:)No.26
ไม่กินผัก
  • Pairing: เจค(KDN)×ไทเลอร์(OSW)
    หมายเหตุ: ไปเรื่อยมาก

         .
         .

         ไทเลอร์ไม่ชอบกินผัก 

         เขาไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ต้องบังคับให้มนุษย์หมาป่าอย่างเขากินผักด้วย เขาไม่เคยเห็นหมาป่าตัวไหนกินผัก เขาเคยเห็นแค่พวกมันกินเนื้อ แม่ให้เหตุผลว่าเขาเป็นมนุษย์หมาป่าไม่ใช่หมาป่าในเมื่ออยู่ในร่างมนุษย์ยังไงก็ต้องกิน แต่ไอ้ผักพวกนี้นอกจากจะรสชาติแย่แล้วยังเหม็นเขียวจนเขาอยากจะอาเจียน เขาพยายามต่อรองกับแม่ขอกินผักหนึ่งชิ้นต่อมื้อแต่ก็ไม่สำเร็จ แม่ยกสรรพคุณของไอ้ผักน่ารำคาญขึ้นมามากมายจนเขาไม่สามารถเถียงได้ เขาจึงต้องก้มหน้าก้มตากินผักต่อไป 

         เขาเคยแอบคายไอ้แครอทงี่เง่าทิ้งในห้องน้ำ แต่แม่ดันจับได้ทำให้เขาถูกดุเสียยกใหญ่ สุดท้ายเขาต้องทนกินไอ้แครอทงี่เง่านั่นต่อไป ขอให้กระต่ายกินแกจนสูญพันธุ์ พวกพี่น้องของเขากินผักเก่งแทบทุกคน เขาไม่เห็นใครมีปัญหากับการกินผักเหมือนเขาจนเขาสงสัยว่ามีเขาคนเดียวหรือเปล่าที่ได้กลิ่นเหม็นเขียวพวกนั้น

         เขาเคยหว่านล้อมน้องชายให้กินผักแทนเขาสามวันแลกไอติมช็อคโกแลตสามแท่ง เขาเกือบทำสำเร็จแต่แม่มาได้ยินเข้าเสียก่อน เขาเลยโดนดุอีกเป็นชั่วโมง แถมยังต้องทนฟังสรรพคุณของไอ้ผักน่ารำคาญพวกนั้น แม่เอาเข้าข้างพวกมันจนเขาหงุดหงิด และนึกสาปแช่งพวกมันในใจ ขอให้หนอนขึ้นพวกแกให้หมด








         "ไม่กินผักเลยเหรอ"

         ไทเลอร์หันไปทางต้นเสียง กลิ่นแปลกๆ และใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย เขามั่นใจว่าเขาไม่เคยรู้จักไอ้หมอนี่มาก่อนแน่ๆ เขาไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร ถึงมาทักเขาแบบนี้ แต่ไม่ว่าไอ้หมอนี่จะเป็นใคร เขาคิดว่าเขาไม่จำเป็นต้องสนใจ เขาจึงเก็บจานแล้วหันหลังเดินไป

         "ไม่กินผักเหมือนเด็ก"
         "แถมยังหยิ่งอีก"

         หมอนั่นพึมพำ แต่มันดังมากพอจะทำให้มนุษย์หมาป่าแบบเขาได้ยิน "นายว่าไงนะ" เขาตรงเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย ไอ้คนปากเสียไม่ยอมตอบแถมยังเอามือดันอกของเขาไว้ "ถอย"  คำพูดนั่นทำให้ไทเลอร์โมโห เขากระชากเสื้ออีกฝ่ายทันทีที่ได้ยิน 

         หมอนั่นสบตาเขาแล้วแสยะยิ้ม "นายจะมีเรื่องกับฉันที่นี่จริงเหรอ" ไทเลอร์ชะงัก เขารับรู้ถึงสายตาของคนในโรงอาหารที่กำลังจ้องมองพวกเขา หากมีเรื่องที่นี่คงไม่ดีแน่ เขาจำใจปล่อยคอเสื้อของอีกฝ่ายไปทั้งที่ยังหงุดหงิด หมอนั่นยังคงยิ้ม

