#โทรุกะ| to the moon and never back ☽living_doll
CH1 : 'Cause a picture is all that I have to remind me that you're never coming back.
  • I — 𝘵𝘰 𝘵𝘩𝘦 𝘮𝘰𝘰𝘯 𝘢𝘯𝘥 𝘯𝘦𝘷𝘦𝘳 𝘣𝘢𝘤𝘬 🌙 



    รูปภาพหนึ่งใบถูกหยิบออกมาจากกองภาพนับสิบ

    ภาพที่เขาถ่ายเอง

    เขาตั้งใจถ่ายมันทุกรูป ทุกชัตเตอร์นั้นมีความหมาย เพียงเพื่อจะใช้ทำโปสการ์ดส่งถึงคนที่อยู่ไกลออกไปจากลอส แองเจลลิส


    มือเล็กพลิกไปอีกด้าน ก่อนจะจรดปลายปากกาบรรจงเขียนตัวหนังสือสีดำไปบนหน้ากระดาษสีขาว

    ถึง ยามาชิตะ โทรุ
         รูปนี้ที่เวนิชบีช หาดที่นายบอกว่าชอบนักชอบหนาไง .. วันนี้เป็นวันที่ 1 พฤศจิกา ก็นานพอสมควรนับตั้งแต่นายไปจากแอลเอ รู้ว่านายชอบให้ฉันเขียนจดหมายเป็นภาษาญี่ปุ่นแต่ขอโทษทีนะที่ทำให้ไม่ได้นะ. วันนี้ฉันเปิดฟังเพลงของ Radiohead เพลงนั้นที่นายบอกว่าชอบมาก ซึ่งตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมนายถึงชอบขนาดนี้ แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว. ทั้งที่เป็นเพลงรักแท้ๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงเศร้าได้ขนาดนี้ คงเพราะนายไม่ได้อยู่ฟังกับฉันที่นี่ล่ะมั้ง
    คิดถึงนายมากๆ
    ทากะ.
    ทากะยิ้มบางๆ ยามที่ตัวหนังสือสุดท้ายถูกเขียนลงไป

    โปสการ์ดแผ่นเล็กถูกสอดเข้าในตู้รับจดหมาย จ่าหน้าถึงที่อยู่ที่จำได้ขึ้นใจ

    ถึงจะรู้ว่าจะไม่มีการตอบกลับมา แม้ว่าจะส่งไปอีกสักกี่พันใบ

    คิดถึงมากๆ

    แต่ก็รู้ว่าไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว




    ถึง โทรุ โทรุ โทรุ
         รูปนี้ฉันถ่ายเอง เหมือนเดิมนั่นแหละ ที่เวนิชบีช ฉันเหงา ไม่มีอะไรทำเลยขึ้นไปนั่งเล่นตรงนั้น เห็นทะเลแล้วนึกถึงนายมากๆ คิดถึงจัง คิดถึงจริงๆ นะ นายคงจะเบื่อคำว่าคิดถึงของฉันแล้ว แต่ฉันก็จะบอกนายซ้ำๆ แบบนี้จะกว่านายจะกลับมา ก็จะให้ทำไงได้ คิดถึงแต่ไม่ถึงมันทรมานมากจริงๆ ไม่รู้ว่าอยู่ตรงนั้นนายจะคิดถึงฉันไหม บางที นายอาจจะเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้วก็ได้ แต่ฉันจะยังรอนายอยู่ตรงนี้
         แต่ฉันคิดถึงนายนะ อยากให้นายกลับมาถ้าเป็นไปได้...
    รัก 
    ทากาฮิโระ
  • วันต่อไปเขาก็ยังเขียน บอกเล่าเรื่องราวในหนึ่งวันที่เขาไปประสบพบเจอ

    เขาอยากให้โทรุรู้ว่าเขายังสบายดีและยังเฝ้ารอการกลับมาของโทรุมากแค่ไหน

    เขาคิดถึงรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และท่าทางเด๋อๆ ของโทรุยามที่คลื่นซัดสาดมาเปียกปลายเท้า เขาไม่รู้ว่าโทรุจะกลัวอะไรนักหนา หรือเพียงแค่อยากทำให้เขายิ้มได้เฉยๆ

