disintegrationkhuuun
In His Own Private Memory

  • (Préludes Livre II : Feux d'artifice)



    หลังจากที่ได้ยินเสียงพิธีกรประกาศชื่อผู้ได้รับรางวัล สมองประมวลผลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะตระหนักได้ว่า นั่นคือชื่อผมเอง ซากาโมโตะ ริวอิจิ เป็นชื่อของผมจริงๆ


    บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเลือนหายไปชั่วขณะ เสียงปรบมือ คำแสดงความยินดี ทุกเสียงดูเหมือนจะไม่สามารถแทรกตัวเข้ามาในโสตประสาทได้ ความยินดีประทุอยู่ในอกเหมือนลาวาเดือด ผมดีใจ คุณก็คงดีใจอยู่เช่นกัน


    ผมเดินขึ้นไปรับรางวัล กล่าวขอบคุณผู้ที่เกี่ยวข้องพอเป็นพิธี และทิ้งท้ายไว้ด้วยการกล่าวถึงบุคคลปริศนาที่เป็นแรงบันดาลใจให้กับบทเพลงที่ชนะเลิศในครั้งนี้


    ไหนบอกไม่ชอบเป็นข่าว คุณเอ่ยทันทีที่ผมมาถึงโต๊ะ เราจองร้านอาหารไว้ด้วยสองเหตุผล หนึ่ง ถ้าผมได้รางวัล คุณจะเลี้ยงฉลองให้ผม สอง ถ้าผมไม่ได้รางวัล คุณจะเลี้ยงปลอบใจผม


    ผมให้สองวัน เดี๋ยวสื่อก็หันไปทำข่าวคนอื่นแล้ว อย่างเช่น เดวิดโบวี่ ร็อคสตาร์ชื่อดัง เปิดตัวนางแบบสาวสุดฮอตคู่เดทคนใหม่ คุณเงยหน้าจากเมนูขึ้นมา ทำหน้าตากวนประสาทใส่ผม


    คุณไปเป็นนางแบบตอนไหนเหรอ คุณว่า


    เราเดทกันอยู่เหรอ คุณแสร้งทำเป็นสนใจเมนูต่อ


    หลังจบมื้อค่ำ เราเปิดไวน์เพิ่มอีกขวด คุณบ่นเรื่องนักเปียโนเล่นเพลงคัฟเวอร์แทนที่จะเล่นเดอบูซีให้สมกับเป็นร้านอาหารฝรั่งเศส ผมหัวเราะ เดอบูซีในร้านอาหาร สงสัยจังว่าคุณดื่มไปกี่แก้วแล้ว


    บริกรรินไวน์ที่เหลือแล้วเก็บขวดไป เหลือลูกค้าอีกเพียงไม่กี่โต๊ะ ร้านกำลังจะปิดในอีกครึ่งชั่วโมง


    คุณขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ผมเห็นคุณคุยอะไรซักอย่างกับบริกรก่อนจะเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ


    จะเช็คบิลแล้วเหรอ ผมยกไวน์ขึ้นจิบ


    ไม่ต้องรีบ คุณว่า คุณแค่ไปถามว่าลูกค้าเล่นเปียโนของร้านได้ไหม แล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างกะทันหัน คุณบอกว่าคุณมีเรื่องหงุดหงิดใจ


    บางทีผมก็ตามคุณไม่ค่อยทัน คุณมักจะก้าวเร็วกว่าผมสเต็ปหนึ่งเสมอ


    ผมหงุดหงิดเพราะผมอยากจะเป็นคนเดียวที่ได้ฟังคุณเล่น เพลงของผม คุณวนนิ้วบนขอบแก้วไวน์เล่น ผมหวงของ ผมยอมรับ


    อาการร้อนวูบวาบบนหน้านี่น่าจะมาจากแอลกอฮอล์ ต้องเป็นไวน์บ้าบอนี่แน่ๆ ผมคงดื่มเยอะไปหน่อย


    เล่นให้ผมฟังนะ ที่นี่ ตอนนี้เลย


    ผมคว้าแก้วไวน์แล้วดื่มมันหมดในรวดเดียว





    _____________________________




    (La plus que lente, L 128a)


    เขาตรงดิ่งไปเปิดตู้เย็นทันทีที่ถึงบ้าน กินสปาเกตตี้ค้างคืนยังดีกว่านั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับบรรดาเซเลบริตี้ทั้งหลายเขาเบื่อการเข้าสังคม


    เจ้าออสการ์ตัวใหม่เอี่ยมที่เพิ่งได้รับมาถูกวางไว้ข้างซิงค์ล้างจาน ริวอิจิเหนื่อยเกินกว่าจะหาที่เหมาะๆ ให้รางวัลอันน่าภาคภูมิใจอยู่ ออสการ์จะได้ยืนสำรวจห้องครัวเขาไปก่อนในคืนนี้ เขาจัดการอุ่นอาหารแล้วยกไปกินที่โต๊ะรับแขก ขณะที่กำลังจะกดรีโมทเปิดทีวี เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น


