SHORT STORY.melodista
เรื่องดีๆ
  • Pairing : Wan Thanakrit / Two Popetorn ( #ไข่เจียวซอสศรีราชา )






    ** หมายเหตุ : นี่เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง ไม่ได้มีเจตนาที่จะทำให้ตัวศิลปินเสียหายและไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับศิลปินใดๆ ทั้งสิ้น ขอความกรุณาอย่า Tagged ถึงตัวศิลปินในทวิตเตอร์และทางอื่นๆ เพื่อความสบายใจของทุกๆ ท่านที่อ่าน และ ชาวเรือ **
















                                                                (คนที่คุณก็รู้ว่าใคร)





















                                  'ว่าน ต่อให้เราทั้งคู่ทะเลาะกัน มันก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นหรอก'

                                                                  'เลิกกันเถอะ ว่าน'

    เสียงของ'เขา' เสียงของคนที่ว่าน'รัก'กำลังวนเวียนอยู่ภายในหัวของเขาและเล่นวนอยู่ซ้ำๆ เหมือนมันได้ถูกตั้งค่าไว้โดยเขาคนนั้น คนที่ว่านนั้นรู้ดีว่าใคร เสียงที่แสนบอบช้ำจากภายในที่กำลังหลอกหลอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่หลับตา เขามักจะได้ยินเสียงนี้เหมือนกระซิบอยู่ข้างหู เขาอยากจะลืมมัน...





    ภาพเธอตะโกน
    และบอกว่าเลิกกัน
    ฉันขอไม่จำ

    เสียงเราทะเลาะ
    ปะปนกับน้ำตา
    ฉันจะขอลืมมัน 
    ประโยคที่เธอบอกฉัน
    ว่าเธอไม่รักกัน
    ฉันจะขอลบมัน




                                                              'แม่ฮะ จะพาทอมไปไหนหรอฮะ...'

                                                             'แม่จะพาลูกไปอยู่บ้านใหม่นะทอม'

                                                                       'แล้วพ่อว่านล่ะฮะ..'

                                                                'พ่อเขาไม่อยากมากับเราหรอก'


    ภาพที่ของการจากลาของคนรักและลูกชายคนเดียวถูกฉายขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางความมืดมิดและเงียบงัน มีเพียงแค่เสียงของหัวใจและลมหายใจ ปล่อยให้ตัวเองหลงไปอยู่ในป่าแห่งความเศร้าโศก ท่ามกลางป่าสนที่ไร้ทางออก มีเพียงแค่ความทรงจำที่เลวร้ายที่คอยตามรังควาน ควาทรงจำแย่ๆ ที่อยากลบทิ้ง

    นี่มันก็นานมามากแล้ว ที่เขาป่วย. . .





    เหตุผลที่ทำร้าย
    ที่ทำเราแยกทาง

    ฉันจะขอไม่เก็บไว้






     เช้าวันใหม่ที่อึมครึมไปด้วยก้อนเมฆสีเทาพร้อมฝนตกพรำ เหมือนกับว่านในตอนนี้ที่เขากำลังนั่งมองออกไปข้างนอกอย่างเหม่อลอย หลุดเข้าสู่ภวังค์ของความเจ็บปวด แผลที่บอบช้ำพร้อมน้ำตา เขาพยายามที่จะไม่นึกถึงมัน ว่านส่ายหัวและลุกขึ้นออกไปที่โต๊ะรับประทานอาหาร ซึ่งตอนนี้มีเพียงแค่ความว่างเปล่า 


                                                       'พ่อฮะ อันนี้แม่ทำอร่อยมากเลยฮะ!'

                                                    'ก็เห็นทอมอร่อยทุกวันไม่ใช่เลยหรอลูก'

                                                                 'จริงหรอฮะ แหะๆ. . .'

     

    ว่านนั่งแกะเม็ดยาออกมาจากแผงสีเงิน ยาที่จะไม่ทำให้เขาต้องนึกถึงเรื่องแย่ๆ ในอดีต ทำให้เขาดีขึ้นและมีความสุขเมื่อนึกถึงแต่เรื่องราวดีๆ และเรื่องราวที่สวยงามที่สุดเท่าที่เขาจำความได้ 





    แม้นานเท่าไร
    ฉันจะขอโยนทิ้งไป
    และขอให้เรา

    จดจำสิ่งที่สวยงามได้ไหม






    ว่านเปิดดูภาพจากในกล้องตัวโปรดของเขา ภาพหลายร้อยภาพที่มีความหมายต่อตัวเขามาก ภาพที่ล้วนแต่มีความทรงจำที่ดีและสวยงาม เผลอทุกครั้งที่ต้องน้ำตาไหลออกมา แม้ว่ามันจะเป็นความสุขในความเจ็บปวดก็ตาม


                                                                    'คุณ ผมจะถ่ายรูปแล้ว'

                                             'จะถ่ายไปทำไมกันครับ เราก็เจอกันอยู่ทุกวันแล้วนี่'

                                                                     'ผมอยากถ่ายเก็บไว้'

         



    ว่านยืนมองเก้าอี้ไม้ตัวยาวสีขาวที่อยู่ภายนอกบ้าน สีที่มันกำลังลอกไปทีละเล็ดทีละน้อยที่เหมือนกับความสุขที่กำลังจะจางหายไป ความสุขที่ได้อยู่พร้อมหน้ากัน รอยยิ้มของเขา กอดที่อบอุ่นของเรา






    สายตาเธอที่
    อบอุ่นกว่าของใคร
    ฉันจะขอจำไป

    รอยยิ้มที่เธอมี
    เวลาเธอเขินอาย
    ฉันจะไม่ทิ้งไป




    ว่านกำลังตื่นเต้น ใช่แล้ว เขากำลังตื่นเต้นที่กำลังจะได้พบกับคนที่เขาแอบรักมาตั้งนาน และวันนี้เขาจะบอกความในใจของตัวเองไป ว่าน นายต้องใจเย็นไว้..เขามาแล้ว..!!