    แต่เขารักโทรุที่เป็นแบบนั้น

    รักมากๆ


    ถึง โทรุซัง
         เวนิชบีช อีกแล้ว.. อย่าเพิ่งเบื่อนะ ก็ฉันไม่รู้จะไปที่ไหนนี่ รถก็ขับไม่เป็น นายไม่อยู่ขับให้มันลำบากมากๆ เลย
    ทากะ
  • ทากะเดินวนอยู่แถวๆ ร้านขายของที่ระลึกหน้าชายหาดอยู่นานสองนาน

    ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าร้าน ขอร้องให้หญิงสาวเจ้าของร้านช่วยปริ้นโปสการ์ดให้เขา แลกกับการที่เขาให้รูปเธอไปทำเป็นโปสการ์ดขาย

    แน่นอนว่ามันต้องไม่ใช่รูปที่เขาจะส่งให้โทรุ

    เสียงกระดิ่งดังขึ้นอีกครั้ง และทากะก็หอบเอาโปสการ์ดหลายสิบใบออกจากร้าน เขาโบกมือให้สาวเจ้าเพื่อบอกลา

    ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาเดินกลับโรงแรมเพื่อไปเขียนโปสการ์ดอีกครั้ง


    ถึง โทรุซัง
         วันนี้ฉันมาถ่ายงานให้ลูกค้าที่ซานตาโมนิก้า เลยแวะมาชิงช้าสวรรค์ จำได้ป้ะว่าเคยสัญญาว่าจะมาด้วยกัน แต่นายผิดสัญญาอ่ะ แย่จริง :( แถมกว่าจะหาร้านปริ้นรูปได้โคตรลำบากเลย ดีนะที่มีร้านขายของที่ระลึกที่รับทำโปสการ์ดวันนี้เลยรอดตัวไป ฉันเลยปริ้นออกมาหลายๆ ใบเผื่อวันต่อๆ ไปไม่ว่างถ่ายรูปส่งให้นายเพราะติดถ่ายพรีเวดดิ้งให้ลูกค้า ไม่ว่ากันนะ .... แต่นายจะว่าอะไรฉันได้ เพราะนายไม่เคยตอบจดหมายฉันเลย
    ทากะ
  • ร่างเล็กทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มอย่างเหนื่อยอ่อน มองพัดลมเพดานที่พัดเอื่อยๆ ลมจากชายหาดโกรกเข้ามาทางหน้าต่างทำผ้าม่านสีขาวปลิวไสว

    ทากะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นบิดตัวไล่ความเหนื่อยล้า

    ขาเรียวพาร่างล้าๆ ลุกขึ้นไปยังกระเป๋าเป้ หยิบเอาปากกาออกมาเขียนจดหมายหาคนรักอย่างที่ทำเป็นประจำทุกวัน

    ถึง ไอ้บ้าโทรุ
         ฉันอยู่ซานตาโมนิก้ามาสองวันแล้ว และลูกค้าเรื่องมากพวกนั้นก็ทำให้ฉันลืมไปแล้วว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่ แต่นายน่ะ ช่วยกลับมาซักทีได้มั้ยไอ้บ้าเอ๊ย
    ทากะไง ทากะที่นายน่าจะลืมไปแล้ว
  • ทากะหยิบน้ำมาดื่มคลายเหนื่อย เขามองดอกไม้สีเหลืองที่ขึ้นสองข้างทาง ถัดออกไปมีผืนน้ำสีฟ้าสวย

    เขายิ้มน้อยๆ ยามที่คิดว่าอยากพาโทรุมาแล้วหมอนั่นจะทำหน้ายังไง

    แต่ก็ต้องถอนหายใจเมื่อรู้ว่ายังไงก็คงไม่มีวัน

    มือเล็กแตะลงบนจี้เล็กๆ ที่ห้อยในบนลำคอเขา

    "คิดถึงนะ..."

    เขาพึมพำเบาๆ ในตอนที่ภาพอดีตซ้อนทับกับความว่างเปล่าในปัจจุบัน

    ข้างกายของเขาไม่มีคนที่ชื่อยามาชิตะ โทรุอีกแล้ว...

