There, thereNo.26
นาน นานนนนเลยนะ
  • Pairing: แดน(KDN)×สอง(OSW)
         

         ทะเลยามเย็นเงียบสงบดี ท้องฟ้าถูกย้อมหลากหลายสีเหมือนภาพวาดสีน้ำที่ผมชอบ เรานั่งริมชายหาดฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่งด้วยกัน

         "ฟ้าสวยดีเนอะ"    
         "ถ้าได้มาด้วยกันอีกคงดี"
         "ผมกับพี่.. ถ้าตอนนั้นเรายังคุยกันแบบนี้"

         "พูดบ้าไร" 
         น้ำเสียงห้วนตอบกลับอย่างรวดเร็ว ผมเดาว่าพี่แดนคงกำลังขมวดคิ้วแล้วทำหน้าไม่พอใจเหมือนทุกครั้งแน่ๆ แต่ผมไม่กล้าหันไปมอง ผมแค่อยากพูดสิ่งที่อยู่ในใจเท่านั้น แค่ได้พูดสิ่งที่อยู่ในใจก็พอใจ แล้วปล่อยให้สายลมพัดพามันไป ตามสไตล์ผู้ชายโรแมนติก




         "ไอ้สอง, กูถามว่ามึงพูดบ้าไร"
         ท่าทางจะหงุดหงิดจริงว่ะ เหมือนผมจะทำให้พี่เขาไม่พอใจแล้วสินะ ให้ตายเถอะ ผมอุตส่าห์เลือกพูดความในใจตอนที่บรรยากาศดี แต่ดูเหมือนว่าความสวยงามของทะเลจะไม่ช่วยให้พี่แดนใจเย็นลงสักเท่าไหร่
         ยังอารมณ์ร้อนเหมือนเดิม
         จ้องแบบนี้
         กะจะมองให้ทะลุจนกว่าจะได้คำตอบหรือไง




         "ก็ผมกับพี่"
         "อีกหน่อยต้องแยกย้ายไปทำงาน"
         "ต่างคนต่างมีครอบครัว คงไม่ได้—"
         
         "พูดไรของมึง" 
         น้ำเสียงจริงจังขัดขึ้นก่อนผมจะพูดจบประโยค ผมหันไปปะทะกับสายตาจริงจังและคิ้วขมวดนั่น
         ดูเหมือนผมจะพูดอะไรผิดสินะ
         ผมเริ่มกลัวว่าพี่เขาจะโกรธจริงๆแล้ว ผมไม่อยากให้พี่เขาอารมณ์เสีย อุตส่าห์ได้มาเที่ยวด้วยกันก่อนเรียนจบ ผมอยากให้มันเป็นความทรงจำที่ดี ไม่อยากทะเลาะแล้วอารมณ์ขุ่นมัวต่อกันตลอดทริป ใจผมเริ่มสั่นแรงขึ้นจนผมรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนของมัน ใจเย็นไว้, ไอ้สอง พี่แดนไม่กัดหรอกมั้ง
         "ผมแค่—"
         "หยุดพูดไร้สาระ" 
         เอาเว้ย พี่เขาต้องโกรธแล้วแน่เลย ทำไงดีวะ ชิงขอโทษตอนนี้เลยดีไหม ถ้าพูดว่า 'ขอโทษครับพี่ ช่วยลืมที่ผมพูดเมื่อกี้ไปด้วย' มันจะแปลกหรือเปล่า 




         "ห้ามพูดแบบนั้นอีก ห้ามคิดด้วย"
         "อยู่ด้วยกันแบบนี้แหละ"
         "ถ้าไม่มีกู.. มึงเหงาแน่" 
         พี่แดนผลัดหัวผมเบาเบาแล้วยักคิ้วให้หนึ่งที ทำเหมือนหล่อมาก นี่พี่เขาคิดว่าตัวเองเป็นณเดชน์คูกิมิยะหรือมาริโอ้เมาเร่อหรือไง แม่งน่าหมั่นไส้ชิบ ไหนจะคำพูดแสนมั่นนั่นอีก แต่ใจเจ้ากรรมดันเต้นซะได้ นี่กูเป็นบ้าไปแล้วเหรอวะแม่ง
         สงสัยจะเมาลมทะเล
         เหมือนจะมีคนอายตัวเองแล้วว่ะ
         ยิ้มเขินใหญ่เลยเว้ย


         ถ้าบอกว่าเกลียดพี่แดนตอนนี้ได้ไหม


         ผมเกลียดไอ้ตาเส้นเดียวนั่นจริงๆ เกลียดแบบไม่ไหวแล้ว ยิ่งรวมกับยิ้มหน้าหมาและฟันกระต่ายยิ่งรับไม่ได้ เห็นแล้วใจสั่นแปลกๆ เหมือนกินยาหมดอายุ

         เอานั่น

         ยิ้มเข้าไป 

         ยิ้มให้หน้ายับยู่ยี่




         แต่พอลองมาคิดก็คงจริงอย่างพี่เขาว่า ตั้งแต่มัธยมปลายจนถึงตอนนี้อาจเพราะมีพี่แดน ผมถึงไม่เหงา เวลาอยากไปเที่ยว กินข้าว ดูหนัง ถ้าว่างตรงกันก็มักจะไปด้วยกันเสมอ ไหนจะฟังผมบ่นเรื่องไร้สาระประจำ ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา แต่หากวันไหนเหนื่อยล้าต้องการกำลังใจหรือใครสักคนเคียงข้าง—ใครสักคนให้บอกเล่าเรื่องราวหรือแบ่งปันความรู้สึก พี่เขาจะอยู่ตรงนั้นเสมอ อาจจะบ่นบ้าง ด่าบ้าง แต่ไม่เคยหายไปไหน

         "นั่นสินะ"
         "ถ้าไม่มีพี่.. ผมต้องเหงาแน่"

         ผมส่งยิ้มให้พี่เขา เราสบตากันราวกับกำลังสื่อความนัยโดยปราศจากคำพูดก่อนพี่เขาจะผลักหัวผมอย่างแรงแล้วโวยวายเสียงดัง

         "มึงแม่งทำเสียบรรยากาศหมด" 
         "ไอ้ห่า, ลุก!" 
         "เย็นแล้วกลับบ้าน!" 

         พูดจบแล้วก็เดินไปเลยว่ะ
         ผมยังไม่ทันลุกพี่เขาก็เดินไปนู่นละ
         ไม่สนใจกันเล้ย




         "ยังไม่เดินมาอีก มัวทำไรวะ"
         "ครับ"
         แค่บ่นในใจนิดหน่อยถึงกับตะโกนเรียกกันเลยเหรอ อย่างกับมีญาณทิพย์ พี่เขาเป็นแดนจิตสัมผัสเหรอวะ "ไอ้สอง! ชักช้า" ผมต้องรีบวิ่งละก่อนพี่เขาจะเกรี้ยวกราดมากกว่านี้ เริ่มแก่แล้วก็เงี้ย ต่อไปจะหัวล้านไหมเนี่ย คิดแล้วก็ขำ



         

         เอาเป็นว่าช่วยอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปนาน นานนนนจนหัวล้านลงพุงเลยนะพี่แดน ฮ่าๆ



Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in