง ๆ หรือ

    แบ่งปันให้กันและกันไม่ได้หรือ

    ทุกเรื่องเลย

    โดยเฉพาะ

    ความรัก

    หากเกิดการไม่เท่าเทียมกัน

    ก็ควรจะแบ่งกันได้สิ

    จริงไหม...



    .

    .

    .

    .

    .

    .




    "คอนเนอร์"



    เสียงกระซิบของผมเพื่อเรียกชื่อคนตรงหน้านั้นดังออกมาอย่างแผ่วเบา แขนที่ยกปัดป้องถูกจับกดไว้กับพื้นที่กว้างนุ่มเหนือศีรษะของตัวเอง สายตาจับจ้องใบหน้าอีกฝ่ายพร้อมแรงรัดจากเส้นหนังหนาบนข้อมือทั้งสองของผมมัดติดไว้

    ก่อนที่แรงปะทะจะพุ่งเข้ามาข้างแก้มจนหน้าหันไปตามทิศทางของแรง ตามมาด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบและชา ขาที่พยายามหุบเข้าหากันก็โดนจับกางออกกว้างจนปวดร้าว



    "ดังกว่านี้"



    เสียงที่เคยอ่อนโยนนั้นเด็ดขาดก้องทั่วโสตประสาท พร้อมกับความรู้สึกอึดอัดกำลังขยับไปมาภายในร่างของผม

    อีกแล้ว

    พี่ชายของผมทำ 'มัน' อีกแล้ว

    และผมก็กำลังรู้สึก 'แบบนั้น' อีกแล้ว

    ผมเม้มปากของตัวเองแน่น

    ไม่ใช่เพราะอยากดื้อแพ่ง หรือขัดคำสั่ง

    แต่เพราะกำลังสู้กับตัวเองอยู่ต่างหาก



    "ฉันบอกให้ร้อง!"



    เขาตะเบ็งเสียงดังขึ้นและแข็งกร้าว และแรงกระแทกที่อัดเข้ามาเสียจนรู้สึกจุก



    "อ๊าา! คอน... คอนเนอร์..."

    "ดีมาก"



    ปากของผมหลุดเผยอร้องเสียงหลง ผมหลับตาลงเข้าสู่ความมืด ปล่อยให้สัมผัสของปากนุ่มนั้นกดไปตามจุดต่าง ๆ บนใบหน้าของผม

    ทั้งหน้าผาก

    เปลือกตา

    ลงมาตามจมูก

    บนแก้ม

    แล้วหยุดตรงปาก ที่กำลังร้องเรียกชื่อของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า



    "เด็กดี ไนน์ เด็กดี..."

    "คอน ... ค---- อ..อื้มม"



    ผมปล่อยให้ตัวเองเคลิบเคลิ้มไปกับรสอารมณ์ตรงหน้า ปล่อยให้อีกฝ่ายรุกล้ำและค้นหาทั่วปากของผมจนกว่าเขาจะพอใจ

    ไม่รู้ว่าด้วยอากาศและสติอันเหลือน้อยลงไปทุกทีหรือเพราะอะไร ผมกลับรู้สึกถึงความนุ่มนวล

    อ่อนโยน

    ผมเบนหน้าหันหนี แต่กลับเป็นการเปิดลำคอให้อีกฝ่ายซุกไซร้ตามชอบ

    ทั้งที่รู้ว่าผิด แต่มันก็ดีเหลือเกิน

    จะมีสักครั้งรึเปล่า ที่ผมจะชนะเขา



    "ไม่รักฉันแล้วเหรอ..."



    เขาจับหน้าของผมให้หันมองเขาตรง ๆ

    สายตาที่เกรี้ยวกราด แต่ก็ปวดร้าว

    มือที่บีบหน้าผมก็เช่นกัน

    รุนแรง แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นทรมาน

    พี่ครับ  เป็นอีกแล้วสินะ



    "ทุกคนก็รักพี่นะ"

    "อย่ามาโกหกฉัน!"



