Toruka | #โทรุกะliving_doll
#โทรุกะ | goodnight


  • —-^—v———-^—v———-^—v———-^—v

    ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

    ทากะสะดุ้งตื่นขึ้นมาในตอนเช้ามืด

    รู้สึกเหนอะหนะตัวเพราะชุดที่ไม่เหมาะกับการใส่นอนเท่าใดนัก มือเรียวยกขึ้นมาปาดเหงื่อพร้อมกับหยิบมือถือมาดูเวลา


    05.12 am

    เขาหลับข้ามวันอีกแล้ว

    ไม่คิดว่าผลข้างเคียงจากการทานยาต้านเศร้าจะทำให้เขานอนเยอะขนาดนี้

    ทากะระบายลมหายใจเบาๆ พยายามทำใจให้นิ่งแต่ดูเหมือนจะยากไปสักนิด หัวใจเขายังสั่นโดยไม่รู้สาเหตุ มือเรียวกดเปิดมือถือ ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชั่นต่างๆ ขึ้นเต็มไปหมด

    มีแต่คนตามหาตัวเขา

    ทากะเลือกที่จะปัดการแจ้งเตือนพวกนั้นทิ้งอีกครั้ง แต่ในท้ายที่สุด เขาก็กดฟังข้อความเสียงที่โทรุเป็นคนส่งมาตอนตีหนึ่งกว่าๆ

    Toru-san: 
    'ทากะ...นี่ฉันโทรุเองนะ นายอยู่ที่ห้องรึเปล่า ฉันไปหานายเมื่อคืนแต่เหมือนนายไม่อยู่ ไม่อยากเห็นนายเก็บตัวอยู่คนเดียวแบบนั้น ฉันโคตรเป็นห่วงนายเลยว่ะ ยังไงก็เดี๋ยวตอนเช้าฉันจะเข้าไปอีกทีนะ'

    ถุงยาเม็ดหลายซองระเกะระกะบนโต๊ะหัวเตียง ทั้งกระป๋องมาม่าและซองบุหรี่

    ทากะมองเมินไม่แม้แต่จะคิดไปเก็บให้เข้าที่ รู้ทั้งรู้ว่าเดี๋ยวเช้าวันนี้โทรุก็เข้ามาบ่นเขาอีก
    ช่างมันเถอะ เหนื่อยว่ะ ขอนอนต่ออีกสักหน่อยนะ...



    08.04 am

    ทากะลืมตาขึ้นมาจากฝันร้าย ความรู้สึกเหนื่อยล้าพุ่งเข้าใส่จนคลื่นไส้ เขาจำได้แค่ว่าวิ่งเข้าห้องน้ำไปอาเจียนจนหมดไม่เหลืออะไรให้เอาออกมาอีกแล้วนอกจากน้ำย่อยจากกระเพาะ

    เวียนหัวไปหมด...

    เขาเอนหัวพิงซบกับผนังกระเบื้องเย็นๆ พยายามฝืนตัวลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซออกจากห้องน้ำ ลำคอแห้งผากแทบเป็นผุยผง น้ำหนึ่งขวดถูกยกขึ้นดื่มจนหมด แล้วขวดที่หมดประโยชน์นั่นก็ถูกเหวี่ยงไปที่มุมห้อง

    ทากะทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอีกครั้ง รู้สึกเหนื่อยจนท้อไปหมด เขาต้องทำงานส่งอาจารย์ให้ทันก่อนสิ้นเดือนนี้ ทั้งโปรเจ็คทั้งงานอื่นที่เข้ามาทับถมกันตอนที่เขาหยุดพักไปเสียดื้อๆ ก่อนหาหมอ

    เหนื่อย.. เหนื่อยชิบหายเลย

    สองมือยกขึ้นมาลูบหน้าให้หายง่วง เขากดส่งข้อความหาโทรุว่าเขาตื่นแล้ว จากนั้นทากะก็แค่นั่งนิ่งๆ รอให้โทรุเปิดประตูเข้าในห้อง เริ่มต้นเก็บกวาดห้องไปพร้อมกับการบ่นเรื่องความสะอาดของเขาอีกครั้ง

    'ฉันกำลังไป'

    นั่นคือข้อความจากโทรุที่ตอบกลับอย่างรวดเร็ว



    08.54 am

    เสียงกุกกักดังเบาๆ ที่บานประตู เขารู้ดีว่าเป็นโทรุ

    แกร่ก...

