#โทรุกะ| to the moon and never back ☽living_doll
Hope Osaka holds you, hope it holds you like I do.
  • III — 𝘵𝘰 𝘵𝘩𝘦 𝘮𝘰𝘰𝘯 𝘢𝘯𝘥 𝘯𝘦𝘷𝘦𝘳 𝘣𝘢𝘤𝘬 🌙 



    "ทากะ นายคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับความรักถ้าหากเจ้าของความรักเหล่านั้นตายลง ?"

    "ไม่รู้สิ" ทากะวาดนิ้วลงบนผืนทรายเป็นรูปดวงดาว "คงจะตายไปพร้อมๆ กันล่ะมั้ง"

    "ผิดแล้ว" โทรุในตอนนั้นเหม่อมองไปยังเส้นขอบฟ้า ท้องนภาในตอนนั้นกำลังกลายเป็นสีม่วงสวย "ถึงเจ้าของความรักหนึ่งคนจะจากไป แต่อีกคนจะยังคงอยู่"

    อีกหนึ่งช่วงเวลาโปรดของพวกเขาสองคน

    ลมพัดเย็นจากผืนน้ำทะเล

    เสียงเกลียวคลื่นกระทบฝั่ง

    และการถกกันเรื่องคำถามโลกแตกที่ไม่ว่ายังไงก็หาคำตอบไม่ได้

    "งั้นเหรอ" ทากะครางรับในลำคอ แล้วเริ่มต้นวาดพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวข้างกัน เขาในตอนนั้นไม่ได้สนใจอะไรมากนัก "แล้วความรักของโทรุคืออะไรล่ะ?"

    "ได้อยู่ที่นี่ แอลเอ, และดูพระอาทิตย์ตกกับนายไง"

    "มักน้อยจังนะ" ลมทะเลพัดมาวูบหนึ่ง พัดพาความเงียบเหงามาพร้อมกับความเงียบงัน "ก็อยู่สิ"

    ทากะในตอนนั้นผมยาวกว่าตอนนี้

    ผมสีเข้มสวย สีเดียวกับดวงตาของโทรุ

    มือหนาลูบลงบนกลุ่มผมสีเข้มที่ปลิวล้อลม "ผมยาวแล้วนะ" เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบายามที่ทัดมันเข้ากับใบหูขาว

    ดวงตาสองคู่สบกันลึกซึ้ง

    หนึ่งคือการบอกลาโดยนัย อีกหนึ่งคิดเพียงแค่ว่าวันพรุ่งนี้ยังไงก็ยังมีกันและกัน ไม่ว่าจะนับจากนี้หรือตลอดไป

    ยังเยาว์และยังเขลาเกินกว่าจะเข้าใจในบางสิ่งบางอย่างของโลกใบนี้ เมินเฉยต่อสัจธรรมของโลก

