ไดอารี่เล่มโปรดจุดเล็กเล็ก
13.12.2018 "กรอบ"
  • "กรอบ"
    .
    เรากลัวคำว่า กรอบ
    คำว่ากรอบในหัวของเรา มันเป็นสีเหลี่ยม
    มีรังสีเลเซอร์สีเขียวที่พร้อมจะกรีดทุกอย่างที่โผล่ออกมานอกเส้น
    ไม่กล้าออกไป
    .
    .
    สมัยเด็กๆ ทุกคนมักจะมองว่าเราเป็นเด็กดี
    เพราะอะไรน่ะหรอ ก็เพราะเราอยู่ในโอวาท ใครให้ทำอะไรก็เหมือนจับวาง
    เวลาปกติก็จะนั่งเฉยๆ ไม่ซนรื้อข้าวของแบบเด็กคนอื่น
    ใช่แล้ว เราอยู่ในกรอบ

    .
    .
    พอโตขึ้น เราก็ดำเนินชีวิตแบบที่คนอื่นว่าดี
    ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำเกรด รักษาลำดับในห้องไว้ไม่ให้มีเลข 2 ตัว
    ถูกแล้ว เราไม่เคยได้เลย 2 ตัวในลำดับที่เลย .. อันที่จริงเหมือนจะเคยครั้งหนึ่ง ซึ่ง..
    ก็จิตตกไปเลยเพราะโดนดุว่าทำไมลำดับตก

    คำว่า กรอบ มันน่ากลัวไหมล่ะ
    .
    .
    .

    ตอนนี้ก็พูดได้แล้วแหละว่าโตแล้ว.
    แต่การดำเนินชีวิตตามสิ่งที่คนอื่นมองว่าดี .. มันทำให้เราไม่รู้เลยว่าตัวเองต้องการอะไร
    หลายครั้งที่มีคนถามว่า อนาคตเห็นภาพตัวเองเป็นยังไง.
    จนอายุขนาดนี้ ก็ยังตอบไม่ได้เลย
    ทำอะไรก็ไม่สุด เพราะพอมันล้มหลายๆครั้งหน่อยก็ท้อ รับความล้มเหลวบ่อยๆไม่ไหว

    เพราะกลัว เลเซอร์ที่มันคอยยิงไง .

    .
    .
    และคราวนี้ มันทำให้เรามองเห็นหลังเพื่อนๆ
    เพราะคนอื่นเขาวิ่ง เขากลิ้ง เขาตีลังกากันมา ในขณะที่เราเดินด้วยความสุขุม (อย่างที่เขาว่าสำรวม)
    ถ้่าเราวิ่ง เส้นจากกรอบมันจะกรีดเรา. และใช่ ที่ผ่านมาเรายอมแพ้
    .
    .
     ตอนนี้ เพื่อนบางคนถึงเส้นชัยแรกแล้ว .
    เราชื่นชมนะ ดีใจกับเพื่อนมาก ในขณะเดียวกันก็ถามตัวเองอยู่เหมือนกัน
    จะวิ่งยังไงดีนะ?

    .
    อยากหลุดจากกรอบนี้
    อยากหลุดจากความกลัวต่อความล้มเหลว
    ถ้ากล้าที่จะล้ม มันคงเรียนรู้และไปได้ไวกว่านี้

    ..
    เรารู้ ตอนนี้ยังไม่สายที่จะทำ 
    เคยกลั้นใจแล้ววิ่งเข้าหาน้ำเย็นไหม?
    นั่นแหละ เราจะทำแบบนั้น

    คนอื่นทำได้ เราก็ต้องทำได้
    เอาล่ะ พร้อมไหม?
    กล้้นใจนะ  

    1
    .
    .


    2
    .
    .


    ฮึบ!



เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in