         "เจค"
         "ชื่อเจค"
         "ยินดีที่ได้รู้จัก"

         อยู่ดีหมอนั่นก็แนะนำตัวออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยแถมยังยื่นมือค้างไว้ เฮอะ คิดว่าเขาอยากรู้จักด้วยหรือไง แต่ก่อนที่ไทเลอร์จะเดินไป 

         "ไม่มีมารยาทเลยเนอะ"

         กวนตีน เขาเริ่มมั่นใจว่านายเจคอะไรนี่ต้องการหาเรื่องเขาแล้ว เขาจึงหันกลับไปบีบมือของเจคแน่น 

         "ไทเลอร์"
         "ยินดีที่ได้รู้จัก"

         พวกเขาสบตา

         "เย็นนี้เจอกันที่สนามไหม" ไทเลอร์เอ่ยถาม เขาไม่ใช่พวกชอบมีเรื่องกับใคร แต่ในเมื่อเจคท้าทายเขาซะขนาดนั้น เขาคงต้องทำอะไรสักอย่าง

         "ได้เสมอ" คำตอบรับที่ฟังดูมั่นใจเสียจนน่าหมั่นไส้ แถมอีกฝ่ายยังคงส่งยิ้มน่ารำคาญให้เขา เขาจึงส่งยิ้มกลับไป แล้วฉันจะทำให้รอยยิ้มของนายหายไป





         "นายนัดฉันมาแข่งวิ่งเนี่ยนะ" เจคมองหน้าไทเลอร์แล้วทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

         "หรืออยากให้ฉันต่อยนาย"  ไทเลอร์ตอบกลับนิ่งๆ จะให้เขาต่อยเจคก็ได้ แต่เขาไม่อยากให้ปัญหาลุกลาม หากแม่รู้ว่าเขาทะเลาะกับคนที่โรงเรียนจนมีเรื่องชกต่อยเพราะไอ้ผักเวร มีหวังโดนด่ายับ เขาจึงพยายามหาทางออกที่สร้างสรรค์ "วิ่งก็ได้" เจคเดินเข้าใกล้ไทเลอร์ ดวงตาแข็งกร้าวสองคู่สองประสานกัน 

         เจคยิ้ม 

         "ถ้าฉันชนะจะได้อะไร" 

         อีกแล้ว หมอนี่กำลังปั่นประสาทเขาอีกแล้ว และดูเหมือนว่ามันจะได้ผลดีทีเดียว ไทเลอร์เริ่มหงุดหงิดแต่เขาพยายามข่มอารมณ์ไว้ "นายอยากได้อะไร"

         "จากนายเหรอ" 

         "ใช่"
         "จากฉัน"

         เจคไล่สายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าคล้ายกำลังพิจารณาสินค้า ไทเลอร์รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเนื้อวัวชั้นดีที่อยู่ในตู้กระจก เขากำหมัดแน่นก่อนจะพุ่งเข้าหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว เจคเหวี่ยงเขาลงพื้น เขาเห็นดวงตาของอีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นสีเหลืองก่อนจะออกวิ่ง





         พวกเขาวิ่งผ่านสนามออกจากโรงเรียน ผ่านฟุตบาทที่เต็มไปด้วยผู้คน เข้าไปในตรอกซอกซอยที่มีน้ำเฉอะแฉะและกลิ่นเหม็นเน่า ข้ามรั้วเหล็กออกไปยังถนนอีกเส้น พวกเขาวิ่งไล่กันอยู่พักใหญ่จนเลยออกนอกเมือง ทิวทัศน์รอบข้างเปลี่ยนจากตึกกลายเป็นต้นไม้

         ไทเลอร์เริ่มล้า เขาไม่แน่ใจว่าไอ้คนข้างหน้าจะวิ่งไปอีกไกลแค่ไหน หวังว่าพวกเขาจะไม่วิ่งจนเลยไปอีกเมืองหรอกนะ ไทเลอร์พยายามเร่งฝีเท้าแต่ยิ่งเร่งกลับเหมือนยิ่งห่าง ขนาดเขาคิดว่าเขาวิ่งเร็วแล้วแต่ไอ้คนวิ่งนำยังเร็วยิ่งกว่า 

         "หยุดก่อน!" 