    ถึงโทรุ
         ให้เดาว่านี่ที่ไหน
         แต่ซื่อบื้อแบบนายคงไม่รู้หรอก
         เฉลย Marina del Rey ไง
        วันนี้ร้อนนิดหน่อย แถมเจ้าสาวก็เอาแต่บ่นฉันที่เดินตามไม่ทันหล่อน ฮัลโหลเกิร์ล ดูขาฉันกับขาเธอด้วย แต่ช่างภาพแบบฉันจะบ่นไรได้วะ ถ้ามีนายช่วยแบกขาตั้งกล้องกับส่งข้าวส่งน้ำให้คงจะดีกว่านี้

    ทากะ

  • วันนี้ทากะโดนลูกค้าด่า มันก็อาจจะเป็นเรื่องปกติที่ช่างภาพทำไม่ถูกใจลูกค้า และทากะก็ต้องหัวเสียกับความเรื่องมากเกินของเจ้าสาว

    คอนเสปของงานก็คือชิลๆ ไม่ใช่รึไงวะ

    ตากแดดในบ้านเกิดตัวเองนิดหน่อยนี่มันจะตายรึไงนะ

    เขาเหลือบมองเจ้าบ่าวที่ส่งสายตาขอโทษมาแล้วกลอกตา

    ก่อนเขาจะเก็บกล้องเข้ากระเป๋าเป็นการตัดบทแล้วบอกว่าจะถ่ายรูปให้พรุ่งนี้เป็นการชดเชยแทน

    และเหมือนเดิม เขามาเขียนระบายเรื่องแย่ๆ ของวันลงบนโปสการ์ดที่จ่าหน้าถึงโอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น

    ถึง โทรุ ผู้หายหัวไปไหนก็ไม่รู้
         ฉันรัก Marina del Rey มากกว่านายแล้ว บาย ไอ้บ้า อย่ากลับมาเชียวนะ ฉันเกลียดนาย
    ทากะ


    ทากะโยนปากกาลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา ปล่อยให้ลมจากหน้าต่างพัดคลอเคลียใบหน้า

    เปลือกตาขาวปิดลงช้าๆ ก่อนร่างเล็กจะเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความเหนื่อยอ่อน


  • โทรุ
         ฉันล้อเล่น กลับมาเถอะนะ
    ทากะ
  • เขากลับบ้านแล้ว

    กระเป๋าเป้ถูกโยนไปอีกทาง รองเท้าถุงเท้าโยนไปอีกทาง กล้องราคาแพงระยับวางลงบนโต๊ะกระจก ส่วนตัวเจ้าของมันทิ้งตัวลงนอนแบ่บอยู่บนโซฟานุ่มด้วยความเหนื่อยล้า ความปวดเมื่อยแล่นไปทั่วร่างจนต้องร้องครางออกมา

    ถ้าโทรุอยู่ก็คงจะดีกว่านี้

    พลันน้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมาเสียดื้อๆ

    และโปสการ์ดของวันนี้ก็ถูกหยิบขึ้นมาเขียนด้วยมือที่สั่นเทา


    โทรุ ได้โปรด กลับมาเถอะนะ ฉันอยู่ไม่ไหวจริงๆ... ฉันคิดถึงนาย คิดถึงนายจริงๆ นะ 

    มือเล็กปาดน้ำตาที่ไหลลงเปื้อนรูปภาพ ทากะหยิบทิิชชู่มาเช็ดจนกระดาษแทบถลอก

    แต่ภาพตรงหน้าพร่าเลือนเกินกว่าจะมองเห็นสิ่งใด เขาปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างโมโห สะอื้นเหมือนเด็กขี้แย โหวงเหวงและไร้ที่ยึดเหนี่ยว ได้แต่ส่งจดหมายพร่ำเพ้อบ้าๆ บอๆ ไปหาคนที่รู้ว่ายังไงก็ไม่มีทางตอบกลับ

    เขาคิดถึง

    คิดถึงโทรุ


    ได้โปรด

    หากเห็นคำขอของเขาผ่านโปสการ์ดใบนี้


    ได้โปรดกลับมาถ้าหากเป็นไปได้


    กลับมาปลอบโยนเขาที...

  • เครดิตภาพ : Viviana Rishe

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in