#โทรุกะ | 「extraordinary」living_doll
extraordinary #1 | Decision
  • sometimes wrong choices
    bring us to the right places



    Military Base.
    California, USA

    บรรยากาศขมุกขมัวปกคลุมไปทั่วทั้งห้องสี่เหลี่ยมขนาดกลาง  ร่างของชายในเครื่องแบบฝึกยืนประจันหน้ากับชายสูงวัยกว่า บนบ่าที่เริ่มลู่ลงไปตามกาลเวลาประดับด้วยดาวสีเงินสามดวงบ่งบอกถึงชั้นยศที่สูงกว่าอยู่มากโข

    ทั้งคู่ต่างจ้องหน้ากันท่ามกลางความเงียบอยู่เนิ่นนาน มีเพียงเข็มนาฬิกาทีี่เดินช้าๆ บ่งบอกเวลาว่าผ่านไปนานเท่าไหร่

    "ผมขอย้ายไปตะวันออกกลางแล้ว"

    ทากะเอ่ยอย่างช้าๆ น้ำเสียงที่พูดประโยคนั้นออกมาหนักแน่นพอๆ กับความรู้สึกหนักอึ้งที่ถ่วงอยู่ในอก
    "ไร้สาระ เป็นแค่แพทย์ทหารอย่างแกจะไปทำอะไรพื้นที่สีแดงแบบนั้น"

    ทากะชะงัก คำพูดที่เตรียมมาเหมือนถูกกลืนกลับลงคอไปเพราะคำพูดแค่ประโยคเดียว นัยน์ตากลมโตที่ถอดแบบออกมาจากมารดามองหน้าคนที่เป็นทั้งพ่อและผู้บังคับบัญชาด้วยสายตาที่ผิดหวังอย่างถึงที่สุด

    "ไม่ใช่แค่แพทย์ทหาร แต่ผมเป็นแพทย์ทหาร"

    ถ้าจะให้นิยามความเป็นทากาฮิโระ คงจะต้องเป็นคำว่า 'คนที่หัวดื้อยิ่งกว่าใคร'

    "...และผมจะไปจากที่นี่"

    เขารู้ดีว่าได้นิสัยแบบนี้มาจากใคร

    "แล้วแกจะรู้ว่าที่แกเลือก มันผิด"

    พลเอกชินอิจิ โมริมองหน้าลูกชายคนโตของตน รับรู้ได้ถึงความดื้อดึงที่ฉายชัดในดวงตาคู่นั้น แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าตนคงห้ามความดันทุรังของทากาฮิโระไม่ได้แน่นอน

    "ถึงมันจะผิด แต่มันก็คือการตัดสินใจของผม"

    ทากะกำมือแน่น ตั้งแต่เด็กจนโตเขาถูกพ่อบงการชีวิตมาโดยตลอด สิ่งที่เลวร้ายที่สุดของชีวิตทากาฮิโระคือการที่พ่อบังคับให้สอบเข้าโรงเรียนแพทย์ทหาร กำหนดเส้นทางชีวิตให้เขาโดยที่เขาไม่มีโอกาสได้เลือก

    "แกคิดว่าจะอยู่ได้เหรอ? ที่นั่นทั้งอันตรายและแตกต่างทั้งวัฒนธรรมและภาษา..."

    "..."

    "แกอยู่ไม่ได้หรอก ในฐานะที่ฉันเป็นพ่อและผู้บัญชาการของแก ฉันไม่อนุญาต"

    "ผมจะไป ผมทำเรื่องไปแล้ว"

    "ทากาฮิโระ ทำไมแกถึงได้ดื้อด้านอย่างนี้"

    ดวงตาสีเข้มฉายแววอ่อนใจ

    "ผมเป็นทั้งทหารและแพทย์ ที่นั่นขาดคน และผมก็จะไปทำหน้าที่ของตัวเองเหมือนที่พ่อเคยพร่ำสอนผมมาทั้งชีวิตไง"

    "..."

    "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวครับท่านนายพล"

    มือเรียวยกขึ้นทำวันทยาหัตถ์ แล้วหันหลังเดินออกไปโดยที่ไม่แม้แต่จะมองกลับหลังด้วยทิฐิที่สูงลิบ หากแต่เพียงทากะจะหันกลับมาสักนิด คงได้เห็นความเสียใจที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาที่อ่อนแสงลงไปตามกาลเวลาของบิดาบังเกิดเกล้า

    ทิฐิของเขาและลูกชายนั้นสูงพอๆ กันทั้งคู่

    แต่ยังไงสายเลือดก็ยังคงเป็นสายเลือด

    โทรศัพท์ถูกยกมากดต่อสายไปยังนายทหารเลขาหน้าห้อง รอไม่นานปลายสายก็ส่งเสียงตอบรับ

    "ครับท่านนายพล"

    "ซัลลิแวน ฉันอยากจะรู้ว่าร้อยตรีทากาฮิโระทำเรื่องย้ายไปที่ค่ายไหนของตะวันออกกลาง"

    "สักครู่ครับท่าน" เสียงรัวนิ้วบนคีย์บอร์ดดังไม่นาน ปลายสายก็กลับมารายงานอีกครั้ง "แคมป์ฮอว์ค ที่อัฟกานิสถานครับท่าน"

    "...อัฟกานิสถาน?"

    "ครับผม"

    "..."

    "ท่านครับ?..."