    ไม่เคยคิดถึงการจากลา

    คิดเพียงแค่ว่าในอนาคตจะต้องมีโทรุอยู่ข้างกายเท่านั้น พรุ่งนี้ และตลอดไป

    ไม่ได้คลางแคลงใจใดๆ เลย

    ว่านั่นคือครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอกัน




    ถึง โทรุ
              เมื่อคืนวานนี้ฉันเจอคนหน้าตาเหมือนนายเป๊ะเลยที่ฟิชชิ่งเพียร์ เขาบอกว่ามาจากดวงจันทร์ล่ะ เขาขอมาอยู่ด้วย ไม่รู้ว่าเป็นโจรรึเปล่า แต่เพราะว่าเขาหน้าเหมือนนาย เหมือนมากจริงๆ นะ จนฉันรู้สึกว่าเขาคือนายรึเปล่า... แต่จะเป็นไปได้ยังไง ก็นายอยู่โอซาก้านี่เนอะ...
              ถึงยังไงก็ตาม ฉันยอมให้เขามาอยู่ด้วย เพราะภารกิจจากดวงจันทร์บ้าบออะไรก็ไม่รู้ แต่ลึกๆ แล้วในใจฉันก็รู้ดีว่าที่ฉันยอมเพราะเขาหน้าเหมือนนาย... ฉันคิดถึงนาย... ฉันขอโทษนะ ............... แต่นายไม่ต้องห่วง ฉันน่ะ รักแค่นายคนเดียว ไม่ต้องกลัวฉันจะไปหลงรักคนอื่นนะโทรุ เพราะในใจของฉันมีแต่คนที่ชื่อยามาชิตะ โทรุเท่านั้นแหละ
              เขียนตอบกลับมาบ้างนะ คิดถึง
    รักนายเสมอ
    ทากะของนาย
    ป.ล. อิจฉาโอซาก้าจังที่ได้ผู้ชายที่ชื่อโทรุไปอยู่ด้วย


    ทากะพลิกมาอีกด้าน มองดูรูปที่มีดาวดวงหนึ่งกำลังจะตก เขาถ่ายก่อนที่จะขึ้นไปเพียร์

    ดาวตกดวงนี้ช่างสวยงามนัก ทากะอดที่จะนึกไม่ได้ว่าอาจจะเป็นโทรุคนที่อยู่กับเขาในตอนนี้กำลังเดินทางจากดวงจันทร์มายังโลกด้วยดาวตก

    ทากะสายหน้ากับความคิดตัวเอง แล้วจัดการสอดโปสการ์ดแผ่นเล็กเข้ากล่องรับจดหมายอย่างที่ทำเป็นประจำ

    "คุณส่งจดหมาย แทนที่จะใช้อีเมลล์งั้นเหรอครับ"

    ทากะหันหลังกลับไปมองตามเสียง ณ ปลายสุดของบันไดขั้นสุดท้าย โทรุคนนั้นยืนอยู่ในชุดของโทรุของเขา ภาพวันเก่าๆ ย้อนคืนกลับมาเพียงเสี้ยววินาที แต่ยาวนานเหมือนไม่มีวันสิ้นสุด

    และสุดท้ายความเป็นจริงก็จะกระชากเรากลับมาจากความฝัน เมื่อดวงตาสีลอมทองคู่นั้นมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า

    มันดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง

    คนๆ นี้ ไม่ใช่โทรุของเขา


    "ทำไม?"


    "ตามข้อมูลที่ถูกบรรจุลงในความทรงจำของผม มนุษย์โลกใช้เครือข่ายที่เรียกว่าอินเทอร์เน็ตติดต่อกันแทนที่จะใช้จดหมาย และก่อนหน้าจดหมายคือการสื่อสารทางนกพิราบและม้---"

    ทากะนิ่วหน้า คำพูดพวกนั้นมันอะไรกัน

    "นาย... ต้องการจะพูดอะไร?"

    "ผมแค่สงสัย"

    "เป็นเจ้าหนูจำไมหรือไง"

    ทากะก้มหน้ามองดอกดาวกระจายที่ขึ้นอยู่ข้างตู้รับจดหมาย

    โทรุเคยเป็นคนปลูกมันเอาไว้

    "ผมไม่มีข้อมูลคำว่า เจ้าหนูจำไม ในฐานข้อมูล แต่ผมกำลังจะ---"

    "เงียบเถอะ แล้วเข้าไปในบ้านได้แล้ว ฉันทำอาหารเช้าไว้"

    "ครับ"

    มนุษย์จากดวงจันทร์ขยับเปิดทางให้เจ้าของบ้านเดินเข้าไป

    ดวงตาสีทองหันมามองที่ตู้รับจดหมายอีกครั้ง

    ดอกไม้สีเหลืองสดลู่ไปตามแรงลม กายสูงเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะก้มลงและเด็ดมันขึ้นมาแสกน

    ชื่อของมันคือ ดอกดาวกระจาย ดอกไม้ธรรมดาๆ ที่มีอยู่เกือบทั่วทุกภูมิภาคของดาวเคราะห์สีน้ำเงินดวงนี้

    ...กำลังบันทึกข้อมูลและเก็บตัวอย่างพันธุ์พืช...
    ดาวกระจาย, Sulfur Cosmos, Yellow Cosmos
    พันธุ์ไม้ล้มลุก
    ชนิด C. sulphureus Cav. สกุล Cosmos วงศ์ Compositae

    ก็แค่ดอกไม้ธรรมดาไม่ใช่หรือ ?