    ริวอิจิยกหูโทรศัพท์ ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ปลายสายก็พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว


    “พอไม่ได้มีผมเป็นแรงบันดาลใจ คุณได้ออสการ์เลยนะ ผมกำลังพิจารณาตัวเองอยู่”


    อา นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้ยินเสียงคนคนนี้ สิบสองเดือน... หรือมากกว่านั้นกัน


    “เพิ่งรู้ว่าคุณตัดพ้อเก่ง มีอะไรที่คุณไม่เก่งบ้างนะ”


    “เดี๋ยวผมจะบอก” อีกฝั่งกระแอมเบาๆ “ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของรางวัลออสการ์สาขาเพลงประกอบภาพยนตร์ดีเด่นคนล่าสุดก่อน เก่งมากครับ”


    “แลกกับเวลานอนเกือบทั้งอาทิตย์เลย” ริวอิจิแสร้งทำเป็นโอดโอย ไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขากำลังยิ้ม


    “ผมว่าก็คุ้มอยู่นะ คุณไม่ได้ได้ตุ๊กตามาประดับบ้านเพิ่มแค่อย่างเดียวนี่ พ่วงตำแหน่งคอมโพสเซอร์หนุ่มไฟแรงฝีมือดีมาด้วย”


    “ขอบคุณนะ” เขาเว้นวรรค “ที่โทรมา”


    ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง มีเสียงจุดไฟแช็คดังมาตามสาย


    “ผมไม่เก่งอยู่เรื่องหนึ่ง” ริวอิจิรอให้อีกฝ่ายพูดต่อ “เรื่องห้ามใจตัวเอง”


    เขาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ต่างฝ่ายต่างเงียบไปพักหนึ่ง ริวอิจิได้ยินเสียงฝั่งนั้นพ่นควันบุหรี่ชัดเจน


    “พักผ่อนเถอะคุณ เข้าสังคมมาทั้งวันแล้วนี่ เหนื่อยน่าดู”


    “ครับ งั้นก็ ราตรีสวัสดิ์” คำสุดท้ายเบาจนแทบจะเป็นการกระซิบ


    ริวอิจิยืนมองโทรศัพท์บ้านตัวเองอยู่นาน ราวกับรอให้มันดังขึ้นมาอีกครั้ง


    เดวิดจะรู้ไหมว่าในพจนานุกรมของเขา คำว่าราตรีสวัสดิ์ที่เขาเพิ่งพูดออกไปนั้นหมายถึง ผมคิดถึงคุณ





    _____________________________





    (For David Robert Jones)


    ข่าวเขาคนนั้นกวาดรางวัลแกรมมี่สี่ตัวรวดไหลเข้ามาเต็มฟีด SNS ของคุณเต็มไปหมด เป็นอัลบั้มที่ยอดเยี่ยมและควรค่ากับรางวัลทั้งหมด คุณรู้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ฟัง ตั้งแต่วันแรก ที่ซิงเกิ้ลแรกถูกปล่อยออกมา


    คุณอยากจะโทรไปแสดงความยินดี เหมือนที่เขาเคยทำเมื่อหลายปีก่อน แต่เราหายไปจากชีวิตของกันและกันนานแล้ว นานเกินที่จะกลับไปทำอะไรเหมือนวันเก่าๆ


    คุณจำวันเก่าๆ นั้นได้ดี แม้ไม่มีรูปถ่าย วิดีโอ หรือบันทึกอะไรเลย แต่คุณจำมันเป็นเสียงเพลง ทุกอย่างถูกบันทึกไว้ในโน้ตที่คุณเขียนขึ้น เพลงที่คุณยกให้เป็นของเขา เมื่อไหร่ที่นึกถึงขึ้นมา คุณจะเริ่มเล่นมัน


    คุณกดเข้าไปดูหน้าวิกิพีเดียของเขา คำว่าวันที่เสียชีวิตที่ด้านขวาของจอรบกวนจิตใจของคุณอย่างรุนแรง หนึ่งปีผ่านไปแล้ว แต่คุณยังไม่อยากยอมรับว่าคุณสูญเสียเขาไป คุณมองคำคำนั้นอย่างว่างเปล่า ปรารถนาให้เป็นเพราะความชราวัยที่ทำให้สมองคุณตีความหมายผิดไป แต่สมองประท้วง มันทำหน้าที่ของมันอย่างถูกต้องแล้ว มันว่า


    เราหายไปจากชีวิตของกันและกันนานแล้ว และตอนนี้เขาหายไปจากชีวิตคุณ ตลอดกาล


    คุณเข้าไปในห้องทำงาน รื้อกล่องใส่ชีทเปียโนจนเจอชีทเพลงที่ต้องการ ขอบกระดาษเริ่มเหลือง คุณจับมันอย่างเบามือ หาปากกามาขีดฆ่าชื่อเพลงเดิมออก แล้วเขียนชื่อใหม่ลงไป



    คุณพรมนิ้วลงบนเปียโนตัวเก่ง ภาพวันเก่าๆ ค่อยๆ ปรากฎชัดขึ้นในความทรงจำอีกครั้ง







Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in