ทำมาหากินอีแอ๋วมันเป็นคนสวย
ปฐมบท หมดภาระเลี้ยงดูแล้ว กรุณาทำมาหากินด่วน!
  • ตอนที่กำลังเขียนเรื่องนี้คือกำลังนั่งฉี่อยู่ในห้องน้ำที่ออฟฟิศ หลังจากที่เคลียร์งานหมดทุกอย่างแล้วตั้งแต่ก่อนเที่ยง และแน่นอนว่าครึ่งวันบ่ายไปจนถึงเวลาเลิกงานคือการเปิดม่านทำการแสดงให้ตัวเองดูยุ่งและดูมีงานทำมากที่สุด


    ย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน ก็คือเดือนมีนาคมของปีพุทธศักราช2562 (ใช้คำให้ดูเว่อร์ไว้ก่อน เพื่อความปัง) เรียนจบเว้ย เข้าพิธีปัจฉิมนิเทศ อำลาอาลัยหัวใจจะขาดรอนๆ เออแม่งเป็นพิธีที่เศร้าๆเหมือนกันนะคะ อยู่กันมา4ปี กินเต็มที่ ขี้เต็มถัง กำลังจะถึงเวลาที่จะต้องจากกันไปไกลแสนไกล แต่พอเรียนจบแล้วมันต้องทำงานแล้วป้ะวะ ใช่ เรียนจบแล้วต้องทำมาหากิน ยกเว้นบ้านมึงรวย ซึ่งเพื่อนๆของดิฉันหลายคนจัดว่ารวยและรวยมาก ไม่ต้องลำบากทำมาหากิน แต่ตัวดิฉันเองพอเรียนจบปุ๊บ เจ้าคุณพ่อกับท่านแม่ก็เหมือนจะเอาปากกาแดงขีดฆ่าชื่อดิฉันพร้อมระบุในช่องหมายเหตุว่า 'หมดภาระแล้ว กรุณาทำมาหากินด่วน' 


    ดิฉันโชคดีที่รู้ตัวว่าอยากทำมาหากินในรูปแบบไหน อยากเขียนค่ะ ขอให้ได้เขียน แปลก็ได้เพราะฝึกงานแปลมา แต่อยากเขียนมากกว่า ขอให้ได้เขียนเถอะ แต่ความโชคร้ายคือรูปแบบงานที่ดิฉันอยากจะทำมันรับน้อยค่ะ ทั้งยังเน้นประสบการณ์1ปีขึ้นไปแทบจะทุกที่ และโกรธมากกับที่ไหนก็ตามที่ขึ้นว่ารับเด็กจบใหม่ไฟแรง แต่*ประสบการณ์1ปีขึ้นไป*555555555555555555 หรือรับเด็กจบใหม่ อายุ25ปีขึ้นไป อ่อม!!หนูเรียนซ้ำชั้นเหรอคะ ถึงจะจบใหม่ตอนอายุ25น่ะค่ะ โมโหแต่ก็กดส่งใบสมัคร!!! 


    แล้วความจบใหม่ก็คือไฟแรงเว่อร์จริงๆ จบใหม่ไฟลุกจริง ร่อนเรซูเม่เหมือนโยนเหรียญโปรยทาน ร่อนอยู่เกือบเดือนมั้งคะถ้าจำไม่ผิด ไม่น่าจะถึงเดือน จนกระทั่งได้รับโอกาสดีๆจากหลายๆที่อยากให้เราไปสัมฯด้วย แต่ความไม่เคยทำงานแบบจริงๆจังๆอะ ที่ไหนเรียกก่อนก็ไปก่อน เซ็นสัญญาก่อน ทำแม่งก่อนเลย ไม่ได้คำนึงว่าที่ไหนมั่นคง หรือออบเชิ่นสวัสดิการเป็นยังไง กลัวไม่มีจะกินอย่างเดียวค่ะในตอนนั้น งานแรกทำๆไป เป็นงานที่ได้เขียนจริงค่ะ แต่เขียนไม่ถึงหน้ากระดาษเอสี่ (ขอไม่ลงรายละเอียดเพิ่มนะคะ เพราะขี้เกียจค่ะ) ได้เขียนน้อยไม่ค่อยตรงโจทย์ความต้องการสักเท่าไหร่ แถมKPIก็สูงเอาเรื่อง แต่แน่นอนว่าทำได้ดีนะคะ พี่ๆชื่นชมในผลงานตลอด ไอเดียกระฉูด ยอดเอนเก็จดีมาก แต่ แต่ว่าอีผีปอบคะ ทำงาน6วันหยุดแค่วันอาทิตย์วันเดียว สาวหน้ามนคนสวยมากแบบดิฉัน เพิ่งจบหมาดๆ วันหยุดน้อยแบบนี้ก็เป็นอันว่าล้ามาก อยากตาย อยากลาออกทุกลมหายใจ เอายังไงดีวะ ไม่ไหวนะ อยากนอนโง่ๆสองวันแบบคนอื่นบ้าง แล้วKPIเยอะขนาดนี้คือเหนื่อยแล้ว ไม่ไหว และด้วยพลังความเฟียสหลังจากทำงานได้2อาทิตย์ก็ขอลาออกเลยค่ะ สัญญาที่เซ็นไปยังอุ่นๆอยู่เลย ออกมาพร้อมเงินเดือนนิดหน่อยขนาดเท่าจิ๊มิ๊มดคันไฟ 