    แต่เหตุใดดอกไม้ธรรมดาพวกนี้ถึงทำให้มนุษย์โลกคนนั้นแสดงดวงตาเศร้าโศกได้ถึงเพียงนั้น

    เขาอยากรู้


    'Information Not Found'

    ไม่พบข้อมูล...

    ดอก ก้าน ใบ และรากถูกตัดออกเป็นสามส่วนก่อนจะถูกหย่อนลงถุงรักษาสภาพที่เขาพกติดตัวตลอดเวลา

    คงต้องถามเอากับมนุษย์คนนั้น
  • ย้อนกลับไปเมื่อคืน

    ทากะวางกระเป๋าสะพายกล้องลงแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยความเหนื่อยอ่อน มือบางถูกยกมากุมขมับแล้วนวดเบาๆ

    "คุณไม่สบายเหรอครับ?"

    ทากะชะงัก ก่อนจะระลึกได้ว่าเขาเก็บมนุษย์ต่างดาวกลับบ้านมาด้วย

    แค่เสี้ยววิเท่านั้น แค่เสี้ยววินาทีที่เขาแอบภาวนาให้เสียงทุ้มต่ำนั่นคือเสียงโทรุของเขาจริงๆ

    "เปล่า"

    คนตัวเล็กชี้มือไปทางห้องนอนแขก ไม่แม้แต่จะมองหน้าอีกคนด้วยซ้ำ

    "ห้องนายอยู่ทางนั้น ฉันยกให้ จะทำอะไรก็เชิญ แล้วก็ไปได้แล้ว ฉันจะพักผ่อน"

    "ครับทากะ"

    น้ำตาถูกกลั้นไว้จนกระบอกตาร้อนผ่าว

    เขาไม่ได้ยินชื่อของตัวเองผ่านเสียงนั้นมานานแล้ว

    "ราตรีสวัสดิ์นะโทรุ"


    เสียงประตูปิดลงอย่างเงียบเชียบๆ พร้อมกับเสียงราตรีสวัสดิ์จากโทรุคนนั้น

    ทากะปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ใบหน้าเรียวซุกเข้ากับหมอนอิงเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น



    นี่เขาคิดบ้าอะไรอยู่ที่ดันไปตั้งชื่อให้อีกคนว่าโทรุ



    โทรุ ฉันขอโทษ...

    ฉันไม่ได้จะให้เขามาแทนที่นาย...

    ฉันขอโทษ





    มนุษย์หมายเลขเก้าผู้มาจากดวงจันทร์ยืนนิ่งอยู่หลังบานประตูไม้ โสตประสาทได้ยินสุ้มเสียงสะอื้นแผ่วเบาดังมาจากที่ๆ มนุษย์คนนั้นนั่งอยู่ก่อนหน้าจะไล่เขามายังห้องนี้

    ทากะบอกเขาว่าจะพักผ่อน

    แต่สิ่งที่เขาได้ยินมันต่างจากการพักผ่อนมากนัก

    มันคือการร้องไห้

    ผู้สร้างของเขาสอนว่ามนุษย์จะร้องไห้ก็ต่อเมื่อเสียใจ ดีใจ หรือเกิดเหตุบางอย่างที่สะเทือนถึงอารมณ์ในก้นบึ้งจิตใจ และบางทีก็ร้องไห้อย่างไม่มีเหตุผล

    และมนุษย์ผู้นี้เล่า ...