    แล้วเขาก็ใช้ของรักของเขากระแทกกระทั้นช่วงล่างของผมอย่างรุนแรงต่อ



    "เพราะทุกคนสนใจแต่นาย ไม่มีใครรักฉันทั้งนั้น"



    เขาจะพูดแบบนี้ แบบเดิมทุกครั้ง

    ผมไม่อยากเห็นเขาเป็นแบบนี้

    เจ็บปวด

    ผมไม่เคยรู้เลย ว่าทุกครั้งที่เขามีเซ็กส์กับผม

    เห็นผมเป็นแค่เครื่องระบายอารมณ์

    หรือโหยหาความรักที่แท้จริง



    "รักฉัน"



    จะอะไรก็ช่าง ตอนนี้ในหัวของผมมันขาวโพลนไปหมด



    "ต้องรักฉัน"



    เสียงของเขาช่างห่างไกลออกไปทุกที

    ผมปล่อยให้เสียงตัวเองร้องเรียกหาแต่ชื่อของเขา

    ขาสองข้างยกเกี่ยวรั้งรอบเอว แอ่นตัวขึ้นสูงให้เขาประคองไว้

    ถูกช้อนขึ้นไปนั่งบนตักของเขา

    ในห้วงพายุอารมณ์ ผมปล่อยตัวให้ไหวไปตามแรง

    แขนพาดอยู่กับช่วงบ่าของเขา

    ปล่อยให้ร่างตัวเองถูกลูบไล้

    โดนฝากรอยประทับ

    ถ้าหากว่าสิ่งที่ทำ จะเป็นการแบ่งปันความรักให้กับเขาได้บ้าง

    นั่นก็เป็นสิ่งที่ควรทำไม่ใช่เหรอ

    มันไม่ผิดสักหน่อย

    หากทำให้เขาได้รับ 'ความรัก' ที่ต้องการ



    "อ๊ะ! คอนเนอร์ .. คอน... ฮึกก คอนเนอร์ ... คอนเนอร์..."



    เราต่างกอดรัดกันและกันไว้แน่น

    ร้องประสานเสียงดังลั่นราวกับจะไม่เหลือเสียงให้ขับขานอีก

    มันรู้สึกดี

    เวลาได้ส่องกระจกล่องหน จ้องดวงตาสีน้ำตาลแล้วเห็นรอยยิ้มบนใบหน้า

    มันรู้สึกดี

    เวลาที่ได้รับความรัก ความอบอุ่นของเขาจนเต็มล้น

    มันรู้สึกดี

    จน...



    "ผ... ผมรักคอนเนอร์ นะ... ฮึก! .."



    ไม่รู้ทำไม ขณะที่เขากำลังยกแขนผมออกเพื่อแกะสายเข็ดขัดหนังจากข้อมือ

    ข้างแก้มทั้งสองของผมก็พลันรู้สึกถึงของเหลวอะไรบางอย่าง

    เขายกข้อมือของผมขึ้น กดปากแตะบนผิวที่ขึ้นรอยมัดแดง

    ดึงหน้าผมเข้าไปชิด

    ลิ้นชื้นแตะเลียตามแนวคราบน้ำตา



    "อย่าร้องสิ"



    เสียงนั้นช่างนุ่มนวล

    แผ่วเบา

    เขากดจูบลงบนแก้มของผม

    ข้างขมับ

    แตะบนใบหู

    งับ

    กัด

    เลีย

    มือจับสะโพกของผมแล้วบีบเค้น

    ผมกอดคนตรงหน้าเอาไว้แน่น

    ร่างของเราสองต่างเกี่ยวพันเกลียว

    ขยับเป็นจังหวะเดียวกันจนไม่มีช่องว่างระหว่างเรา

    หล่อหลอม

    เติมเต็ม

    กลายเป็นหนึ่งเดียว



    .

    .

    .

    .

    .

    .







    "คอนเนอร์เหรอ เจ้าคนโตช่างจ้อนั่นน่ะนะ"

    "จอมฉอเลาะ เหมือนจะน่ารักนะ แต่ไม่ยอมโตเสียที"

    "อย่างนี้จะเป็นผู้นำตระกูลสเติร์นได้จริงหรือ"

    "ไม่เหมือนอีกคน เรียบร้อยเชียว พูดน้อยแต่เก่งกว่า"

    "หัวดีกว่าไม่พอ หัวไวกว่า"

    "คุณนายสเติร์นก็ดูจะภูมิใจกับคนน้องมากกว่าเสียด้วย"

    "แฝดกันเสียเปล่า ต่างกันลิบลับ"

    "ดีกว่าคนพี่เห็น ๆ"










    "ไม่แปลกใจเลยที่คุณนายสนใจแต่คนน้อง"













    --END...?--
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in