    ทากะนั่งจ้องบานประตู มองอีกคนที่ไขกุญแจสำรองที่เขาเคยให้เข้ามา

    "ทากะ โทษทีที่ช้านะ กินอะไรรึยัง ฉันซื้อข้าวมาให้นายแหน่ะ"

    มือหนาวางทาบลงบนหน้าผากเขา

    อุ่น...

    "ขอบใจ"

    "ทำไมห้องรกงี้เนี่ย"

    ทากะไม่ตอบ ทำเพียงแค่นั่งมองคนตัวสูงเดินเก็บกวาดห้องแล้วบ่นไปด้วย

    "บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เก็บห้องดีๆ"

    "ขี้บ่นขึ้นนะ"

    "เป็นห่วงไง"

    เจ้าของห้องยิ้มบางๆ ให้กับเพื่อนสนิท นึกคิดขอบคุณในใจที่โทรุทนคบคนอย่างเขาเป็นเพื่อนได้นานขนาดนี้ ในขณะที่พักหลังๆ นี้เขาทำตัวแย่ไม่สุงสิงไม่หือไม่อือกับใครทั้งสิ้น แถมบางคืนอยู่ดีๆ ก็ร้องไห้ อาละวาดไม่มีเหตุผลอีก

    หมอบอกเพราะเขาเป็นซึมเศร้าเรื้อรัง บางครั้งก็มีอาการ major แทรกซ้อน จากปัญหาครอบครัวที่สะสมมานาน ทั้งเรื่องเรียน ไหนจะเรื่องอื่นๆ ที่เขาชอบเอามาสุมสะสมในจิตใจจนมันตกตะกอนมาหลายปี จบด้วยการที่เขาเริ่มคิดหาวิธีฆ่าตัวตายจนโทโมยะกับเรียวตะต้องลากเขาไปหาหมอ

    ทรมานชะมัด

    นึกไม่ออกว่าถ้าหมอนั่นไม่พาไป ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเขาบ้าง

    "รู้ใช่ไหมว่านายยังมีฉัน?"

    "รู้"

    "เป็นห่วงนายว่ะ"

    เขาเหลือบตามองคนที่ทิ้งตัวลงนั่งข้างกาย โทรุซบศรีษะลงบนบ่าเขา พร้อมๆ กับเลื่อนมือมากุมมือเขาไว้แน่น

    อุ่น...

    และในที่สุด เราทั้งคู่ต่างปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมันต่อไปเรื่อยๆ

    เขาเหลือบมองเสี้ยวหน้าของอีกคนด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

    ขอโทษอีกคนในใจถ้าวันนั้นของเขามาถึง

    วันที่เขาฝืนใช้ชีวิตต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว

    ขอแค่โทรุอภัยให้เขา

    ขอแค่นั้น...



    12.14 pm

    เสียงก็อกแก็กจากห้องน้ำทำให้ทากะพยายามลืมตาช้าๆ แต่ก็ลืมตาได้เพียงครึ่งเดียว พยายามมองไปรอบๆ ก็พบว่าตัวเองอยู่บนเตียง

    เตียงฝั่งขวายวบลงเมื่อร่างสูงทิ้งตัวลงนอนข้างๆ

    ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหน แต่ตอนนี้แค่จะลืมตายังทำลำบาก อาการเบลอยากลับมาอีกครั้ง
    และเขาต้องนอนต่อ

    "โทรุ..."

    "ฉันเอง.. ชู่วว นอนซะเด็กดี หลับตาลง... นั่นแหละ..."

    เปลือกตาสีน้ำนมค่อยๆ ปิดช้าๆ จนกระทั่งลมหายใจของคนป่วยทางใจกลับมาหายใจอย่างสม่ำเสมอ
    โทรุมองร่างบอบบางที่คุดคู้อยู่บนเตียงด้วยแววตาปวดใจ เขาโอบคนตัวเล็กมาไว้แนบอก กล่อมคนที่กำลังฝันร้ายด้วยเสียงเต้นของหัวใจของเขาเอง



    06.20 pm

    ฝันร้าย

    ทากะสะดุ้งตื่นเพราะฝันร้ายอีกแล้ว

    อีกครั้งแล้วที่ร้องไห้แม้กระทั่งตอนหลับฝัน

    สองมือสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เวียนหัวเหมือนโลกหมุน

    สุดท้ายก็ต้องวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำอีกครั้ง

    เสียงกรีดร้องดังมาจากในห้องน้ำจนคนที่นอนอยู่บนเตียงสะดุ้งตื่น

    "ทากะ!"