    ร้องไห้เพราะเหตุใดกัน
  • อาหารเช้าง่ายๆ ถูกจัดการอย่างรวดเร็วโดยมนุษย์โลก 1 และมนุษย์ต่างดาวอีก 1

    ทากะบอกปัดชายจากดวงจันทร์ที่จะขอเก็บตัวอย่างเบคอนกลับไปยังดาวของตัวเองด้วยเหตุผลที่ว่ามันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตตามธรรมชาติ

    "นายมาทำอะไรที่นี่นะ ขอชัดๆ อีกที?" คนตัวเล็กเท้าแขนลงบนเคาน์เตอร์ เขาเอ่ยคำถาม จ้องมองใบหน้านั้นเพียงเสี้ยววิ แล้วก็ก้มลงมองปลายเท้าตัวเอง

    "ผมมาเก็บตัวอย่างพืชพันธุ์บนดาวเคราะห์โลกเพื่อการทดลองปลูกที่บ้านของผม ที่ๆ พวกคุณเรียกว่าด้านมืดของดวงจันทร์"

    "อ่าฮะ" ทากะรับคำเบาๆ "แล้วนายจะให้ฉันช่วยอะไร?"

    "ผมแค่ต้องการที่พัก และอยากให้คุณนำทางผมในบางครั้ง"

    ทากะพยักหน้า มือเรียวยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม

    "แล้วนายจะเก็บทุกอย่างบนโลกนี้ได้ยังไง?"

    "ไม่จำเป็นต้องทุกอย่างบนโลกครับ แค่บางอย่างที่ผมเห็น" ถุงเก็บตัวอย่างของดอกดาวกระจายถูกหยิบออกมาวางบนโต๊ะ "...อย่างเช่นดอกไม้ดอกนี้ที่หน้าบ้านของคุณ"

    แววตาของทากะสะท้อนแต่เพียงดอกไม้ดอกนั้น

    "ผมขอโทษที่ไม่ได้ขออนุญาตคุณก่อน..."

    น้ำเสียงของมนุษย์ดวงจันทร์ยังคงราบเรียบเสมอต้นเสมอปลาย

    "ไม่--ไม่เป็นไร... ฉันไม่ใช่เจ้าของมัน คนปลูกมันยังไม่กลับมาน่ะ"

    เขามองเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่ลึกล้ำไม่มีที่สิ้นสุดเหมือนจักรวาลที่เขาเคยเฝ้ามอง แต่มันช่างงดงามและเต็มไปด้วยความเศร้า

    "ผมถามได้มั้ยครับว่าใครคือเจ้าของดอกไม้พวกนี้ ผมอยากจะขอบคุณเขา"


    ความเงียบเท่านั้นที่เป็นคำตอบ ร่างสูงหลุบตาลงมองกลีบดอกไม้สีเหลืองสดที่จะไม่มีวันแห้งเหี่ยวหากอยู่ในถุงใบนี้

    "ของคนรักฉันเอง เขาปลูกมันไว้ก่อนไปที่อื่น"

    เนิ่นนานกว่าทากะจะค้นหาเส้นเสียงตัวเองเจอ

    รสขมปร่าของกาแฟช่วยเรียกคืนสติที่เหมือนจิ๊กซอว์ที่ทำหล่นหาย

    "เขามีชื่อมั้ยครับ?" ทากะไม่กล้าแม้แต่จะสบดวงตาสีลอมทองคู่นั้น


    "ฉันจะพานายไปเก็บตัวอย่างที่นายอยากได้"


    ทากะผละจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นและกลิ่นหอมจางๆ ที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้สึกได้

    มนุษย์ร่างเล็กคนนั้นไม่ตอบคำถามให้คลายความแคลงใจใดๆ แก่เขา

    เดินจากไปจากที่ๆ เรียกว่าห้องครัว และได้ยินเสียงร้องไห้เงียบๆ ดังมาจากอีกฟากของประตูไม้



    เขาเห็นในดวงตาแดงก่ำคู่นั้นมีน้ำตาคลอ

    แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น แต่แจ่มชัดเหมือนภาพถ่ายเหล่านั้นในตู้จดหมาย