    จำได้ว่ารีบโทรไปบอกที่บ้านเลยว่า “เออแม่ หนูลาออกแล้วนะ” สิ่งที่กลัวมากคือกลัวโดนด่า แต่สิ่งที่ได้ยินจากปลายสายในวันนั้นคือ “ไม่เป็นไรลูก หาใหม่ เดี๋ยวก็ได้ ใจเย็นๆไม่ต้องเครียด คนอื่นเขาทำวันสองวันออกก็มี บางคนจบมาปีนึงเพิ่งได้งานก็มี” มันเหมือนน้ำทิพย์ชะโลมใจจริงๆนะคะ อดตายไม่ค่อยกลัว และไม่กลัวอดตาย แต่กลัวแม่ด่า แล้วพอแม่ไม่ด่ามันเหมือนคอมพลีทชีวิต แบบแค่แม่ไม่ด่าคือที่สุดแล้ว 


    หลังจากออกมา คุณพระ ทำไมมันโล่ง ทำไมมันแฮปปี้ นี่แหละชีวิตที่รอคอย ชีวิตที่ไม่ต้องทำอะไร ตื่นสายก็ได้ นอนดึกก็ไม่แคร์ ค้นพบตัวเองแล้วว่าไม่ได้อยากทำงาน อยากอยู่เฉยๆแล้วถูกหวยรางวัลที่1ก็เท่านั้น แต่เป็นอย่างนั้นอยู่อาทิตย์กว่าๆก็เบื่อค่ะ อยากกลับไปทำงาน ก็เลยร่อนเรซูเม่อีกครั้ง รอบนี้ร่อนเยอะกว่าเดิม หวังไว้ในใจไม่เกินสิ้นเดือนเมษายนคงได้งาน สรุปเดือนนั้นทั้งเดือนก็ไม่ได้งาน ได้ไปสัมฯแต่ก็ตุ้บ จนพฤษภาคมก็ยังว่างอยู่ มาถึงเดือนนี้เริ่มเครียดแล้วค่ะ แต่ยังไม่ท้อ สมัครเพิ่ม สมัครเก่ง สมัครให้ตายไปข้างนึง แน่นอนว่าฟ้าย่อมเห็นใจคนสู้นะคะ ดิฉันได้รับโอกาสเข้าไปสัมฯหลายที่มาก แต่ตุ้บหมดทุกแผง ตุ้บยาวตั้งแต่เมษายนจนถึงสิงหาคม คุณบุ๋ม!!!เอายังไงพูด จากที่คิดไว้ว่าคงตกงานไม่นาน รู้สึกตัวอีกทีคือเกือบจะสิ้นปีแล้ว ตอนนั้นเครียดหนักมากเลยค่ะ ดีพ ดาวน์ อิน มาย ฮาร์ท มากๆ อยากตาย ไม่อยากอยู่แล้ว บางคืนก็นอนร้องไห้ กอดหมอนนอนหนาวสาวขาแตกที่แท้จริง ไอจีก็ไม่อยากเล่น ไม่รู้จะอัพอะไร หมดอาลัยตายอยาก จะกลับไปบ้านที่ต่างจังหวัดก็อับอายพ่อแม่ตัวเอง (ไม่อายป้าข้างบ้านนะคะเพราะที่บ้านไม่คบกับใครเลยค่ะ หยิ่ง!!) อันนี้คือเป็นความในใจที่พูดกับเพื่อนบ่อยๆเลยนะคะว่าไม่อยากกลับบ้านตอนนี้เลย งานยังไม่มี กลับไปแล้วมันเป็นเขินๆ จบมาแล้วพ่อแม่ยังต้องเลี้ยงอยู่ ดิฉันจมปลักกับความหดหู่นั้นอยู่นานมาก 