         ไทเลอร์แผดเสียงดังลั่น เขามั่นใจว่าเจคต้องได้ยิน เขาลดฝีเท้าก่อนจะทรุดลงกับพื้นแล้วหอบหายใจ 
         เจคหยุดแล้วเดินมานั่งข้างเขา

         "เหนื่อยแล้วเหรอ"
         "เออ"

         พวกเขานั่งพักหายใจกันครู่หนึ่ง

         "จะต่อไหม" เจคถาม
         "ไม่"
         "งั้นฉันชนะ"
         "เออ"
         "นายต้องทำตามฉัน"
         "เออ"
         "นายต้องกินผักให้หมดจานตลอดหนึ่งอาทิตย์" เขาหันไปมองเจคตาโต "แค่กินผักเอง" เออ ทุกอย่างเริ่มต้นที่เจคทักเขาเรื่องไม่กินผักและจบด้วยการบอกให้เขากินผัก ได้ อยากให้เขากินมากนักใช่ไหม กลับไปเขาจะกินให้หมดเลย

         "ทำไมทำหน้าแบบนั้น เดี๋ยวเลี้ยงช็อคโกแลตโฟลทปลอบใจ" เจคหัวเราะแล้วเอื้อมมือหมายจะลูบหัวของไทเลอร์แต่ถูกปัดออก

         "อย่ามาตีสนิท"
         "เรายังไม่สนิทกันเหรอ"
         "เออ"

         เจคลุกขึ้นแล้วยื่นมือให้ไทเลอร์ด้วยความหวังดี แต่ไทเลอร์ลุกขึ้นเองโดยไม่สนใจมือที่เจคยื่นออกไป

         "บอกว่าอย่ามาตีสนิท"
         "นายไม่ใช่เพื่อนฉัน" 

         ไทเลอร์มองเจคอย่างหงุดหงิดแล้วถอนหายใจฮึดฮัด วันนี้ไอ้หมอนี่ทำให้เขาอารมณ์เสียทั้งวันแล้วยังมีหน้ามาทำตัวสนิทสนมกับเขาอีกเหรอ

         "เราไม่ใช่เพื่อนกันเหรอ"

         "เออ"

         "งั้นก็ดี" เจคยิ้ม—ไม่ใช่ยิ้มน่ารำคาญแบบที่หมอนั่นชอบทำ แต่เป็นยิ้มประหลาดที่ทำให้ไทเลอร์หงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม "เพราะฉันก็ไม่อยากเป็นเพื่อนนายเหมือนกัน"

         ไทเลอร์กระแทกไหล่เจคแล้วเดินไปทันทีที่หมอนั่นพูดจบประโยค ไอ้เจคอะไรนั่นน่ารำคาญพอกับพวกผักเวรในจานข้าว เขาขอเพิ่มชื่อของมันลงในลิสของสิ่งที่อยากเขี่ยทิ้งถัดจากพวกผักแล้วกัน ไทเลอร์ก้มหน้าก้มตาเดินไม่สนเจคที่เอาแต่พูดอะไรสักอย่างไล่หลังเขา แล้วไอ้เจคก็พาเขาวิ่งมาซะไกลเลย แต่เดี๋ยวนะ บ้านไปทางไหน เขาหันไปมองเจคที่ยืนอมยิ้มอยู่ข้างหลัง

         "บ้านไปทางนี้"
         "ทางนั้นไปอีกเมือง"

         "เออ!"

         แล้วไม่บอกกันแต่แรก มัวแต่ยืนยิ้มอยู่ได้ น่ารำคาญ น่ารำคาญกว่าพวกผักอีกเว้ย ไทเลอร์เดินจ้ำอ้าวด้วยความหงุดหงิดโดยมีเจคเดินยิ้มตามหลัง 

         เอาไว้กลับเข้าเมืองแล้วฉันจะเลี้ยงช็อคโกแลตโฟลทปลอบใจนายนะ, ไทเลอร์

         .
         .

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in