    "ติดต่อไปกรมแพทย์ บอกให้ทางนั้นอำนวยความสะดวกเรื่องการย้ายไปประจำการของร้อยตรีทากาฮิโระให้เร็วที่สุดตามที่เขาต้องการ"

    "ครับท่าน"

    ลูกชายของเขาโตพอแล้ว และควรจะออกไปมีชีวิตของตัวเองสักที




    Forward Operating Base Hawk. [ฐานจ่ายงานฮอว์ค]
    Jalalabad, Afghanistan [กรุงจาลาลาบัด, ประเทศอัฟกานิสถาน]

    ร้อยเอกโทรุ ยามาชิตะกระชับ HK416 ข้างตัวแน่น ขายาวก้าวลงมาจากแบล็กฮอว์คสีดำทะมึนเป็นคนแรกตามด้วยเพื่อนร่วมทีมที่เหลือ หมวกยุทธวิธีถูกถอดออกมาถือไว้ข้างกาย ผมสีบลอนด์ทองถูกเสยไปข้างหลังลวกๆ ใบหน้าคมเข้มซ่อนอยู่ภายใต้คราบลายพรางบนหน้าเต็มไปด้วยความนิ่งเฉย

    "แยกย้ายกันไปพักได้แล้ว ค่อยมาเจอกันตอนเที่ยงที่แคนทีน เข้าใจมั้ย?"

    หัวหน้าทีมตะโกนฝ่าเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ ทุกคนพยักหน้าแล้วขยับคอกับไหล่ด้วยความปวดเมื่อย คนตัวสูงมองภาพลูกทีมทั้ง 4 ที่เดินกลับที่พักก่อนจะก้าวขาออกเดินตาม ก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างหลัง

    "ร้อยเอกโทรุครับ!" นายทหารการข่าวประจำกองบก.วิ่งมาหยุดตรงหน้าเขาด้วยอาการเหนื่อยหอบ โทรุกอดอกมองทหารหนุ่มที่ทำความเคารพเขาด้วยอาการหอบแฮ่ก นึกสงสัยว่าทำไมไม่ใช้วิทยุสื่อสารที่ใช้ติดต่อเขาเป็นประจำ สุดท้ายก็ปัดตกไปเมื่อคนที่วิ่งจนเหนื่อยคือเจ้าเด็กนี่ไม่ใช่เขา

    "มีอะไร"

    "กองบัญชาการเรียกพบเดี๋ยวนี้ครับผม"

    โทรุรับเอกสารเรียกตัวมาถือแล้วพยักหน้าส่งๆ

    เรื่องอะไรอีก...


    โทรุปรายตามองแฟ้มเอกสารที่ถูกยื่นมาตรงหน้า รูปของเด็กหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารติดสัญลักษณ์แพทย์ไว้บนเสื้อ ป้ายบนคอปกแสดงบอกถึงยศร้อยตรีและหน่วยที่สังกัด ตาคมจ้องมองชื่อบนแฟ้มที่เขียนไว้เด่นหรา

    ทากาฮิโระ โมริอุจิ

    "แพทย์ทหารคนใหม่ของค่ายเรา เขาจะมาที่นี่ บ่ายนี้ อยากให้คุณไปรับเขามารายงานตัวที่ค่าย"

    โทรุเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ เขาที่เป็นหัวหน้าทีมอัลฟ่า บุคคลที่เขาต้องไปคุ้มครองรับรองความปลอดภัยมีแต่เจ้าหน้าที่ระดับสูงระดับนั่งในสภาไม่ก็รัฐมนตรี

    และแค่ครั้งเดียวจะไม่มีครั้งที่สอง เพราะคนพวกนั้นเรื่องมากเป็นที่สุด

    "เขาเป็นแค่แพทย์ทหาร" โทรุมองผู้บัญชาการ "ทำไมถึงต้องให้ผมไปรับ"

    "คนจากหน่วยเหนือสั่งมา คุณทำตามหน้าที่ก็พอร้อยเอก"

    "ครับท่าน"

    มือหนายกขึ้นทำความเคารพ ก่อนจะหยิบแฟ้มแล้วเดินออกจากห้องไป

    "อ้อ อีกอย่าง..." ร่างสูงหันมาเผชิญหน้ากับผู้บังคับบัญชาอีกครั้ง "แค่คุณ ผู้กอง ไม่ต้องไปทั้งทีม"

    โทรุพยักหน้าก่อนจะเดินกลับที่พัก แฟ้มคำสั่งรายงานตัวถูกโยนลงบนโต๊ะไม้ในห้องทำงาน ดวงตากลมโตของคนในแฟ้มยังติดตาเขาอยู่จนตอนนี้

    "จบใหม่งั้นเหรอ...ก็กล้าดีนี่" รอยยิ้มบางเบายกยิ้มมุมปาก

    "ยินดีต้อนรับสู่ตะวันออกกลาง คุณหมอ"


    ------

    talk 
    ตอนแรกก็จะสั้นนิดนึงงง 55
    เป็นฟิคเก่าที่เอามาเขียนเป็นเรื่องยาว แงง ;-;
    ใครที่คิดถึงคุณหมอกับผู้กอง เรามาเขียนเป็นเรื่องยาวให้แล้วนะคะ
    อาจจะรีไรต์ใหม่เป็นบางส่วนด้วย เพราะอยากเพิ่มอะไรที่มันแบบบู๊ๆ ล้างผลาญตอนทำภารกิจ
    แล้วก็อยากให้เรื่องมันมีสตอรี่กว่าที่เคยลงไป อาจจะขยายตอนที่เขียนไปแล้วบางส่วน
    ยังไงก็ตาม ขอบคุณที่เอ็นดูคุณหมอทากะกับผู้กองโทรุนะคะ

    เราจะเขียนเพิ่มเรื่อยๆ เผื่อคนอ่านไม่เข้าใจศัพท์แสงทางทหารตรงไหนนะคะ

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in