    จนกระทั่งใกล้จะถึงวันรับปริญญา ความเขินก็ทวีความรุนแรงมากขึ้นอีกเมื่อดิฉันต้องบากหน้าขอยืมเงินแม่มาเป็นค่ารับปริญญา นานๆเรียนจบกับเขาทีนึงนะคะ ก็ต้องรับหน่อยเพื่อความปัง โอ้โห นึกภาพนะคะ ส่งเรียนไม่พอ ยังต้องส่งรับปริญญาอีกด้วย555555555 ดีพ ดาวน์สุดพลัง แต่หลังจากรับปริญญาได้3วัน ดิฉันก็ได้งานค่ะ งานที่เฝ้ารอ งานที่ตอบโจทย์ เสมือนว่าการรับปริญญาในครั้งนั้นเป็นจุดสิ้นสุดของชีวิตนักศึกษา เหมือนจบอย่างสมบูรณ์ หลังจากวันนั้นคือการเริ่มต้นใหม่ บนทางเดินแห่งความฝันนี้ อาจไม่มีโยคีนำทาง.....


    และแน่นอนว่าการว่างงานกว่าค่อนปีมีผลอย่างมากสำหรับตัวดิฉัน อยู่ๆจะให้ชินกับการตื่นเช้าไปทำงานน่ะเหรอคะ ยากค่ะบอกเลย ปกตินอนตี3 ตื่น9โมง นอนต่อแล้วตื่นบ่ายโมง แล้วงีบตอนบ่าย3 แล้วตื่นอีกที6โมงเย็น ใช้ชีวิตแบบนั้นมาเกือบๆ5เดือน แต่วันนี้ต้องนอน3ทุ่ม ตื่น6โมงเช้า บ้าจริง เป็นปรับตัวไม่ทัน ใครจะไปทำได้ 

                               ก็ต้องทำให้ได้ค่ะ!! ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่มีจะกินนะคะ อยากอดตายเหรอคะ


    ช่องนนทรี...... เสียงบีทีเอสประกาศขึ้น ดิฉันสับขาออกจากบีทีเอสด้วยจริตที่ยิ่งกว่านางฟ้าวิคตอเรียซีเคร็ต พกความมั่นใจมาเต็มร้อย ชีวิตใหม่ของฉันเริ่มต้นที่ช่องนนทรี หลังจากรับบรีฟ แนะนำตัว รู้จักทุกคนในออฟฟิศ ก็ได้เวลาเริ่มงานค่ะ งานของดิฉันคือการเขียนบทความ กับตำแหน่งที่ชื่อ Junior content writer หรือก็คือนักเขียนนั่นเอง เย้ เย้ เย้ ดิฉันตามหางานที่ต้องได้เขียนๆขีดๆแบบนี้มานานเหลือเกิน ในที่สุดก็จะได้ทำมันสักที แต่......พิมพ์ไปได้20นาที คอมฯดับค่ะ อะเปิดใหม่ได้ไม่เป็นไร พี่เขาบอกว่านี่คอมฯใหม่สำหรับเราเลยนะ เปิดติด พิมพ์ต่ออีก10นาที คอมฯรีสตาร์ทตัวเอง นั่งรออีก5นาที พิมพ์ได้3นาที ค้าง แจ้งบอส บอสเอาไปดู ดีขึ้นอยู่วันเดียว วันต่อมาเป็นแบบเดิมอีก แล้วให้นึกภาพว่าตลอดระยะเวลาของการทำงานใน3วันแรก ดิฉันจำต้องใช้คอมฯเครื่องนั้นจนกว่าพี่เมเนเจอร์จะเอาไปซ่อมให้ อายทุกคนมากเพราะทุกสายตาจะจับจ้องมาตลอดเวลาที่ดิฉันจิ๊ปากหรือแสดงอาการไม่พอใจ ทุกคนเป็นกำลังใจให้ดิฉันผ่านช่วงเวลากับเจ้าคอมฯอันเลวร้ายไปให้ได้ แน่นอนว่าหลังจากซ่อมเสร็จ ชีวิตดิฉันดีขึ้นเป็นกองค่ะ


    ย้อนกลับไปที่วันแรกอีกทีนึงค่ะ ความที่ตอนมาสัมฯ ดิฉันมาตอนบ่าย รถก็ไม่ติดค่ะ บีทีเอสโล่ง แต่วันนี้วันทำงานจริงสิคะ คนละเรื่องเลยค่ะ อิมเมจิเนเชิ่น กับ รีอัลลิตี้ ที่แท้จริง ยอมรับเลยว่า คัลเจอร์ช็อคมากๆ อะไรกันเนี่ย ในช่วงเวลากลับบ้านตั้งแต่5โมงเป็นต้นไป แถวบีทีเอสยาวมาก คนต่อแถวยาวเหมือนรอรับถุงยังชีพ จะร้องไห้ ไม่เคยพบเจอแบบนี้มาก่อนจริงๆ คือเจอมาบ้างแต่มันไม่ยาวเท่าที่นี่ ฮือไม่อยากอยู่ที่ช่องนนทรีแล้ว อยากกลับบ้าน ไม่ไหว 