    และมนุษย์จากดวงจันทร์ก็นึกสงสัยเหลือเกินว่าระหว่างด้านมืดของดวงจันทร์กับชื่อคนรักของทากะ


    สิ่งใดเป็นความลับมากกว่ากัน


    ชื่อนั้นมีความหมายอย่างไร

    มีความหมายกับทากะมากมายแค่ไหน

    เหตุใดดวงตาที่งดงามเหมือนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวฤกษ์คู่นั้นถึงได้แสดงออกถึงความเศร้าโศกเสียเหลือเกิน


    เขาสุดจะหยั่งรู้



  • ถึงโทรุ
          ฉันหวังว่านายจะชอบรูปของเมื่อวาน แต่วันนี้ไม่ใช่รูปทะเล เวนิชบีช หรือเพียร์ แต่เป็นดอกไม้ของนาย :)
          ฉันจำได้ว่านายชอบชื่อ Cosmos มากๆ .... ถูกล่ะสิ ฉันความจำดีจะตายนายก็รู้
          อืม... นายคงไม่โกรธนะที่ฉันให้คนๆ หนึ่งมาเด็ดดอกไม้ของนายไป เขาจำเป็นต้องใช้มัน ... ฉันว่านายเข้าใจแหละเนอะ ก็นายเป็นคนใจดีจะตาย :) ขนาดฉันเคยแอบเอาบุหรี่นายไปทิ้งนายยังไม่โกรธเลย ............ จะว่าไปก็... ตอนนั้นฉันงี่เง่าชิบหายมากๆ แต่เพราะเป็นห่วงนายนี่หว่า ไม่อยากให้สูบเยอะเกินไป
          แล้ว.. ตอนนี้นายยังสูบบุหรี่อยู่รึเปล่า ? ระวังคอพังเอาล่ะ ฉันไม่ไปขึ้นเครื่องบินเยี่ยมที่โอซาก้าหรอกนะจะบอกให้
          ล้อเล่นน่ะ :P
          ฉันเปิดเช็คดูพยากรณ์อากาศวันนี้ เขาบอกว่าที่โอซาก้าเริ่มหนาวแล้ว ดูแลตัวเองด้วยนะ ผ้าพันคอที่เคยซื้อให้ก็ใส่ด้วยล่ะ เดี๋ยวไม่สบายเอาจะแย่เลย ถ้าคุณป้าโทรมาหาฉันบอกว่านายดื้อไม่ยอมกินยาอีกฉันจะโกรธนายจริงด้วยๆ ปีหน้าถ้าซากุระบานเมื่อไหร่ก็บอกกันบางนะ ฉันอยากไปดูซากุระกับนายเหมือนปีก่อนๆ นู้น สัญญาจะไม่ป่วยอีกแล้ว ไม่รู้จะรีบทำไม ตั้งปีหน้า อีกหลายเดือนเลย แต่จริงๆ ก็เพราะอยากเจอหน้านายต่างหาก (แอบอยากให้นายกลับมาก่อนคอสมอสโรย ก่อนซากุระบานจริงๆ)
          ปีนี้ดอกคอสมอสของนายสวยมากๆ เลย สงสัยมันอยากให้นายกลับมาดูมันล่ะมั้ง ของวันนี้ฉันส่งใส่ซองจดหมาย เพราะว่าฉันแนบดอกดาวกระจายไปให้นายด้วย แต่กว่าจะถึงมือนายมันคงเหี่ยวหมดแล้ว เพราะฉะนั้น! กลับมาดูของจริงได้แล้ว!
          ดูแลตัวเองนะโทรุ ฉันคิดถึงนายนะ รักนายที่สุด
    ทากะ
    P.s. ฉันรักนาย

  • Cosmos = ดอกดาวกระจาย
    Cosmos = จักรวาล

    credit รูปภาพ: Oskars Sylwan

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in