                                                              'สวัสดีครับ คุณภพธร'

                                                                 'คือผม..ชอบพี่นะ'

                                                                   '...คุณนี่ตลกจัง'


    เขานั่งมองกระถางดอกเฟื่องฟ้าสีชมพูเข้มตรงหน้า มันทำให้เขานึกถึงรอยยิ้มเวลาที่ภพธรเขินอายกับประโยคบอกเล่าที่แสนเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความหวานเลี่ยนเหมือนน้ำเชื่อมไซรัปบนแพนเค้ก สายตาที่อบอุ่นเหมือนแสงแดดอ่อนในฤดูร้อน ภพธรคือคนที่ว่านรักที่สุด





    โอบกอดที่ให้ฉัน
    เมื่อไรที่ท้อใจ
    จะคอยนึกถึงเรื่อยไป

    และมือคู่นั้น
    ที่คอยปาดน้ำตา
    ฉันจะขอให้เราเก็บไว้

    แม้นานเท่าไร
    เราจะไม่โยนทิ้งไป
    และขอให้เรา
    จดจำสิ่งที่สวยงามได้ไหม




    ถึง ทอมลูกรักของพ่อ


                              พ่อต้องขอโทษด้วยที่ไม่สามารถไปอยู่กับแม่และลูกได้ เพราะพ่อรู้ตัวดีว่าพ่อนั้นไม่ปกติ                      ที่แม่ต้องพาลูกออกไปนั้นเพราะไม่อยากให้ลูกต้องมาทนเห็นเวลาพ่อกับแม่ทะเลาะกัน                              พ่ออยากให้ลูกได้พบกับสิ่งที่ดีและสวยงามกว่านี้                                                                                        แต่ไม่เป็นไรนะทอม พ่ออยากให้ทอมยิ้มและมีความสุขเข้าไว้                                                                   นึกถึงเรื่องดีๆ ของเราที่เคยมีให้กัน รอยยิ้ม กอด ความรัก                                                                         เก็บไว้เป็นความทรงจำ เป็นเรื่องดีๆ ของลูกตลอดไปนะ :)

                                                                                                     

                                                                                                                                  ด้วยรัก
                                                                                                                               จาก พ่อว่าน






    ที่กอดฉัน
    ที่ปลอบฉัน
    ที่บอกฉัน
    ว่าเธอรักกัน

    ที่โอบฉัน
    ที่บอกฉัน
    ในวันนั้น
    ว่าจะไม่ทิ้งกัน




     วันแล้ววันเล่าที่เฝ้ามองดูรูปถ่ายบนโต๊ะ รูปของคนที่ว่านรักทั้งสองคนที่ว่านนั้นทั้งถ่ายและล้างภาพออกมาด้วยตนเอง พร้อมกับกรอบรูปตั้งโต๊ะที่เรียบง่าย ว่านมองดูรอยยิ้มในภาพ รอยยิ้มที่อบอุ่นของทั้งสองที่ทำให้เขานึกถึงแต่เรื่องดีๆ ในวันที่ท้อใจ เขาก็จะเป็นคนเข้ามากอดปลอบ ในวันที่มีความสุข เราก็จะกอดกันอย่างมีความสุข มือคู่นั้นที่ปาดน้ำตาเมื่อยามทุกข์ใจ มือคู่นั้นที่จับและกุมมันไว้อย่างอ่อนโยนและทนุถนอม และบอกรักกันในทุกๆ วัน ตลอดเวลาที่เจอหน้ากัน รวมทั้งทอมด้วย





    แม้นานเท่าไร
    เราจะไม่โยนทิ้งไป
    และขอให้เรา

    จดจำสิ่งที่สวยงามได้ไหม





    "แม่ฮะ พ่อว่านจะกลับมาหรือเปล่าฮะ.." ทอมเอ่ยถามผู้เป็นแม่อย่างภพธร คำถามที่เต็มไปด้วยความใสซื่อของเด็กน้อย ภพธรเงียบไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ลูกชายสุดที่รักของเขาอย่างอ่อนโยนพร้อมกับคำตอบที่เขาไม่สามารถจะตอบได้ตามตรง เพราะกลัวว่าเด็กน้อยคนนี้จะเสียใจ 

    "วันไหนที่พ่อต้องการ พ่อจะมาเอง" ภพธรเหลือบมองเล็กน้อยไปในห้องนอนของตัวเขาเอง มีเพียงแค่รูปถ่ายขาวดำพร้อมรอยยิ้มของคนในภาพบนโต๊ะข้างเตียงและซองจดหมายที่เขาจะไม่มีวันให้ทอมเปิดอ่านจนกว่าทอมจะพร้อม






    แด่ความทรงจำที่สวยงาม. . . .






    (end.)


Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in