    พอพ้นบีทีเอสก็ต้องไปเจอกับมวลมหาประชาชนคนกรุงเทพฯที่รอรถเมล์กลับบ้านอีก แล้วรถติดฉิบหาย เบ็ดเสร็จถึงบ้านสองทุ่มครึ่ง ร้องไห้เลยค่ะ โทรไปบอกแม่ว่าไม่อยากทำแล้ว พร้อมอัพไอจีอยากลาออกทุกลมหายใจ สำหรับงานคือตอบโจทย์ แต่การเดินทางคือติดลบแบบไม่ไหว นี่เดินทางมาทำงานหรือมาอัญเชิญพระไตรปิฎกที่ชมพูทวีป 


    อาทิตย์แรกดิฉันยื่นเรซูเม่หางานใกล้บ้านทันทีเลยค่ะ ไม่ใกล้มากก็ขอให้ใกล้ขึ้นมานิดนึงก็ยังดี กะว่าได้ใหม่กูออกแน่ หึ!! ฉันจะไม่ทนแกอีกต่อไปยัยช่องนนทรี ใครจะอยากมายะช่องนนทรีเนี่ย ไกลก็ไกล ขนลุกค่ะ ไม่สู้หรอก ไม่อยากมาแล้วช่องนนทรีใจร้าย อยู่ก็อายแสงนีออน 


    แต่ ณ วันนี้ วันที่เขียนเรื่องนี้ เวลาผ่านมา1เดือนเต็ม ความรู้สึกอยากลาออกทุกลมหายใจหายไปเกือบหมดเลยค่ะ รู้สึกแฮปปี้กับการทำงาน แฮปปี้กับสังคมการทำงาน ถึงแม้จะเดินทางไกลไปนิดหน่อย แต่คิดว่ามันชินแล้วนะคะ ไม่บ่นเรื่องนี้แล้ว ยิ่งรู้ว่าบ้านเราไม่ได้ไกลที่สุดในออฟฟิศ แต่มีคนอื่นที่ไกลกว่า ก็เลยโล่งอกโล่งใจหายเป็นปลิดทิ้ง พี่ๆที่เราสนิทก็บ้านไกลแต่ยังมาทำงานได้เหมือนกัน 


    หลังจากมาทำงานที่ช่องนนทรีเดือนนึง พฤติกรรมการนอนของดิฉันก็เปลี่ยนไป จากนอนดึกมากๆ ทุกวันนี้3-4ทุ่มก็หาวหวอดๆแล้วค่ะ ตื่นเช้าแบบไม่ต้องตั้งปลุกอีกต่อไป รู้สึกนอนเต็มอิ่มตื่นมาแล้วหน้าผ่องใส เลื่อมวับเหมือนบาตรพระสงฆ์ อีเรื่องเดินทางไกลก็กลายเป็นเรื่องสิวๆไม่มีผลอีกต่อไป ยกเว้นวันไหนขึ้นรถเมล์แล้วได้ยืน ยืนแล้วยังเจอรถติดมากๆอีก วันนั้นจะบ่นเป็นพิเศษ


    คือมันเป็นเรื่องของการปรับตัวจริงๆค่ะ อย่างที่บ่นไปในวีคแรกว่าอยากลาออก คือไม่มีเหตุผลของเรื่องงานกับสังคมการทำงานเลย มีแต่เรื่องการเดินทางล้วนๆ แต่พอปรับตัวได้ เริ่มชิน มันก็ไม่ค่อยเป็นปัญหาเท่าไหร่ มองผ่าน ทำใจ เออช่างแม่ง แต่วันนี้มาช้าอีกแล้วนะอีรถไฟฟ้า อีผีปอบ!! แต่ก็ไม่ประมาทนะคะ เพราะไม่รู้จะทำที่นี่ได้นานแค่ไหน555555 หรือจะได้งานที่อื่นที่น่าสนใจกว่าเดิมหรือไม่ ก็ยังต้องรอดูกันต่อไป แต่อีพีต่อๆไปจะมาเขียนถึงชีวิตของดิฉันกับการทำงานและบลาๆๆๆๆๆค่ะ มาติดตามเรื่องราวของออฟฟิศอลวน คนก็อลเวงของดิฉันกันนะคะ ขอบพระคุณค่ะ / ไหว้ย่อ /ค้อมตัวลงต่ำ


เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in
PLoy Ploykamol (@fb3567815013260)
ชอบสไตส์การเขียนมากเลย จะติดตามนะคะ
@fb3567815013260
ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ฝากติดตามด้วยค่า🙏🏻😊