    โทรุพุ่งตัวออกจากเตียงไปที่หน้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มหยุดชะงักเมื่อภาพที่เห็นทำให้ใจหล่นลงไปที่ตาตุ่ม

    ตามเนื้อตัวทากะเต็มไปด้วยร่องรอยกรีดของเล็บเป็นทางยาว เลือดสีสดไหลออกจากบาดแผลบนท่อนแขนหยดลงบนพื้น ย้อมกระเบื้องสีขาวให้แดงฉาน

    คนตัวเล็กนั่งตัวสั่นทึ้งศรีษะอย่างทรมานอยู่มุมห้อง น้ำตาไหลรินออกจากดวงตาที่ไร้แววราวกับทำนบแตก

    โทรุรีบเข้าไปดึงสองมือของทากะออกแล้วรีบสวมกอดอีกคนไว้ ยอมให้ทากะจิกเล็บลงบนหลังเพื่อระบายความเจ็บในใจ

    "ไม่เป็นไร ฉันอยู่ตรงนี้"

    เป็นประโยคเดียวที่เขาสามารถพูดปลอบประโลมร่างกายและจิตใจที่ใกล้พังของทากะ เขาพูดซ้ำไปซ้ำมา แค่หวังว่ามันจะช่วยเยียวยาคนที่แหลกสลายได้สักนิด

    แค่สักนิดก็ยังดี



    08.01 pm

    "กินนี่หน่อยนะ แล้วจะได้กินยา"

    ข้าวต้มในช้อนถูกยื่นมาจ่อที่ปาก ทากะมองโทรุที่ยิ้มขื่นๆ ให้ น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาอีกครั้ง

    "ขอโทษ"

    มือเรียวลูบไปตามท่อนแขนที่ปรากฏรอยแดงเป็นทางยาวตัดกับผิวขาวๆ ของโทรุ

    "ขอโทษนะ"

    มือหนายื่นมาจับมือที่สั่นเทาเอาไว้ นิ้วโป้งลูบไปตามรอยแผลเป็นบนข้อมือบาง เขาส่ายหน้าเบาๆ

    "ไม่เป็นไร"

    "ไม่เป็นไรทากะ"


    11.56 pm

    ยาต้านเศร้าเริ่มออกฤทธิ์อีกครั้ง

    ดวงตาคนป่วยเริ่มปรือปรอยเมื่อความง่วงเข้าครอบงำ ภาพสุดท้ายที่เห็นคือรอยยิ้มอ่อนโยนของโทรุและสัมผัสอบอุ่นที่กล่อมเขาเข้านอน

    ...คืนนี้เขาจะฝันดี





    ดอกกุหลาบเหี่ยวเฉาถูกดึงออกจากแจกันใบสวย ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยกุหลาบสีขาวสดดอกใหม่

    ผู้มาใหม่ขยับเก้าอี้มาใกล้เตียงสีขาวสะอาดที่มีร่างของชายคนหนึ่งนอนทอดร่างอยู่อย่างสงบ มีเพียงลมหายใจเข้าออกที่ผ่อนเข้าออกสม่ำเสมอและเสียงสัญญาณชีพจรจากจอมอนิเตอร์เท่านั้นที่ทำให้รู้ว่าร่างนั้นยังมีชีวิต

    "นายว่า.. ทากะฝันว่าอะไร"

    "ไม่รู้สิเรียวตะ" โทโมยะยิ้มบาง "แต่ฉันว่าทากะคงจะฝันดีน่าดู ดูหมอนั่นยิ้มสิ.."


    "โทโมยะ..."

    "นายจำเรื่องโทรุที่ทากะเคยเล่าให้ฟังได้ไหม?"


    "จำได้..." น้ำเสียงของโทโมยะเจือไปด้วยความเศร้า ยามที่นึกถึงรอยยิ้มของทากะเมื่อพูดถึงโทรุให้เขากับเรียวตะฟัง "คนในจินตนาการของหมอนี่..."


    "ใช่..."

    เรียวตะมองรอยยิ้มบางเบาของคนที่กำลังหลับฝัน รอยยิ้มที่บ่งบอกว่ามีความสุขกับโลกนั้นแค่ไหน


    "ฉันว่า... สองคนนั้นคงได้เจอกันแล้วล่ะ..."


    But your death it won't happen to you

    It happens to your family and your friends


    "ราตรีสวัสดิ์... ทากาฮิโระ"


    ^—v^—v_____________________12.00 am___________________________________

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in